Η Θεσσαλονίκη πάντοτε είχε πληθώρα από πολύ καλούς μουσικούς, ιδιαίτερα στα πιο ακραία μονοπάτια και οι περίπτωση των IGNOMINOUS αποτελεί σύμπραξη τριών τέτοιων μουσικών με έντονη και μακρόχρονη παρουσία στην σκηνή. Το συγκρότημα αποτελείται από τον  Ανέστη Nekhromancer στο μπάσο και την φωνή, η θητεία του οποίου στους TERRORDROME είναι μνημειώδης, τον Billy Vongaar στα τύμπανα (YOTH IRIA, ex-HEAD CLEANER, TERRORDROME) που το πιθανότερο είναι να έχει παίξει στο μεγαλύτερο μέρος της ακραίας σκηνής της χώρας με ποιο πρόσφατη παρουσία στους YOTH IRIA και τον Χρήστο Κοσμίδη των ιστορικών για την συμπρωτεύουσα REGENT στην κιθάρα και τα καθαρά φωνητικά.

Παρόλο το βεβαρημένο death metal ιστορικό και των τριών, το Dawn With No Light είναι ένα καθαρό και γνήσιο παιδί του mid 90s black metal. Και λέω γνήσιο γιατί τόσο συνθετικά όσο και στην γενική ατμόσφαιρα και προσέγγιση δεν φεύγει σχεδόν καθόλου από τα τέλη της συγκεκριμένης δεκαετίας. Κοινώς, οι IGNOMINOUS δεν εφευρίσκουν τον τροχό ούτε ακολουθούν τον ήχο του σήμερα, ευτυχώς αν με ρωτάτε. Είναι τόσο αναζωογονητικό το να μπορείς να ακούς τόσο καλά δοσμένη και ποιοτική black metal ακόμα και αν είναι “old school”. Ταυτόχρονα βέβαια κατορθώνεται και η αποφυγή του να μυρίζει “ψοφίμι” (μουσικά πάντα, κατά τα άλλα μια χαρά ζόφος) το όλο εγχείρημα και σε αυτό τεράστιο ρόλο παίζει η πολύ προσεγμένη παραγωγή. Υπάρχει πολύ μουσική ακόμα μέσα σε αυτή την παλαιότερη οδό και προσέγγιση, αρκεί να έχεις τον τρόπο να την παρουσιάσεις σωστά, κάτι που το συγκρότημα κάνει με τον καλύτερο τρόπο. 

Συνθετικά το Dawn With No Light τα πάει εξαιρετικά, με πολύ δυνατές αναφορές σε μπάντες όπως οι SATYRICON, οι EMPEROR και ίσως και οι IMMORTAL σε στιγμές, καταφέρνοντας να διατηρήσει την ισορροπία ανάμεσα σε περιεκτικότητα και διάρκεια με το κάθε κομμάτι να παρουσιάζει αρκετές αλλαγές κρατώντας όμως την συνολική διάρκεια του album στα 39 λεπτά. Όλα τα πιθανά κλισέ δίνουν το παρόν αλλά είναι ο τρόπος που έχουν ενταχθεί στα κομμάτια που πρακτικά λειτουργούν υπέρ αντί να στερούν του αποτελέσματος. Βάλε και λίγο και την προσθήκη πλήκτρων και επιλεγμένων ενορχηστρώσεων και έχεις ότι ακριβώς χρειάζεται. Για τον Βασίλη δεν τολμώ να πω κουβέντα, το επίπεδο του είναι μη διαπραγματεύσιμο όπως και η συμβολή του στην σκηνή. Τα φωνητικά του Ανέστη σίγουρα αποτελούν ένα από τα δυνατότερα χαρτιά και η κιθαριστική δουλειά είναι αψεγάδιαστη. 

Το Dawn With No Light είναι μία πολύ πλήρης, προσεγμένη και καλή δουλειά, κάτι που ενισχύεται ακόμα παραπάνω από το γεγονός ότι αποτελεί ντεμπούτο. Τρομερά κατασταλαγμένο και ξεκάθαρο μεν, ντεμπούτο δε. Αν το ξεκίνημα είναι αυτό, η συνέχεια προμηνύεται ακόμα καλύτερη.

Dawn With No Light tracklist:

1. Cemetery Meditation (Intro)
2. Cosmic Spawns Of Death
3. Thelema Occults
4. Nightwounds
5. Synirmos
6. Martyrium (Ora Pro Nobis)
7. Apostrophe
8. Aurora Borealis
9. The Coming Fall
10. The Dawn With No Light

8,5/10
Review by Nomad

English Version Below

The revival of the black metal scene of our country seems to be intense in the last few years which is even more positive since it is accompanied by quality and high level releases. One such release is the debut of IGNOMINOUS.       

Thessaloniki has always had an abundance of very good musicians, especially in the most extreme musical paths and the case of IGNOMINOUS is a collaboration of three such musicians with an intense and long-lasting presence on the scene. The band consists of Anestis Nekhromancer on bass and vocals, whose tenure in TERRORDROME is monumental, Billy Vongaar on drums (YOTH IRIA, ex-HEAD CLEANER, TERRORDROME) who has most likely played in most of the country’s extreme scene, most recently in YOTH IRIA and Christos Kosmidis of REGENT on guitar and clean vocals.

Despite the heavy death metal background of all three of them, Dawn With No Light is a pure and genuine child of mid 90s black metal. And I say genuine because both compositionally and in the general atmosphere and approach it hardly leaves the end of that decade. In common, IGNOMINOUS don’t invent the wheel nor do they follow the sound of today, fortunately if you ask me. It’s so refreshing to be able to listen to such well-structured and quality black metal even if it’s “old school”. At the same time, of course, the whole project manages to avoid smelling “dead” (musically always, otherwise it’s a fine gloom) and the very careful production plays a huge role in that. There’s a lot of music still in this older route and approach, as long as you have the way to present it properly, which the band does in the best way possible. 

Compositionally Dawn With No Light is doing extremely well, with very strong references to bands like SATYRICON, EMPEROR and maybe even IMMORTAL at times, managing to maintain the balance between content and duration with each track presenting several changes but keeping the overall duration of the album at 39 minutes. All the possible clichés are present but it’s the way they have been integrated into the tracks that practically work in favor instead of taking away from the effect. Throw in the addition of keyboards and selected instrumentation and you have just what you need. I dare not say a word about Vasilis, his level is non-negotiable as is his contribution to the scene. Anestis’ vocals are definitely one of the strongest cards and the guitar work is flawless. 

Dawn With No Light is a very complete, thorough and good work, something that is even more enhanced by the fact that it is a debut album. Incredibly settled and clear as to the musical direction on the one hand, and a debut on the other. If this is the beginning, the continuation bodes even better.

8,5/10
Review by Nomad

Μένοντας στα ίδια μουσικά μονοπάτια, αυτά του heavy/doom, το Ecclesia Militans πάει τα πράγματα ένα βήμα παραπέρα, διατηρώντας όμως αυτή την πιο βόρεια χροιά ως προς την προσέγγιση του ήχου τους. Τα vibes των SORCERER είναι ιδιαίτερα αισθητά, ίσως και μια ιδέα από την μεσαία περίοδο των NOCTURNAL RITES ως προς το κομμάτι των riffs.  Αν κάτι χαρακτηρίζει νομίζω το album είναι η πλούσια κιθαριστική δουλειά. Πληθώρα από riff, το ένα καλύτερο από το προηγούμενο, άλλοτε σε εντελώς heavy/power αισθητική, άλλοτε σε doom ρυθμικά μονοπάτια και σε σημεία φλερτάρει και με πιο extreme χροιές. Παρόλο που πραγματικά η κιθαριστική δουλειά είναι πλήρως απολαυστική, συνθετικά το πρώτο αγκάθι του Ecclesia Militans εντοπίζεται στην ανάπτυξη και εξέλιξη των ιδεών κατά την άποψη μου. Υπάρχει μια έντονη αίσθηση επανάληψης τόσο στην ρυθμική πλευρά όσο και στον τρόπο που ξεδιπλώνεται το κάθε κομμάτι. Κοινώς, μειώνει από την ποικιλία κατά την ακρόαση, ενώ υπάρχει υλικό ως προς τα κιθαριστικά riff για να καλύψει κάθε ανάγκη, η πλαισίωση και επέκταση τους κατ εμέ είναι το σημείο που η κατάσταση γίνεται λίγο μονότονη. 

Κάτι που δυστυχώς ακολουθεί και επεκτείνεται και στο δεύτερο highlight του album, αυτό της φωνής. Χαρισματικότατος ο Arnhwald R, με εντυπωσιακότατο εύρος τόσο σε έκταση όσο και σε χρώμα. Η άνεση του στις πιο ψηλές συχνοτικές περιοχές είναι εξίσου πορωτικές όσο και με τις πιο μεσαίες γρεζάτες αλλά και τις ημί brutal. Πάρα πολύ όμορφα hooks αλλά και γέφυρες/περάσματα κατά την διάρκεια του δίσκου, με φράσεις που πραγματικά σου μένουν, αλλά χωρίς να καταφέρνει και αυτός να αποφύγει την παγίδα της επαναληψημότητας στις γραμμές του αλλά και στον τρόπο με τον οποίο “στήνει” την ατμόσφαιρα. 

Για να ξεκαθαρίσω το τοπίο, το Ecclesia Militans δεν είναι ένα κακό ή βαρετό album, αντιθέτως ίσως να είναι και καλύτερο από τον προκάτοχό του. Απλά με τα παραπάνω θέματα στερεί από τον εαυτό του στο 90 το να ανέβει σε ακόμα μεγαλύτερες θέσεις και κατά κάποιο τρόπο βάζει τρικλοποδιά στα κατά τα άλλα τόσο δυνατά του σημεία. Θα μπορούσαμε να μιλάμε για τρομερά δυνατή κυκλοφορία, αλλά θα περιοριστούμε στο απλά αρκετά καλή. Βέβαια, κομμάτια σαν τα If She Floats, Ecclesia Militans και Ereptor Verae Fidei αρκούν για να σώσουν την κατάσταση. 

Ecclesia Militans tracklist:

1. Vade Retro
2. If She Floats
3. Et Cum Spiritu Tuo
4. Antecclesia
5. Ecclesia Militans
6. The Exorcism 
7. Ereptor Verae Fidei
8. Redden The Iron
9. Harvester Of Sinful Souls
10. Quis Et Deus

8/10

Review by Constantine Maris

English Version Below

It may have taken them 4 whole years since their debut album, but ECCLESIA from France are back with a vengeance with Ecclesia Militans. The truth is that the band made their presence felt enough with their first album, which made sure that they kept their musical standards high in their new musical venture.  

Staying on the same musical paths, those of heavy/doom, Ecclesia Militans take things one step further, but maintaining that more northern tone in their approach to their sound. The SORCERER vibes are particularly noticeable, maybe even a hint of the middle period of NOCTURNAL RITES in terms of the riffs part.  If there’s one thing that I think characterizes the album, it’s the rich guitar work. Plenty of riffs, each one better than the last, sometimes in a completely heavy/power aesthetic, sometimes in doom rhythmic paths and in some parts flirting with more extreme tones. Although the guitar work is actually fully enjoyable, compositionally the first thorn in Ecclesia Militans‘ side is found in the development and evolution of ideas in my opinion. There is a strong sense of repetition in both the rhythmic aspect and the way each track unfolds. Collectively, it feels like from the variety upon listening, while there is material in terms of guitar riffs to meet every need, the development and expansion  in my opinion is where things get a little monotonous. 

Something that unfortunately follows and extends to the second highlight of the album, that of the voice. Arnhwald R is charismatic, with an impressive range and colour. His comfort in the higher frequency ranges is just as porous as with the more mid-range aggressive ones, as well as the semi-brutal ones. Very beautiful hooks but also bridges/passages throughout the album, with phrases that really stick with you, but without managing to avoid the trap of repetitiveness in his lines but also in the way he “sets up” the atmosphere. 

To be clear, Ecclesia Militans is not a bad or boring album, on the contrary it might even be better than its predecessor. It’s just that with the above issues it deprives itself in the last minute sort of speak, of rising to even greater heights and somehow trips up its otherwise strong points. We could talk about a tremendously strong release, but we’ll limit ourselves to just good enough. Of course, tracks like If She Floats, Ecclesia Militans and Ereptor Verae Fidei are enough to save the day. 

Ecclesia Militans tracklist:

1. Vade Retro
2. If She Floats
3. Et Cum Spiritu Tuo
4. Antecclesia
5. Ecclesia Militans
6. The Exorcism 
7. Ereptor Verae Fidei
8. Redden The Iron
9. Harvester Of Sinful Souls
10. Quis Et Deus

8/10

Review by Constantine Maris

Το προηγούμενο παραπλήσιο όχημα των δύο βασικών συντελεστών των WHOM GODS DESTROY, αυτό των SONS OF APOLLO, δεν αποτελεί εξαίρεση των παραπάνω. Αφού λοιπόν η διάρκεια ζωής τους ήρθε σε κλείσιμο μετά από δύο album, οι κύριοι Derek Sherinian και Ron “Bumblefoot” Thal είπαν να πάνε τα πράγματα παρακάτω προσθέτοντας στην παρέα τον εκπληκτικό Dino Jelusick σε ρόλο τραγουδιστή και τους Bruno Valverde και Yas Nomura στα τύμπανα και μπάσο αντίστοιχα, εγένετο με αυτόν τον τρόπο τους WHOM GODS DESTROY. Και ναι το Insanium είναι ότι ακριβώς θα περιμένατε να είναι. Μια progressive πανδαισία, μία εκπληκτική και συνάμα over the top μίξη της μουσικής ιδιοφυΐας των δύο κεντρικών πρωταγωνιστών του project. 

Το να πω ότι μουσικά το album είναι εύκολο στην ακρόαση θα ήταν σχετικά ψευδές, από την άλλη αν αποτελείς φίλο της καριέρας και γενικά της μουσικής που εκπροσωπούν οι Sherinian και Thal, τότε είναι αρκετά βατό. Συνθετικά ο δίσκος είναι αρκετά μοιρασμένος και με ευδιάκριτο τρόπο ως προς το ποιος έχει γράψει τι, μιας και δεν προσπαθούν ιδιαίτερα να το κρύψουν, αντιθέτως το κάνουν πολύ έντονο, τόσο όσο και ο μουσικός χαρακτήρας και γνωρίσματα των δύο prog μεγαθηρίων. Δεν χρειάζεται να πω κάτι για τον Dino, το παλικάρι είναι από τις καλύτερες και πιο χαρισματικές φωνές τόσο της γενιάς του όσο και των τελευταίων 10-15 χρόνων κατά την γνώμη μου. Πολύ δυνατές ερμηνείες, με μια μόνιμη τάση προς την πιο επιθετική του πλευρά, πάντα όμως σε κλασικές φόρμες ως προς τις μελωδικές γραμμές.  Valverde και Nomura απλά σεμιναριακοί, παραπάνω από ικανοί και άξιοι να στέκονται δίπλα στους “μεγάλους”, κοινώς εγκεφαλικά από παντού από πάσα εμπλεκόμενο μουσικά. 

Στα των συνθέσεων τώρα, όχι και τα πιο “εμπορικά” κομμάτια, σίγουρα όχι στον βαθμό που ήταν οι SONS OF APOLLO, πάρα ταύτα αυτό δεν στερεί από τις μαγικές και “χτυπητές” στιγμές ή την βατή ακρόαση και των 9 κομματιών που περιλαμβάνει το Insanium. Όλος παραδόξως, ο δίσκος ολοκληρώνει την ακρόαση του σχετικά γρήγορα και απροσδόκητα εθιστικά. Ναι φυσικά και υπάρχουν αρκετές φάσεις όπου τόσο ο Sherinian όσο και ο Bumblefoot εκτροχιάζονται και οργιάζουν αλλά στο τέλος της ημέρας, prog παίζεις και ξέρεις και τι πας να ακούσεις. Αν περιμένεις ευθείες και τετράγωνα μέτρα τότε κάπου μπερδεύτηκες. Προσωπικά, ότι καλύτερο έχω ακούσει σε αυτή την κατηγορία, ότι πιο πλούσιο και γεμάτο, ότι πιο φλύαρο και ταυτόχρονα με λόγο ύπαρξης. Οπότε ως προς τις προσδοκίες που ανέφερα στην αρχή, τα πάει περίφημα και είναι ακριβώς ότι περίμενα, τώρα ως προς την διάρκεια ζωής, θα δείξει. Πιθανόν και στην λίστα μου από τώρα για την χρονιά που διανύουμε. Ναι από παντού. 

Insanium tracklist:

1. In The Name Of War
2. Over Again
3. The Decision
4. Crawl
5. Find My Way Back
6. Crucifier
7. Keeper Of The Gate
8. Hypernova 158
9. Insanium

8,5/10

Review by Constantine Maris

English Version Below

Look, let’s agree from the start that one of the universal constants in our music is that all star and all star type bands are doomed to not have a particularly long run, as well as they tend to disappoint or fail to meet expectations. Can we shake hands on this before we get to the point? Great.

The previous similar music vehicle of the two main contributors to WHOM GODS DESTROY, that of SONS OF APOLLO, is no exception to the above. So after their lifespan came to a close after just two albums, gentlemen Derek Sherinian and Ron “Bumblefoot” Thal decided to take things further by adding to the company the amazing Dino Jelusick on vocals and Bruno Valverde and Yas Nomura on drums and bass respectively, thus becoming WHOM GODS DESTROY. And yes, Insanium is exactly what you would expect it to be. A progressive feast, an amazing yet over the top mix of the musical genius of the two main protagonists of the project. 

To say that musically the album is easy to listen to, would be relatively false, on the other hand if you are a fan of the career and generally of the music that Sherinian and Thal represent, then it is quite passable. Compositionally the album is quite divided and distinct as to who wrote what, as they don’t really try to hide it, instead they make it very pronounced, as much as the musical character and traits of the two prog beasts. I don’t need to say anything about Dino, the lad is one of the best and most charismatic voices of both his generation and the last 10-15 years in my opinion. Very strong performances, with a constant tendency towards his more aggressive side, but always in classic forms as far as melodic lines are concerned. Valverde and Nomura are simply seminal, more than capable and worthy to stand next to the “greats”, simply put, brainstorm from all over the place from all musically involved.

As for the compositions themselves, not the most “easy listening” tracks, certainly not to the extent that SONS OF APOLLO were, however this does not deprive the magical and “hit” moments or the heavy listening of all 9 tracks that comprise Insanium. All surprisingly, the album completes its listening relatively quickly and unexpectedly addictive. Yes of course there are several phases where both Sherinian and Bumblefoot derail and “show off” but at the end of the day, prog metal is what you play and you know what you’re going to listen to, to begin with. If you’re expecting straight lines and square meters then you’re confused somewhere. Personally, the best I’ve heard in this category, the richest and fullest, the most chatty yet with a reason for being. So as far as the expectations I mentioned at the beginning, it’s doing great and is exactly what I expected, now as far as longevity, we’ll see. Probably on my list as of now for the year. Yes, from all areas and aspects. 

Insanium tracklist:

1. In The Name Of War
2. Over Again
3. The Decision
4. Crawl
5. Find My Way Back
6. Crucifier
7. Keeper Of The Gate
8. Hypernova 158
9. Insanium

8,5/10

Review by Constantine Maris

The Other Side Of Mars ονόμασε αυτή του την δισκογραφική προσπάθεια, ένας τίτλος που νομίζω ότι του ταιριάζει πολύ μιας και παρουσιάζει μια όντως διαφορετική μουσική πλευρά κιθαρίστα, μία που θα τολμήσω να πω ότι του ταιριάζει πολύ. Αρκετά πιο σημερινή, αρκετά πιο μοντέρνα και με καθαρά αμερικάνικη χροιά και στα 10 κομμάτια του δίσκου. Χαμηλοκουρδισμένα riff, αρκετό τσαμπουκά και μαγκιά, groove και έξυπνα βαλμένα refren από θέμα φωνητικών γραμμών, συνταγή δηλαδή δοκιμασμένη με εγγυημένα αποτελέσματα.Εννοείτε πως δεν θα μπορούσε να λείπει η ανάλογη δόση υποβόσκουσας rock n roll-ιας, για τον Mick Mars μιλάμε. 

Συνθετικά το album δεν κερδίζει σε πρωτοτυπία, αλλά έχει ότι χρειάζεται για να κερδίσει στα σημεία που έχουν σημασία και να κάνει την επανακρόαση σίγουρη και ευχάριστη. Χωρισμένα  μεταξύ σε δυνατές και πιο μπαλαντοειδές στιγμές με καλή ισορροπία τα κομμάτια του The Other Side of Mars δείχνουν έναν μουσικό που έχει ακόμα αρκετά πράγματα να πει, πιθανόν να τα κρατούσε για καιρό καθώς δεν ταιριάζουν με τίποτα στο είδος που μέχρι πρότινος εκπροσωπούσε και αποδεικνύουν πιθανόν σε μεγάλο βαθμό το ποσοστό συμμετοχής και σημασίας του Mick Mars (καλά ήταν ανέκαθεν αδιαπραγμάτευτο) στην μουσική πορεία των MOTLEY CRUE. Μεγάλο ατού βέβαια αποτελεί και η συμμετοχή του Jacob Bunton στην φωνή,τον είχαμε συναντήσει στα πρώτα 2 προσωπικά album και του Gus G και που μπορώ να πω πως οι δύο αυτές κυκλοφορίες ταιριάζουν αρκετά σε σημεία. Τόσο η χροιά του όσο και οι μελωδικές γραμμές της φωνής προσθέτουν άπειρα στο όλο εγχείρημα.  

Γενικά σε προσωπικό επίπεδο το ευχαριστήθηκα αρκετά το The Other Side Of Mars. Κομμάτια όπως τα Loyal To The Lie, Broken On The Inside, Alone, Killing Breed και Undone θα επανέλθουν στο άμεσο μέλλον στο playlist μου με μεγάλη ευκολία και άνεση. Μπράβο στον γερόλυκο που εξακολουθεί να το θέλει, να το μπορεί, να το παλεύει και να αποδίδει στο τέλος με αξιοπρέπεια. Ξεκίνα το επόμενο μάστορα μου! 

The Other Side Of Mars tracklist:

1. Loyal To The Lie
2. Broken On The Inside
3. Alone
4. Killing Breed 
5. Memories
6. Right Side Of Wrong
7. Ready To Roll
8. Undone
9. Ain’t Going Back
10. LA Noir

7,5/10

Review by Constantine Maris     

English Version Below

Probably with the best way Mick Mars got to the nose of his former MOTLEY CRUE bandmates, as their legal disputes are still going on. Despite his health problems, which also led him to retire from playing with the aforementioned gentlemen, instead of taking advantage of the time in a relaxed manner, he chose to release his first solo work.

The Other Side Of Mars is what he called this effort, a title that I think suits him very well as it presents a truly different musical side of the guitarist, one that I would dare say suits him very well. A lot more modern, a lot more todays sound and with a distinctly American tone in all 10 tracks of the album.Low tuned riffs, a lot of character and bravado, groove and cleverly put choruses in terms of vocal lines, a recipe that is a tried and tested one with guaranteed results. Of course the rock n roll flavor could not be missing as expected, after all it’s for Mick Mars we are talking about. 

Compositionally the album doesn’t win in originality, but it has what it takes to win in the points that matter and make the re-listening a sure thing  and a pleasant one also. Divided between strong and more in the ballad side moments with good balance, the tracks on The Other Side of Mars show a musician who still has a lot to say, probably holding on to them for a long time as they don’t fit in with anything in the genre he previously represented and probably prove to a large extent Mick Mars’ involvement and importance (well it has always been non-negotiable) in MOTLEY CRUE‘s musical career. A big trump card of course is the participation of Jacob Bunton on vocals,we had met him in the first 2 personal albums and Gus G and I can say that these two releases fit together quite well in parts. Both his tone and the melodic lines of his voice add infinitely to the whole project.  

Overall I personally enjoyed The Other Side Of Mars. Tracks like Loyal To The Lie, Broken On The Inside, Alone, Killing Breed and Undone will be coming back to my playlist in the near future with great ease. Kudos to the old guy for still wanting it, being able to do it, fighting it and delivering in the end with dignity. Start the next one dude! 

The Other Side Of Mars tracklist:

1. Loyal To The Lie
2. Broken On The Inside
3. Alone
4. Killing Breed 
5. Memories
6. Right Side Of Wrong
7. Ready To Roll
8. Undone
9. Ain’t Going Back
10. LA Noir

7,5/10

Review by Constantine Maris     

Πολλές οι φωνές, πολλές οι γνώμες, ακόμα παραπάνω οι τρομερές δηλώσεις μεγαλείου και δεύτερων κορυφών από την εποχή του Painkiller μέχρι σήμερα. Αδιαπραγμάτευτα, το Invincible Shield είναι ένα πολύ υψηλού επιπέδου album, τόσο ποιοτικά όσο και πιθανόν ιστορικά. Αλλά ας κάνουμε ένα βήμα πίσω, και μετά από αρκετές ακροάσεις και έχοντας αφήσει πίσω μας τον αρχικό ενθουσιασμό της πρώτης επαφής, ας του δώσουμε την θέση που πραγματικά του αξίζει. Ναι είναι μεγαθύριο, είχε την ατυχία να ακολουθήσει το εξωπραγματικό Firepower και αυτό από μόνο του, του στερεί λίγο από την αίγλη του. Νομίζω πως ο πιο σωστός τρόπος να το περιγράψω είναι πως αποτελεί την φυσική εξέλιξη και συνέχεια του αγαπημένου μου Redeemer Of Souls, με μερικές μικρές διαφορές. Αρχικά, ενώ έχει και αυτό έναν αέρα από σχεδόν όλη την πορεία της μπάντας από τα 80s’ και μετά, το Devil In Disguise μας κλείνει το μάτι, με μεγαλύτερη έμφαση στην μετά 86 περίοδο, δεν χαίρει της ίδιας ηχητικής ποικιλομορφίας με το Redeemer Of Souls. Ισορροπεί όμως αυτό το κενό με μια αρκετά προς το Painkiller δομή και γενικότερη λογική, δομικά πάντα. 

Πολύ δυνατές συνθέσεις όλες τους, up tempo album από την αρχή μέχρι το τέλος. Από το πρώτο κομμάτι σε βουτάει από σβέρκο που λένε και σου δίνει πλήρη διαπιστευτήρια στο γιατί οι JUDAS PRIEST ήταν και παραμένουν κορυφή σε αυτό που κάνουν. Συνθετικά, νομίζω πως αυτή η κυκλοφορία αποτελεί το magnum opus της καριέρας του Faulkner, που ξεκάθαρα έχει πάρει τα πάντα στους ώμους του και τους πηγαίνει ακόμα παραπέρα. Όλα είναι γνώριμα και παλιά και ταυτόχρονα καινούργια, κάτι που γίνεται με τόσο ομογενοποιημένο τρόπο πλέον στην τρίτη του δισκογραφική δουλειά με το συγκρότημα, που απλά το αισθάνεσαι εντελώς φυσικό. Δεν μπορώ να μπω στην διαδικασία να εξετάσω και αν μιλήσω για τα κομμάτια και τα riff γιατί θα χρειαστώ μία σελίδα για κάθε ένα από τα 14 κομμάτια της deluxe edition. Ναι πραγματικά, ο δίσκος χρήζει ακροάσεων γιατί περιέχει πράγματα και μελωδίες που με κάθε άκουσμα μεγαλώνουν μέσα σου, και κάθε φορά αντιλαμβάνεσαι και κάτι καινούργιο. Είναι τόσο καλά τα κομμάτια, απλά δεν είναι πάντα αυτό που λέμε “άμεσα”, στα “σκάνε” ύπουλα και με μικρή καθυστέρηση. Ο δε Halford είναι τουλάχιστον συγκινητικός, και η δύναμη και το εκτόπισμα που κρύβουν οι μεσαίες του περιοχές συχνοτικά είναι απολαυστικές και ίσως πιο εθιστικές θα τολμήσω να πω από τις ψηλές του, ακόμα και των χρόνων της ακμής του. Και οι γραμμές, στις γέφυρες, ρε φίλε…

Πέρα από τα single που όλοι μας ακούσαμε λίγο πολύ, το ομοτιτλο Invincible Shield, Gates Of Hell, As God Is My Witness (Leather Rebel 2.0), Escape From Reality (σοβαρά τώρα;), Sons Of Thunder και το κομμάτι που με “ψάρωσε” άπειρα The Lodger (ολίγον από Nostradamus vibes εδώ ή είναι απλά ιδέα μου;)αποτελούν περίλαμπρες συνθέσεις άξιες τόσο του ονόματος του συγκροτήματος όσο και μιας πορείας 50 χρόνων. Είναι τελικά το Invincible Shield το καλύτερο JUDAS PRIEST album από το 90 μέχρι σήμερα; Όχι, ούτε καλύτερο του Firepower κατά την γνώμη μου, του λείπει αυτό το εκτώπισμα, αλλά αποτελεί κατεμέ ισάξιο στολίδι με το Redeemer Of Souls και από τις καλύτερες δουλειές από το reunion και έπειτα, αφήνοντας πολύ πίσω του το Angel Of Retribution. Το σημαντικότερο; Αν αυτό αποτελέσει και το κύκνειο άσμα τους, περίτρανο και αξιοζήλευτο κλείσιμο καριέρας που μόνο με τους SAXON μπορώ να συγκρίνω. Και μιας που το ανέφερα, ναι είναι καλύτερο από το τελευταίο SAXON. Να τους αγαπάτε τους παππούδες του heavy metal, μέχρι τα βαθιά τους γεράματα ακόμα μας μαθαίνουν πράγματα και μας δείχνουν τον δρόμο. Πάλι τα ζουμιά θα με πάρουν ρε διάολε το καλοκαίρι…       

Invincible Shield tracklist:

1. Panic Attack
2. The Serpent And The King
3. Invincible Shield
4. Devil In Disguise 
5. Gates Of Hell
6. Crown Of Horns
7. As God Is My Witness
8. Trial By Fire
9. Escape From Reality
10. Sons Of Thunder 

Deluxe Edition Bonus Tracks    

12. Fight Of Your Life
13. Vicious Circle
14. The Lodger

9/10

Review by Constantine Maris

English Version Below

This review fell into my hands, as I think I’m the most if not the only Priest-head of the bunch, and if only you knew how much I was looking forward to this album. I don’t have all the pages in the world to write about their career and their huge legacy in heavy metal and something tells me that it’s not going to be too long until I  write something like that, but for now let’s focus on their latest (probably their last) album, Invincible Shield.

There are many voices, many opinions, even more big statements of greatness and second peaks from the Painkiller era until today. Undeniably, Invincible Shield is a very high level album, both qualitatively and possibly historically. But let’s take a step back, and after several listens and having put the initial excitement of the first listening session behind us, let’s give it the place it truly deserves. Yes he is a mega-house, he had the misfortune to follow the unreal Firepower and that in itself takes away some of his glamour. I think the most accurate way to describe it is that it is the natural progression and continuation of my favourite Redeemer Of Souls, with a few minor differences. First of all, while it too has an air of almost the entire band’s career from the 80s onwards, Devil In Disguise gives us a wink, with more emphasis on the post 86 period, it doesn’t enjoy the same sonic diversity as Redeemer Of Souls. But it balances this gap with a fairly Painkiller-like structure and general logic, structurally. 

Very strong compositions, all of them, an up tempo album from the beginning to the end. From the first track it grabs you by the neck, as they say ,and gives you full credentials on why JUDAS PRIEST were and remain top at what they do. Compositionally, I think this release is the magnum opus of Faulkner’s career, he has clearly taken everything on his shoulders and is taking them even further. Everything is familiar and old and new at the same time, which is done in such a homogenized way now on his third record with the band that it just feels completely natural. I can’t go into the process of examining and talking about the tracks and riffs because I would need a page for each of the 14 tracks of the deluxe edition. Yes really, the album deserves some listening because it contains things and melodies that grow inside you with every new listen, and every time you realize something new. The tracks are that good, they just aren’t always what we call “instant”, they sneak up on you sneakily and with a short of delay. And Halford is moving to say the least, and the power and expansiveness of his mid-range frequencies is enjoyable and perhaps more addictive I dare say than his highs, even of his prime days. And the lines, on the bridges, oh man…

Apart from the singles that we all listened to more or less, the self-titled Invincible Shield, Gates Of Hell, As God Is My Witness (Leather Rebel 2.0), Escape From Reality (seriously?)Sons Of Thunder and the track that left me for fool The Lodger (some Nostradamus vibes here or is it just me?) are brilliant compositions worthy of both the band’s name and a 50 years long career. Is finally Invincible Shield the best JUDAS PRIEST album from the 90’s until today? No, not even better than Firepower in my opinion, it lacks that mass and greatness, but it is a gem equal to Redeemer Of Souls and one of the best works since the reunion, leaving Angel Of Retribution far behind. The most important thing? If this is their swan song, then it is an outstanding and enviable career finale that I can only compare to SAXON. Speaking of which, yes it is better than the last SAXON album. We have to love the grandfathers of heavy metal, until their old age they still teach us things and show us the way. I’m going to get rainy day eyes yet again damn it, in the summer festivals…   

Invincible Shield tracklist:

1. Panic Attack
2. The Serpent And The King
3. Invincible Shield
4. Devil In Disguise 
5. Gates Of Hell
6. Crown Of Horns
7. As God Is My Witness
8. Trial By Fire
9. Escape From Reality
10. Sons Of Thunder 

Deluxe Edition Bonus Tracks    

12. Fight Of Your Life
13. Vicious Circle
14. The Lodger

9/10

Review by Constantine Maris

Τα περισσότερα από τα πρώτα δείγματα από τα single με άφησαν λίγο σκεπτικό γιατί μεμονωμένα τουλάχιστον δεν μου άφησαν την καλύτερη γεύση. Χάρηκα όμως στην πορεία να διαπιστώσω πως όντως, σαν μεμονωμένα κομμάτια δεν έχουν τρομερή δυναμική, σαν μέρος όμως ενός συνόλου όπως το Karma όμως, λειτουργούν πάρα πολύ καλά και ακούγονται ευχάριστα. Ο δίσκος αποτελεί μια πάρα πολύ φυσική συνέχεια των δύο προηγούμενων κυκλοφοριών των φίλων μας από την Τυνησία, με αρκετά ευδιάθετη και ανεβαστική διάθεση, χωρίς ιδιαίτερα επιθετικές στιγμές. Αυτό πιθανόν να αποτελεί την μοναδική αρνητική για εμένα λεπτομέρεια. 

Πιασάρικα, μεγάλα refren, ethnic ρυθμοί όπως είναι αναμενόμενο, πολύ ωραία 80s’ disco πινελιά στο Let It Go που ακούγεται πολύ φρέσκια για την μπάντα και σε γενικές γραμμές ότι ακριβώς περιμένεις από έναν δίσκο των MYRATH. Αποδεικνύονται σταθερή αξία και εγγύηση, καλά καιρό τώρα αλλά για λίγο με τρόμαξαν με τα single. Ωραία κομμάτια, χωρίς fillers υπό αυτή την έννοια καθαρά, χωρίς όμως και εκπλήξεις ή μεγάλη ποικιλία ως προς τα ηχοχρώματα σε αντίθεση με παλαιότερες δουλειές τους. Αν κάτι μου λείπει εμένα προσωπικά είναι η πιο κιθαριστική προσέγγιση στα κομμάτα, κοινώς riff driven συνθέσεις με περισσότερο τις κιθάρες στο επίκεντρο και λιγότερο τις μελωδίες των πλήκτρων. Λίγο νεύρο παραπάνω, λίγο χρώμα από Tales Of The Sands θα ήθελα και πάλι. Παικτικά η ομάδα απλά φυσάει, o Zorgati μας παίζει στα δάχτυλα και οι τριάδα Ben Arbia/Bertnet/Jouini κεντάνε. Επιλεκτικά To The Stars, Let It Go, Temple Walls, Child Of Prophecy (μιλάμε για μεγάλη κομματάρα), Carry On τραβάνε την προσοχή με το καλημέρα. Καλά από θέμα παραγωγής ούτε λόγος, δεν έκαναν ποτέ έκπτωση σε αυτό το θέμα, έτσι απλά για να το ακούνε κάποιο άλλοι αυτό. 

Karma tracklist:

1.To The Stars
2.Into The Light
3.Candles Cry
4.Let It Go
5.Words Are Failing
6.The Wheel Of Time
7.Temple Walls
8.Child Of Prophecy
9.The Empire
10.Heroes
11.Carry On

7,5/10

Review by Constantine Maris

English Version Below 

I was looking forward to the new album of MYRATH, you see I have a special love for them since the beginning of their career. You don’t call them an easy listen, they are definitely not for everyone, especially for a country where the imported “tsiftelli” has been combined with very specific audiences and images, unlike MYRATH who for them are part of their culture and tradition. And as I have said in a past review, there is no room for review in the tradition and culture of each musician and country. 

Most of the first singles left me a bit skeptical because individually at least they didn’t leave me with the best taste. But I was pleased to find out along the way that indeed, as individual tracks they don’t have a great potential, but as part of a whole like Karma, however, they work very well and are pleasant to listen to. The album is a very natural continuation of the two previous releases of our friends from Tunisia, with a quite cheerful and uplifting mood, without any particularly aggressive moments. This is probably the only negative detail for me. 

Catchy, big choruses, ethnic rhythms as expected, very nice 80s’ disco touch in Let It Go that sounds very fresh for the band and in general everything you expect from a MYRATH album. They prove to be a solid value and guarantee, well for quite a long time now but they had me worried for a while with the singles. Nice tracks, no fillers in that sense, but no surprises or much variety in terms of sound colors unlike their earlier works. If there is something I personally miss is the more guitar driven approach to the compositions, with more guitars in the center and less keyboard melodies. A little more nerve, a little more Tales Of The Sands vibe, that is something I would like to hear again. The band just kills it, Zorgati plays us on his fingers and the Ben Arbia/Bertnet/Jouini trio is just amazing. Selectively To The Stars, Let It Go, Temple Walls, Child Of Prophecy (talk about a great track), Carry On grab the attention right off the bat. Well from a production point of view there is nothing to talk about, they never made discounts in this area, just saying, for some others to listen to it.

Karma tracklist:

1.To The Stars
2.Into The Light
3.Candles Cry
4.Let It Go
5.Words Are Failing
6.The Wheel Of Time
7.Temple Walls
8.Child Of Prophecy
9.The Empire
10.Heroes
11.Carry On

7,5/10

Review by Constantine Maris

Οι THE SILENT RAGE παρουσιάζουν ζωντανά το Nuances Of Life

ΚΥΡΙΑΚΗ 26 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2023

THE SILENT RAGE
DREAMLORD
HEAVENBLACK
SUBFIRE

Έχοντας κυκλοφορήσει τον φετινό Μάιο τον δεύτερο ολοκληρωμένο δίσκο τους με τίτλο “Nuances Of Life”, μέσω της Ιταλικής ανεξάρτητης δισκογραφικής εταιρείας, Scarlet Records, οι THE SILENT RAGE αναμένεται να παρουσιάσουν για πρώτη φορά στο Αθηναϊκό κοινό υλικό μέσα από αυτό. Μαζί τους στην εμφάνιση τους αυτοί τους πλαισιώνουν οι heavy/thrash metallers DREAMLORD, οι modern heavy metallers HEAVENBLACK και τέλος οι power metallers SUBFIRE. Ετοιμαστείτε για μια βραδιά ποιοτικού heavy/power/thrash metal στα καλύτερα του!

Οι modern power metallers, THE SILENT RAGE οι οποίοι δημιουργήθηκαν τον Φεβρουάριο του 2006 από τον κιθαρίστα Νίκο Σιγλίδη και έκτοτε η μπάντα έχει κυκλοφορήσει δύο full length album (The Deadliest Scourge, 2016 & Nuances Of Life, 2023) δυο αυτοχρηματοδοτούμενα EP (The Silent Rage, 2009 & Harvester Of Souls, 2011), ένα7” (My Race Won’t Last 2018 Edition) και ένα digital single (Harvester Of Souls MMXXI). Τον Μάιο του 2023 το συγκρότημα κυκλοφόρησε τον δεύτερο ολοκληρωμένο δίσκο του με τίτλο Nuances Of Life μέσω της Ιταλικής ανεξάρτητης δισκογραφικής εταιρείας, Scarlet Records, μέσω της οποίας έχουν κυκλοφορήσει δίσκους τους σχήματα όπως οι Hatesphere, οι Manticora, οι Vision Divine, οι Labÿrinth, οι Eldritch ανάμεσα σε άλλους. Στην μέχρι τώρα πορεία του το σχήμα έχει εμφανιστεί στο πλάι σχημάτων όπως οι Shadow Gallery, οι Rage, οι Grave Digger, οι Stratovarius, οι Rotting Christ, οι Temperance, οι Primal Fear, ο Gus G & οι Destruction, ενώ το 2022 βρήκε την μπάντα να λαμβάνει μέρος στο Release Athens Festival στο πλευρό των Sabaton, Blind Guardian & Epica ενώ πραγματοποίησε την πρώτη της εμφάνιση επί Βρετανικού εδάφους και την πόλη του Birmingham, εμφανιζόμενη στο Power Metal Quest Fest. Τελευταία εμφάνιση του σχήματος ήταν στο Fuzz Club ως opening act των Kamelot.

Url:https://linktr.ee/thesilentrage

Οι DREAMLORD δημιουργήθηκαν αρχικά, το 1995 και η πρώτη τους περίοδος διήρκεσε μέχρι το 2007 με την κυκλοφορία ενός mini-CD και σειρά live. Η μπάντα επανασυνδέθηκε το 2011, ενώ η παρούσα σύνθεση σταθεροποιήθηκε το 2013. Αμέσως, ξεκίνησε σειρά συναυλιών, ενώ το Νοέμβριο του 2019, άνοιξαν την συναυλία των Annihilator στην Αθήνα. Το Δεκέμβριο του 2019, η μπάντα κυκλοφόρησε το ντεμπούτο της Disciples Of War μέσω της No Remorse Records. Μετά το αναγκαστικό διάλειμμα λόγω πανδημίας, η μπάντα αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο τελικό στάδιο προ-παραγωγής του νέου της δίσκου, οι ηχογραφήσεις του οποίου αναμένεται να ξεκινήσουν σύντομα.

Url: https://www.facebook.com/dreamlordofficial/

Website: dreamlord.gr

Οι HEAVENBLACK είναι μια modern heavy metal μπάντα που εδρεύει στην Αθήνα και δημιουργήθηκαν από τον Γιάννη Πατακάκη. Η δυναμική σκηνική τους παρουσία και το δέσιμο που δημιουργούν με το κοινό έχει δημιουργήσει ήδη θερμούς υποστηρικτές. Η μπάντα έχει μοιραστεί τη σκηνή με πολλούς underground καλλιτέχνες αλλά και πιο γνωστούς όπως οι Praying Mantis! Έβγαλαν το πρώτο τους EP το 2018 και βρίσκονται στο τελείωμα του πρώτου τους δίσκου με τίτλο Blindfolded.

Url:https://www.facebook.com/heavenblack.band

Οι SUBFIRE εδρεύουν στην Αθήνα. Το συγκρότημα αντιπροσωπεύει το Heavy/Power Metal με δυνατά, βαριά και επικά riff. Από την ίδρυσή τους το 2004 οι SUBFIRE έχουν κυκλοφορήσει δύο demo και ένα EP και ολοκλήρωσαν το ντεμπούτο τους full length άλμπουμ με το όνομα Define The Sinner το 2021. Σήμερα και εφόσον έχουν ολοκληρώσει το δεύτερο full length άλμπουμ τους, το οποίο θα κυκλοφορήσει σύντομα, έχουν επικεντρωθεί στο να παρουσιάσουν τα τραγούδια τους σε όσο το δυνατόν περισσότερα live shows.

Url: https://www.facebook.com/SubfireOfficial

Εισιτήρια: 10€ / Ώρα Έναρξης: 19:30 (Οι πόρτες ανοίγουν στις 19:00)

Εισιτήρια διατίθενται από τα συγκροτήματα που συμμετέχουν στο live! Η προπώληση ξεκινά άμεσα!

Κάτι ακόμα που απαιτεί λίγη προσπάθεια από μεριάς μου είναι το να αφήσω για λίγο στην άκρη την αγάπη μου για τον frontman των PSYCHOTIC WALTZ και να αποδώσω την βραδιά όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικά. Πρώτη φορά προσωπικά βλέπω ακουστικό set στον χώρο του Κυττάρου, κάτι που έκανε την εικόνα που αντίκρισα εισερχόμενος στο club ξεχωριστή. Καρέκλες είχαν στηθεί η μία δίπλα στην άλλη κατά μήκος της σκηνής, τόσο στον βασικό χώρο, όσο και περιμετρικά σε αυτόν του εξώστη. Μία και μοναδική βαλίτσα κιθάρας υπήρχε, ανοιχτή,  επάνω στο stage, συνοδευόμενη από 2 μικρά πετάλια κιθάρας. Τόσο απλό, τόσο λιτό, τόσο ξεκάθαρο ως προς το τι ήρθαμε να δούμε. Ένα καθαρά ακουστικό show ενός εκ των ιδιαιτερότερων φωνών και ταυτόχρονα μπαντών του χώρου μας. Και πραγματικά αυτό ακριβώς βιώσαμε, αλλά λίγο διαφορετικό, μάλλον σε διαφορετικούς τομείς, από ότι περίμενα και εγώ ο ίδιος.

Πιστός στο χρονοδιάγραμμα, λίγο μετά της 21.30, ο Devon Graves ανέβηκε στην σκηνή κρατώντας μια ακουστική κιθάρα, υπό τους ήχους χειροκροτημάτων. Από τις πρώτες του κιόλας κινήσεις, αντιλήφθηκα κάτι το οποίο με συνόδεψε μέχρι και το τέλος της βραδιάς. Δεν είναι δυνατόν αυτός ο άνθρωπος να έχει τόσο τρακ. Σπάζοντας τον πάγο αστειευόμενος με το κουρδιστήρι του, δεν έχασε χρόνο, ξεκινώντας με το εναρκτήριο κομμάτι του Bleeding, φυσικά το Faded. Μέχρι την στιγμή που μπήκαν οι στίχοι, κανένας μας δεν είχε καταλάβει τι ακριβώς ακούμε. Πως θα μπορούσαμε άλλωστε, το να τολμήσεις να παίξεις ακουστικά το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας αυτής της μπάντας είναι άθλος μεγάλος, πόσο μάλλον ένα τόσο χαρακτηριστικό κομμάτι. Και παρόλα αυτά, δουλεύει η προσέγγιση, μια εντελώς άλλη διάσταση σε ένα τόσο αγαπημένο κομμάτι. Μέχρι να τελειώσει το κομμάτι αντιλαμβάνομαι επίσης μια κάποια κόπωση στην φωνή του Devon, κάτι καθόλου παράξενο αν σκεφτεί κανείς πως είναι οι πρώτες στάσεις της περιοδείας, συνήθως αυτές είναι και οι δυσκολότερες μέχρι να βρεις τα πατήματά σου, της ηλικίας του αλλά και τον προβλημάτων που αντιμετώπιζε πριν χρόνια με την φωνή του γενικά. Ακολουθούν τα επόμενα κομμάτια του tracklist του Bleeding σχεδόν με απόλυτη σειρά, όλα, μα όλα τόσο διαφορετικά, τόσο γνώριμα και ταυτόχρονα τόσο καινούργια. Με τους στίχους τους να αποκτούν εντελώς άλλη οπτική υπό αυτή τους την απόδοση, κάτι που έχω την εντύπωση ότι το ένιωσε ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό των παρεβρισκομένων.

Και η φωνή, μαζί με αρκετά λαθάκια στα ακόρδα και τις συγχορδίες, εξακολουθεί να παρουσιάζει αρκετές και συχνές αστοχίες. Και εδώ είναι που ξεκινάει το πραγματικά ιδιαίτερο της βραδιάς. Ο άνθρωπος συχνά πυκνά γελούσε με τα παραπάνω κατά την διάρκεια των κομματιών. Δεν προσπάθησε να τα κρύψει, δεν προσπάθησε να τα κουκουλώσει, ούτε να διατηρήσει μια “ατσαλάκωτη” εικόνα. Γελούσε με τα ίδια του τα “λάθη”, αυτοσαρκαζόταν τόσο κατά την διάρκεια, όσο και ενδιάμεσα στο κάθε κομμάτι με έναν τρόπο τόσο ανθρώπινο, τόσο anti star, προσιτό και θα τολμήσω να πω, εύθραυστο. Δεν ήταν λίγες οι φορές που μας ζήτησε συγνώμη και να ξανά ξεκινήσει από την αρχή προκειμένου να το κάνει σωστά. Αν κάτι με “χτύπησε” περισσότερο από όλα ήταν αυτό. Παρακολουθούσαμε ένα απλό άνθρωπο, με αρκετό άγχος, να προσπαθεί να παρουσιάσει μερικά από τα δυσκολότερα και ομορφότερα κομμάτια της καριέρας του με ένα άλλο τρόπο, πιο αληθινό, γήινο,πιο ποιητικό, πιο δικό του. Ανάθεμα με, τα κατάφερε. Όχι αψεγάδιαστα, όχι με τον εξωγήινο τρόπο που πολύ από εμάς τον έχουμε στο μυαλό μας, ούτε με το “άπιαστο” και “ονειρικό” τρόπο άλλων παραπλήσιων μουσικών, αλλά με ειλικρίνεια και απλότητα.

Παραλείποντας κάποια κομμάτια, τα οποία όπως είπε και ο ίδιος, δεν κατάφερε να “μεταφράσει” σε ακουστική έκδοση (το Skeleton παίχτηκε κατά το ήμισυ εξαιρετικά, γιατί τόσο μας είπε ότι κατάφερε να μεταφέρει αλλά πληροί την υποχρέωση του συμβολαίου ), έκλεισε την παρουσίαση του Bleeding με το λατρεμένο My Grave. Η επαφή του με τον κόσμο όλη αυτή την ώρα ήταν συνεχής και άμεση, μας διηγήθηκε γεγονότα τόσο από το παρελθόν των PSYCHOTIC WALTZ  όσο και των DEAD SOUL TRIBE ρίχνοντας φως στα backstory των κομματιών. Η φωνή του όλο και καλυτέρευε, πρέπει να έπαιξε ρόλο και το Jack with Honey που ήρθε σε αντικατάσταση του Jagermeister που δεν είχε το μαγαζί (απίστευτο 3λεπτο γέλιου που δεν μπορεί να περιγραφεί) και κάπου εκεί μας φιλάει έκπληξη. Καλεί στην σκηνή την Μαντώ, ναι ναι την Μαντώ, για να πούνε μαζί την πρώτη διασκευή της βραδιάς. Και πόσο όμορφα έδεσαν οι φωνές τους στο Space Oddity του David Bowie. Για την Μαντώ δεν θα μιλήσω, είμαι πολύ “μικρός” για να μιλήσω, μικρός μπροστά στο τεράστιο ταλέντο της και την τρομακτική φωνή της. Στην συνέχεια τίμησε την πορεία του τόσο με τους DEAD SOUL TRIBE όσο και τον προσωπικό του δίσκο, μόνο και μόνο για να μας χαρίσει μία πραγματικά μοναδική στιγμή που ακούει στον τίτλο Hanging On A String.

Τίμησε και την τελευταία δισκογραφική δουλειά των PSYCHOTIC WALTZ με το Demistyfied πριν τιμήσει τα γενέθλια του John Lennon και του αφιερώσει τα Imagine και Let It Be. Η βραδιά έκλεισε με το κομμάτι που περιμέναμε όλοι, το I Remember που όπως μας είπε, στο παρελθόν όλοι τον ρωτούσαν γιατί έγραψε ένα αντιπολεμικό κομμάτι εν καιρώ ειρήνης, με τον ίδιο να απαντάει, “για παν ενδεχόμενο”. Μας παρακάλεσε να μην φύγουμε, να του επιτρέψουμε να πάει για λίγο μέσα, και στην συνέχεια να επιστρέψει για να μιλήσει με όλους μας. Και όντως αυτό έκανε. Όχι απλά αφιέρωσε άπλετο χρόνο στον κάθε έναν που ήρθε να τον τιμήσει, μιλώντας μαζί του για ότι μπορεί να βάλει ο νους, αλλά αυτός ήταν που αγκάλιαζε σφιχτά τον κάθε έναν πριν τον καληνυχτίσει. Έναν προς έναν, μηδενός εξαιρουμένου.

Έφυγα από το Κύτταρο στις 1.30 την νύχτα. Ήμουν από τους τελευταίους που είχε μείνει να του δώσει το χέρι. Αντί αυτού, μου έδωσε πίσω μια αγκαλιά και εμένα, από αυτές τις αληθινές, όχι τις τυπικές, τις “επαγγελματικές”. Αυτή είναι η ιδιαιτερότητα που ανέφερα ξεκινώντας. Αυτό είδα την Δευτέρα το βράδυ, ένα ευάλωτο, αληθινό και καθημερινό άνθρωπο. Ένα καλλιτέχνη που μετράει δεκαετίες ζωής (57 παρακαλώ) και καριέρας και παρόλα αυτά δείχνει να νιώθει άβολα πάνω στην σκηνή, δίνοντας πραγματικά από τον εαυτό του, με όσα λάθη ή αστοχίες αυτό περιλαμβάνει. Απομυθοποίηση. Ευχαριστούμε πολύ Devon.

Setlist

The Bleeding Album Section:
Faded
Locust
Morbid
Bleeding
Need
Drift
Northern Lights
Freedom?
Skeleton
My Grave

Space Oddity
Cry For Tomorrow
Regret
Windsong
Hanging On A String
Demystified
Imagine
Let It Be
I Remember

Live Report, Constantine Maris

Ο διάδοχος του εξαιρετικού και ιδιαίτερα επιτυχημένου Firepower, θα ονομάζεται Invincible Shield και αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 8 Μαρτίου. Η ανακοίνωση έγινε αρχικά από την ίδια την μπάντα στην εμφάνιση της στο Power Trip Festival και στην συνέχεια, έγινε και επίσημα μέσω της σελίδας του συγκροτήματος.

Προς το παρόν δεν γνωρίζουμε περισσότερα ως προς τον αριθμό των κομματιών που θα περιλαμβάνει, αλλά με το πρώτο single να είναι ήδη καθ οδόν, αυτό μάλλον πρόκειται να αλλάξει πολύ σύντομα.

English Version Below 

Heavy metal fathers JUDAS PRIEST seem to have no intention to stop, at list not soon. We’ve known for a long time that they are preparing their new, 19th studio album, but their passion and dedication never ceases to amaze us, despite the issues, mostly health related, they have been facing in their ranks in recent years.

The follow-up to the excellent and highly successful Firepower will be called Invincible Shield and is due out on March 8. The announcement was first made by the band themselves at their Power Trip Festival appearance and then made official via the band’s website.

At the moment no more is known as to the number of tracks that will be included, but with the first single already on the way, that is likely to change very soon.

Bathed In A Black Sun ο τίτλος του, και θα περιλαμβάνει 4 κομμάτια που έμειναν έξω από την πρώτη δισκογραφική δουλειά του συγκροτήματος που κυκλοφόρησε το 2022, Viscera.

Ο μπασίστας του συγκροτήματος, Chris Casket είπε σχετικά με το EP:

“Είμαστε στην ευχάριστη θέση να το κάνουμε επιτέλους αυτό, καθώς τελικά το Bathed In A Black Sun ως κομμάτι είναι δυστυχώς ακόμα πιο επίκαιρο σήμερα από ό,τι όταν γράφτηκε.Θέλαμε επίσης να κυκλοφορήσουμε αυτό το EP ως συνοδευτικό του άλμπουμ Viscera, οπότε επιτέλους όλα τα κομμάτια που ηχογραφήθηκαν κατά τη διάρκεια εκείνης της στούντιο συνεδρίας είναι διαθέσιμα για να ‘απολαύσουν’ όλοι τα επιπλέον κοψίματα της οργισμένης κακίας και ψυχρής απόγνωσης”.

Μαζί με την ανακοίνωση του νέου EP, το συγκρότημα δημοσίευσε και το πρώτο single για το ομότιτλο κομμάτι. Το Bathed In A Black Sun EP έχει προγραμματιστεί για κυκλοφορία στις 3 Νοεμβρίου.

English Version Below

PARADISE LOST guitarist Greg Mackintosh seems to be particularly productive as apart from the re-recording and release of Icon for his 30th birthday, his other musical vehicle, that of STRIGOI, announced the release of a new EP.

Bathed In A Black Sun is its title, and will feature 4 tracks left off the band’s first record released in 2022, Viscera.

The band’s bassist Chris Casket said of the EP:

“We are pleased to finally do this, as ultimately Bathed In A Black Sun as a track is lamentably all the more relevant today than it was when it was written. We also wanted to release this EP as a companion to the album Viscera, so finally all the tracks recorded during that studio session are available for all to ‘enjoy’ the extra cuts of raging spite and cold despair.”

Along with the announcement of the new EP, the band also released the first single for the title track. The Bathed In A Black Sun EP is scheduled for release on November 3.

Το συγκρότημα δήλωσε σχετικά:

“Το συγκεκριμένο δισκογραφικό συμβόλαιο που κάναμε την εποχή που υπογράψαμε για το album Icon σήμαινε ότι δεν θα είχαμε ποτέ τα δικαιώματα της μουσικής μας ή του εξώφυλλου, οπότε για να επαναεκδώσουμε το άλμπουμ για την 30η επέτειο, ήταν απαραίτητο να το ηχογραφήσουμε ξανά και να ξανακάνουμε από την αρχή εντελώς το εξώφυλλο. Η επαναηχογράφηση του Icon όχι μόνο μας επέτρεψε να το κυκλοφορήσουμε ως μια σειρά συλλεκτικών εκδόσεων σε βινύλιο, αλλά ήταν επίσης υπέροχο να επανεξετάσουμε μερικά τραγούδια που προέρχονται από μια ζωή πριν. Τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει αυτές τις αυθεντικές ηχογραφήσεις, αποτελούν ένα νοσταλγικό κομμάτι της ζωής όλων μας, αλλά ήταν πολύ διασκεδαστικό να ξαναδούμε εκείνες τις πρώιμες μέρες των MFN για άλλη μια φορά, και ελπίζω το τελικό αποτέλεσμα να το δείχνει αυτό”.

Η επαναηχογραφημένη έκδοση του Icon είναι προγραμματισμένη για κυκλοφορία την 1η Δεκεμβρίου.

English Version Below

And while everyone is waiting for the release of the anniversary edition and re-recording of their legendary album Icon in December as well as their appearance at Fuzz on the 10th of the same month, PARADISE LOST release the first sample from the 30th anniversary edition of Icon, with Widow.

The band stated:

“Our specific record deal around the time we signed for the Icon album meant we would never actually own the rights to our music or artwork, so going forward, to reissue the album ourselves for the 30th anniversary, it was necessary to re-record and completely re-do the album cover.
Re-recording Icon has not only enabled us to release it as a series of collectors editions on vinyl but it was also great to revisit some songs from a lifetime ago. Nothing can replace those original recordings or ever will, they are a nostalgic part of all our lives but it has been a lot of fun revisiting those early MFN days once again, and I hope the end result displays that”.

The re-recorded version of Icon is scheduled for release on December 1.