Είναι ένας κόσμος όπου μπορείς να ακούσεις το ολόγραμμα του Freddie Mercury να τραγουδά ξανά ή να δεις μια “νέα” ταινία του Alfred Hitchcock, του μετρ του σασπένς, ενώ οι άνθρωποι καλλιτέχνες αφήνονται στην εξαθλίωση, αναγκασμένοι να στραφούν στην πειρατεία για να επιβιώσουν. Εξού και ο τίτλος, Pirates, Parrots, and Parasites. Ανησυχητικά, όσα γράφτηκαν ως μια σκοτεινή και σατιρική προειδοποίηση πριν από μόλις δύο χρόνια, και κυκλοφόρησαν πριν από ένα, σήμερα δεν φαντάζουν πια και τόσο εξωπραγματικά…

Δείτε το νέο βίντεο των ORIA:

The four-piece progressive groove metal band ORIA from Thessaloniki, Greece, unveils the animated music video, created by Petsua, for their song “Pirates, Parrots and Parasites”, from their sophomore album “This Future Wants Us Dead”, released via Theogonia Records. The track envisions a near-future dystopia where the world’s artistic heritage has been plundered by a parasitic species that takes human form, only to be hoarded aboard an islandsized super-yacht. Inside it, stolen art pieces are fed into “the Parrots” – generative AI models that spew “silicon pastiche” for the ultra-rich to enjoy.
It’s a world where you can hear a Freddie Mercury hologram sing again or watch a “new” film by Alfred Hitchcock, the master of suspense, while human artists are left to starve, forced into a life of piracy just to survive. Hence the title, Pirates, Parrots, and Parasites. Disturbingly, what was written as a dark and satirical warning just two years ago, and released one year ago, now doesn’t sound so far-fetched …

Follow ORIA:
Facebook: https://www.facebook.com/oriabandofficial/
Instagram: https://www.instagram.com/oria.band/
Spotify: https://shorturl.at/nO27b

Τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του On Blackest Wings, Shadow Of The Crow Pt. I οι Forbidden Seed επιστρέφουν με το In Shadows Deep, Shadow of the Crow Pt. II, το οποίο κυκλοφόρησε στις 12 Δεκεμβρίου 2025 από την Steel Gallery Records. Το In Shadows Deep, Shadow of the Crow Pt. II αποτελείται από 15 κομμάτια με τον Κωνσταντίνο Μάρη να είναι πίσω από τις συνθέσεις, τους στίχους, τις κιθάρες, το μπάσο και φυσικά την φωνή. Στις κιθάρες και τα φωνητικά βρίσκουμε τον Στέφανο Ζαφειρόπουλου, στα πλήκτρα τον Γιώργο Τσούτσια και η παραγωγή/μίξη-mastering έγιναν από τον Κώστα Βρεττό στα Littlebig Studio της Θεσσαλονίκης. 

Σε περίπτωση που δεν είστε οικείοι με το On Blackest Wings, Shadow Of The Crow Pt. I, είναι ένα concept album εμπνευσμένο από την ταινία “The Crow” (1994) και φυσικά με το In Shadows Deep, Shadow of the Crow Pt. II συνέχιζουμε να είμαστε μάρτυρες της ίδιας ιστορίας. Δύο concept albums back to back…το λες και θαρραλέο, ειδικά όταν είναι βασισμένα σε μία τόσο δυνατή και σκοτεινή ιστορία αγάπης και εκδίκησης. Μία ιστορία που κατέληξε να έχει μία πολύ πικρή δόση αλήθειας. Μία ιστορία που ξεκινάει με μια ανάσταση από τους νεκρούς.  Και σου υπόσχομαι πως αυτό ακριβώς θα κάνει και το In Shadows Deep, Shadow of the Crow Pt. II. Θα αναστήσει όλα σου τα καλά κρυμμένα, μελαγχολικά, σκοτεινά και δυνατά συναισθήματα.

Ειλικρινά πιστεύω πως συνθετικά ο Κωνσταντίνος Μάρης δεν θα μπορούσε να έχει κάνει καλύτερη δουλειά αφού από το πρώτο κιόλας λεπτό του In Shadows Deep, Shadow of the Crow Pt. II  σε έχει βάλει στην συναισθηματική ατμόσφαιρα που θέλει. Από τις πρώτες κιόλας νότες θέλεις να σβήσεις τα φώτα, να ανάψεις ένα-δύο κεριά, να βάλεις ένα ποτό και να αφεθείς. Αν ακούς και την βροχή, ε τότε ακόμα καλύτερα (εγώ σαν τυχερό “αγγλάκι” δεν δυσκολεύτηκα και πολύ με το τελευταίο.) 

Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω λέγοντας πως η φωνή του Κωνσταντίνου Μάρη, γνωρίζουμε ήδη ότι είναι εκπληκτική αλλά και πολυεπίπεδη και αυτό είναι κάτι που έχει εκμεταλλευτεί πολύ έξυπνα καθόλη την διάρκεια του δίσκου γιατί με κάθε στίχο, με κάθε φράση, με κάθε ανάσα, ξέρει ακριβώς πως και που θα σε “χτυπήσει” συναισθηματικά. Σκεφτείτε πως κάθε κομμάτι του άλμπουμ αυτού είναι και ένα βήμα μέσα στην σκοτεινή, θλιμμένη και μοναχική αναζήτηση μίας ψυχής που θρηνεί, προς την εκδίκηση και μέσω αυτής, προς την συναισθηματική λύτρωση. Τώρα ξαναβάλε το άλμπουμ από την αρχή, άκουσε το άλλη μία φορά και πες μου πως σε έκανε να νιώσεις η φωνή του Κωνσταντίνου Μάρη. Θυμωμένο, θλιμμένο, αισιόδοξο, γεμάτο αγάπη, νοσταλγία, μελαγχολία; Μάλλον all of the above.

Μουσικά μιλάμε για ένα άλμπουμ με ακούραστο και δυνατό σφυγμό και, όπως και στα φωνητικά, πολυεπίπεδο. Υπάρχουν πάρα πολλά μουσικά “στρώματα” στο In Shadows Deep, Shadow of the Crow Pt. II που σε βοηθάνε απλά να χαθείς μέσα του, και τι πιο μαγικό ρε γαμώτο απ΄το να “χάνεσαι” μέσα στον συναισθηματικό μουσικό χάρτη ενός καλλιτέχνη. Ανά στιγμές περίπλοκα δομημένο για όλους τους σωστούς λόγους, θεατρικό, μελωδικό, θυμωμένο, ωμό, ελκυστικό, καθαρτικό. Εντυπωσιακές ρυθμικές κιθάρες, riff-άρες γεμάτες μελαγχολική οργή και σόλο που σαρώνουν, κάποια από τα δάχτυλα των Δημήτρη Γκουτζιαμάνι και Κώστα Βρεττό στα Pain και I Don’t Want it Anymore, αντίστοιχα. Heavy/power και progressive metal επιρροές και τεχνικές έχουν συνδυαστεί με τόσο επιδέξιο και όμορφο τρόπο, προσφέροντας μια πραγματικά υπέροχη και ολοκληρωμένη ακουστική εμπειρία.

Σε σχέση με τον προκάτοχό του (που ήταν μία πολύ δυνατή κυκλοφορία), το In Shadows Deep, Shadow of the Crow Pt. II είναι θεωρώ πιο σφιχτά δοδημένο, πιο μεστό, και για εμένα πάντα, ακόμα πιο άμεσο συνθετικά, εκτελεστικά και άρα συναισθηματικά. Το βρήκα πιο βαρύ, πιο σύνθετο και πιο μυστηριώδες. Η εξέλιξη των Forbidden Seed είναι εμφανής και το In Shadows Deep, Shadow of the Crow Pt. II είναι σίγουρα η πιο ολοκληρωμένη και εκλεπτυσμένη δουλειά τους μέχρι σήμερα.

Κλείνοντας θα σας πω ότι το In Shadows Deep, Shadow of the Crow Pt. II το έχω ακούσει αμέτρητες φορές από τότε που μου το έστειλε ο Κωνσταντίνος και μέχρι και την επίσημη κυκλοφορία του. Το έχω ακούσει αμέτρητες φορές αρχικά για να βγάλω το στοιχείο της προκατάληψης, αφού ο Κωνσταντίνος Μάρης εκτός από ένας καλλιτέχνης που αγαπώ πολύ, είναι κι ένας φίλος που αγαπώ πάρα πολύ και ήθελα αυτό να είναι κάτι που αν θέλετε, θα απομονωθεί όταν ακούω το άλμπουμ ώστε η αποψή μου για αυτό να είναι όσο πιο αντικειμενική γίνεται. Το έχω ακούσει όμως και αμέτρητες φορές, από την αρχή μέχρι το τέλος του, απλά γιατί ειλικρινά είναι ένα άλμπουμ που έχει να πει πολλά και που μιλάει στην καρδιά σου.

Το In Shadows Deep, Shadow of the Crow Pt. II είναι ένα μουσικό ταξίδι στον σκοτεινό κόσμο της απώλειας, της αγάπης, του πόνου, της εκδίκησης και ίσως τελικά της λύτρωσης. Βαθιά ατμοσφαιρικό, ελκυστικά πυκνό και καλλιτεχνικά ώριμο. Και ναι, το συγκεκριμένο μουσικό ταξίδι των Forbidden Seed μπορεί να είναι γεμάτο σκιές και μελαγχολία, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι είναι μία υπέροχη κυκλοφορία που τους έλουσε με άπλετο φως!

Αφήστε τον εαυτό σας να χαθεί χωρίς φόβο στις σκιές.

In case you are not familiar with On Blackest Wings, Shadow Of The Crow Pt. I, it is a concept album inspired by the movie “The Crow” (1994) and of course with In Shadows Deep, Shadow of the Crow Pt. II we continue to witness the same story. Two concept albums back to back…you could call it a bold move, especially when they are based on such a powerful and dark story of love and revenge. A story that ended up having a very bitter dose of truth. A story that begins with a resurrection from the dead. And I promise you, that’s exactly what In Shadows Deep, Shadow of the Crow Pt. II will do, it will resurrect all your well-hidden, melancholic, dark, and powerful emotions.

Ο Gus Drax είναι ένας από του καλύτερους κιθαρίστες που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα. Αν με ρωτάτε, θεωρώ πως έχει το natural μουσικό ταλέντο αλλά (όπως θα έλεγε και ο ίδιος νομίζω) αυτό δεν φτάνει για να σε φτάσει εκέι που μπορεί να ποθείς να φτάσεις και να εξελιχθείς ως μουσικός. Ο Gus Drax έχει δουλέψει και εξακολουθεί να δουλεύει πάρα πολύ σκληρά, με αφοσίωση, πειθαρχία, σεβασμό και τεράστια αγάπη για αυτό που κάνει, ώστε να καλλιεργεί και να εξελίσει συνεχώς αυτό το μουσικό του ταλέντο και να φτάσει αυτή τη στιγμή να είναι ένα από του καλύτερους κιθαρίστες παγκοσμίως.

Ξεκίνησε να ασχολείτε με την κιθάρα στα 14 του, κάποια χρόνια αργότερα έγινε μέλος των Biomechanical, το 2009 ένωσε τις δυνάμεις του με τους Black Fate και το 2010 έγινε συνιδρύτης στους πολυαγαπημένους Sunburst. Το 2016 μπήκε στην παρέα των Suicidal Angels, από τους οποίους αποχώρησε στις αρχές του 2025. Το πρώτο προσωπικό album του Gus Drax , In Search of Perfection, κυκλοφόρησε το 2010 και 16 χρόνια μέτα ήρθε επιτέλους η στιγμή που ο Gus μας ανακοινώνει την κυκλοφορία του δεύτερου προσωπικού του album που θα ακούει στο όνομα Theories of Imperfection  και θα κυκλοφορήσει στις 3 Απριλίου 2026 από την Theogonia Records.

Στα τύμπανα καθόλη την διάρκει του Theories of Imperfection θα ακούμε τον μοναδικό George Kollias (Nile, Royal Time Machine). Δηλαδή επεξεργάσου το λίγο: Gus Drax στην κιθάρα και Γιώργος Κόλλιας στα τύμπανα…και φαντάσου τι έχουν να ακούσουν τα αυτάκια σου. Οι εκπλήξεις όμως δεν σταματάνε εκεί αφού ο Andy James (Five Finger Death Punch) θα σολάρει στο Cosmic Shadow, ο John Koutselinis, καταξιωμένος μουσικός και βραβευμένος film score composer, έχει συνεργαστεί στα Sentio Ergo Sum, Nocturnal Waltz και Final Atonement  και ο Λευτέρης Πουλιού με το υπέροχο σαξόφωνο του συμμετέχει στο Ethereal Horizon.

Το πρώτο single και video clip από το Theories of Imperfection  δόθηκε στην δημοσιότητα πριν λίγες ώρες, ακούει στο όνομα Sentio Ergo Sum, ε και το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα βρεις κανένα imperfection in it. Είναι ένας χείμαρρος μουσικής δεξιοτεχνίας, μελωδικότητας και συναισθήματος με ξεκάθαρο αέρα και άρωμα Gus Drax. Στο μπάσο βρίσκουμε τον Giorgos Charalampidis. Το βίντεο κλιπ είναι δια χειρός Bob Κατσιώνη και Αλέξανδρου Χαριτάκη.

Όπως γράφτηκε στην δημοσίευση της Theogonia Records: “Το Sentio Ergo Sum είναι το πρώτο κομμάτι από το πολυαναμενόμενο νέο σόλο άλμπουμ του Gus Drax, Theories of Imperfection. Συνδυάζοντας την εκπληκτική ακρίβεια της κιθάρας, τη δυναμική ενορχήστρωση και την ισχυρή μελωδική αφήγηση, το τραγούδι δίνει τον τόνο για ένα άλμπουμ που ξεπερνά τα όρια του instrumental progressive metal. Το τραγούδι, καθώς και ολόκληρο το επερχόμενο άλμπουμ, μιξάρονται και τελειοποιήθηκαν από τον καταξιωμένο παραγωγό Simone Mularoni, εξασφαλίζοντας το υψηλότερο επίπεδο ηχητικής καθαρότητας, δύναμης και λεπτομέρειας.”

Εμείς δεν έχουμε παρά να ακόυμε το Sentio Ergo Sum στο repeat και να περιμένουμε υπομονετικά να χαθούμε σε όλα τα υπόλοιπα μαγικά Gus Drax μονόπατια του Theories of Imperfection.

New Album: Theories of Imperfection Out April 3rd, 2026 via Theogonia Records

English version

Gus Drax is one of the best guitarists currently on the global music scene. If you ask me, I think he has natural musical talent, but, as I think he himself would say, that’s not enough to get you where you want to be and develop as a musician. Gus Drax has worked and continues to work very hard, with dedication, discipline, respect, and enormous love for what he does, in order to cultivate and continuously develop his musical talent and become one of the best guitarists in the world.

He started playing guitar at the age of 14 and he joined Biomechanical a few years later. In 2009 he joined forces with Black Fate and in 2010 he co-founded our beloved Sunburst. In 2016, he joined Suicidal Angels, with which he parted ways in early 2025. Gus Drax‘s first solo album, In Search of Perfection, was released in 2010 and 16 years later Gus has finally announced the release of his second solo album, Theories of Imperfection, which will be released on April 3rd 2026, by Theogonia Records.

Throughout Theories of Imperfection we will hear the unique George Kollias (Nile, Royal Time Machine) on drums. So, think about it: Gus Drax on guitar and George Kollias on drums… and imagine what your ears are in for. But the surprises don’t stop there as Andy James (Five Finger Death Punch) will be featured and will be shredding on Cosmic Shadow, John Koutselinis, an acclaimed musician and award-winning film score composer has collaborated on Sentio Ergo Sum, Nocturnal Waltz και Final Atonement and Lefteris Pouliou with his wonderful saxophone, participates in Ethereal Horizon.

The first single and video clip from Theories of Imperfection was released a few hours ago. It is called Sentio Ergo Sum and one thing is certain: you will find no imperfection in it. It is a torrent of musical virtuosity, melody, and emotion with a distinct Gus Drax vibe and essence. Giorgos Charalampidis is on the bass and the video clip was directed and produced by Bob Katsionis and Alexander Haritakis.

As written in the publication by Theogonia Records : “Sentio Ergo Sum is the opening track from Gus Drax’s highly anticipated new solo album, Theories of Imperfection. Blending blistering guitar precision, dynamic orchestration, and powerful melodic storytelling, the song sets the tone for an album that pushes the boundaries of instrumental progressive metal. The song, and the entire upcoming album, were mixed and mastered by acclaimed producer Simone Mularoni, ensuring the highest level of sonic clarity, power, and detail.”

For the time being all we have to do is listen to Sentio Ergo Sum  on repeat and wait patiently to lose ourselves in all the other magical musical paths Gus Drax has in store of us in his Theories of Imperfection.

New Album: Theories of Imperfection Out April 3rd, 2026 via Theogonia Records

Σίγουρα ένα πολυαναμενόμενο φθινοπωρινό συναυλιακό γεγονός ήταν η Death Above Life περιοδεία των Orbit Culture μαζί με τους πολύ αγαπημένους Gaerea και τους Φινλανδούς Atlas. Βροχερό και άκρως ατμοσφαιρικό το βράδυ της 10ης Νοεμβρίου όπου η παραπάνω παρέα ήταν έτοιμη να μας πάρει μαζί της σε ένα δυναμικό, ατμοσφαιρικό και έντονο μουσικό ταξίδι. Όλα αυτά σε μια γωνιά της βορειοανατολικής Αγγλίας, στο NX Newcastle (ναι ναι, στο εξωτικό Newcastle upon Tyne). Αν και Δευτέρα αρκετός κόσμος ήρθε από νωρίς για τους Atlas, και όσο η βραδιά προχωρούσε όλος και περισσότερος κόσμος έμπαινε στο venue. Σε γενικές γραμμές περίμενα λίγο περισσότερο κόσμο, αλλά οκ η Δευτέρα είναι και λίγο περίεργη ημέρα γενικά, ίσως λίγο δύσκολη για πολλούς.

Ήταν η πρώτη μου επαφή με τους Atlas, αφού δεν τους γνώριζα, και αν λατρεύω κάτι σε συναυλιακά γεγονότα είναι το να ανακαλύπτω νέες μπάντες που μιλάνε στην καρδιά μου. Και η αλήθεια είναι πως οι Atlas μου έκαναν αυτό το κλικ από το πρώτο κιόλας τραγούδι. Έρχονται από την Φινλανδία και αυτό-χαρακτηρίζονται ως northcore. Δυναμικοί και παθιασμένοι, επιθετικοί και συγκινητικοί. Αυτή ήταν η πρώτη γεύση που μου άφησαν οι Atlas.

΄Ολα τα μέλη της μπάντας ήταν άκρως ενεργητικά και εκφραστικά επάνω στην σκηνή. Βαριές κιθάρες και σπαρακτικά φωνητικά συνδυασμένα με υπέροχα φτιαγμένες μελαχγολικές μελωδίες και αιθέρια καθαρά φωνητικά. Ενώ η δισκογραφία και τα τραγούδια των Atlas δεν μου ήταν οικεία, απόλαυσα όλο τους το σετ και το πρώτο πράγμα που έκανα την επόμενη ημέρα ήταν να κάτσω να τους ακόυσω. Metalcore φινλανδικής μελαχγολίας….please give me more!! It was a pleasure Atlas, welcome to my daily playlists.

Και σειρά έχουν οι πολύ πολύ αγαπημένοι μου Πορτογάλοι, Gaerea. Η αλήθεια είναι πως ανυπομονούσα να τους δω live, αφού θα ήταν η πρώτη μου φορά αλλά σίγουρα δεν ήμουν προετοιμασμένη για αυτό που θα ακολούθουσε. Οι Gaerea είναι μια μουσική οντότητα. 5 μουσικοί με κουκούλες ανεβαίνουν σιγά σιγά στην σκηνή. Δεν ξέρεις ποιοι είναι, αν χαμογελάνε ή οχι, αν σε κοιτάζουν ή οχι. Δεν βλέπεις καμία έκφραση στο πρόσωπο τους και αυτό είναι το πιο μαγικό απ΄όλα, γιατί νιώθεις πως ξεχειλίζουν απο συναισθήματα όσο είναι εκεί επάνω κι ας μην βλέπεις τις εκφράσεις τους.

Όλοι τους φοβερά εκφραστικοί αλλά ομολογουμένως ο Guilherme Henriques κλέβει την παράσταση και σε μαγνητίζει. Θεατρικά και προσεγμένα “αδέξιος” στις κινήσεις του, μαγικά εκκεντρικός, γεμάτος πάθος και αυτοπεποίθηση. Αν σκεφτείς ποτέ να πάρεις photo pass για τους Gaerea, ετοιμάζου για cardio workout γιατί η κίνηση δεν σταμάτει πότε καθ’όλη την διάρκεια του set.

Τα Hellbound και Submerged, τα δύο singles από το αναμενόμενο Loss, άνοιξαν το σετ των Gaerea ενώ το υπόλοιπο σετ ήταν αποτελούμενο από τραγούδια του Mirage και του Coma. Μόνο για οχτώ κομμάτια έμειναν επάνω στην σκηνή οι Gaerea…και προφανώς ήθελα άλλα τόσα. Παρόλα αυτά μιλάμε για μία καθηλωτική εμφάνιση.

Μίνιμαλ φωτισμός, τέλειος ήχος, πυκνά blast beats, πλούσιες μελωδίες και ισχυρή σκηνική παρουσία που σε αφήνει υπνωτισμένο και γεμάτο ωμά, δυνατά συναισθήματα . Ατμόσφαιρα σκοτεινή, αμείλικτη και μεγαλωπρεπής. “Dancing with demons in this haunted embrace, where light is a memory lost in time’s chase. Whispers of sorrow, echo through my veins. These senseless thoughts, where anguish remains.” Gaerea, you have my heart! Until we meet again!

Και κάπως έτσι “επιστρέφουμε” στον βορρά και τους καταπληκτικούς Σουηδούς Orbit Culture που πήραν την σκυτάλη και μας χάρισαν ένα δυνατό, ανεβαστικό και με μαθηματική ακρίβεια εκτελεσμένο σετ. Death Above Life και φύγαμε για παγωμένο σουηδικό μελωδικό death και heartfelt αψεγάδιαστο groove metal.

Ήταν η δεύτερη φορά που έβλεπα τους Orbit Culture και με χαρά διαπίστωσα και πάλι, πως κάθε φορά αποδεικνύουν και ζωντανά ότι είναι μία απ’ τις πιο δυνατές μπάντες στον χώρο της metal αυτή τη στιγμή. Ακαταμάχητος ρυθμός και μεστός, βαρύς ήχος με τον Niklas Karlsson να γεμίζει την σκηνή με την επιβλητικότητα του. Παρόλο που δεν είναι πολύ κινητικός (ειδικά μετά τον ανεμοστρόβιλο Guilherme), έχει όμως τόσο δυνατή παρουσία που σου είναι δύσκολο να μην τον κοιτάς.

Tales of War, North Star of Nija, From the Inside, While We Serve ήταν κάποιες απ΄τις πολύ δυνατές στγμές των Orbit Culture την βραδιά της 10ης Νοεμβρίου. ΄Οχι ότι είχαν αδύναμες στιγμές, κάθε άλλο. Το κοινό ήθελε λίγο σπρώξιμο για να πάρει μπροστά (νομίζω είναι γενικό κακό του Newcastle κοινού αυτό) αλλά οι Orbit Culture είχαν τον τρόπο τους και έτσι άναψαν τα αίματα και είδαμε και λίγο mosh pit και crowd surfing τελικά, ειδικά προς το τέλος του setlist με τα Nerve, While We Serve και Hydra.

Με μαγεύει το πως οι Orbit Culture διατηρούν αυτή την βαρύτητα τους καθ’ όλη την διάρκεια της κάθε εμφανισής τους, αλλά ταυτόχρονα ξεχειλίζουν μελωδικότητα. Σα να λέμε και πιρουέτες και mosh pit, headbanging energy με μπαλετική εκλέπτυνση, marshmallows να ξεχειλίζουν από ορμητικό ηφαίστειο. Νομίζω καταλάβατε τι εννοώ, the best of both worlds, επιθετικότητα και μελωδικότητα.

Οι Orbit Culture ήταν αψεγάδιαστοι και σε απλά ελληνικά, τα πήραν όλα και τα σήκωσαν αποδεικνύοντας για ακόμα μια φορά πως είναι ένας ασταμάτητος χείμαρρος μουσικής ενέργειας, ακαταμάχητοι και συντριπτικοί. Orbit Culture, the future is yours and we are here to follow.

English version

The Death Above Life tour by Orbit Culture, together with the much-loved Gaerea and the Finnish band Atlas, was definitely a highly anticipated autumn concert event. It was a rainy and highly atmospheric evening on November 10th, when the above bands were ready to take us on a dynamic, atmospheric and intense musical journey. All this in a corner of northeast of England, at NX Newcastle (yes, yes, in the exotic Newcastle upon Tyne). Although it was a Monday, quite a few people came early for Atlas, and as the evening progressed, more and more people entered the venue. In general, I expected more people attending the gig, but I guess Monday is a bit of a strange day in general, perhaps a little difficult for many.

It was my first encounter with Atlas, as I didn’t know them, and if there’s one thing I love about concerts is discovering new bands that speak to my heart. And the truth is that Atlas clicked with me from the very first song. They come from Finland and describe themselves as northcore. Dynamic and passionate, aggressive and moving, that was my first impression of Atlas.

All the band members were extremely energetic and expressive on stage. Heavy guitars and heart-wrenching vocals combined with beautifully crafted melancholic melodies and ethereal clean vocals. Although I was not familiar with Atlas’ discography and songs, I enjoyed their entire set, and the first thing I did the next day was to sit down and listen to them. Finnish melancholic metalcore…please give me more! It was a pleasure, Atlas, welcome to my daily playlists.

Next up are my beloved Portuguese, Gaerea. The truth is that I was looking forward to seeing them live, as it would be my first time, but I was definitely not prepared for what was to follow. Gaerea is a musical entity. Five musicians wearing hoods slowly climb onto the stage. You don’t know who they are, whether they are smiling or not, whether they are looking at you or not. You can’t see any expression on their faces, and that’s the most magical thing of all, because you feel that they are overflowing with emotion while they are up there, even though you can’t see their facial expressions.

All of them are incredibly expressive, but Guilherme Henriques steals the show and captivates you. Theatrical and deliberately “clumsy” in his movements, magically eccentric, full of passion and confidence. If you ever think about getting a photo pass for Gaerea, get ready for a cardio workout because the movement never stops throughout the entire set.

Hellbound and Submerged, the two singles from the anticipated Loss, opened Gaerea’s set, while the rest of the set consisted of songs from Mirage and Coma. Gaerea only stayed on stage for eight songs… and obviously I wanted just as many more. Nevertheless, we are talking about a captivating performance.

Minimal and on point lightning, perfect sound, dense blast beats, rich melodies, and a powerful stage presence that leaves you mesmerized and filled with raw, powerful emotions. The atmosphere is dark, relentless, and majestic. “Dancing with demons in this haunted embrace, where light is a memory lost in time’s chase. Whispers of sorrow, echo through my veins. These senseless thoughts, where anguish remains.” Gaerea, you have my heart! Thank you. Until we meet again!

And like so we “return” to the north and the incredible and powerful Swedish Orbit Culture, who took the baton and gave us a powerful, uplifting set performed with mathematical precision. Death Above Life and off we went for some frozen Swedish melodic death and heartfelt flawless groove metal.

It was the second time I saw Orbit Culture, and yes, I am happy to say that every time they prove live that they are one of the strongest bands in metal right now. Unstoppable rhythm and rich, heavy sound with Niklas Karlsson filling the stage with his imposing presence. Although he is not very mobile (especially after the whirlwind that is Guilherme), but he has such a strong stage presence that it is difficult not to look at him.

Tales of War, North Star of Nija, From the Inside, While We Serve were some of Orbit Culture’s strongest moments on the night of November 10th. Not that they had any weak moments, quite the contrary. The audience needed a little push to get going (I think this is a general problem with Newcastle audiences), but Orbit Culture had their way and got the crowd going, and we saw a bit of mosh pitting and crowd surfing, especially towards the end of the setlist with Nerve, While We Serve, and Hydra.

I am fascinated by how Orbit Culture maintain their gravitas throughout the concert while at the same time overflowing with melodiousness. It’s like pirouettes and mosh pits, headbanging energy with ballet-like refinement, marshmallows overflowing from a raging volcano. I think you get what I mean, the best of both worlds, aggression and melody.

Orbit Culture were flawless and, in simple terms, they swept us away and lifted it us up, proving once again that they are an unstoppable torrent of musical energy, unbeatable and beautifully overwhelming. Orbit Culture, the future is yours and we are here to follow.

Photos and live report from Rozi Kakrida.

Οι βρετανοί Paradise Lost ιδρύθηκαν στο Halifax του Δυτικού Yorkshire το 1988 και θεωρούνται από τους πρωτοπόρους του death-doom είδους, καθώς και η κύρια επιρροή για το μεταγενέστερο gothic metal κίνημα. Εγώ τους ανακάλυψα το 2001 στην τρυφερή ηλικία των 19 ετών, ακούγοντας το Just Say Words και από κει και μετά ουσιαστικά μεγάλωσα μαζί τους. Από το 1988 οι Paradise Lost έχουν δημιουργήσει κάποια από τα πιο μελαγχολικά και σκυθρωπά riffs που έχουν κυκλοφορήσει εκεί έξω ενώ δεν έχουν φοβηθεί να πειραματιστούν αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι αρνούνται να παραμείνουν στάσιμοι.

Το Ascension είναι το 17ο full studio album των Paradise Lost, κυκλοφόρησε στις 19 Σεπτεμβρίου από την Nuclear Blast Records και μετά από πολλές ακροάσεις νομίζω πως έχει αρκετό misery, doom and sorrow ώστε να αποτελεί μία εξαιρετική προσθήκη στην ήδη πανέμορφη δισκοκραφία των Paradise Lost.

Από τις πρώτες νότες του εναρκτήριου κομματιού Serpent On The Cross παίρνουμε ακριβώς αυτό που θέλουμε: τη σκοτεινή μεγαλοπρέπεια των Paradise Lost. Mία σαγηνευτική και μελαγχολική doom μελωδία, που γρήγορα αλλάζει και σε τυλίγει με thundering riffs και βαρύγδουπο drumming, που φυσικά κρατάει το doom & misery της υπόθεσης στην θέση του, και με τον Nick Holmes να ρίχνει μια ηλιαχτίδα φωτός (ή μπορεί και όχι) στο σκοτάδι μας τραγουδώντας “…your lonely soul will rot”! Αλλά τέτοιοι είμαστε και τέτοια θέλουμε! Keep the doom coming Νικολάκη μας!

Θα ήθελα να σταθώ λίγο στo Salvation. A Paradise Lost golden classic διάρκειας 7 λεπτών. Μελαχγολική αίγλη με καμπάνες και κοράκια να κραυγάζουν στην εισαγωγή, μελαγχολικά αρμονικά σόλο και απελπισμένα γρυλίσματα να δημιουργούν μια θλιβερή και σκοτεινή ατμόσφαιρα. Προς το ρεφραίν αρχίζεις να ελπίζεις πως ίσως το φως έρχεται να σε διαπεράσει, με τον Nick Holmes να γίνεται πιο ενθαρρυντικός με τα καθαρά φωνητικά του, αλλά μην ελπίζεις και πολύ…γιατί αυτό οδηγεί σε ένα τεράστιο κρεσέντο με την φωνή του Nick να γίνεται και πάλι απελπισμένη επικαλύποντας καταιγιστικότατα riffs και καταλήγοντας σ’ ενα υπέροχο μελωδικό σόλο και κατ’ ευθείαν πάλι μέσα στην κατάθλιψη. Ένα βροντερό πένθιμο άσμα το οποίο όπως διάβασα κάπου και νομίζω δεν θα μπορούσα να το διατυπώσω καλύτερα, ανασταίνει όλα τα παλιά φαντάσματα των Paradise Lost (και κατά μεγάλη πιθανότητα και τα δικά σου).

Όμως το Ascension  έχει περισσότερα από ένα highlights και είναι διαδοχικά τοποθετημένα ώστε να ενθαρρύνουν την πλήρη αναπαραγωγή του δίσκου αντί για το στίβαγμα των πιο “δυνατών” στην αρχή. Για παράδειγμα, το πομπώδες και γοητευτικότατο Diluvium βρίσκεται ανάμεσα στα Lay A Wreath Upon The World και Savage Days τα οποία αποτελούν τις πιο ήπιες στιγμές του Ascension, χωρίς όμως να τους λείπει η δυναμική και οι απροσδότηκες ανατροπές ενισχύοντας έτσι την αίσθηση της ροής στο άλμπουμ. To Savage Days θα σε πάει σίγουρα στο memory lane του One Second (1997) και το Sirens που το ακολουθεί, μοιάζει ανά στιγμές σα να παντρέυτηκαν οι Depeche Mode με τους Metallica in a Paradise Lost kinda way.

Αλλά δεν πρόκειται μόνο για τα μεμονωμένα κομμάτια αφού το Ascension είναι θεωρώ ένα συνεχόμενο μουσικό ταξίδι. Υπάρχει μια παλίρροια και μια άμπωτη στην ακολουθία των κομματιών που δείχνει την κατανόηση της μπάντας για τη δυναμική και το ρυθμό. Τα καταθλιπτικά περάσματα έχουν χώρο να αναπνεύσουν, επιτρέποντας την πλήρη συναισθηματική τους επίδραση να προσγειωθεί και να καταλαγιάσει, ενώ οι πιο επιθετικές στιγμές χτυπούν με χειρουργική ακρίβεια.

Τα φωνητικά του Nick Holmes είναι ένα πολύ δυνατό σημείο του άλμπουμ, εξαιρετικός και πιο πολύπλευρος από ποτέ. Ο Aaron Aedy και ο Greg Macintosh ξεπερνούν τους εαυτούς τους γεμίζοντας το Ascension με μια συλλογή υψηλής ποιότητας riffs, με ελκυστικά lead, θλιβερές αρμονίες και τα συναισθηματικά σόλο. Τα ντραμς και το μπάσο παρέχουν σταθερά θεμέλια, εξασφαλίζοντας την πυκνότητα και τον εναλασσόμενο αλλά ακούραστο ρυθμό του άλμπουμ.

Το Ascension δεν είναι κάποια επαναστατική μουσική ανακάλυψη, μια δραματική αλλαγή ή κάποια τεράστια καινοτομία, αλλά μια όμορφη φυσική εξέλιξη. Δεν είναι το Icon ούτε το Draconian Times (όπως πολλοί σχολίασαν), αλλά γιατί να είναι; Και αν με ρωτάτε δεν θα ήθελα να είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο. They have been there, done that και έδειξαν ήδη τον δρόμο και τον τρόπο σε αναρίθμητες μπάντες που ακολούθησαν.

Το Ascension είναι θλίψη, επιβλητικά riffs, γοτθική μεγαλοπρέπεια και αδιαμφισβήτητη μελαγχολία. Είναι όλες οι στιγμές, οι πληγές και τα φαντάσματα των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών. Είναι το έργο μία μπάντας που νιώθει άνετα με τον εαυτό της, που αγκαλιάζει το παρελθόν με ανοιχτό μυαλό και συνεχίζει να μην μένει στάσιμη. Είναι μία συλλογή των καλύτερων στοιχείων που έχουν καθορίσει τον ήχο των Paradise Lost για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, φτιαγμένη με την αντίστοιχη ωριμότητα.

Χαίρομαι αφάνταστα όταν μία μπάντα που ακούω ασταμάτητα τα τελευταία 24 χρονιά συνεχίζει να με εκπλήσσει. Οι Paradise Lost επιστρέφουν υφαίνοντας μελωδίες που εισχωρούν βαθιά στο μυαλό και την ψυχή σου και αρνούνται να φύγουν. Ένα πολύ δυνατό άλμπουμ σε έναν ήδη επιβλητικό κατάλογο μιας σπουδαίας μπάντας. And this looks like Ascension to me!

Ascension Tracklist

1. Serpent On The Cross
2. Tyrants Serenade
3. Salvation
4. Silence Like The Grave
5. Lay A Wreath Upon The World
6. Diluvium
7. Savage Days
8. Sirens
9. Deceivers
10. The Precipice
11. This Stark Town
12. A Life Unknown

9/10 

Review by Rozi Kakrida 

(English version below)

Founded in Halifax, West Yorkshire, in 1988, Paradise Lost are considered pioneers of the death-doom genre and a major influence on the later gothic metal movement. I discovered them in 2001 at the tender age of 19 while listening to Just Say Words, and since then I haven’t done life without them. Since 1988, Paradise Lost have created some of the most melancholic and gloomy riffs ever released, while not being afraid to experiment, proving in concrete terms that they refuse to remain stagnant.

Ascension is Paradise Lost’s 17th full studio album, released on September 19th  by Nuclear Blast Records, and after many spins, I think it has enough misery, doom, and sorrow to be an excellent addition to Paradise Lost’s already beautiful discography.

From the first notes of the opening track, Serpent On The Cross, we get exactly what we want: the dark grandeur of Paradise Lost. A captivating and melancholic doom melody, which quickly changes and envelops you with thundering riffs and heavy drumming, which of course keeps the doom & misery of the story in place, with Nick Holmes throwing a ray of light (or not) into our darkness by singing “…your lonely soul will rot”! But hey, this is who we are and that’s how we want it! Keep the doom coming, Nikolakis!

I would like to touch on Salvation for a moment. A golden Paradise Lost classic lasting 7 minutes. Melancholic glamour with bells and crows crying out in the intro, melancholic harmonic solos and desperate growls creating a sad and dark atmosphere. Towards the chorus, you start to hope that maybe the light is coming through, with Nick Holmes becoming more hopeful with his clean vocals, but don’t get your hopes up too much… because this leads to a huge crescendo with Nick’s voice becoming desperate again, overlapping with stormy riffs and ending in a wonderful melodic solo and straight back into depression. A thunderous funeral song which, as I read somewhere and I don’t think I could put it better myself, resurrects all the old ghosts of Paradise Lost (and most likely yours too).

But Ascension has more than one highlight, and they are arranged in sequence to encourage listening to the entire album rather than skipping to the “strongest” tracks. For example, the punchy and super charming Diluvium is between Lay A Wreath Upon The World and Savage Days, which are the mellowest moments in Ascension, but without losing any of their energy and unexpected twists, making the album feel more fluid throughout. Savage Days will definitely take you down the One Second (1997) memory lane, and Sirens, which follows, at times sounds like Depeche Mode married Metallica in a Paradise Lost kinda way.

But it’s not just about the individual tracks, as Ascension is, in my opinion, a sustained musical journey. There is a ebb and flow to the sequence of tracks that demonstrates the band’s understanding of dynamics and rhythm. The more depressing passages have room to breathe, allowing their full emotional impact to land and settle, while the more aggressive moments strike with surgical precision.

Nick Holmes’ vocals are a very strong point of the album, excellent and more versatile than ever. Aaron Aedy and Greg Macintosh surpass themselves, filling Ascension with a collection of high-quality riffs, attractive leads, mournful harmonies, and emotional solos. The drums and bass provide a solid foundation, ensuring the album’s density and alternating but tireless rhythm.

Ascension is neither a revolutionary musical discovery, a dramatic change or a tremendous breakthrough, but a beautiful natural evolution. It is neither Icon nor Draconian Times (as many have commented), but why should it be? And if you ask me, I wouldn’t want it to be either one or the other. They have been there, done that and they have already shown the way to countless bands that followed.

Ascension is sadness, sweeping riffs, gothic grandeur, and undeniable melancholy. It is all the moments, wounds, and ghosts of the last four decades. It is the work of a band that is comfortable with itself, that embraces the past with an open mind and continues to move forward. It is a collection of the best elements that have defined Paradise Lost’s sound for almost four decades, crafted with the corresponding maturity.

It brings me great joy when a band that I have been listening to non-stop for the last 24 years continues to surprise me. Paradise Lost returns with melodies that deeply resonate in your mind and soul and refuse to leave. A very strong album in an already impressive catalogue of a great and very important band. And this looks like Ascension to me!

Ascension Tracklist

1. Serpent On The Cross
2. Tyrants Serenade
3. Salvation
4. Silence Like The Grave
5. Lay A Wreath Upon The World
6. Diluvium
7. Savage Days
8. Sirens
9. Deceivers
10. The Precipice
11. This Stark Town
12. A Life Unknown

9/10 

Review by Rozi Kakrida 

Θα μου επιτρέψετε να ξεκινήσω λέγοντας για  ακόμα μία φορά πως ο Will Ramos είναι ολόκληρη η σημασία της έκφρασης “the gift that keeps on giving”. Είναι ένας από τους πιο ευέλικτους και τεχνικά ικανότερους τραγουδιστές του extreme metal αυτή τη στιγμή (και ό,τι καλύτερο μπορούσε να συμβεί στους Lorna Shore). Το φωνητικό του εύρος είναι αδιανόητο, από τα χαμηλότερα γρυλίσματα που μοιάζουν να αναδύονται από τον πυρήνα της γης και τα νιώθεις στον σφυγμό σου, μέχρι τα πιο υψηλά φωνητικά του που θα μπορούσαν να συντρίψουν ό,τι διαπερνάνε. Κι όλα αυτά αγγίζοντας αδυσώπητα τα συναισθήματα του και κατ’ επέκταση και τα δικά μας.  

Από άποψη δομής το I Feel The Everblack Festering Within Me είναι στρωτό, δυναμικό και κατά μεγάλο ποσοστό καθηλωτικό. Είναι ένα άλμπουμ χωρίς κενά αλλά ακούγοντάς το αρχικά υπήρχαν λίγες στιγμές που ένιωθα πως κάποια μουσικά μέρη, κυρίως συμφωνικά, είναι εκεί απλά ως fillers; Ή για να το εκφράσω καλύτερα, απλά θα τα ήθελα λίγο πιο πλούσια; Δεν ήμουν ακριβώς σίγουρη, αλλά με λίγες ακόμα ακροάσεις ένιωσα πως τελικά όλα ήταν εκεί που έπρεπε, με κάθε πέρασμα να εξυπηρετεί το γενικότερο σκοπό του τραγουδιού.

Ο ρυθμός του άλμπουμ είναι άψογα διαχειρισμένος, με τις πιο έντονες στιγμές να ισορροπούνται από ατμοσφαιρικά ιντερλούδια που σου επιτρέπουν να πάρεις μια ανάσα πριν από το επόμενο blast-ίδι. Δεν είναι τόσο αδυσώπητα ωμό όσο το Pain Remains, το βρήκα λίγο πιο μελωδικό και κινηματογραφικό, και εξίσου ικανό να σε ταξιδέψει στις μοναδικές συναισθηματικές κοιλάδες των Lorna Shore, με την απομόνωση, τον εσωτερικό αγώνα και την αναζήτηση νοήματος σε έναν όλο και πιο χαοτικό κόσμο να είναι τα θέματα του album. 

Ερμηνευτικά  και εκτελεστικά είναι μάλλον όλοι ντοπαρισμένοι στην μπάντα αυτή. Τα τύμπανα και το μπάσο, ως συνήθως επιτίθενται στις αισθήσεις σου, προκαλώντας σου αυτή την γνώριμη πλέον αίσθηση κλειστοφοβίας. Οι κιθάρες χορεύουν στους τυπικούς αιματοβαμμένους ρυθμούς του deathcore αλλά και τους πιο κλασικούς μελωδικούς metal ρυθμούς. Οι πολυρυθμίες των Lorna Shore είναι απλά το κάτι άλλο και σε γενικές γραμμές θεωρώ πως το album αυτό αναδεικνύει μια μπάντα στο απόλυτο αποκορύφωμα των τεχνικών δυνατοτήτων της. 

Οι Lorna Shore με το I Feel The Everblack Festering Within Me  σίγουρα σπρώχνουν κάποια από τα όρια τους χωρίς όμως να ξεφεύγουν και πάρα πολύ από την γνωστή μεν, άκρως επιτυχέμενη δε, μουσική συνταγή των τελευταίων τριών κυκλοφοριών τους. Σίγουρα θα μπορούσαν να σπρώξουν τα όρια τους λίγο παραπάνω αλλά την δεδομένη στιγμή ίσως και να μην έχει και πολλή σημασία. Με το τελευταίο τους πόνημα και για ακόμα μία φορά, οι Lorna Shore καταφέρνουν να δώσουν συναισθηματικό βάθος, πολυπλοκότητα και να εκλεπτύνουν ένα είδος της extreme metal που είναι απελπιστικά και εξαντλητικά βαρύ στην ¨παραδοσιακή¨ του μορφή, απελευθερώνοντας τον εαυτό τους από τους περιορισμούς του είδους.

Οι Lorna Shore αποτελούνται αντικειμενικά από μουσικούς παγκόσμιας κλάσης που αποδεικνύουν ότι είναι ικανοί να δημιουργήσουν αψεγάδιαστη, καθηλωτική και συναισθηματικά γεμάτη μουσική, αλλά σίγουρα ανυπομονούμε να δούμε τι μας επιφυλάσσουν για το μέλλον. Προς το παρόν, αλλά και για άμεσο μέλλον, σίγουρα θα συνεχίσουν να είναι η αφρόκρεμα όχι μόνο της deathcore, αλλά και της extreme metal μουσικής σκηνής. 

I Feel The Everblack Festering Within Me  tracklist:

1. Prison of Flesh
2. Oblivion
3. In Darkness
4. Unbreakable
5. Glenwood
6. Lionheart
7. Death Can Take
8. War Machine
9. A Nameless Hymn
10. Forevermore

8/10

Review by Rozi Kakrida

English version below

My first encounter with Lorna Shore was in 2021 after the release of their EP And I Return to Nothingness. Until then, I had almost no contact with this subgenre of extreme metal music simply because it never clicked with me. Since that release, Lorna Shore has been on an unstoppable upward trajectory, with Pain Remains (2022) putting them in the corridors of deathcore royalty. I Feel The Everblack Festering Within Me is Lorna Shore’s fifth studio album, scheduled for release on September 12 by Century Media, and here I will try to give you a very small taste of it just before its official release.

Allow me to begin by saying once again that Will Ramos is the very embodiment of the expression “the gift that keeps on giving.” He is one of the most versatile and technically skilled vocalists in extreme metal right now (and the best thing that could happen to Lorna Shore). His vocal range is unimaginable, from the lowest growls that seem to emerge from the core of the earth and make your pulse race, to his highest vocals that could crush anything they pierce. And all this while relentlessly reaching for his emotions and, by extension, ours.

In terms of structure, I Feel The Everblack Festering Within Me is solid, dynamic, and largely captivating. It is an album without gaps, but while listening to it for the first few times there were a few moments when I felt that some musical parts, mainly symphonic, were just there as fillers? Or to put it better, I just wanted them to be a little richer? I’m not exactly sure, but after a few more spins, I felt that everything was finally where it should be, with each passage serving the overall purpose of the song.

The pace of the album is flawlessly managed, with the most intense moments balanced by atmospheric interludes that allow you to catch your breath before the next blast-assault. It’s not as relentlessly raw as Pain Remains, I found it a little more melodic and cinematic, but equally capable of drawing you to the unique emotional valleys of Lorna Shore, with isolation, inner struggle, and the search for meaning in an increasingly chaotic world being the themes of the album. 

In terms of performance, well everyone in this band seems to be on a creativity hype. The drums and bass, as usual, assault your senses, giving you that familiar feeling of claustrophobia. The guitars dance to the typical blood-soaked rhythms of deathcore, but also to more classic melodic metal rhythms. Lorna Shore’s polyrhythmic patterns are simply something else, and in general, I think this album showcases a band at the absolute pinnacle of its abilities. 

With I Feel The Everblack Festering Within Me, Lorna Shore definitely push some of their boundaries without straying too far from their familiar and highly successful formula of their last three releases. They could certainly push their boundaries a little further, but at this point, it may not matter much. With their latest work, Lorna Shore once again manages to provide emotional depth and complexity, refining a genre of extreme metal that is typically hopelessly and exhaustingly heavy in its “traditional” form, freeing themselves from the constraints of the genre.

Lorna Shore is objectively comprised of world-class musicians who have proven themselves capable of creating flawless, captivating, and emotionally resonant music, and we are certainly looking forward to seeing what they have in store for us in the future. For now and and for the foreseeable future, they will certainly continue to be the cream of the crop not only of deathcore, but also of the extreme metal music scene.

I Feel The Everblack Festering Within Me  tracklist:

1. Prison of Flesh
2. Oblivion
3. In Darkness
4. Unbreakable
5. Glenwood
6. Lionheart
7. Death Can Take
8. War Machine
9. A Nameless Hymn
10. Forevermore

8/10

Review by Rozi Kakrida

Σ’ αυτό το σημέιο να πούμε πως η 23η Ιουλίου 2025 ήταν μια ημέρα πολύ συναισθηματικά φορτισμένη λόγω του θανάτου του Ozzy Osbourne την προηγούμενη ακριβώς ημέρα, γενονός που επηρέασε τα πάντα όλα, ό,τι ζει και αναπνέει στον κόσμο τούτο. Φυσικά και περιμέναμε αναφορές από τις μπάντες, οι οποίες είχαν ήδη δηλώσει την θλίψη τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και φυσικά οι Mastodon ήταν και μία από τις μπάντες του Back to the Beginning, της τελευταίας συναυλίας των Black Sabbath και της τελευταίς δημόσιας εμφάνισης του Ozzy λίγες ημέρες πριν φύγει για πάντα. Νομίζω πως όλοι μας περιμέναμε να τραγουδήσουμε από καρδιάς με μία φωνή ένα τελευταίο τραγούδι για τον Ozzy. 

Θα μου επιτρέψετε να ξεκινήσω λέγοντας πως για ακόμα μια χρονιά το Release Athens απέδειξε το πόσο γαμάτη διοργάνωση είναι και το πόσο σέβεται τον κόσμο που παρακολουθεί το φεστιβάλ και που δίνει τα λεφτά του γι’ αυτό. Η συγκεκριμένη ημέρα ήταν αφόρητα ζεστή. Θα ξεκινήσω από τα δωρεάν καπελάκια, αντιηλιακά και αναψυκτικά, τις δωρεάν βεντάλιες, τις γεμάτες ζωντάνια και χαμόγελο (μέσα στο λιοπύρι) κοπέλες που μας προσέφεραν δωρεάν δροσιστικά ποτά και τα υπέροχα κιόσκια με δωρεάν Johnny – ginger shots όπως και τα δωρεάν παγωμένα νεράκια από την υπηρεσία security στις μπροστινές σειρές. Δεν χρειάστηκε να περιμένω σε καμία ουρά για περισσότερο από πέντε λεπτά, οι τουαλέτες ανθρώπινες και όλοι όσοι με τους οποίους ήρθα σε επαφή από την διοργάνωση ήταν με το χαμόγελο στα χείλη. Αυτά για το φεστιβάλ ως διοργάνωση και μπράβο τους! Και τώρα ας μπούμε στο ψητό.

Σαν σωστά Αγγλάκια, 18:20 sharp οι Haken ήταν επάνω στην σκηνή του Release Athens, με πάρα πολλούς θαρραλέους και true οπαδούς της μπάντας να αψηφούν τον καυτό ήλιο και τους 40+ βαθμούς και να είναι ήδη μπροστά στην σκηνή αλλά και με πάρα πολλούς από εμάς να τους απολαμβάνουμε από κάπου πιο σκιερά. Μ’ ένα setlist 40 και κάτι λεπτών οι Haken απέδειξαν γιατί είναι ένα από τα πιο καταξιωμένα συγκροτήματα της σύγχρονης progressive metal αυτή τη στιγμή. Εξαιρετικές εκτελέσεις με επιλογές από τα The Mountain, Virus και Affinity, με το Cockroach King (The Mountain) να υφαίνεται μαζί με το main riff από το Iron Man των Black Sabbath και το The Architect (Affinity) που ακολούθησε, να αφιερώνεται από την μπάντα στον Ozzy, αποδίδοντας φόρο τιμής στον πρίγκηπα του σκότους.

Ο ήχος των Haken on point, μεστός, παχύς και απολαυστικός και η ενέργεια τους κάτω απ’ το λιοπύρι απίστευτη. Έξυπνο setlist για τους φανατικούς αλλά και αυτούς που μπορεί να ερχόντουσαν σε επαφή με την μπάντα για πρώτη φορά. Πρώτη εμφάνιση των Haken στην Ελλάδα και μας άνοιξαν την όρεξη γιατί σίγουρα θέλαμε παραπάνω, οπότε ελπίζουμε να τους ξαναδούμε, ίσως ως headliners κάποια στιγμή για να απολαύσουμε περισσότερο την μαγνητική αυτή μουσική τους ενέργεια. Αγάπη μόνο για τους Haken!

Haken setlist:

1. Prosthetic (Virus)

2. Invasion (Virus)

3. 1985 (Affinity)

4. Cockroach King (The Mountain – extended outro with Black Sabbath’s “Iron Man” main riff)

5. The Architect (Affinity)

Και μετά από ένα ολιγόλεπτο διάλειμμα για να γεμίσουμε τις κοιλίτσες μας και τις μπυρίτσες μας, ήρθε οι ώρα για τους Mastodon να γεμίσουν την σκηνή του Release Athens όπως μόνο εκείνοι ξέρουν. Οι φήμες για την επίδοσή τους στα πιο πρόσφατα live τους, όχι και τόσο καλές, παρόλα αυτά για μία ολόκληρη ώρα οι Mastodon παρέδωσαν μαθήματα σκληρού progressive/sludge metal με αρκετές δόσεις γκρούβας και άφθονη ενέργεια, αλωνίζοντας την σκηνή, χωρίς τον Brent Hinds μεν κάνοντας εμφανισάρα δε, με τον καταπληκτικό Nick Johnston να lead-άρει στις κιθάρες!

Για να μην λέμε και ψέμματα, οι Mastodon δεν είναι και η πιο εύκολη μπάντα του πλανήτη και μπορει να γίνουν κουραστικοί για αυτούς που μπορεί να μην είναι συνηθισμένοι στον σκλήρό, raw ήχο τους αλλά με ένα setlist που κάλυψε σχεδόν όλη την δισκογραφία τους, από το πιο πρόσφατο τους Hushed and Grim μέχρι και το ντεμπούτο τους Remission, που η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα να ακούσω, οι Mastodon έδωσαν κατά κοινή ομολογία μια υπέροχη εμφάνιση. Ο ήχος τους στην αρχή βέβαια ήταν κουραστικά δυνατός, κάνοντας με να μετανιώνω που ξέχασα τις ωτοασπίδες μου αλλά κατά την πορεία της συναυλίας ο ήχος ευτυχώς ομαλοποιήθηκε και μπορέσαμε να τους απολαύσουμε.

Με μεγάλη χαρά αντίκρυσα και το πολύ-αγαπημένο μου μουσικό nerd-άκι στα πλήκτρα των Mastodon να συμπληρώνει το καρέ του Berklee College, João ‘Rasta‘ Nogueira εκ Βραζιλίας. Troy Sanders εκρηκτικός, να δηλώνει την αγάπη της μπάντας για την Ελλάδα και να ηλεκτρίζει στο περασμά του επάνω στην σκηνή. Η εμφάνιση των Mastodon έκλεισε με τον δικό τους φόρο τιμής στον Ozzy Osbourne και την μπάντα να διασκευάζει το Supernaut των Black Sabbath, με το κοινό να ανταποκρίνεται φυσικά πάρα πολύ θερμά. Mastodon: raw progressive power για δυνατούς λύτες!

Mastodon setlist:

1. Tread Lightly (Once More ‘Round the Sun)

2. The Motherload (Once More ‘Round the Sun)

3. Pushing the Tides (Hushed and Grim)

4. Crystal Skull (Blood Mountain)

5. Black Tongue (The Hunter)

6. Megalodon (Leviathan)

7. More Than I Could Chew (Hushed and Grim)

8. Spectrelight (The Hunter)

9. Mother Puncher (Remission)

10. Steam Breather (Emperor of Sand)

11. Blood and Thunder (Leviathan)

12. Supernaut (Black Sabbath cover)

Μετά από αρκετή ώρα αναμονής έφτασε η στιγμή για τους Dream Theater να ανέβουν στην σκηνή του Release Athens Festival. Κι όταν λέω μεγάλη αναμονή δεν εννοώ ότι άργησαν, απλά υπήρχε πολύ μεγάλο κενό μεταξύ των Mastodon και των Dream Theater. Η ανυπομονησία έχει χτυπήσει κόκκινο και όσο το ρολόι πλησιάζει 21:20 οι σφυγμοί ανεβαίνουν. Το tour αυτό δεν ήταν μόνο ένα ορόσημο για τους Dream Theater αλλά και μια καθοριστική στιγμή για τους οπαδούς τους, με τον Mike Portnoy να επιστρέφει στον θρόνο του πίσω από το drum kit μετά από 15 χρόνια και για αυτό ο ενθουσιασμός στον αέρα ήταν αδιαμφισβήτητος. Όσο και να αγαπάμε τον Mangini, όσο εξαιρετικός ντράμερ κι αν είναι, όσο κι αν βοήθησε τους Dream Theater, απλά it feels right να βλέπεις τον Portnoy να κάθεται εκεί, πολύ πιθανό ίσως και για τον ίδιο τον Mangini.

Η μουσική απ’ τα μεγάφωνα σταματάει και η σκηνή αρχίζει να “ζωντανεύει”. Υπό τους ήχους ενός medley από τα μαγικά χέρια του Joseph Stevenson, ξεκινάει μπροστά μας στα matrix ένας οπτικοακουστικός “χορός” όλων των άλμπουμ των Dream Theater χρονολογικά. 40 χρόνια μουσικής, με κάθε άλμπουμ που περνά μπροστά απ’τα ματιά σου να σου θυμίζει την τότε περίοδο της ζωής σου. Η μουσική ιστορία των Dream Theater αλλά και η δική σου…μπροστά στα μάτια σου. Και κάπου εκεί με χτύπησε η συνειδητοποίηση του τι θα αντικρίσω σε λίγα μόνο δευτερόλεπτα, με τα πρώτα δάκρυα χαράς και αγάπης να αρχίζουν να μαζεύονται και τελικά να ελευθερώνονται όταν οι Mike Portnoy, John Petrucci, John Myung, Jordan Rudess και James LaBrie άρχισαν να ανεβαίνουν στην σκηνή, με αυτή τη σειρά, και με το κοινό να τους αποθεώνει φυσικά.

Night Terror, από το πιο πρόσφατο Parasomnia, το τραγούδι που ξεκίνησε αυτό το μαγικό μουσικό ταξίδι, με τον μοναδικό μου φόβο να είναι πως θα είναι ο LaBrie, τον οποίο αγαπάω και θα αγαπάω αιώνια, αλλά είχα ακούσει τόσα πολλά και όντας η πρώτη μου φορά ε, ένα άγχος το είχα…αλλά το έχασα σε χρόνο μηδέν με το που άκουσα το πρώτο κουπλέ του Night Terror! Καρδούλες, μονόκεροι και marshmallows παντού μες την καρδιά μου. Δεν νομίζω ότι ήξερα ποιον να πρωτοκοιτάξω επάνω στην σκηνή αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι τα μάτια μου (και βάζω στοίχημα και πολλών άλλων) μαγνητίζονταν στον Portnoy στα πρώτα 10 λεπτά της συναυλίας.

Και κάπου μετά το Night Terror και τους Dream Theater να ξεκινάνε το set τους full force μπήκαμε στο τρένο του χρόνου και σ’ ένα άκρως συναισθηματικό rollercoaster με το Strange Déjà Vu  από το Scenes from a Memory, να είναι η αφετηρία του ταξιδιού αυτού, ανεβάζοντας την ενέργεια ακόμη περισσότερο. Παραμένοντας στο Scenes from a Memory, τα Through my Words και Fatal Tragedy ακολουθούν για να μας πάνε σ’ άλλα μέρη, σε άλλες πολιτείες, εκεί που το παρελθόν σου έρχεται και σε αγκαλιάζει ζεστά και εσύ γεμίζεις δάκρυα με “γεύση” αλμυρής καραμέλας. Καταπληκτικές εκτελέσεις από όλους με την μπάντα να είναι τόσο δεμένη και απλά να σε καθηλώνουν όλοι μαζί αλλά και ο καθένας ξεχωριστά, κάτι δεν σταμάτησε ποτέ καθόλη την διάρκεια της συναυλίας. 

Και αφού κλάψαμε, απολαύσαμε και θυμηθήκαμε ουκ ολίγα scenes from our memories, τα αίματα ανάβουν και πάλι και ο παλμός της Πλατείας Νερού χτυπάει στα 130bpm με το Panic Attack (Octavarium) να ξεσηκώνει τις σχεδόν 7.500 ιδρωμένους αλλά ευτυχισμένους Dream Theater-άκηδες. Με λίγο αυτοσχεδιασμό και jazz it up ενέργεια,  οι Rudess και Petrucci είπαν να μας αφήσουν χωρίς δόντια, μαλλιά και άλλα απαραίτητα, με το Hollow Years (Falling into Infinity), σε lyrics demo version του 1996 παρακαλώ, να ακολουθεί και να γίνεται πολύ θερμά δεκτό με πολλά χειροκροτήματα. Με τους φακούς των κινητών να δημιουργούν μια πανέμορφη ατμόσφαιρα, οι  Dream Theater μας χαρίζουν μια μαγική εκτέλεση του κομμάτιου και μας αφήνουν να πάρουμε μία ανάσα (σχετικά είναι όλα), πριν το Enemy Inside (Dream Theater) που όπως καταλαβαίνετε προκάλεσε μία κάποια αναστάτωση στον χώρο. Και κάπως έτσι αυτό το τρενάκι του χρόνου φτάνει και πάλι εκεί από όπου ξεκίνησε, στο Parasomnia και το Midnight Messiah.

Και όσα μαλλιά, δόντια και σαγόνια μας έχουν απομείνει, μας πέφτουν και αυτά στο The Dark Eternal Night (Systematic Chaos) γιατί απλά είναι το κατάλληλο έδαφος για να ξεδιπλώσουν την μουσική τεχνική μαγεία τους ακόμα παραπάνω. Ρίγος και ανατριχίλα…τα οποία συνεχίζονται με μία απερίγραπτα όμορφη εκτέλεση του Peruvian Skies (Falling into Infinity), που υφαίνεται με μαγικό dream theater-ικό τρόπο με Wish You Were Here,  Wherever I May Roam και Black Sabbath. Με As I Am (Train of Thought) και (unexpected για εμένα, ω θεοί) Take The Time (Images and Words) οι Dream Theater είναι το gift that keeps on giving που λέμε κι εδώ στο χωριό, το καυτό αυτό βράδυ του Ιουλίου.

Και επειδή είχαμε ώρα να κλάψουμε…The Spirit Carries On (Metropolis, Pt.2: Scenes from a Memory), το  πρώτο κομμάτι του encore με τον LaBrie να μας παρακινεί να ανάψουμε τους φακούς μας και να τραγουδήσουμε τόσο δυνατά ώστε να μας ακούσει ο Ozzy από κάπου εκεί ψηλά…και ήταν δυνατά και ήταν απευθείας μέσα από την καρδιά.

Και μιλώντας για καρδιά…Pull Me Under (Images and Words) για το οποίο δεν έχω λόγια. Μία απίστευτη εκτέλεση ενός τραγουδιού που άλλαξε όλη μου την μουσική κοσμοθεωρία και με οδήγησε εδώ που είμαι σήμερα μουσικά ως ακροάτρια. Και με το τραγούδι που ίσως ξεκίνησε τα πάντα για τους ίδιους τους Dream Theater μας είπαν καληνύχτα, ανανεώνοντας το ραντεβου μας για το 2026! Θα ήταν περιττό να πω ότι ο ήχος των Dream Theater ήταν κάτι παραπάνω από υπέροχος και αξίζει να αναφέρω την εξαιρετική παραγωγή στις οθόνες με τα βίντεο που υποστήριζαν κάθε τραγούδι.

Για ολόκληρη την βραδιά θα πω πως ο Mike Portnoy, οκ είναι ο Portnoy τι άλλο μπορούμε να πούμε, αλλά ήταν σαν να μην είχε φύγει ποτέ. Καθισμένος πίσω από αυτό το μεγαθήριο drum kit, έθεσε σε πλήρη ισχύ τον ήχο και το στυλ που ήταν, είναι και θα είναι το σήμα κατατεθέν τόσο το δικό του όσο και των Dream Theater. Σε κάνει να αναρωτιέσαι πως παίζει με μόνο δύο χέρια και βγάζει αυτά που βγάζει. Καλώς ήρθες πίσω Mike.

Ο John Myung, όπως πάντα, ήταν μια στωική και αριστοτεχνική παρουσία που χάρηκα πάρα πολύ να χαζεύω γιατί νομίζω στο live, και ειδικά σε live με τον ήχο που έχουν οι Dream Theater, το παίξιμό του αναδεικνύεται περισσότερο κι έχεις την δυνατότητα να τον απολαύσεις σε όλο του το μεγαλείο. Ο Jordan Rudess συναρπαστικός στα πλήκτρα του και έβγαλε ακόμα και το keytar και σόλαρε μπροστά στην σκηνή! Ειλικρινά έχασα το μέτρημα με το πόσα κουμπιά μπορεί να πάτησε εκείνο το βράδυ…και αν νομίζετε ότι είναι εύκολο να παίζει ότι παίζει (παπάδες κι αυτός) και να αλλάζει όλους αυτούς του ήχους που αλλάζει, πατώντας 666 κουμπάκια…ε ξανασκεφτείτε το. 

Και τι να πει, ποιος,  γιατ τον John Petrucci. Ένας από τους καλύτερους κιθαρίστες στον κόσμο, απογειώνει τα πάντα με μαθηματική ακρίβεια και χαρακτηριστική ευκολία (ή τουλάχιστον έτσι το κάνει να φαίνεται). Ο άνθρωπος που μπορεί με την κιθάρα του να σου προκαλέσει 38 διαφορετικά συναισθήματα μέσα σε 5 λεπτά. Ο άνθρωπος που με κρατούσε ακίνητη και καθηλωμένη με το βλέμμα μου επάνω του, για όση ώρα σόλαρε. Θα ήθελα μια κάμερα να δείχνει μονίμως τα δάχτυλά του!  

Και James LaBrie. Για εσάς που το μόνο σχόλιο σας για την συναυλία ήταν “o LaBrie ήταν χάλια”, μάλλον χάσατε όλο το νόημα. Η φωνή του LaBrie σίγουρα έχει αλλάξει σε κάποιες συγκεκριμένες τονικότητες και ο ίδιος το γνωρίζει και το χειρίζεται πολύ έξυπνα, π.χ. δίνοντας μας το μικρόφωνο σε σημεία που μπορεί να πρέπει να ανέβει μία οκτάβα, ή προσαρμόζοντας κατά διαστήματα τις μελωδίες. Unpopular opinion ίσως, δεν ξέρω, αλλά για εμένα ο LaBrie έκανε μία πολύ δυνατή εμφάνιση και επικοινωνούσε και  πολύ θερμά με το κοινό, γεμίζωντας μία ολόκληρη σκηνή, αφού την αλώνισε όλη χοροπηδώντας σαν 25χρονος. 62 χρονών, 2ώρες και 10 λεπτά setlist, στους 40 βαθμούς κελσίου…σας παρακαλώ συγκεντρωθείτε. 

Δύσκολο να αποτυπώσεις μία τέτοια βραδιά σε λόγια αλλά το βράδυ της 23ης Ιουλίου οι Dream Theater ανέβηκαν επάνω στην σκηνή του Release Athens Festival και έπαιξαν σαν μία δεμένη οικογένεια. Τίμησαν τα 40 τους χρόνια και εμάς, και γιορτάσαμε παρέα όλα όσα έχουν καταφέρει, με ένα setlist φωτιά το οποίο εκτέλεσαν έτσι όπως μόνο εκείνοι ξέρουν και μπορούν. Μία τέλεια ισορροπία συναισθημάτων και τεχνικής μαεστρίας. Εσείς που ήσασταν εκεί καταλαβαίνετε πως ήταν μια ξεχωριστή βραδιά, για πολλούς λόγους. Προσωπικούς και συλλογικούς. 40 χρόνια Dream Theater: μία ζωή μουσικής, μία μουσική ζωής. 

Dream Theater Setlist:

1) Night Terror (Parasomnia)

2) Act I: Scene Two: II. Strange Déjà vu (Metropolis, Pt.2: Scenes from a Memory)

3) Act I: Scene Three: I. Through My Words (Metropolis, Pt.2: Scenes from a Memory)

4) Act I: Scene Three: II. Fatal Tragedy (Metropolis, Pt.2: Scenes from a Memory)

5) Panic Attack (Octavarium)

6) Hollow Years – (Falling into Infinity) Demo Version 1996

7) The Enemy Inside (Dream Theater)

8) Midnight Messiah (Parasomnia)

9) The Dark Eternal Night (Systematic Chaos)

10) Peruvian Skies (Falling into Infinity) with “Wish You Were Here”, “Wherever I May Roam” and “Black Sabbath” excerpts

11) As I Am (Train of Thought)

12) Take The Time (Images and Words)

13) Act II: Scene Eight: The Spirit Carries On (Metropolis, Pt.2: Scenes from a Memory) Dedicated to Ozzy Osbourne

14) Pull Me Under (Images and Words)

Η ηχογράφηση έγινε στο Red House Music Studio από τον Nick Grey ενώ το μοντάζ στα τύμπανα ανέλαβε ο Δευκαλίων Δήμος. Η εξαιρετική παραγωγή/μίξη έγινε από τον Steve Lado στο SL Studio και το υπέροχο artwork ανήκει στην Νάσια Στυλίδου (Decomposition). Αυτό που όμως μένει να δούμε είναι αν οι ORIA έχτισαν επάνω στο πολύ δυνατό θεμέλιο που δημιούργησαν το 2020 και πόσο τελικά πίεσαν τα μουσικά τους όρια. 

Το This Future Wants Us Dead είναι ένα εννοιολογικό άλμπουμ που εξελίσσεται σε ένα δυστοπικό μέλλον, που δεν φαντάζει και τόσο μακρινό, αφού οι ORIA αγγίζουν θέματα περιβαλλοντικής καταστροφής, τεχνολογικής κυριαρχίας και κοινωνικής απομόνωσης, τα οποία έχουν σπρώξει την ανθρωπότητα στο χείλος της κατάρρευσης.  

Με φωνητικά που ισορροπούν πολύ έξυπνα μεταξύ clean and harsh και μέσω αδυσώπητων riffs, περίπλοκων ρυθμών και κατατρεπτικών/μελαγχολικών μελωδιών, οι ORIA ζωγραφίζουν ένα σκοτεινό, επιθετικό και ενοχλητικά οικείο τοπίο και μας κάνουν κομμάτι  μιας ανυποχώρητης διαδικασίας κοινωνικής και προσωπικής αναζήτησης. Βαδίζοντας μέσα στο σκοτάδι της καταστροφής και με μόνο φως την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, η ανθρώπινη ψυχή πρωταγωνιστεί σε έναν αγώνα αντοχής, αναδημιουργίας  και διεκδίκησης του μέλλοντος. 

Οι ORIA έχουν καταφέρει να κάνουν  το This Future Wants Us Dead τόσο κινηματογραφικό που ζωντανεύει μπροστά σου ακούγοντάς το. Εξωκοσμικά στοιχεία και ψυχροί, ρομποτικοί ρυθμοί δημιουργούν ανά στιγμές μία αποστειρωμένη μουσική ατμόσφαιρα που σου θυμίζει το βαρύ κενό μετά την καταστροφή…αυτό το εσωτερικό μούδιασμα  που φαντάζει σαν το πρώτο σου  πρωινό ξύπνημα σ’ έναν μετα-αποκαλυπτικό κόσμο.  

Η άψογη ισορροπία μεταξύ της εκλεπτυσμένης πολυπλοκότητας και ευαισθησίας των  progressive στοιχείων και της ωμής βαρύτητας των groove στοιχείων του άλμπουμ, κάνουν την ήδη εύθραυστη ισορροπία μεταξύ κατάρρευσης και επιβίωσης ακόμα πιο ζωτικής σημασίας, υπενθυμίζοντάς μας την ανθεκτικότητα και την δύναμή μας και διατηρώντας την ζεστή ηλιαχτίδα ελπίδας ζωντανή. 

Οργισμένο, μελαγχολικό, κινηματογραφικό, βαθιά εσωστρεφές και πάρα πολύ ευαίσθητο. Μουσική που προκαλεί και εμπνέει. Με το This Future Wants Us Dead οι ORIA μας αποδεικνύουν για ακόμα μια φορά πως τα όρια υπάρχουν για να τα πιέζουμε. Με υψηλό επίπεδο μουσικότητας, αψεγάδιαστες εκτελέσεις και απαράμιλλη στιχουργική, οι ORIA αφήνουν και πάλι το καταπληκτικό μουσικό τους στίγμα και καθιερώνονται πλέον σταθερά ως ένα από τα πιο δυνατά και ταλαντούχα ανερχόμενα σχήματα της metal μουσικής σκηνής. 

Αν αφεθείς στο This Future Wants Us Dead  θα δεις πως δεν είναι μόνο ένα ταξίδι στην εύθραυστη πραγματικότητα της ανθρωπότητας αλλά κι ένα σκληρό αλλά ταυτόχρονα συναισθηματικά ευάλωτο soundtrack μέσα στο προσωπικό σου αέναο ταξίδι προς την αυτογνωσία, την λύτρωση και την αναδημιουργία. Τόσο σκοτεινό μα τόσο φωτεινό. Άφησε το να σε παρασύρει.

This Future Wants Us Dead  tracklist: 

1. Metamorphocene: The New from the Shell of the Old 
2. Pirates, Parrots and Parasites 
3. Clouds of Anatta 
4. Guided by the Hand of G.O.D.S. 
5. Chthonic Uprising 
6. From Wastelands to Vile Hands 
7. Terragenics 
8. The Islandead 
9. Tantalia 
10. Slow Down, Take a Breath and Bury the World that Was

9/10  

Review by Rozi Kakrida 

English version below 

ORIA first appeared in the metal music scene with their strong debut album Sublimation(s), in 2020. Few months ago they announced their signing to Theogonia Records and their long-anticipated sophomore album, This Future Wants Us Dead, which will be released on April 25th in CD digipack and digital format.

The recording was done at Red House Music Studio by Nick Grey while the drums were edited by Deucalion Dimos. The excellent production/mixing was done by Steve Lado at SL Studio and the wonderful artwork is by Nasia Stylidou (Decomposition). But what remains to be seen is whether ORIA built on the very strong foundation they created in 2020 and how much they actually pushed their musical limits. 

This Future Wants Us Dead, is a conceptual album set in a dystopian future that doesn’t seem so far away, as ORIA touch on issues of environmental destruction, technological domination and social isolation that have pushed humanity to the brink of collapse. 

With vocals that very intelligently fluctuate between clean and harsh and through relentless riffs, complex rhythms and devastating/melancholic melodies, ORIA paint a dark, aggressive and disturbingly familiar landscape and make us part of an unyielding process of social and personal search. Marching through the darkness of destruction and with only the hope for a better future as the only light, the human soul takes the lead in a struggle to endure, recreate and reclaim the future. 

ORIA have managed to make This Future Wants Us Dead so cinematic that it comes to life in front of you listening to it. Out of this world elements and cold, robotic rhythms create a sterile musical atmosphere that reminds you of the heavy soul void after the disaster…that internal numbness, exactly how you would imaging your first morning wake-up in a post-apocalyptic world. 

The flawless balance between the sophisticated complexity and sensitivity of the progressive elements and the raw heaviness of the album’s groove elements make the already fragile balance between collapse and survival even more vital, reminding us of our resilience and strength whilst keeping the warm sunshine of hope alive. 

Angry, melancholic, cinematic, deeply introverted and very sensitive. Music that challenges and inspires. With This Future Wants Us Dead, ORIA prove once again that boundaries are there to be pushed. With a high level of musicianship, flawless performances and unparalleled lyricism, ORIA once again leave their amazing musical mark and are now firmly established as one of the strongest and most talented up-and-coming acts in the metal music scene. 

If you let go when listening to This Future Wants Us Dead you will find that it is not only a journey into the fragile reality of humanity but also a harsh yet emotionally vulnerable soundtrack into your personal perpetual journey towards self-awareness, redemption and re-creation. So dark but so bright. Let it carry you away.

This Future Wants Us Dead  tracklist: 

1. Metamorphocene: The New from the Shell of the Old 
2. Pirates, Parrots and Parasites 
3. Clouds of Anatta 
4. Guided by the Hand of G.O.D.S. 
5. Chthonic Uprising 
6. From Wastelands to Vile Hands 
7. Terragenics 
8. The Islandead 
9. Tantalia 
10. Slow Down, Take a Breath and Bury the World that Was

9/10  

Review by Rozi Kakrida 

Facebook:   / oriabandofficial  

Instagram:   / oria.band  

Youtube:    / @oriaband  

Apple Music:   / oria  

Facebook :   / theogoniarecords  

Instagram :   / theogoniarecords  

Thessaloniki progressive groove metallers ORIA release their new album This Future Wants us Dead on April 25th, 2025 via Theogonia Records. Rozi Kakrida talked to them about their new album, as well as the band’s history, their musical influences and much much more.

Facebook:   / oriabandofficial  

Instagram:   / oria.band  

Youtube:    / @oriaband  

Apple Music:   / oria  

Preorder ORIA’s album here:

Webshop: https://tinyurl.com/buyoria 

Bandcamp: https://tinyurl.com/downloadoria 

Mixed at Hilltops Recordings by Vasilis Papageorgakopoulos. Mastered at SL Studios by Steve Lado.

Instagram:  / hilltopsarefordreamers  

Facebook:  / hilltopsarefordreamers  

Οι ORIA, ένα τετραμελές metal συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη που σχηματίστηκε το 2018, συνδυάζουν βαριά grooves με progressive στοιχεία, δημιουργώντας ένα δυναμικό, μοναδικό και συνεχώς εξελισσόμενο μουσικό τοπίο, διαμορφωμένο από συμβολικές αναφορές και αφηγήματα, που εκφράζουν μια αιχμηρή κοινωνική κριτική.

ORIA , a four-piece metal band from Thessaloniki formed in 2018, combines heavy grooves with progressive elements, creating a dynamic, unique and constantly evolving musical landscape, shaped by symbolic references and narratives, expressing a sharp social critique.

On This Future Wants Us Dead, ORIA themselves said: “The story unfolds through every track, delving into humanity’s volatile relationship with technology and progress, resonating deeply with the anxieties of the modern world. Exploring themes of domination, the exploitation of humans and nature on both sides, artificial intelligence, environmental collapse, social isolation and personal redemption, This Future Wants Us Dead offers a raw, decisive reflection of the forces shaping the present and the futures we risk creating.”

Facebook:   / oriabandofficial  

Instagram:   / oria.band  

Youtube:    / @oriaband  

Apple Music:   / oria  

Το δεύτερο studio άλμπουμ των IOTUNN, Kinship, κυκλοφόρησε στις 25 Οκτωβρίου 2024 μέσω της Metal Blade Records. Αγγίζοντας σχεδόν τα 70 λεπτά σε διάρκεια το Kinship ακολουθεί την ιστορία ενός φυλετικού άνδρα που ανήκει σε μια προϊστορική φυλή και είναι ένα μουσικό ταξίδι στις βαθιές ρίζες της ανθρώπινης φύσης, τη σύνδεση και την αποσύνδεσή της με τα πάντα και τους πάντες και το πώς οι επιλογές μας πάντα καθόριζαν τους εαυτούς μας και τις ζωές που ζούσαμε. Το Kinship ναι μεν είναι ένα άλμπουμ βαθιά ριζωμένο στο παρελθόν και στην πρώιμη μορφή ύπαρξης και κοινωνίας αλλά ο σκοπός του είναι να μας κάνει να σκεφτούμε και ενδεχομένως να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε τόσο μακριά από αυτή τη μορφή ύπαρξης και κοινωνίας όσο μπορεί να πιστεύουμε. Το υπέροχο art του άλμπουμ δημιουργήθηκε από την Saprophial.

Παρόλη την σχετικά μεγάλη διάρκεια του Kinship από την στιγμή που θα πατήσεις play και θα αρχίσεις να ακoύς τον δίσκο θα υπάρξουν αρκετές φορές που δεν αισθάνεσαι ότι ακούς 8 διαφορετικά κομμάτια αλλά ένα κομμάτι με διαφορετικές δυναμικές, διαφορετικούς ήχους και “υφές”, γεγονός που κάνει την εμπειρία της ακρόασης πολύ δυναμική και ρευστή.  

Το βουνό Galdhøpiggen ήταν μια μεγάλη επιρροή για τους IOTUNN κατά τη δημιουργία του Kinship και ακούγοντας το άλμπουμ μπορούμε σίγουρα να αισθανθούμε αυτή την ορεινή βαρύτητα με τα απέραντα και βαρύγδουπα ηχοτοπία που δημιουργούν μια γεμάτη,  πλούσια και καθηλωτική μουσική ατμόσφαιρα. 

Ο  Jón Aldará είναι μία φωνή που τραβάει κατ’ευθείαν την προσοχή και στο Kinship μας δίνει κάποιες απ’τις καλύτερες ερμηνείες του. Το Kinship είναι ένα άλμπουμ με πολυεπίπεδους στίχους και έντονες συνθέσεις και ο Aldará  μέσα από τη φωνή και τις εκτελέσεις του καταφέρνει να ζωγραφίσει μια ακόμα πιο ζωντανή και διαπεραστική εικόνα όλων αυτών των μηνυμάτων που το Kinship θέλει να μεταδώσει στον ακροατή. 

Από κλασσικές σε heavy και από heavy σε τεχνικές, οι κιθάρες σε αυτό το άλμπουμ (Jens Nicolai Gräs, Jesper  Gräs) ξεχειλίζουν ζωή και ενέργεια, άλλοτε γεμάτες φως και άλλοτε γεμάτες σκοτάδι. Επιβλητικά leads, έξυπνα και κυματώδη riffs που είναι έτοιμα να σε καταπιούν, επικά αρμονικά μέρη και solo που σε ανεβάζουν σε ένα ανελέητο συναισθηματικό rollercoaster. Στα drums o Bjørn Andersen είναι εκρηκτικός, χωρίς να καπελώνει τους υπόλοιπους ήχους και χωρίς να χάνει ίχνος συναισθηματικού βάθους. Στο σύνολο τους όλα τα όργανα λειτουργούν αρμονικά για να δημιουργήσουν κάτι σπουδαιότερο από το άθροισμα των μερών τους.

Από το Acess All Worlds και την απεραντοσύνη του σύμπαντος στο Kinship και την απεραντοσύνη της ψυχής και των πολύπλευρων  δυνάμεων που καθοδηγούν της ζωές μας: την ενότητα κα την διχόνοια, το φως και το σκοτάδι, το σώμα και το μυαλό, τη φύση και τον πολιτισμό, το καλό και το κακό, τη δημιουργία και την καταστροφή.  

Συγκινητικό, μελαγχολικό, δυναμικό, σαγηνευτικό και καταβυθισμένο στην ομίχλη. Αυτό είναι το Kinship από τους IOTUNN, οι οποίοι δεν έχασαν απολύτως τίποτα από την “κοσμική κομψότητα” του ντεμπούτου τους, ίσα ίσα κατάφεραν για ακόμα μία φορά και με ακόμα μεγαλύτερη μαεστρία, να συνδυάσουν αριστοτεχνικά την μουσική και τεχνική τους δεξιοτεχνία με την αισθαντική τους στιχουργική δημιουργώντας ένα θαυμάσιο και εξαιρετικά εκλεπτυσμένο άλμπουμ. Το Kinship είναι να άλμπουμ που δεν πρέπει να χάσετε!

Tracklist

1. Kinship Elegiac
2. Mistland
3. Twilight
4. I Feel the Night
5. The Coming End
6. Iridescent Way
7. Earth to Sky
8. The Anguished Ethereal

Rate 9/10

Album review by Rozi Kakrida

English version below

2021 was the year that Access All Worlds, from the Faroese/Danish IOTUNN, entered our hearts with a bang. For me, as for many others, it was the album of the year, which raises the bar of expectations for their next album probably on….a different galaxy.

IOTUNN’s second studio album, Kinship, was released on October 25th, 2024 via Metal Blade Records. Touching nearly 70 minutes in length, Kinship follows the story of a tribal man belonging to a prehistoric tribe and is a musical journey into the deep roots of human nature, its connection and disconnection to everything and everyone, and how our choices have always defined ourselves and the lives we’ve lived. Kinship is indeed an album deeply rooted in the past and in the early form of existence and society, but its purpose is to make us think and possibly realize that we are not as far removed from that form of existence and society as we might think. The album’s incredible art was created by Saprophial.

Despite the relatively long duration of Kinship from the moment you press play and start listening to the album there will be several times when it doesn’t feel like you are listening to 8 different tracks but one track with different dynamics, different sounds and “textures”, which makes the listening experience very dynamic and fluid.

The mountain Galdhøpiggen was a big influence for IOTUNN during the making of Kinship and listening to the album we can definitely feel that mountainous heaviness with the vast and ponderous soundscapes that create a full, rich and immersive musical atmosphere.

Το venue έχει γεμίσει αρκετά και οι Vomit Forth είναι οι πρώτοι που θα ανέβουν στη σκηνή. Με έδρα τους το Κονέκτικατ, οι Vomit Forth συνδυάζουν hardcore και death metal ήχους και γενικά είναι γνωστόι για τους μουσικούς τους πειραματισμούς. Έμειναν στην σκηνή κάπου στα 25 λεπτά και σάρωσαν τα πάντα όλα.

Παραμορφωμένοι ήχοι κιθάρας και blast beats με τον τραγουδιστή των Vomit Forth, Kane Gelaznik, να γρυλίζει σαν δαίμονας ενώ δεν σταμάτησε στιγμή να επικοινωνεί με το κοινό αφού που τον έχανες που τον έβρισκες ήταν κολλημένος στο κιγκλίδωμα του photo pit. Με ένα έντονο και βάναυσο setlist, το κουαρτέτο απο το Κονέκτικατ ήταν καταιγιστικό και επάξια εισέπραξε πολλά και ενθουσιώδη χειροκροτήματα.

Και αφού οι Vomit Forth ζέσταναν αυτιά αλλά και αυχένες, έχουν σειρά οι 200 Stab Wounds από το Κλίβεναντ, οι οποίοι έρχονται με full old-school death metal διάθεση, αλλά με το δικό τους μοναδικό στυλ. Η αλήθεια είναι πως ενώ τους είχα ακουστά σαν όνομα, ήταν η πρώτη μου επαφή μαζί τους και θα ομολογήσω πως εξεπλάγην ευχάριστα.

Με μία μοναδική φρεσκάδα οι 200 Stab Wounds μας χάρισαν ατόφιο old school death metal και έκαναν μία εκπληκτική εμφάνιση. Ένα πολύ δυνατό live και από τα τέσσερα μέλη της μπάντας, τεχνικά άρτιο…ένα αδυσώπητο μπαραζ καταιγιστικών riffs (Raymond Macdonald), με θυελλώδη ανεμοδαρμένα τύμπανα (Owen Pooley) και μπάσο-παλμό (δε νομίζω πως είδα όλοκληρο το προσωπο του μπασίστα καθ’ολη τη διάρκεια του live – Ezra Cook) και με τον frontman της μπάντας, Steve Buhl, να δίνει ό,τι έχει να προσφέρει επάνω στη σκηνή.

Οι 200 Stab Wounds πρόσφατα υπέγραψαν στην Metal Blade records και νομίζω πως έχουν αρχίσει την ανοδική τους πορεία με αστραπιαία ταχύτητα. Τους ευχαριστήθηκα όσο δεν πάει και σας τους συνισώ ανεπιφύλακτα αν είστα φαν του old school death metal με μία δόση φρεσκάδας.

Και όσο η βραδιά προχωράει τόσο η ατμόσφαιρα ζεσταίνεται και ζωντανεύει! Σείρα έχουν οι φοβεροί Signs of the Swarm, με πολύ μεγάλο ποσοστό απ’το κοινό να είναι εδώ για να δει τους Αμερικανούς deathcor-άδες που αυτή τη στιγμή βρίσκονται, και επάξια, στο ανφάν γκατέ της deathcore. Οι Signs of the Swarm είναι ένα γνωστό ασταμάτητο θηρίο που συνδυάζει death metal αγριότητα με death defying breakdowns και φωνητικά και αυτή την συγχρονισμένη ρυθμική πολυπλοκότητα …και μένει να δούμε αν live όλο αυτό συνεχίζει να είναι όσο εξαιρετικά άρτιο όσο είναι και ηχογραφημένο.

Με την πλειονότητα των τραγουδιών να προέρχονται από το Amongst The Low & Empty του 2023, οι Signs of the Swarm έχουν πάρει φωτιά με τον frontman τους David Simonich να σαρώνει την σκήνη, να ανεβαίνει το κιγκλίδωμα του photo pit σχεδόν σε κάθε τραγούδι, όντας το συνώνυμο της ενέργειας, με μία πάρα πολύ επιβλητική σκηνική παρουσία και με ένα φωνητικό εύρος που ήταν εντυπωσιακό σε όλα τα επίπεδα.

Εξίσου εντυπωσιακός ήταν και ο Michael Cassese στο μπάσο. Άλλη μία ανελέητη πηγή ενέργειας, με μία εκπληκτική εμφάνιση, από την πρώτη εως και την  τελευταία νότα. Αδύνατον να μην παραδοθείς στην ρυθμική του εξουσία και δύναμη.

Φυσικά δεν έλειψαν brutal riffs, ασφυκτικά slams, σκληροπυρηνικά beat-downs και ισχυρά κιθαριστικά σόλο…δηλαδή ό,τι ακριβώς θα περίμενες από μία μπάντα του είδους αυτού, με τους Carl Schulz στην κιθάρα και τον Bobby Crow στα drums, να είναι εξίσου εκπληκτικοί, (και με τον Carl Schulz αν και μόνιμα ακίνητο να γίνεται άμεσος και επιβλητικός.)

Η εμφάνισή των Signs of the Swarm άφησε μια πραγματικά εξαιρετική εντύπωση. Η αδυσώπητη ενέργειά τους, η ικανότητά τους να κρατούν το κοινό καθηλωμένο είναι μερικά από τα πράγματα που είναι πραγματικά υπέροχο να παρακολουθείς σε συναυλίες. Από τις πρώτες κιόλας νότες, δεν άφησαν τους οπαδούς να πάρουν ανάσα. Θα πήγαινα να τους ξαναδώ χωρίς δεύτερη σκέψη.

Με σχεδόν 30 χρόνια εμπειρίας και με πλέον εδραιωμένα διαπιστευτήρια ως μία απ’τις καλύτερες deathgrind/technical death metal μπάντες στην ιστορία,  την σκυτάλη παραλαμβάνουν οι headliners της βραδιάς, οι Καλιφορνέζοι Cattle Decapitation. Διαβόητοι και ως οι μάστορες των άγριων και καταιγιστικών live show οι Cattle Decapitation ξεκινούν το σετ τους με το Terrasitic Adaptation από το περσινό και βαρύγδουπο/υπέροχο άλμπουμ Terrasite.

Μελωδικά hooks, πιασάρικες κιθαριστικές γραμμές από τον κιθαρίστα Belisario Dimuzio πάνω σε mid-tempo ρυθμό από τον μπασίστα Olivier Pinard και τον ντράμερ David McGraw. Και μέχρι να ξεκινήσει το μόλις τρίτο τραγούδι της βραδιάς, Scourge of the Offspring, το pit έχει ήδη ζεσταθεί και το headbanging καλά κρατεί, με τον Travis Ryan να μας καθηλώνει με τον απίστευτο έλεγχο της φωνής του και την κιθάρα του Josh Elmore να ουρλιάζει για έλεος.

Ακολουθεί βουτιά σε ένα πολύ αγαπημένο κομμάτι των οπαδών από το Monolith of Humanity του 2012, με το Dead Set Οn Suicide να στέλνει το πιτ σε μια ξέφρενη μεταλλική έκσταση, και με τον Ryan να συνεχίζει να σε κάνει να πιστεύεις πως είναι πανεύκολο να ανεβοκατεβαίνεις απο τα ψηλά στα χαμηλά φωνητικά του είδους και με τον εκπληκτικά ακριβή έλεγχο της φωνής του να έχει αφήσει εμένα σε έκσταση.

Σε γενικές γραμμές το σετ των Cattle Decapitation ήταν τραβηγμένο πιο πολύ από το τέλος της δισκογραφίας τους, και ιδιαίτερα από τα δύο τελευταία άλμπουμ με We Eat Our Young, The Storm Upstairs, Bring Back The Plague, Finish Them και Time’s Cruel Curtain να ενσταλάζουν αυτόν τον γλυκό μηδενιστικό φόβο στη ψυχή μας, αφού μας περιγράφουν όχι μόνο στιχουργικά αλλά και εκτελεστικά με πολύ ζωντανό τρόπο τον αυτοεπιβαλλόμενο κανιβαλιστικό θάνατο της ανθρωπότητας. Τα Dead Set On Suicide, Mammals In Babylon και Pacific Grim ήταν μια βουτιά στην εξίσου στοιβαρή ιστορία των Cattle Decapitation.

Ήταν ένα live το οποίο επιβεβαιώσε πως οι Cattle Decapitation εξακολουθούν να θέτουν νέα πρότυπα στο ακραίο metal όχι μόνο στο στούντιο αλλά και ζωντάνα με κάθε μέλος της μπάντας να παίζει σε ένα υψηλό επίπεδο χωρίς να καπελώνει ο ένας τον άλλον. Υπάρχει μια αυθεντικότητα στην απόδοσή τους που υποδηλώνει την ειλικρινή έκφραση της προσωπικής και συλλογικής μουσικής πεποίθησης τους, αλλά και την καθαρόαιμη ποιότητα και αξία τους στο είδος τους.

English version below

A death metal/deathcore fever was raised on March 11 at Reds Bar of Northumbria University Student Union, here in exotic Newcastle upon Tyne on the occasion of Cattle Decapitation’s concert together with Signs of the Swarm, 200 Stab Wounds and Vomit Forth. I had the pleasure of being there and enjoy all four bands and of course here I will share with you what exactly happened in there!

The venue is quite full and Vomit Forth are the first to take the stage. Based in Connecticut, Vomit Forth combine hardcore and death metal sounds and are generally known for their musical experimentation. They stayed on stage somewhere around 25 minutes, and swept everything. Distorted guitar sounds and blast beats with Vomit Forth’s vocalist, Kane Gelaznik, growling like a demon while never stopping for a moment to communicate with the crowd since you would often find him on the photo pit railing. With an intense and brutal setlist, the Connecticut quartet was thunderous and deservedly received a lot of enthusiastic applause.

And after Vomit Forth warmed ears and necks, it’s the turn of 200 Stab Wounds from Cleveland, who come with full old-school death metal mood, but with their own unique style. Truth be told, while I had heard of them as a name, this was my first exposure to them and I’ll admit I was pleasantly surprised.

With a unique freshness, 200 Stab Wounds gave us pure old school death metal and put on an amazing performance. A very strong live performance from all four members of the band, technically sound…a relentless barrage of thunderous riffs (Raymond Macdonald), with stormy wind-driven drums (Owen Pooley) and bass-pulsing (I don’t think I saw the bassist’s whole face during the whole show – Ezra Cook) and with the band’s frontman, Steve Buhl, giving his best on stage.

200 Stab Wounds recently signed to Metal Blade records and I think they have started their upward trajectory with lightning speed. I enjoyed them thoroughly and highly recommend them if you’re a fan of old school death metal with a dash of freshness.

And as the evening continues, the atmosphere gets warmer and livelier! The awesome Signs of the Swarm take the stage, with a very large percentage of the audience here to see the American deathcor-ers who are currently, and rightfully, in the VIP lounge of deathcore. Signs of the Swarm are a renowned unstoppable beast that combines death metal ferocity with death defying breakdowns and vocals alongside with this obscurely synchronized rhythmic complexity … and it remains to be seen if live it all continues to be as outstanding as it is recorded.

With the majority of the songs taken from 2023’s Amongst The Low & Empty, Signs of the Swarm were fire on stage, with frontman David Simonich sweeping the stage, climbing the photo pit railing on almost every song, being synonymous with energy, with a very, very commanding stage presence and with a vocal range that was impressive on all levels.

Equally impressive was Michael Cassese on bass. Another relentless source of energy, with a stunning performance, from the first to the last note. Impossible not to surrender to his rhythmic authority and power.

Of course there was no shortage of brutal riffs, suffocating slams, hard-hitting beat-downs and powerful guitar solos…which is exactly what you’d expect from a band of this genre, with Carl Schulz on guitar and Bobby Crow on drums being equally amazing, (with Carl Schulz, being mostly still, however able to still be imminent and compelling.)

Signs of the Swarm’s performance left a truly outstanding impression. Their relentless energy, their ability to keep the audience engaged are some of the things that are really great to watch in concert. From the very first notes, they didn’t let the fans catch their breath. I would go see them again without a second thought.

With almost 30 years of experience and with now established credentials as one of the best deathgrind/technical death metal bands in history, the baton is passed on to the headliners of the night, Californians Cattle Decapitation. Notorious as the masters of wild and thunderous live shows, Cattle Decapitation start their set with Terrasitic Adaptation from last year’s heavyweight/superb album Terrasite.

Melodic hooks, catchy guitar lines from guitarist Belisario Dimuzio over a mid-tempo beat from bassist Olivier Pinard and drummer David McGraw. Until only the third song of the night begins, Scourge of the Offspring, the pit has already warmed up and the headbanging is well underway, with Travis Ryan captivating us with his incredible vocal control and Josh Elmore’s guitar screaming for mercy.

This is followed by a dive into a fan favourite track from 2012’s Monolith of Humanity, with Dead Set On Suicide sending the pit into a frenzied metallic trance, and with Ryan continuing to make you think it’s a breeze to go from high to low vocals in the genre, and with his surprisingly precise voice control being able to leave you in a trance.

Overall Cattle Decapitation’s set was drawn more from the end of their discography, and particularly from their last two albums with We Eat Our Young, The Storm Upstairs, Bring Back The Plague, Finish Them and Time’s Cruel Curtain instilling that sweet nihilistic fear in our souls as they describe, not only lyrically but also performatively, in a very vivid way the self-imposed cannibalistic death of humanity. Dead Set On Suicide, Mammals In Babylon and Pacific Grim were a dive into the equally haunting music history of Cattle Decapitation.

It was a show that confirmed that Cattle Decapitation continues to set new standards in extreme metal not only in the studio but also live with every member of the band playing at a high level without hating on each other. There is an authenticity to their performance that suggests a sincere expression of their personal and collective musical conviction, but also a pure quality and value in their genre.

Το βραδάκι το Σαββάτου πλησιάζει, έχω ήδη φτάσει στο Backstage by the Mill, κι ενώ έξω έχει κρύο και βρέχει ασταμάτητα μέσα στο venue αρχίζει να επικρατεί κλίμα τροπικό, μιας και οι Crimson Fire είναι οι πρώτοι που θα ανέβουν στην σκηνή. Από το 2004 και με βάση τους την Αθήνα, οι Crimson Fire  μας χαρίζουν αστεροσκονάτο και earth/booty shaking 80’s power metal που σε μεταφέρει σε επικές εποχές που το heavy metal ήταν τρόπος ζωής.

Οι Crimson Fire ανεβαίνουν στην σκηνή και απλά ξέρουν πως να σε κάνουν να περάσεις όμορφα και το μόνο σίγουρο είναι ότι they did Set the Night on Fire, στο γεμάτο πλέον Backstage by the Mill, με ένα καταπληκτικό σετλιστ γεμάτο με επιλογές από τον πιο πρόσφατο δίσκος τους Another Dimension (2021), αλλά και παλιότερες επιτυχίες τους. 

H συνταγή της επιτυχίας των Crimson Fire  περιλαμβάνει δυναμικά και ταυτόχρονα βελούδινα, νοσταλγικά φωνητικά, δεξιοτεχνικές κιθάρες και rocksteady rhythm section με μπάσο και ντραμς που απλά δεν σε αφήνουν να σταματήσεις να headbango-λικνίζεσαι.

Κι αν κανείς προσθέσει την σκηνική τους παρουσία, την τσαχπινιά, τον αυθορμητισμό και την φανερή αγάπη τους για αυτό που κάνουν… Voilà, μία υπέροχη εμφάνιση!

Ήταν η πρώτη φορά που είδα τους Crimson Fire live και το μόνο σίγουρο είναι ότι με άφησαν να ανυπομονώ για την επόμενη!

Great show guys, it was a pleasure, until the next time!

(Photo taken by Crimson Fire)

Setlist:  

Judas

Don’t Fall From The Sky

Fire Below

Bad Girl

On The Edge

Set The Night On Fire

Chasing Time

Metal Is Back

Κι αφόυ οι Crimson Fire έχουν ανάψει τα αίματα και μας έχουν ζεστάνει για τα καλά, σειρά έχουν οι Fusion Bomb από το Λουξεμβούργο. Με ένα full studio album στο ενεργητικό τους, (Concrete Jungle, 2019) κι ένα πρόσφατο EP (Fusion Bomb, 2023) αυτοί οι πιτσιρικάδες ξεχειλίζουν από thrash-ική ενέργεια.

Πρώτη φορά για εμένα που τους άκουσα και πήρα προφανής Bay Area επιρροές με μία δόση πιο γυαλισμένου, new-age hardcore δικού τους ήχου.

Είναι πάντα λίγο δύσκολο να εκφέρεις ολοκληρωμένη άποψη όταν δεν γνωρίζεις ήδη την μπάντα πριν την δεις live. Aυτό όμως που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι πρώτον μας χάρισαν μία πάρα πολύ όμορφη top-notch εμφάνιση, η ενέργειά τους ήταν καταπληκτική και το βασικότερο όλων, όταν γύρισα σπίτι ήθελα να ανακαλύψω περισσότερο την μουσική τους. Και για εμένα αυτό είναι win-win!  

Setlist:  

Fifty One Fifty

Knuckleburger

Nyctophobia

Concrete Jungle

Blazing Heart

Confessions

Street Thrash

You’re a Cancer to This World

Zest of Scorn

Dredge of Gulf

Slam Tornado

Και η στιγμή έφτασε για αυτά τα τέσσερα αγόρια που ακούνε στο όνομα Suicidal Angels να ανέβουν στη σκηνή και να μας χαρίσουν ένα αξέχαστο live. Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομη και περιεκτική…με έμφαση στο θα προσπαθήσω! ‘Αν έχεις δει τους Suicidal Angels live στο παρελθόν ξέρεις πως στο τέλος της βραδιάς η φράση κλειδί είναι…”μα τι ζήσαμε πάλι απόψε!” Ε, και αυτή τη φορά δεν άλλαξε κάτι, μιας και η φράση κλειδί παραμένει η ίδια…απλά στον υπερθετικό βαθμό της. 

Jaws….με Ορφέα, Άγγελο, Gus και Νίκο να βγαίνουν διαδοχικά στη σκηνή, και το κοινό να ανυπομονεί να “παλέψει”. When the Lions Die είναι το πρώτο τραγούδι της βραδιάς από τα παιδιά και όντας το πρώτο single που δόθηκε στην κυκλοφορία από το Profane Prayer, και το οποίο πραγματικά μας τρέλανε, σίγουρα η καλύτερη επιλογή για την έναρξη του live.

Στο καπάκι το Crypt of Madness ανέβασε κι άλλο την θερμοκρασία μέσα στο Backstage by the Mill, με τον Ορφέα Τζορτζόπουλο  και τον Άγγελο Λελικάκη να δίνουν στους αυχένες μας  ενα κανονικότατο boot-camp based workout!

Και νομίζω πως είναι περιττό να σας πω πως η αυχενική μοίρα μας δεν ξαναβρήκε το σωστό alignment της μέχρι και μετά το τέλος του live αφού ήταν αφημένη στα έμπειρα χέρια αυτών των δύο rhythm masters, που μ΄ έναν τρόπο μαγικό μπορούν και δημιουργούν μία ελεγχόμενη ρυθμική φρενίτιδα!

Οι μαγευτικές κιθάρες του Gus Drax είναι σε πλήρη εναρμόνιση με τις κοφτερές κιθάρες και τα πανίσχυρα φωνητικά του Νίκου Μελισσουργού, πράγμα το οποίο φυσικά συνεπάγεται την φλογερή και σφοδρή μουσική επίθεση με αμιγώς κοφτερά riffs, εκπληκτικά jaw-dropping Gus σόλο και αυτή την χαρακτηριστική εθιστική χροιά του Νίκου να μας λέει “the knife goes deeper, return of the reaper…” οδηγώντας μας και οι δύο, σε έναν μελωδικότατο Thrash παράδεισο.

We are born of….μας λέει επιτακτικά ο Νίκος, μαγνητίζοντάς μας και καλόντας μας να ολοκληρώσουμε τον στίχο…λίγο πριν τα ντραμς του Ορφέα παρουν φωτιά και λίγο πριν ο Gus και ο Άγγελος αρχίσουν να οργώνουν την σκηνή με Born of Hate και Years of Aggression να ακολουθούν, πηγαίνοντάς μας πίσω σ’ένα πολύ καλό άλμπουμ που δυστυχώς οι Suicidal Angels δεν κατάφεραν να περιοδεύσουν λόγω της πανδημίας. Η αποζημίωση όμως για όλα τα χαμένα της πανδημίας είναι εδώ και για εμάς, αφού οι Suicidal Angels επέστρεψαν πιο δυναμικά από ποτέ as fire raging με ένα killer Profane Prayer αλλά ελπίζουμε και για αυτούς, μιας και η αγάπη και η στήριξή μας δεν χάθηκαν ποτέ.

Μία εξαιρετική εμφάνιση κι ένα φλογερό και λαχταριστό setlist μας χάρισαν λοιπόν οι Suicidal Angels αυτό το βροχερό βράδυ στο Παρίσι, με πολλά κομμάτια από το Profane Prayer φυσικά, αλλά και πολυβόλα από την υπόλοιπη δισκογραφία τους. Όλοι μας γνωρίζουμε πως εχουμε να κάνουμε με τέσσερις πολύ καλούς και έμπειρους μουσικούς μεμονωμένα, άρα ξέρουμε πως εκτελεστικά ήταν ένα εξαιρετικό live, μιας και τα παιδιά αυτά δεν απογοητεύουν ποτέ και δεν παζαρεύουν ποτέ την ποιότητα του οτιδήποτε κάνουν.

Αυτό όμως που για εμένα κάνει αυτό, αλλά και κάθε live των Suicidal Angels μοναδικό είναι το πόσο εξυψώνουν ο ένας τον άλλον, το πόσο αγαπάνε αυτό που κάνουν και το πόσο έχουν δουλέψει όλοι μαζί για να έχουν αυτό το αποτέλεσμα. Οι Suicidal Angels δουλεύουν πολύ σκληρά για το όνειρό τους, γιατί let’s face it, μόνο έτσι το όνειρο γίνεται πραγματικότητα, κι εμείς είμαστε πολύ τυχεροί που καταφέρνουμε και ζούμε αυτή την ονειρική πραγματικότητα μαζί τους. Και για αυτό δεν έχουμε παρά να τους ευχαριστήσουμε!

Watch it, cause they come as fire…raging!

(Photo taken by Suicidal Angels)

Setlist:

When the Lions Die

Crypts of Madness

Purified by Fire

Return of the Reaper

Bloodbath

Bloody Ground

Virtues of Destruction

Profane Prayer

Born of Hate

Years of Aggression

The Sacred Dance with Chaos

Apokathilosis

Capital of War

English version below:

So two weeks ago I took my beret, my smile and my snazziness and headed towards the magical and romantic Paris. The reason being, the gig of the also magical and never less romantic Suicidal Angels at Backstage by the Mill as part of their Profanation Over Europe Tour, to mark the release of their newest album Profane Prayer, which was released on March 1st by Nuclear Blast. Suicidal Angels are accompanied in this tour by our beloved Crimson Fire as well as by the uprising Fusion Bomb.

Saturday night is approaching, I’ve already arrived at Backstage by the Mill, and while it’s cold and raining non-stop outside, inside the venue it’s starting to feel tropical, as Crimson Fire are the first to take the stage. Since 2004 and based in Athens, Crimson Fire give us stardust and earth/booty shaking 80’s power metal that takes you to epic times when heavy metal was a way of life.

Crimson Fire take to the stage and they know how to make you have a blast, and the only thing that’s for sure is that they did Set the Night on Fire, indeed, at the now packed Backstage by the Mill, with an amazing setlist filled with selections from their most recent album Another Dimension (2021), as well as their older hits. 

Crimson Fire’s recipe for success includes powerful and velvety, nostalgic vocals, virtuosic guitars and rocksteady rhythm section with bass and drums that just won’t let you stop headbanging-booty shaking.

And if you add their stage presence, their snazziness, authenticity and obvious love for what they do… Voilà! 

It was my first time seeing Crimson Fire live and one thing is for sure, they left me looking forward to the next one! Great show guys, it was a pleasure, until the next time!

And after Crimson Fire have ignited the flames and have warmed us up for good, it’s the turn of Fusion Bomb from Luxembourg. With a full studio album to their credit, (Concrete Jungle, 2019) and a recent EP (Fusion Bomb, 2023) these guys are bursting with thrash energy. 

First time for me listening to them and I heard obvious old school Bay Area influences with a dash of their more polished, new-age hardcore unique own sound. It’s always a little hard to give a full opinion when you don’t already know the band before seeing them live. 

But what I can say for sure is that Fusion Bomb firstly they gave us a very beautiful top-notch performance, their energy was amazing and most importantly of all, when I got home I wanted to discover more of their music. And for me this is a win-win!

And the time has come for these four boys who go by the name of Suicidal Angels to take the stage and give us an unforgettable live show. I will try to be short and concise…with an emphasis on I will try! ‘If you’ve seen Suicidal Angels live before you know that at the end of the night the key phrase is… ” what have we experienced again tonight!” Well, and this time nothing has changed, as the key phrase remains the same…just in its superlative degree.

Jaws….with Orpheus, Angelos, Gus and Nick coming out in succession on stage, and the audience eager to “fight”. When the Lions Die is the first song of the night from the guys and being the first single released from Profane Prayer, which blew us away, definitely the best choice to start the show.

To top it off, Crypt of Madness raised the temperature even higher inside Backstage by the Mill, with Orpheus Tzortzopoulos and Angelos Lelikakis giving our necks a proper boot-camp based workout! 

And of course it is needless to say that our cervical spines did not regain their correct alignment until after the end of the live, since they were left in the experienced hands of these two rhythm masters, who in a magical way can create a controlled rhythmic frenzy! 

The majestic guitars of Gus Drax are in complete harmony with the sharp guitars and powerful vocals of Nick Melissourgos, which of course implies the fiery and fierce musical attack with pure sharp riffs, amazing jaw-dropping Gus solos and that characteristic addictive tone of Nick telling us “the knife goes deeper, return of the reaper…” with both of them leading us to a melodic Thrash paradise. 

We are born of….Nick tells us compellingly, magnetizing us and inviting us to finish the verse…just before Orpheus’ drums catch fire and just before Gus and Angelos start to attack the stage with Born of Hate and Years of Aggression following, taking us back to a very good album that unfortunately Suicidal Angels didn’t manage to tour because of the pandemic. But the compensation for all the lost of the pandemic is here for us, as Suicidal Angels are back stronger than ever, as fire raging with a killer Profane Prayer, but we hope for them too, as our love and support was never lost.

An exceptional performance and a fiery and delicious setlist was given to us by Suicidal Angels this rainy night in Paris, with many songs from Profane Prayer of course, but also with machine gun songs from the rest of their discography. We all know that we are dealing with four very good and experienced musicians individually, so we know that performance-wise it was an excellent live, as these guys never disappoint and never bargain the quality of everything they do.

But for me what makes this and every Suicidal Angels live show unique, is how much they elevate each other, how much they love what they do and how hard they all work together to have this result. Suicidal Angels work very hard for their dream, because let’s face it, that’s the only way the dream becomes reality, and we are very lucky to be able to live that dreamy reality with them. And for that, we can only thank them!     

Watch it, cause they come as fire…raging! 

Live report and photo report by Rozi Kakrida.

“Το χωριό Thornwyck, που βρίσκεται στην απόκρημνη ακτή του Yorkshire, έχει περάσει μια αιωνιότητα στοιχειωμένο από τα παγωμένα νερά που βρέχουν τις ακτές του – και τους κρυμμένους ανθρώπους που κατοικούν στα αλμυρά βάθη”, δήλωσε ο Aaron Stainthorpe. “Αλίμονο σε όποιον τολμήσει να μπει στην αλμυρή θάλασσα, ή έστω πλησιάσει πολύ κοντά στην άκρη της, γιατί μπορεί να μην ξαναπατήσει ποτέ το πόδι του στη μητέρα γη”.

Μπορείτε να προπαραγγείλετε το A Mortal Binding, εδώ: https://mydyingbride.bfan.link/a-mortal-binding 

Four years after the release of The Ghost of Orion, British death-doom metal wizards, My Dying Bride, have announced the release of their 15th studio album, A Mortal Binding, which is expected to be released on April 19th via Nuclear Blast. Today, My Dying Bride released the first sample from the upcoming A Mortal Binding, which goes by the name Thornwyck Hymn and is accompanied by a stunning video directed by Daniel Gray, illustrating a maritime story of evolving desire and tragedy. 

“Set upon the rugged coast of Yorkshire, Thornwyck village has spent an eternity being haunted by the chill waters that wash it’s shore – and the hidden folk who dwell in the salty depths,” said Aaron Stainthorpe. “Woe betide anyone who fares into the briny sea, or even steels to close to it’s edge for they may never set foot back on mother earth.” 

You can pre-order A Mortal Binding, here: https://mydyingbride.bfan.link/a-mortal-binding

Σχετικά με το νέο τους single, Chains, ο εμβληματικός κιθαρίστας και ιθύνων νους των Firewind, Gus G (Ozzy Osbourne, Arch Enemy, Dream Evil), λέει: “Αυτό είναι το τελευταίο single που βγάζουμε καθώς πλησιάζουμε στην κυκλοφορία του άλμπουμ Stand United. Τείνει περισσότερο προς τη μελωδική hard rock πλευρά των Firewind. Ελπίζουμε να το απολαύσετε και να ανυπομονείτε για το επερχόμενο album μας! Τα λέμε στο δρόμο σύντομα!”

Το Stand United θα κυκλοφορήσει την 1η Μαρτίου 2024 από την AFM Records. Μπορείτε να προπαραγγείλετε το άλμπουμ εδώ: https://firewind.bfan.link/stand-united

While hard rock power metal titans Firewind are not only currently gearing up for the release of their brand new, forthcoming studio album Stand United, but also an extensive tour throughout Europe, the US & Canada, the UK and Japan, today, the band is presenting a lyric video for their latest single, the powerful hard rock anthem Chains. Stand United will be available as CD, LP Vinyl, digital formats and highly collectable bundles including an autographed card, a Firewind cat patch plus a ticket for the band’s upcoming European tour with Masterplan. For every ticket bundle purchase, fans will also get the chance to win a Meet & Greet.

About their new single, Chains, iconic guitarist and Firewind mastermind Gus G (Ozzy Osbourne, Arch Enemy, Dream Evil), says: “This is the last single we put out as we’re getting closer to the Stand United album release. It’s leaning more towards the melodic hard rock side of Firewind. We hope you enjoy this track and get excited about the upcoming release! See you on the road soon!”

Stand United will be released on March 1, 2024 via AFM Records. To pre-order your album copy visit: https://firewind.bfan.link/stand-united

Το How It Ends είναι το δέκατο στούντιο άλμπουμ των Primordial και κυκλοφόρησε στις 29 Σεπτεμβρίου από την Metal Blade Records. Aποτελείται από 10 τραγούδια και η πλήρης διάρκειά του είναι 65 λεπτά. Το ερώτημα είναι αν οι Primordial ακολούθησαν τη γνωστή, και επιτυχημένη μέχρι τώρα, μουσική τους συνταγή ή το How It Ends ανακαλύπτει ξανά τον τροχό; Αλλά από την άλλη χρειάζεται πραγματικά οι  Primordial να ανακαλύψουν ξανά τον τροχό;  

Φυσικά και η απάντηση και στις δύο ερωτήσεις είναι όχι. Το How It Ends είναι ένα άλμπουμ που αναδεικνύει το πάθος που εξακολουθούν να διαθέτουν οι Primordial όσον αφορά τη σύνθεση των τραγουδιών τους, τη μουσικότητα και την απόδοσή τους. Στιχουργικά οι Primordial περιστρέφονται γύρω από την Ιρλανδική επανάσταση, με τους στίχους να είναι εμπνευσμένοι από τον Ιρλανδό ποιητή Joseph Mary Plunkett, ο οποίος εκτελέστηκε λόγω της συμμετοχής του στην Πασχαλινή Εξέγερση. Τραγούδια όπως το We Shall Not Serve και το Pilgrimage to the World’s End εμπνέονται από τη δύσκολη θέση των Ιρλανδών κατάδικων και από επανταστάτες όπως ο Ned Kelly.   

 Οι Primordial τραγουδούν για την ιστορία τους, αναμειγνύοντάς την όμορφα με τη μεγαλειώδη, καταιγιστική και υμνοπρεπή μουσική τους, απεικονίζοντας με αυτόν τον τρόπο αυτόν τον μοναδικό ήχο που έχουν δημιουργήσει και τελειοποιήσει κατά τη διάρκεια αυτών των 35 χρόνων της καριέρας τους. Στα δικά μου αυτιά τουλάχιστον, οι Primordial ακούγονται τόσο φρέσκοι όσο και στο A Journey’s End, με την εξέλιξη και τον δικό τους μοναδικό ήχο να είναι σε πλήρη επίδειξη στο How It Ends.   

Το How It Ends είναι ένα μείγμα παραδοσιακής κέλτικης ψυχής, σπαρακτικών μελωδιών και αδιαμφισβήτητα όμορφου στοιχειωμένου blackened metal. Θέλουμε οι Primordial να ανακαλύψουν ξανά τον τροχό; Όχι, εγώ προσωπικά τουλάχιστον δεν το θέλω. Χάρηκα πολύ που άκουσα ένα How It Ends που γιορτάζει τους Primordial που έχουμε αγαπήσει όλα αυτά τα χρόνια, μια μπάντα που ξέρει πώς να δημιουργεί αυτό το μοναδικό μουσικό μείγμα μέσα από το οποίο τιμά την ιστορία και την κληρονομιά της.   

Το How It Ends είναι ένα όμορφα θλιμμένο άλμπουμ μέσα από το οποίο οι Primordial συνεχίζουν να λάμπουν το ζεστό και όμορφο φως τους σε όλους εμάς που τους αγαπήσαμε και θα συνεχίσουμε να τους αγαπάμε. 

How It Ends tracklist

01. How It Ends
02. Ploughs To Rust, Swords To Dust
03. We Shall Not Serve
04. Traidisiúnta
05. Pilgrimage To The World’s End
06. Nothing New Under The Sun
07. Call To Cernunnos
08. All Against All
09. Death Holy Death
10. Victory Has 1000 Fathers, Defeat Is An Orphan

8.8/10 Review by Rozi Kakrida

English version below

Primordial were introduced to us at the end of 90s as a, primarily, black metal band, which developed their own unique sound album by album, blending it with Celtic folk and their beautiful Irish heritage. Primordial do not sound like any other band, that is one thing we know for sure, and they have been able to maintain their identity through all their albums so far. 

How It Ends is Primordial’s tenth studio album and it was released on 29th of September by Metal Blade Records. How It Ends consists of 10 songs and its full duration is 65 minutes. The question i0,s did Primordial follow their known and successful until now music formula, or does How It Ends reinvent the wheel? And again, do Primordial really need to reinvent the wheel? And the answer to both questions is no. How It Ends is an album which highlights the passion that Primordial still possess when it comes to their song writing, their musicianship and their performance.  

Lyrically Primordial revolve around the Irish revolution, with lyrics being inspired by the Irish poet Joseph Mary Plunkett, who was executed due to his involvement in the Easter Uprising. Songs like We Shall Not  Serve and Pilgrimage to the World’s End are inspired by the predicament of Irish convicts and revolutionaries like Ned Kelly.  

Primordial sing about history, blended beautifully with their majestic, pounding and hymn-like music, illustrating that way this unique sound that they have been creating and perfecting during these 35 years of their career. In my ears, at least, Primordial sound as fresh as they did in A Journey’s End  with the evolution and their own unique forged sound being on full display in How It Ends.  

How It Ends is a blend of traditional Celtic soul, heart-breaking melodies and unapologetically beautifully haunting blackened metal. Do we want Primordial to reinvent the wheel? No, personally I do not. I was very happy to hear a How It Ends that celebrates the Primordial we have loved through the years, a band who knows how to create this unique music blend through which they honour their history and their heritage.  

How It Ends is a beautifully sad album through which Primordial keep shining their warm and beautiful light to all of us who have loved them and will continue to do so. 

How It Ends tracklist

01. How It Ends
02. Ploughs To Rust, Swords To Dust
03. We Shall Not Serve
04. Traidisiúnta
05. Pilgrimage To The World’s End
06. Nothing New Under The Sun
07. Call To Cernunnos
08. All Against All
09. Death Holy Death
10. Victory Has 1000 Fathers, Defeat Is An Orphan

8.8/10 Review by Rozi Kakrida

Το War of Being είναι ένα 60-λεπτο συναρπαστικό και πολυδιάστατο ταξίδι στον ιδιαίτερο μουσικό κόσμο των Tesseract. Η πρώτη αίσθηση που μου αφήνει το War of Being είναι ότι είναι ένας συνδυασμός όλων των μουσικών στοιχείων που μας έχουν προσφέρει οι Tesseract στο παρελθόν, υπέροχα συνδυασμένα σ’ ένα άλμπουμ. Έχουμε underground djent με άφθονα ambient στοιχεία, τεχνικό metal και μια πλήρη progressive κατεύθυνση σε συνδυασμό με όμορφα δουλεμένες μελωδικές υφές. 

Η σύνθεση των τραγουδιών στο War of Being είναι ολοκληρωμένη και εκλεπτυσμένη όπως θα περίμενε κανείς από μια μπάντα του βεληνεκούς των Tesseract. Το άλμπουμ είναι ναι μεν τεχνικά πολύπλοκο και βαθύ, και γίνεται όλο και καλύτερο με κάθε ακρόαση, αλλά ταυτόχρονα είναι πολύ φιλικό και εύκολο στο άκουσμα, μία ισορροπία που είναι πολύ δύσκολο να διατηρηθεί όταν μιλάμε για το συγκεκριμένο metal είδος. 

Κάθε τραγούδι εδώ έχει τη δική του προσωπικότητα και διαδέχεται το επόμενο τόσο όμορφα δημιουργώντας ένα ταξίδι που ανοίγει το μυαλό σε εκπληκτικά ηχοτοπία που κόβουν την ανάσα. Τα Burden και Sacrifice σίγουρα θα μπουν στη λίστα μου με τα πιο όμορφα τραγούδια που έχουν γράψει ποτέ, το καθένα για διαφορετικούς λόγους, κλείνοντας έτσι ένα πολύ δυνατό και μεστό War of Being. 

Οι Tesseract συνεχίζουν να εντυπωσιάζουν και να ελίσσονται σε ένα πολύ δύσκολο μουσικό έδαφος με χαρακτηριστική ευκολία, με το War of Being να είναι μία πολύ δυνατή προσθήκη στην μέχρι τώρα ακαταμάχητη μουσική συλλογή τους,περικλείοντας όλα τα μουσικά στοιχεία και τα ειλικρινή συναισθήματα που μας έχουν προσφέρει από την αρχή της καριέρας τους. Αν είστε φαν αυτού του ήχου, τότε το War of Being είναι ένα αριστούργημα για την συλλογή σας. 

Tesseract – War Of Being Track List: 

1.Natural Disaster
2. Echoes
3. The Grey
4. Legion
5. Tender
6. War Of Being
7. Sirens
8. Burden
9. Sacrifice 

9/10 Review by Rozi Kakrida 

English version below 

This five-piece crew from Milton Keynes (UK) has already established itself as a giant in the progressive djent scene. If you listen to all of Tesseract’s creations since their 2010 EP Concealing Fate, you’ll understand that they never disappoint. They haven’t put out a single non-good album so far, and that raises the bar pretty high on what to expect from their 5th full studio album War of Being, released September 15th from Kscope.  

War of Being is a 60-minute long fascinating and multi-dimensional journey into Tesseract’s unique musical world. My first takeaway from War of Being was that it is a combination of all the musical elements that Tesseract have offered us in the past, beautifully combined into one album. We get underground djent with plenty of ambient elements, technical metal and a full progressive direction combined with beautifully crafted melodic layers.  

The song writing on War of Being is complete and refined as you would expect from a band of Tesseract’s magnitude. The album is indeed technically complex and deep, and it gets better and better with every spin, but at the same time it is very friendly and easy to listen to, a balance that is very difficult to maintain when it comes to this particular metal genre. Don’t get me wrong, it captivates your full attention, as magnetising as it is.

Each song here has its own personality and flows into the next so beautifully, creating a mind opening journey of magical and atmospheric soundscapes. Burden and Sacrifice will definitely go on my list of the most beautiful songs ever written from Tesseract, each for different reasons, thus closing out a very powerful and sincere War of Being. 

Tesseract continue to impress and navigate through a very difficult musical terrain with remarkable ease, with War of Being being a very strong addition to their so far irresistible music collection, encapsulating all the musical elements and heartfelt emotions that they have offered us since the beginning of their career. If you’re a fan of this sound, then War of Being is masterpiece for your collection. 

Tesseract – War Of Being Track List: 

1.Natural Disaster
2. Echoes
3. The Grey
4. Legion
5. Tender
6. War Of Being
7. Sirens
8. Burden
9. Sacrifice 

9/10 Review by Rozi Kakrida 

Το A Sign Of Things To Come διαρκεί περίπου τρία τέταρτα της ώρας και ένα μεγάλο μέρος του, είναι ένα ταξίδι σε ως τώρα αχαρτογράφητο ηχητικό έδαφος για τους Sylosis. Η ωμή δύναμη και τα καταιγιστικά riffs, που δημιουργούν τον χαρακτηριστικό Sylosis ήχο είναι το κύριο συστατικό του δίσκου, αλλά σίγουρα υπάρχει μια άλλου είδους ατμόσφαιρα και απόχρωση καθ’όλη τη διάρκεια του. 

Πολύ όμορφος και ισορροπημένος ήχος, με riffs που σπάνε κόκκαλα, ατμοσφαιρικές μελωδίες και καθαρά περάσματα να αναδεικνύονται υπέροχα το ένα δίπλα και μέσα απ’ το άλλο. Αρκετοί death και metalcore ήχοι, και ίσως λιγότερο thrash-infused ήχοι απ’ ότι θα περιμέναμε. Το A Sign Of Things To Come περιέχει μία ποικιλομορφία που μπορεί να ξενίσει κάποιους αρχικά αλλά η ακαταμάχητη μουσική σφραγίδα του Josh Middleton είναι παρούσα και ο χαρακτηριστικός ήχος των Sylosis παραμένει αναλλοίωτος. 

Φωνητικά το βρήκα το εξαιρετικό, με την επιδέξια, ωμή και ιδιαίτερη χροιά του Josh Middleton να εγκαθίστανται κατευθείαν στον εγκέφαλό σου. Οι Ali Richardson (drums) και  Conor Marshall (bass) χορεύουν εναρμονισμένα, κρατώντας το rhythm section σε πολύ υψηλά επίπεδα και χαρίζοντας ένα groove που αποκλείεται να σε αφήσει ακίνητο. Η κιθαριστική δουλειά από τους Alex Bailey και Josh Middleton είναι φυσικά καταιγιστική με παχιά και bone-breaking riffs αλλά και με μελωδίες που θα σε πλημμυρίσουν συναισθήματα. 

Το Absent είναι η έκπληξη του A Sign Of Things To Come, τοποθετώντας την εξέλιξη στον ήχο τους στο επίκεντρο. Ένα κυκλοθυμικό, ατμοσφαιρικό και μελωδικό κομμάτι που κρατάει τα πράγματα διακριτικά για λίγα λεπτά, πριν εκραγεί σε έναν μεγαλειώδες κομμάτι που ίσως να μην περίμενες να ακούσεις από τους Sylosis. 

Το A Sign Of Things To Come είναι σίγουρα η γέφυρα μεταξύ του παρελθόντος και του μέλλοντος των Sylosis, διατηρώντας την ξεχωριστή μουσική τους ταυτότητα αλλά προσφέροντας και μία αναζωογονημένη μουσική φόρμουλα για την μπάντα. 

Οι Sylosis είναι μία ανεξάντλητη πηγή μουσικών δυνατοτήτων και πραγματικά ελπίζω το A Sign Of Things To Come να είναι κυριολεκτικά ένας καλός οιωνός αυτών που έρχονται και να εισπράξει την αγάπη που του αξίζει. 

Track list:  

1. Deadwood
2. A Sign of Things to Come
3. Pariahs
4. Poison for The Lost
5. Descent
6. Absent
7. Eye for An Eye
8. Judas
9. Thorns
10. A Godless Throne 

8/10 Review by Rozi Kakrida 

English Version Below

Sylosis need very few, if any I hope, introductions. With Josh Middleton being the only remaining original member of the band on September 8, 2023 Sylosis release their 6th full-studio album A Sign Of Things To Come (Nuclear Blast Records).  

A Sign Of Things To Come is about three quarters of an hour of music and it’s a journey into previously uncharted sonic territory for Sylosis. Of course we have the raw power and thunderous riffs that create the signature Sylosis sound, but there’s definitely a different kind of atmosphere and hue throughout the album. 

A very beautiful and balanced sound, with bone-crushing riffs, atmospheric melodies and clean passages that are beautifully showcased next to and through each other. Several death and metalcore sounds, and maybe less thrash-infused sounds than we would expect. A Sign Of Things To Come contains a diversity that may alienate some at first but the irresistible musical stamp of Josh Middleton is present, as the characteristic Sylosis sound remains unchanged.

Vocally I found it excellent, with Josh Middleton’s slick, raw and distinctive tone settling straight into your brain. Ali Richardson (drums) and Conor Marshall (bass) dance in harmony, keeping the rhythm section at a very high level and giving you a groove that is impossible to leave you motionless. The guitar work from Alex Bailey and Josh Middleton is of course thunderous with thick and bone-breaking riffs but also with melodies that will flood you with emotions.  

The track Absent was for me the surprise of A Sign Of Things To Come, placing the evolution in their sound at the heart of it. A moody, atmospheric and melodic track that keeps things subtle for a few minutes before exploding into a sublime track that you might not expect to hear from Sylosis.  

A Sign Of Things To Come is definitely the bridge between Sylosis’ s past and future, maintaining their distinct musical identity but also offering a refreshed musical formula for the band. Sylosis is an inexhaustible source of musical possibilities and I truly hope A Sign Of Things To Come is literally a good omen of things to come and that it will receive the love it deserves. 

Track list:  

1.Deadwood
2. A Sign of Things to Come
3. Pariahs
4. Poison for The Lost
5. Descent
6. Absent
7. Eye for An Eye
8. Judas
9. Thorns
10. A Godless Throne 

8/10 Review by Rozi Kakrida