Η βραδιά ξεκίνησε από της 19.30 το απόγευμα όταν οι EYESEVER ανέβηκαν στη σκηνή. Μοντέρνοι και φρέσκοι τόσο στην ηλικία όσο και στο υλικό τους ζέσταναν το κοινό που ομολογώ για πρώτη μπάντα ήταν εντυπωσιακό. Έχοντας μιλήσει με τον Νίκο τον νέο τραγουδιστή της μπάντας ήταν αρκετά ενδιαφέρον να ακούς το υλικό με τη νέα φωνή. Θα έχουμε ένα αυτί ανοιχτό για το επόμενο βήμα τους οπωσδήποτε.

Επόμενοι στη σκηνή οι NON LINEAR. Εδώ θα βρείτε και την κριτική που είχαμε κάνει για το EP τους, μέρος του οποίου μας παρουσίασαν. Ο ήχος τους και ο τρόπος που είχαν δομήσει τα τραγούδια τους παραπέμπει σε metalcore djent ήχο και η μίξη καθαρών φωνητικών φέρνει στο νου συγκροτήματα τύπου BLEED FROM WITHIN. Κατά τη γνώμη μου με το χρόνο και αρκετή δουλειά στην σκηνική παρουσία και στα καθαρά φωνητικά έχουν να μας προσφέρουν πολύ ενδιαφέρουσες δημιουργίες.

Τρίτοι στη σκηνή οι PSYANIDE όπως μας είπε ο τραγουδιστής τους από την Κατερίνη. Οι PSYANIDE είναι μια μπάντα οδοστρωτήρας. Δεν ήμουν εξοικειωμένη με τον ήχο τους και δεν τους είχα ξαναδεί live αλλά σίγουρα όπου τους ξανά πετύχω θα το επιδιώξω. Πολύ δεμένοι πάνω στη σκηνή, ογκώδης προσεγμένος ήχος πολύ ενδιαφέρον υλικό και αν σας αρέσουν μπάντες τύπου LAMB OF GOD δεν θα το πιστέψετε τι βγάζει η Κατερίνη! Θα μου πεις μιλάς σαν Αθηνέζα, και ζητώ συγνώμη για αυτό αλλά ειλικρινά εντυπωσιάστηκα από αυτή τη μπάντα.

Μάλιστα σε κάποια φάση ο τραγουδιστής κατέβηκε κάτω στο κοινό και έκανε χαμό μαζί με τον κόσμο. Μάλλον επειδή ο Κώστας είναι κιθαρίστας και στους NIGHTRAGE μια από τις εκπλήξεις της βραδιάς ήταν ο Μάριος Ηλιόπουλος που ανέβηκε στη σκηνή για ένα τραγούδι. Αλλά να σας πω κάτι, δεν ήταν το guest που έκανε τη διαφορά – παρόλο που ο Μάριος είναι ίσως ο πιο ανοιχτόκαρδος και γνήσιος οπαδός και καλλιτέχνης ταυτόχρονα της σκηνής μας- αλλά η μπάντα στο σύνολό της! Εμείς πάντως θα έχουμε αυτιά και μάτια ανοιχτά για τους PSYANIDE.

Τέλος ήρθε η ώρα των headliners και ανέβηκαν στη σκηνή οι HERTA, σε μια εμφάνιση που φάνηκε να συγκινεί και τους ίδιους. Οι HERTA έβαλαν πάρα πολύ προσωπική δουλειά για να στήσουν την συγκεκριμένη συναυλία και θεωρώ ότι το σχεδόν γεμάτο Κύτταρο τους αντάμειψε. Δεν νομίζω να έχω ξαναδεί τόσο ενθουσιασμό σε παρουσίαση πρώτου άλμπουμ συγκροτήματος της Ελληνικής σκηνής. Το CROSSING THE ILLUSION όπως συμφωνήσαμε στην πλειοψηφία μας οι παραγωγοί του metalradio.gr ήταν ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς που στάθηκε ισάξια δίπλα σε κυκλοφορίες καθιερωμένων συγκροτημάτων και τα ξεπέρασε. Επί σκηνής λοιπόν που για μένα ήταν το στοίχημα η μπάντα παρουσιάστηκε άψογη. Ο ήχος ήταν ζυγισμένος ολόσωστα και το αποτέλεσμα εντυπωσιακό από τον Βασίλη Παππά.

Τα τύμπανα του Αρσένιου εξαιρετικά, οι κιθάρες άψογες και τα φωνητικά του Κωνσταντίνου ακριβώς όπως έπρεπε για να δημιουργεί ένα εκρηκτικό αποτέλεσμα που ξεχυνόταν από τη σκηνή κάτω στον κόσμο που δεν σταμάτησε να moshάρει. Οι συνθέσεις τους είναι δύσκολες αλλά αυτοί παρουσιάστηκαν άψογοι. Ο Κωνσταντίνος από τους πιο δραστήριους frontmen που δεν άφησε το κοινό σε ησυχία και τους μετέδωσε όλο τον ενθουσιασμό που είχαν όλοι τους. Επι σκηνής μαζί τους ο Φώτης Μπενάρντο που έχει επιμεληθεί την παραγωγή και τη μίξη, ο Σάκης Τόλης που έχει βάλει τη σφραγίδα του στο Monolith και ο Γιώργος Προκοπίου των Mother Of Millions & Poem που έχει μεταμορφώσει το River to the Abyss με τα φωνητικά του. Η παρουσία τους και η συμμετοχή τους στη συναυλία έκανε την ατμόσφαιρα ακόμη πιο μοναδική.

Αν οι HERTA συνεχίσουν με τέτοια αφοσίωση -γιατί το ταλέντο και το μεράκι υπάρχει απλά επειδή ζούμε στην Ελλάδα χρειάζεται περισσότερος κόπος και αφοσίωση για να καταφέρεις κάτι που σε άλλες χώρες είναι αυτονόητο – σε αυτό που κάνουν σε λίγο θα είναι εκτός συνόρων και τους το ευχόμαστε ολόψυχα. Για εσάς που το χάσατε ξέρουμε ότι οι HERTA βιντεοσκόπησαν τη βραδιά και ελπίζω να έχουν καταφέρει να αποτυπώσουν αυτό το μοναδικό παλμό που είχε μια καινούρια μπάντα παρουσιάζοντας το πρώτο της άλμπουμ, λίγο πριν το sold out στο Κύτταρο.

Live report / photos Hellena Mihailidou

Σίγουρα ένα πολυαναμενόμενο φθινοπωρινό συναυλιακό γεγονός ήταν η Death Above Life περιοδεία των Orbit Culture μαζί με τους πολύ αγαπημένους Gaerea και τους Φινλανδούς Atlas. Βροχερό και άκρως ατμοσφαιρικό το βράδυ της 10ης Νοεμβρίου όπου η παραπάνω παρέα ήταν έτοιμη να μας πάρει μαζί της σε ένα δυναμικό, ατμοσφαιρικό και έντονο μουσικό ταξίδι. Όλα αυτά σε μια γωνιά της βορειοανατολικής Αγγλίας, στο NX Newcastle (ναι ναι, στο εξωτικό Newcastle upon Tyne). Αν και Δευτέρα αρκετός κόσμος ήρθε από νωρίς για τους Atlas, και όσο η βραδιά προχωρούσε όλος και περισσότερος κόσμος έμπαινε στο venue. Σε γενικές γραμμές περίμενα λίγο περισσότερο κόσμο, αλλά οκ η Δευτέρα είναι και λίγο περίεργη ημέρα γενικά, ίσως λίγο δύσκολη για πολλούς.

Ήταν η πρώτη μου επαφή με τους Atlas, αφού δεν τους γνώριζα, και αν λατρεύω κάτι σε συναυλιακά γεγονότα είναι το να ανακαλύπτω νέες μπάντες που μιλάνε στην καρδιά μου. Και η αλήθεια είναι πως οι Atlas μου έκαναν αυτό το κλικ από το πρώτο κιόλας τραγούδι. Έρχονται από την Φινλανδία και αυτό-χαρακτηρίζονται ως northcore. Δυναμικοί και παθιασμένοι, επιθετικοί και συγκινητικοί. Αυτή ήταν η πρώτη γεύση που μου άφησαν οι Atlas.

΄Ολα τα μέλη της μπάντας ήταν άκρως ενεργητικά και εκφραστικά επάνω στην σκηνή. Βαριές κιθάρες και σπαρακτικά φωνητικά συνδυασμένα με υπέροχα φτιαγμένες μελαχγολικές μελωδίες και αιθέρια καθαρά φωνητικά. Ενώ η δισκογραφία και τα τραγούδια των Atlas δεν μου ήταν οικεία, απόλαυσα όλο τους το σετ και το πρώτο πράγμα που έκανα την επόμενη ημέρα ήταν να κάτσω να τους ακόυσω. Metalcore φινλανδικής μελαχγολίας….please give me more!! It was a pleasure Atlas, welcome to my daily playlists.

Και σειρά έχουν οι πολύ πολύ αγαπημένοι μου Πορτογάλοι, Gaerea. Η αλήθεια είναι πως ανυπομονούσα να τους δω live, αφού θα ήταν η πρώτη μου φορά αλλά σίγουρα δεν ήμουν προετοιμασμένη για αυτό που θα ακολούθουσε. Οι Gaerea είναι μια μουσική οντότητα. 5 μουσικοί με κουκούλες ανεβαίνουν σιγά σιγά στην σκηνή. Δεν ξέρεις ποιοι είναι, αν χαμογελάνε ή οχι, αν σε κοιτάζουν ή οχι. Δεν βλέπεις καμία έκφραση στο πρόσωπο τους και αυτό είναι το πιο μαγικό απ΄όλα, γιατί νιώθεις πως ξεχειλίζουν απο συναισθήματα όσο είναι εκεί επάνω κι ας μην βλέπεις τις εκφράσεις τους.

Όλοι τους φοβερά εκφραστικοί αλλά ομολογουμένως ο Guilherme Henriques κλέβει την παράσταση και σε μαγνητίζει. Θεατρικά και προσεγμένα “αδέξιος” στις κινήσεις του, μαγικά εκκεντρικός, γεμάτος πάθος και αυτοπεποίθηση. Αν σκεφτείς ποτέ να πάρεις photo pass για τους Gaerea, ετοιμάζου για cardio workout γιατί η κίνηση δεν σταμάτει πότε καθ’όλη την διάρκεια του set.

Τα Hellbound και Submerged, τα δύο singles από το αναμενόμενο Loss, άνοιξαν το σετ των Gaerea ενώ το υπόλοιπο σετ ήταν αποτελούμενο από τραγούδια του Mirage και του Coma. Μόνο για οχτώ κομμάτια έμειναν επάνω στην σκηνή οι Gaerea…και προφανώς ήθελα άλλα τόσα. Παρόλα αυτά μιλάμε για μία καθηλωτική εμφάνιση.

Μίνιμαλ φωτισμός, τέλειος ήχος, πυκνά blast beats, πλούσιες μελωδίες και ισχυρή σκηνική παρουσία που σε αφήνει υπνωτισμένο και γεμάτο ωμά, δυνατά συναισθήματα . Ατμόσφαιρα σκοτεινή, αμείλικτη και μεγαλωπρεπής. “Dancing with demons in this haunted embrace, where light is a memory lost in time’s chase. Whispers of sorrow, echo through my veins. These senseless thoughts, where anguish remains.” Gaerea, you have my heart! Until we meet again!

Και κάπως έτσι “επιστρέφουμε” στον βορρά και τους καταπληκτικούς Σουηδούς Orbit Culture που πήραν την σκυτάλη και μας χάρισαν ένα δυνατό, ανεβαστικό και με μαθηματική ακρίβεια εκτελεσμένο σετ. Death Above Life και φύγαμε για παγωμένο σουηδικό μελωδικό death και heartfelt αψεγάδιαστο groove metal.

Ήταν η δεύτερη φορά που έβλεπα τους Orbit Culture και με χαρά διαπίστωσα και πάλι, πως κάθε φορά αποδεικνύουν και ζωντανά ότι είναι μία απ’ τις πιο δυνατές μπάντες στον χώρο της metal αυτή τη στιγμή. Ακαταμάχητος ρυθμός και μεστός, βαρύς ήχος με τον Niklas Karlsson να γεμίζει την σκηνή με την επιβλητικότητα του. Παρόλο που δεν είναι πολύ κινητικός (ειδικά μετά τον ανεμοστρόβιλο Guilherme), έχει όμως τόσο δυνατή παρουσία που σου είναι δύσκολο να μην τον κοιτάς.

Tales of War, North Star of Nija, From the Inside, While We Serve ήταν κάποιες απ΄τις πολύ δυνατές στγμές των Orbit Culture την βραδιά της 10ης Νοεμβρίου. ΄Οχι ότι είχαν αδύναμες στιγμές, κάθε άλλο. Το κοινό ήθελε λίγο σπρώξιμο για να πάρει μπροστά (νομίζω είναι γενικό κακό του Newcastle κοινού αυτό) αλλά οι Orbit Culture είχαν τον τρόπο τους και έτσι άναψαν τα αίματα και είδαμε και λίγο mosh pit και crowd surfing τελικά, ειδικά προς το τέλος του setlist με τα Nerve, While We Serve και Hydra.

Με μαγεύει το πως οι Orbit Culture διατηρούν αυτή την βαρύτητα τους καθ’ όλη την διάρκεια της κάθε εμφανισής τους, αλλά ταυτόχρονα ξεχειλίζουν μελωδικότητα. Σα να λέμε και πιρουέτες και mosh pit, headbanging energy με μπαλετική εκλέπτυνση, marshmallows να ξεχειλίζουν από ορμητικό ηφαίστειο. Νομίζω καταλάβατε τι εννοώ, the best of both worlds, επιθετικότητα και μελωδικότητα.

Οι Orbit Culture ήταν αψεγάδιαστοι και σε απλά ελληνικά, τα πήραν όλα και τα σήκωσαν αποδεικνύοντας για ακόμα μια φορά πως είναι ένας ασταμάτητος χείμαρρος μουσικής ενέργειας, ακαταμάχητοι και συντριπτικοί. Orbit Culture, the future is yours and we are here to follow.

English version

The Death Above Life tour by Orbit Culture, together with the much-loved Gaerea and the Finnish band Atlas, was definitely a highly anticipated autumn concert event. It was a rainy and highly atmospheric evening on November 10th, when the above bands were ready to take us on a dynamic, atmospheric and intense musical journey. All this in a corner of northeast of England, at NX Newcastle (yes, yes, in the exotic Newcastle upon Tyne). Although it was a Monday, quite a few people came early for Atlas, and as the evening progressed, more and more people entered the venue. In general, I expected more people attending the gig, but I guess Monday is a bit of a strange day in general, perhaps a little difficult for many.

It was my first encounter with Atlas, as I didn’t know them, and if there’s one thing I love about concerts is discovering new bands that speak to my heart. And the truth is that Atlas clicked with me from the very first song. They come from Finland and describe themselves as northcore. Dynamic and passionate, aggressive and moving, that was my first impression of Atlas.

All the band members were extremely energetic and expressive on stage. Heavy guitars and heart-wrenching vocals combined with beautifully crafted melancholic melodies and ethereal clean vocals. Although I was not familiar with Atlas’ discography and songs, I enjoyed their entire set, and the first thing I did the next day was to sit down and listen to them. Finnish melancholic metalcore…please give me more! It was a pleasure, Atlas, welcome to my daily playlists.

Next up are my beloved Portuguese, Gaerea. The truth is that I was looking forward to seeing them live, as it would be my first time, but I was definitely not prepared for what was to follow. Gaerea is a musical entity. Five musicians wearing hoods slowly climb onto the stage. You don’t know who they are, whether they are smiling or not, whether they are looking at you or not. You can’t see any expression on their faces, and that’s the most magical thing of all, because you feel that they are overflowing with emotion while they are up there, even though you can’t see their facial expressions.

All of them are incredibly expressive, but Guilherme Henriques steals the show and captivates you. Theatrical and deliberately “clumsy” in his movements, magically eccentric, full of passion and confidence. If you ever think about getting a photo pass for Gaerea, get ready for a cardio workout because the movement never stops throughout the entire set.

Hellbound and Submerged, the two singles from the anticipated Loss, opened Gaerea’s set, while the rest of the set consisted of songs from Mirage and Coma. Gaerea only stayed on stage for eight songs… and obviously I wanted just as many more. Nevertheless, we are talking about a captivating performance.

Minimal and on point lightning, perfect sound, dense blast beats, rich melodies, and a powerful stage presence that leaves you mesmerized and filled with raw, powerful emotions. The atmosphere is dark, relentless, and majestic. “Dancing with demons in this haunted embrace, where light is a memory lost in time’s chase. Whispers of sorrow, echo through my veins. These senseless thoughts, where anguish remains.” Gaerea, you have my heart! Thank you. Until we meet again!

And like so we “return” to the north and the incredible and powerful Swedish Orbit Culture, who took the baton and gave us a powerful, uplifting set performed with mathematical precision. Death Above Life and off we went for some frozen Swedish melodic death and heartfelt flawless groove metal.

It was the second time I saw Orbit Culture, and yes, I am happy to say that every time they prove live that they are one of the strongest bands in metal right now. Unstoppable rhythm and rich, heavy sound with Niklas Karlsson filling the stage with his imposing presence. Although he is not very mobile (especially after the whirlwind that is Guilherme), but he has such a strong stage presence that it is difficult not to look at him.

Tales of War, North Star of Nija, From the Inside, While We Serve were some of Orbit Culture’s strongest moments on the night of November 10th. Not that they had any weak moments, quite the contrary. The audience needed a little push to get going (I think this is a general problem with Newcastle audiences), but Orbit Culture had their way and got the crowd going, and we saw a bit of mosh pitting and crowd surfing, especially towards the end of the setlist with Nerve, While We Serve, and Hydra.

I am fascinated by how Orbit Culture maintain their gravitas throughout the concert while at the same time overflowing with melodiousness. It’s like pirouettes and mosh pits, headbanging energy with ballet-like refinement, marshmallows overflowing from a raging volcano. I think you get what I mean, the best of both worlds, aggression and melody.

Orbit Culture were flawless and, in simple terms, they swept us away and lifted it us up, proving once again that they are an unstoppable torrent of musical energy, unbeatable and beautifully overwhelming. Orbit Culture, the future is yours and we are here to follow.

Photos and live report from Rozi Kakrida.

Ακριβώς στις 20,30 όπως όριζε το πρόγραμμα που είχε ανακοινωθεί από την προηγούμενη, ανέβηκαν στη σκηνή οι ENTHRONED SERPENT. Πολύ καλύτεροι από την τελευταία φορά που τους είχαμε δει. Ο ήχος τους πατάει περισσότερο στο black απ’ ότι στο death αλλά έχουν ωραία μελωδικά γυρίσματα με πιασάρικα ρίφ. Το σετ τους ήταν μισή ώρα. Είχαν ωραία σκηνική παρουσία, ξεσήκωσαν αρκετά τον κόσμο από κάτω που συμμετείχε ενεργά με τρελό headbanging μπροστά.

Σύντομη αλλαγή και δεύτεροι στη σκηνή ανέβηκαν οι ELDINGAR στις 21.18. Ο ήχος τους είναι ένα αμάλγαμα Rotting Christ και Behemoth με folk ατμόσφαιρα και έντονα παραδοσιακό στοιχείο. Τους γνωρίσαμε και καλύτερα από την συνέντευξη που τους έχει κάνει η Ρόζη Κακριδά και μπορείτε να βρείτε στο κανάλι μας στο YouTube. Ο τραγουδιστής τους έχει μεγάλο εύρος φωνής με γοητευτική χροιά και από ότι καταλάβαμε μεγάλο μέρος των οπαδών στο χώρο ήταν δικό τους. Εδώ το mood είναι περισσότερο ατμοσφαιρικό παρά «κοπανιστικό».

Γύρω στις 21.50 που ολοκλήρωσαν το σετ τους το μαγαζί ήταν γεμάτο. Στις 22.05 ανέβηκαν στη σκηνή οι SYNTELEIA. Και εκεί που πάνε να ξεκινήσουν, προκύπτει ένα τεχνικό πρόβλημα και λέει ο τραγουδιστής “φέραμε την συντέλεια». Πετυχημένο! Στη σκηνή τους συνόδευσε η Μίνα Μόρφη. Αν εξαιρέσουμε τα τεχνικά θέματα που άσπαγαν την ατμόσφαιρα της ροής τους ήταν πολύ ωραία εμφάνιση. Ο ήχος τους με heavy riffs που φέρνουν λίγο στο μυαλό και VARATHRON είχε μεγάλη ανταπόκριση από το κοινο. Σίγουρα και η παρουσία των φωνητικών της Μίνας έδωσε μια άλλη δυναμική.

Στις 23.08 ανέβηκαν στη σκηνή οι πρωταγωνιστές της βραδιάς EXILIUM NOCTIS πάνω σε ένα ατμοσφαιρικά στημένο σκηνικό. Εκτός από τα μέλη των άλλων συγκροτημάτων που έμειναν και στήριξαν μέχρι το τέλος είδαμε τον Κωνσταντίνο από HERTA & NIGHTRAGE, τον George Emmanuel από LUCIFER‘S CHILD, τον Psychon από SEPTICFLESH, τη Χριστίνα ex-MEDUSAS WRATH και τον Corax από τους CORAX BM.

Όλα ήταν πολύ προσεγμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Από τα φώτα, τα props επι σκηνής, τις κινήσεις, τις παύσεις ήταν όλα φοβερά! Από την σκηνική παρουσία μέχρι τα σημεία που μίλησε ο Thyragon ήταν όλα μελετημένα. Σκηνική παρουσία, φώτα, καπνοί και απίστευτο feeling.

Ξεκίνησαν με 3 τραγούδια από το νέο άλμπουμ και στο Crucify the rats of church έγινε και moshpit. Έπαιξαν φυσικά το ομότιτλο του άλμπουμ που κανονικά συμμετέχει ο  Henri Sattler των GOD DETHRONED και έκλεισαν με το Night Witches. O Thyragon όπως πάντα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ πάνω στη σκηνή, έκανε και 2-3 βόλτες στο κοινό που ανταποκρίθηκε πολύ θερμά. Γενικά η μπάντα είναι σε κάθε live και καλύτεροι και ειδικά στο God’s Demise έγινε χαμούλης.

Στο κοινό ήταν και μια οπαδός τους από τη Βουλγαρία και ένας από Τρίκαλα στους οποίους φρόντισαν να κάνουν ειδική μνεία. Επιπλέον, η συμπερίληψη και ο πολιτισμός της σκηνής φάνηκε στο παλικάλι με το αμαξίδιο μπροστά στη σκηνή. Όλες οι μπάντες τον τίμησαν κατεβαίνοντας και δίπλα του. Κατά τη διάρκεια δε του moshpit κάλεσαν από το μικρόφωνο να πάνε πιο πίσω προς σεβασμό στον άνθρωπο που βρίσκεται μπροστά κι έτσι κι έγινε. Συγκινητικός ο σεβασμός στο χώρο του ακόμη και από τους φωτογράφους που φωτογράφιζαν γύρω του.

Οι EXILIUM NOCTIS έρχονται από το Βόλο και μας είχαν τραβήξει το ενδιαφέρον από το πρώτο τραγούδι που είχαν παρουσιάσει τόσο για τον ήχο και το περιεχόμενο τους, όσο και για τον επαγγελματισμό όσο και για το μεράκι στην προσέγγιση τους. Η στάση τους δείχνει πως έχουν αλλεργία στην προχειρότητα ακόμη και όταν οι συνθήκες είναι εναντίον τους (βλέπε μπάντα από επαρχιακή πόλη). Από εμάς είναι ένα μεγάλο μπράβο και θα περιμένουμε με ανυπομονησία το επόμενο βήμα.

Live Report Metalradio Team
Photo Report courtesy Άννα Μαρία Κέκια 

Μπήκαμε στο Black Temple με μια μικρή καθυστέρηση από την ώρα που είχε ανακοινωθεί ότι θα ανοίξουν οι πόρτες όμως ήδη από την ώρα που έμπαινες ο χώρος είχε ρυθμό. Η μουσική προσεγμένη και έπαιρνες τα party vibes ότι κάτι όμορφο έρχεται. Συνήθως στους συναυλιακούς χώρους η μουσική που παίζει όση ώρα περιμένεις το συγκρότημα αλλά και στις αλλαγές είναι ή άσχετη ή ανούσια οπότε το ότι υπήρχαν DJs και έφτιαχναν ατμόσφαιρα μου έκανε πολύ καλή εντύπωση.

Πρώτοι πάνω στη σκηνή εμφανίστηκαν οι Grey Gallows από την Πάτρα. Πλήκτρα και κιθάρα και ατμόσφαιρα που υπογραμμιζόταν από τις προβολές πίσω τους. Οι επιρροές τους από Sisters Of Mercy εμφανείς αλλά μπορώ να πω δημιουργικά αφομοιωμένες και το τελικό αποτέλεσμα πολύ καλό.

Επόμενοι στη σκηνή μια από τις πιο «παραδοσιακές» μπάντες του goth οι Βρετανοί Nosferatu. Ατμοσφαρικοί, με τα κεριά τους επι σκηνής (εντάξει ψεύτικα αλλα για ντεκορ μια χαρά), τα βαψίματα, τα goth outfits ήταν ακριβώς αυτό που περίμενες για να μπεις σε μια χρονοκάψουλα να σε πάει στην εποχή του «ορθόδοξου» goth. Μάλιστα η επιλογή να ανοίξουν το σετ τους με το The Gathering έκανε την ατμόσφαιρα ακόμη πιο όμορφα goth και σκοτεινή.

Κάποια στιγμή αντιμετώπισαν κάποια τεχνικά προβλήματα με τον ήχο τους και συγκεκριμένα στο Crysania αλλά ευτυχώς το έπαιξαν ολόκληρο μολις επιλύθηκαν και έτσι το goth πάρτι συνεχίστηκε. Ο κόσμος συμμετείχε πολύ δυναμικά, χόρευε και απολάμβανε τη στιγμή και αυτό είναι κάτι που τώρα πια σπάνια το συναντάς και στο Lucy is red που έκλεισαν έγινε χαμός.

Μου έκανε πολύ θετική εντύπωση το ότι είδα πολύ νέο κόσμο στη συναυλία αλλά και το ότι ο χώρος ήταν σχεδόν γεμάτος. Νοσταλγία, μουσική, καλή διάθεση, Σαββατοβραδιάτικη, πάρτι, νομίζω ότι ένιωσα σαν να ήμουν σε πάρτι της εφηβείας μου και αυτό το συναίσθημα ήταν υπέροχο.

Review/Photos : Metalradio Team

Η 1η μέρα του φεστιβάλ ξεκίνησε με τους πιτσιρικάδες “The Pot” από τη γειτονική Βόρεια Μακεδονία να μας κάνουν ποδαρικό. Τιμιότατος βαλκανικός stoner metal ήχος που προσωπικά  απόλαυσα αρκετά ακόμα και αν δεν είμαι ο μεγαλύτερος φαν του είδους. Δυστυχώς, αν και κάπως αναμενόμενα, η προσέλευση σε αυτό το στάδιο ήταν θλιβερά χαμηλή, αλλά η καλή ατμόσφαιρα που ανέφερα προηγουμένως ήταν ήδη εκεί.

Η μέρα συνεχίστηκε με τους Kvadrat, την πρώτη ελληνική συμμετοχή του τριημέρου και εδώ ήταν που η θερμοκρασία άρχισε να ανεβαίνει και εμείς να προετοιμαζόμαστε σιγά σιγά για το “κυρίως πιάτο” της βραδιάς. Σε αυτό το σημείο να πω πως εδώ έγινε το πρώτο “crash test” για τον ήχο, ο οποίος σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του τριημέρου ήταν άψογος, με εξαίρεση κάποια διάσπαρτα φάουλ στα φωνητικά, ειδικά σε μπάντες – όπως οι Kvadrat – που είχαν δεύτερες φωνές.

Με την προσέλευση του κόσμου να αυξάνεται σταθερά, σειρά είχαν οι Mephistofeles από την Αργεντινή. Ειλικρινά δεν ήξερα τι να περιμένω εδώ, αλλά αυτό που έγινε ήταν ίσως για εμένα η ευχάριστη έκπληξη της βραδιάς. Έχω πει πολλές φορές ότι λατρεύω να γνωρίζω μπάντες σε συναυλιακό setting, και οι Mephistofeles ήταν αυτή η μπάντα για μένα. Ποτέ δεν περίμενα τόσο χρώμα και ενέργεια από μια μπάντα που θα μπορούσε να την κατατάξει κανείς στο φάσμα της stoner/doom. Πραγματικά μια απολαυστική εμφάνιση που ήταν ο ορισμός του “περνάμε καλά και αυτό βγαίνει προς τα έξω”, όπως επίσης και μια υπενθύμιση για το πώς οι εκάστοτε μουσικές κουλτούρες μπορεί να αντιλαμβάνονται το ίδιο είδος με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Όπως και να το κάνουμε, να παίζεις doom metal και να το κάνεις με κάποιο μαγικό τρόπο να ακούγεται groovy, είναι κάτι που δεν περίμενα να δω και σίγουρα θέλει ταλέντο.

Αλλά η αλήθεια είναι πώς το χρώμα αυτό θα έσβηνε σύντομα, με την καλή έννοια. Ο κόσμος πλέον έχει αυξηθεί – θα τολμήσω να πω ότι είμαστε πλέον γύρω στα 400 άτομα, αλλά δεν βάζω και το χέρι μου στη φωτιά – και το stage του Soul καταλαμβάνουν οι Varathron. “Hegemony of Chaos”, “Tenebrous” και “Unholy Funeral” back-to-back και εμείς θα την ιδρώσουμε τη φανέλα με το καλημέρα σας. Φοβερό σετλιστ και τελετουργική εμφάνιση από τους πρωτοπώρους του ελληνικού black metal και νομίζω κανείς μας δεν περίμενε τίποτα λιγότερο.

Μετά από ένα απαραίτητο διάλειμμα για σουβλάκια ώστε να αναπληρωθούν οι θερμίδες που κάηκαν στους Varathron, σειρά παίρνουν οι Σκωτσέζοι Holocaust. Το μενού ήταν απλό, λιτό και απέριττο. Θέλετε να ακούσετε όλο το “The Nightcomers”; Η απάντηση είναι “Ναι, θέλουμε.” Γουστάραμε; Εννοείται. Μας πέταξε σε ένα εντελώς άλλο mood από αυτό που μας έβαλαν οι Varathron; Ξεκάθαρα. Ήταν το κατάλληλο ζέσταμα για τους headliners της 1ης μέρας του Mammothfest; Ναι. Ω, Θεοί, ναι.

Λίγο μετά τις 11, οι Napalm Death ανεβαίνουν στη σκηνή του Soul και από δω και πέρα το πόδι δεν φεύγει από το γκάζι. Ακολουθεί non-stop λαϊκό ταβερνόξυλο που θα ζήλευαν μέχρι και οι οπαδοί της ΑΕΚ και του ΠΑΟΚ στον ιστορικό τελικό κυπέλλου στο Πανθεσσαλικό. Επί 90 λεπτά, κορμιά απλά εκτοξεύονται προς πάσα κατεύθυνση. Τελικά, ίσως η θεραπεία για την κατάθλιψη να είναι μια γεμάτη αγκωνιά στο σαγόνι. Ή ίσως και όχι. Πάντως εγώ την έφαγα και την ευχαριστήθηκα. Και με ιδιαίτερη χαρά θα πω πως ο νούμερο ένα κανόνας του mosh pit καλά κρατεί: Επιτρέπεται να πέσεις. Επιβάλλεται να σε σηκώσουν. Εύγε καμάρια μου.

Ξημερώνει Σάββατο και με αρκετούς σπόνδυλους ακόμα να βρίσκονται σε λάθος θέση καταφθάνω από τις 17:00 στο Soul με το σκεπτικό ότι δεν θα τεντώσω άλλο το κορμάκι μου μέχρι τουλάχιστον τους Rhapsody και ότι θα κάτσω χαλαρά να απολαύσω τη συναυλία με το μπυράκι μου.

“Κούνια που σε κούναγε μικρέ”, μου είπαν με την ενέργεια τους οι Leatherhead με το που αντικρύζω το stage. Τα παλικάρια από την εξωτική Λάρισσα ήρθαν με ανεβασμένο… ηθικό και εκτόξευσαν το θερμόμετρο με το καλημέρα. “Φάε λίγο θεσσαλικό speed metal να ξυπνήσεις γιατί σα να μην έφαγες το πρωινό σου σήμερα”. Και όντως, με έναν καφέ ήμουν. Λάθος μου, ομολογώ. Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφέρω πως όλες οι ελληνικές μπάντες του τριημέρου ήταν σημαντικά πιο ενθουσιώδεις σε σύγκριση με τις μπάντες του εξωτερικού πλην ελαχίστων εξαιρέσεων όπως οι Rhapsody και οι Mephistofeles. Τα συμπεράσματα δικά σας, εγώ απλά το αναφέρω ως προσωπική παρατήρηση.

Και εκεί που λέω ότι θα πάρω τελικά μια ανάσα να έρθω να στα ίσια μου, ανεβαίνουν στη σκηνή στα καπάκια οι Black Soul Horde και κάπου εκεί αποδέχομαι τη μοίρα μου ότι δεν θα τη βγάλω καθαρή. Με διαφορά η έκπληξη της ημέρας και εύκολα ένα από τα πιο άψογα performances όλου του τριημέρου. Είχα ήδη βραχνιάσει στην υπερκομματάρα που ακούει στον τίτλο “Beware The Deep” μέχρι τα πνευμόνια μου να σφυρίξουν λήξη στο “Death’s Parade”. Όσοι δεν τους ξέρετε, κάντε μια χάρη στον εαυτό να τους μάθετε. Όπως σωστά φώναξε στο κοινό ένας φίλος από Αλεξανδρούπολη, “Πάμε ρε, King Diamond της Ελλάδας”.

Σειρά είχαν οι Vigilhunter, οι πρώτοι Ιταλοί της βραδιάς. Εδώ η αλήθεια είναι ότι για εμένα η μέρα άρχισε να κάνει μια μικρή κοιλιά. Γνώρισα πάρα πολλούς θαμώνες για τους οποίους οι Vigilhunter ήταν μπάντα κίνητρο για να έρθουν στο Mammothfest, αλλά δυστυχώς δε μπορώ να πω ότι μοιράζομαι τα λεπτά τους συναισθήματα. Οφείλω να πω πάντως πως το Σάββατο ήταν σίγουρα η πιο “σφιχτή” μέρα από άποψη είδους και σαφώς μια μέρα που κυρίως καλούσε τους πιο “βετεράνους” της μέταλ κοινότητας. Αλλά οκ, τι να κάνουμε. Κάποιοι είμαστε φτωχοί πλην τίμιοι γκοθομορφονιοί. Σχωράτε με. Ή μάλλον, σκουζάτε μι.

Η βραδιά συνεχίστηκε με μια ολιγόλεπτη διακοπή ρεύματος που ευτυχώς δεν ήταν ανησυχητική, πριν ακολουθήσουν επί σκηνής οι Γερμανοί “The Night Eternal”. Έχοντας πρόσφατα ακούσει το άλμπουμ “Fatale” του 2023, έχω να πω ότι περίμενα μια πιο σκοτεινή ατμόσφαιρα από τη συγκεκριμένη μπάντα. Αλλά σίγουρα πολλές φορές είναι εντελώς διαφορετική η εντύπωση που διαμορφώνεις ακούγοντας απλά ένα άλμπουμ, σε σύγκριση με το να δεις την εν λόγω μπάντα μπροστά σου. Μπορεί να μην ήταν αυτό που – ίσως εσφαλμένα – περίμενα, αλλά σε κάθε περίπτωση οι Γερμανοί μας έδωσαν μια τιμιότατη εμφάνιση με ωραίο σετλιστ.

Η ώρα όμως που όλοι – ή τουλάχιστον οι περισσότεροι μας – περιμέναμε, έφτασε. Οι Rhapsody κατέφθασαν στην σκηνή το “The Dark Secret” και η παρουσία τους ήταν επιβλητική από την αρχή μέχρι το τέλος. Μαγικό σετλιστ, από το οποίο φυσικά δεν έλειπε και φόρος τιμής στον τεράστιο Christopher Lee, καθώς είχαμε την τύχη να ακούσουμε “Magic Of The Wizard’s Dream”. Τα υπόλοιπα δεν χρειάζονται σχολιασμό καθώς είναι περιττό να αναφέρω το πανηγύρι που στήθηκε κατά τη διάρκεια του “Rain of Fury” και την εκπληκτική ατμόσφαιρα στο “Dawn Of Victory”. Κάπου εκεί στο ενδιάμεσο, οι λίγοι τυχεροί που ακόμα καταφέραν να κρατάνε ακόμα ποτό στα χέρια τους – δηλαδή εγώ και ο ηχολήπτης – είχαν την χαρά να τα τσουγκρίσουν με τον Giacomo, ο οποίος έχω να πω ότι είχε φοβερή αλληλεπίδραση με το κοινό σε κάθε ευκαιρία. Πραγματικά απολαυστική εμφάνιση, που προσωπικά θα θυμάμαι για καιρό.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στους headliners Virgin Steele. Σας παρακαλώ, μην με κάψετε στον πάσαλο, αλλά ρε παιδιά όσο και να προσπαθώ, αυτή η αμερικανική σχολή του κλασσικού heavy δεν μου μίλησε ποτέ στην ψυχούλα. Όχι ότι ήταν κακό το performance των Virgin Steele, για να μην παρεξηγηθώ, εξαιρετικοί ήταν. Απλά όπως και να το κάνουμε, είμαστε φαν του Ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Να σημειωθεί βέβαια, για την ιστορία, πως επάξια μπορούν να θεωρηθούν οι headliners όλου του τριημέρου, καθώς ήταν η μοναδική μπάντα που κέρασε encore. Γεμάτη setlist, χορταστική εμφάνιση, με τα “The Wine of Violence” και “The Burning Of Rome” να είναι τα προσωπικά μου highlights.

Ξημερώνει Κυριακή και για ορεκτικό έχουμε άλλη μια ελληνική μπάντα, που η Σίσσυ Φανουράκη είχε τη χαρά να φιλοξενήσει την προηγούμενη σεζόν στο Twisted Tranzistor, τους Calyces. Όπως ανέφερα και πριν, για άλλη μια φορά ο ενθουσιασμός και η ενέργεια των ελληνικών μπαντών ήταν μπόλικη και αυτό που ακριβώς χρειαζόμαστε από τις μπάντες που ανοίγουν ένα φεστιβάλ. Δυστυχώς – και μεγάλο δυστυχώς – ήταν η μοναδική εμφάνιση που ο ήχος στα φωνητικά θα μπορούσε – και θα έπρεπε – να είναι πολύ καλύτερος. Στα θετικά της υπόθεσης βέβαια, να πω ότι αυτό ήταν το μοναδικό “τρανταχτό” φάουλ του τριημέρου, οπότε μικρό το κακό, αλλά σε κάθε περίπτωση έπρεπε να το αναφέρω.

Αλλά! Σταματήστε ό,τι κάνετε και ξεχάστε ό,τι γράφτηκε. Τίποτα δεν έχει σημασία μπροστά σε αυτό που αντικρύσαμε λίγο μετά τους Calyces. Κατά την ταπεινή μου άποψη και γούστο, αν υπήρξε μια εμφάνιση στο τριήμερο που απλά με άφησε με το στόμα ανοιχτό – ισάξια των Ούγγρων “Thy Catafalque” στο Mammothfest του 2024 – ήταν αυτοί των Άγγλων “Five The Hierophant”. Η ατμόσφαιρα ξαφνικά μύρησε λιβάνι – κυριολεκτικά – και αυτό που ακολούθησε ήταν μια σεμνή τελετή από άλλο πλανήτη. Κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και τρέχτε αμέσως να ακούσετε το “Moon Over Ziggurat” και ίσως πάρετε μια γεύση από αυτό που βιώσαμε στο Soul την Κυριακή. Μια απλή υπενθύμιση, ότι όσο και αν χτυπιούνται οι Σκανδιναβοί, βασίλισσα της μέταλ θα είναι δικαιωματικά η Αγγλία και δύσκολα θα εκθρονιστεί. Οι “Five The Hierophant” ήρθαν, είδαν, δεν είπαν ούτε καλησπέρα, μας κέρασαν ήχους από το υπερπέραν και εμείς ακόμα κοιτάμε από τα μπαλκόνια μας για να δούμε αν όντως υπάρχουμε.

Όσο στο κεφάλι μας συνέχιζε να υπάρχει η ηχώ ενός σαξόφωνου, σειρά στη σκηνή έπαιρναν οι Θεσσαλονικείς “The Temple” και κάπου εδώ για κάποιο λόγο έχω την εντύπωση ότι έγινε ένα από τα παράδοξα του φεστιβάλ. Ενώ έχει ήδη μαζευτεί αρκετός κόσμος, και με τους The Temple να έχουν ετοιμάσει ένα άκρως ατμοσφαιρικό σετλιστ, ήταν ίσως η μοναδική στιγμή του τριημέρου που ο κόσμος ήταν “απών”. Πραγματικά ψάχνω τα λόγια να το περιγράψω και δεν τα βρίσκω. Ήταν ξαφνικά σαν να αποφάσισε το μισό venue να πάει για σουβλάκια και όσοι έμειναν μέσα έφαγαν ταυτόχρονο ptsd από τις εποχές της καραντίνας και κρατούσαν social distancing.

Να πούμε εδώ βέβαια μια λεπτομέρεια που μάλλον είναι σημαντική, γιατί από όσο έμαθα από τον φίλτατο Ραζβάν πολλές πτήσεις που έφευγαν εκείνο το βράδυ μετακινήθηκαν από 2 έως και 4 ώρες ΝΩΡΙΤΕΡΑ, λόγω της επικείμενης καταιγίδας, οπότε ίσως αυτό να έπαιξε κάποιο ρόλο. Σε κάθε περίπτωση, εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι για λίγη ώρα το Soul φάνηκε να “αδειάζει” απότομα, με τους The Temple παρ’όλα αυτά να μας δίνουν όπως είπα μια τιμιότατη και άκρως ατμοσφαιρική εμφάνιση.

Αυτό το άδειασμα δεν κράτησε πολύ, γιατί ακολουθούσαν οι Tribulation. Για όσους τους είδαν και πριν από λίγες μέρες πριν το Mammothfest, πραγματικά νομίζω τα λόγια είναι περιττά. Σαφώς πάνω κάτω το ίδιο σετλιστ με αυτή του Temple, με μερικές περικοπές, αλλά η ατμόσφαιρα να είναι σκοτεινά ρομαντική και ρομαντικά σκοτεινή. Η αρχή έγινε με το “The Unrelenting Choir” και προσωπικά μου highlights το “Hamartia” και φυσικά η απίστευτή κομματάρα από το τελευταίο τους άλμπουμ που ακούει στον τίτλο “Murder In Red”.

Βέβαια, εδώ έχω να κάνω ένα μικρό παράπονο, για το οποίο δεν ευθύνονται φυσικά οι Tribulation, αλλά στα δικά μου αυτάκια δεν έβγαζε καμία λογική. Headliners της βραδιάς όπως όλοι ξέρουμε, είναι οι Tiamat. Θα περίμενε κανείς οπότε Tribulation και Tiamat να είναι back-to-back για να χαρούμε και εμείς οι γκοθομορφονιοί που γελάει το χειλάκι μας σε αυτή την πόλη “once in a blue moon” που λένε και στο χωριό μου, αλλά όχι. Για κάποιο περίεργο λόγο, αντί στα καπάκια να μας καλησπερίσει ο πρώην συντοπίτης Γιαννάκης Έντλουντ, σειρά στη σκηνή είχαν οι Καναδοί “Riot City”. Τα είπα και πριν για τους Virgin Steele, μην τα ξαναλέω, αυτή η σχολή δεν ήταν ποτέ “my cup of tea” που επίσης λένε στο χωριό μου. Αλλά στην προκείμενη περίπτωση, είναι λίγο κωμικό να βλέπεις μια μπάντα με στοιχεία Judas Priest, να κάνει perform μπροστά σε ένα κοινό που τιμάει την καμπαρντίνα του Hugh Jackman στο Van Helsing και τον κορσέ της Kate Beckinsale στο Underworld. Αλλά οκ, αν εξαιρέσουμε το “σαν τη μύγα μες το γάλα” της υπόθεσης, οι “Riot City” έδωσαν ένα εξαιρετικό σόου και πιθανότατα αν ήταν στο line-up του Σαββάτου να τους είχα εκτιμήσει πολύ περισσότερο.

Και φτάνουμε επιτέλους στην τελετή λήξης και τους Tiamat. Θα ομολογήσω ότι έμεινα με κάπως αμφιλεγόμενα συναισθήματα, αλλά σε εκείνο το σημείο ίσως να ευθυνόταν και το γεγονός ότι οι αντοχές μου είχαν αρχίσει να καταρρέουν. Για όλα τα καλά που έχω να πω, νιώθω ότι στο μυαλό μου υπάρχει ένα “αλλά” που ακόμα επεξεργάζομαι. Το σέτλιστ ήταν καλό, με μπόλικη έμφαση στο “Wildhoney”, αλλά μου άφησε μια αίσθηση ότι κάτι έλειπε. – σίγουρα το “Brighter Than The Sun” – Από τη μία η ενέργεια που έπαιρνα ήταν αυτό που περίμενα, από την άλλη ένιωθα στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι κάτι δεν μου κάθεται καλά. Τη μια στιγμή ο Γιαννάκης ήταν αυτός που ξέρουμε και αγαπάμε, την αμέσως επόμενη σε έβαζε σε σκέψεις μήπως ήπιε 2-3 μπυράκια παραπάνω από όσο θα έπρεπε. Υπάρχουν μάλιστα μαρτυρίες που λένε ότι σε κάποια φάση ξεχάσαμε στίχους και χρειαστήκαμε “σκονάκι”. Δεν υπέπεσε κάτι τέτοιο στην αντίληψη μου, οπότε δεν το επικυρώνω σε καμία περίπτωση, αλλά από την άλλη δεν θα μου έκανε καμία εντύπωση να συνέβη όντως.

Για να συνοψίσω, θα αναφέρω ξανά αυτό που είπα και στην αρχή. Το φετινό Mammothfest θα μου μείνει αξέχαστο για πάρα πολλούς λόγους και πραγματικά ανυπομονώ να δω τι θα γίνει του χρόνου. Γνώρισα μερικούς υπέροχους ανθρώπους και είδα μπάντες που με άφησαν με το στόμα ανοιχτό, σε ένα φεστιβάλ που όπως είπα ακόμα νιώθει κάπως “οικογενειακό” αλλά σίγουρα αξίζει πολύ μεγαλύτερη προσοχή από το κοινό. Η οργάνωση όπως και πέρσι ήταν άψογη, αστοχίες σαφώς και υπήρχαν, αλλά η συνολική εμπειρία είναι κάτι που σας προσκαλώ από τώρα να έρθετε να βιώσετε του χρόνου.

Μέχρι τότε, φιλιά στα μούτρα και τσακιστείτε να ακούσετε “Five The Hierophant” και “Black Soul Horde”.

Live Report Δημήτρης Τσοντάκης

Αρχικά, πως να μιλήσει κάποιος για το Ηρώδειο; Τι ακριβώς να πω για να περιγράψω την ασύγκριτη ενέργεια που ο ίδιος ο χώρος μεταδίδει; Την ακουστική του μεγαλοπρέπεια πέρα από την οπτική; Και εκεί, πάντα τελευταίοι βέβαια, ήρθαμε να τιμήσουμε και να χειροκροτήσουμε την πορεία ενός εκ των σημαντικότερων συγκροτημάτων που έβγαλε ποτέ αυτή η χώρα. Πάντα να καλοδεχτούμε τα δικά μας τέκνα, σαν εισαγόμενο πλέον “προϊόν”, σαν τέκνο που μεγαλουργεί πρώτα στο εξωτερικό, και κατόπιν να πράξουμε τα απολύτως αυτονόητα. Εκεί κληθήκαμε να γίνουμε μάρτυρες των μαγικών συνθέσεων των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων, ως επί το πλείστον, στην πραγματική τους διάσταση. Όπως δηλαδή εξ αρχής συλλήφθηκαν σαν ιδέες, σαν μουσικά κομμάτια. Πλαισιωμένα από τους καλύτερους μουσικούς που έχουμε, από ανθρώπους που χαίρουν και αυτοί με την σειρά τους άπειρη εκτύμιση, ανθρώπους με μουσική γνώση, παιδεία, ανθρώπους που δεν θα πίστευες ποτέ πως θα έβλεπες να κουνούν ρυθμικά το κεφάλι τους σε ήχους σκληρούς, σκοτεινούς και σε στιγμές δυσφορικούς. Και όμως, ακόμα και υπό αυτές τις συνθήκες τους παρέσυρε η δύναμη της μουσικής, των συναισθημάτων, της δύναμης και τον λέξεων που κάποιες φορές μόνο οι μουσικοί μπορούν να μοιραστούν μεταξύ τους. Αφέθηκαν σε στιγμές να τους πάρει μαζί της η ενέργεια και οι δοξαριές τους πρόδιδαν έκσταση, πρόδιδαν κατανόηση, ταύτιση, ακόμα και στα λευκά τους μαλλιά που ανέμιζαν από το πάθος της κίνησης του σώματος τους.

Πόσο μαγικό να μπορείς να γίνεις μάρτυρας δύο φαινομενικά διαφορετικών κόσμων, ίσως περισσότερο στο μυαλό παρά στην πραγματικότητα της μουσικής αυτής καθεαυτής, να γίνονται ένα μπροστά στα μάτια σου, να βρίσκουν κοινό παρονομαστή και να μοιράζουν τόσο δυνατές στιγμές. Πόσο μαγικό επίσης να μπορείς να ακούσεις και να πιστοποιήσεις πως οι ίδιες οι συνθέσεις που τόσο αγαπάς λειτουργούν πραγματικά, έξω από το στούντιο και τα μαγικά της παραγωγής, σε πραγματικές ζωντανές συνθήκες. Πως τα ορχηστρικά μέρη είναι πράγματι τόσο μεγαλειώδες, αλλά όσο δέος και αν προκαλούν, από μόνες τους δείχνουν λιψές, χρειάζονται το συγκρότημα για να πάρεις ότι εξ αρχής φαντάστηκε και ήθελε να σου δώσει ο Χρήστος Αντωνίου. Και ακριβώς το ίδιο από την αντίθετη πλευρά. Πόσο διαφορετικά θα ήταν όλα αν έλειπε κάτι από τα δύο. Η χαμηλή ένταση στην οποία έπρεπε να παίξουν οι Septic Flesh, για την προστασία του 2.000 ετών χώρου έδωσε αυτή την ευκαιρία σε όλους μας. Να ακούσουμε τα πάντα χωρίς εντυπωσιασμους, χωρίς “καμουφλάζ”, χωρίς τέλειες ηχητικά παραγωγές και ήταν εν τέλη ότι πιο τέλειο έχω ακούσει εδώ και πολλά χρόνια.

Δεν θα μιλήσω για την μπάντα, δεν υπάρχει κάτι να πω, τι να σχολιάσω δηλαδή; Πόσο τρομακτικός παίκτης είναι ο Krimh; Ή αν ο Σπύρος και ο Σωτήρης απέδωσαν καλά; Τα επίπεδα που κινείται αυτό το συγκρότημα είναι εδώ και πολλά χρόνια στα υψηλότερα στάνταρ, τα έθεσαν από μόνοι τους. Θα μιλήσω όμως για τους τόσο ξεχωριστούς ανθρώπους που τους συνόδευαν. Για το πόσο διαφορετική θα ήταν όλη αυτή η μοναδική εμπειρία χωρίς τους λαριγκισμούς της Φάνυ Μέλφη, κάθε της εμφάνιση επί σκηνής στοίχειωνε. Την αδιανόητη έκταση της φωνής της  Αφροδίτης Πατουλίδου που ήταν τόσο δύσκολο να δεχθείς πως όλος αυτός ο όγκος, αυτό το τρομερό φωνητικά ηχείο προερχόταν από ένα τόσο λεπτεπίλεπτο πλάσμα. Θα είμαι όμως απόλυτα ειλικρινής, δεν σταμάτησα να υποκύπτω σε απανωτές στιγμές ανατριχίλας εξαιτίας των άνωθεν κυριών, αλλά τα βαριά μάτια και η υποψία δακρύων ήρθε επανειλημμένα από τον ήχο της Αρμένικης ντουντούκας, κοινώς Αρμένικου oboe, και κατ επέκταση από την ψυχή του Vahal Galstyan. Δεν μπορώ να αφήσω έξω από την μουσική αυτή εξίσωση τις μαγικές φωνές την ανδρικής και γυναικείας χορωδίας που ήταν σε πολύ μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για τον επικό χαρακτήρα κάθε κομματιού. Πρέπει να πήρε το μάτι μου ανάμεσα στις τόσες εξαιρετικές γυναίκες, την αγαπητή Ελεάνα Τσακιράκη. Κρατήθηκα για να μην σηκωθώ όρθιος και αφεθώ σε ανεξέλεγκτα χειροκροτήματα σε κάθε εμφάνιση της παιδικής χορωδίας. Και όλοι αυτοί οι αδιανόητα ταλαντούχοι άνθρωποι λειτούργησαν σαν μία ύπαρξη, σαν ένας συνολικός οργανισμός υπό την σταθερότητα του μοναδικού αυτού μαέστρου. Ενός μαέστρου που κοιτούσε με τόσο σεβασμό και εκτίμηση τον Σπύρο Αντωνίου, που έπιασα τον εαυτό μου να κουνάει το κεφάλι. Η εγκάρδια αγκαλιά τους στο τέλος της συναυλίας δεν άφησε καμία αμφιβολία.

Δεν ξέρω τι περιμένατε να διαβάσετε, εγώ ξέρω μόνο το τι “είδα”, όχι με τα μάτια, αλλά με τις υπόλοιπες αισθήσεις μου. Είδα το μεγαλείο ενός συνθέτη και την ανύψωση/εξύψωση της δουλειάς του. Είδα το απόγειο μιας μπάντας, που μόχθησε από την αρχή όσο κανένας και ενωμένη έφτασε στην μεγαλύτερη τιμή που θα μπορούσε ποτέ να της κάνει η τόσο “φτωχή” χώρα της. Είδα έναν άνθρωπο να χαμογελά και να συγκινείται με τρομακτική ειλικρίνεια και αθωότητα. Είδα τόσους τρομερά ταλαντούχους ανθρώπους να κάνουν αυτό που αγαπούν. Είδα με δέος την κρατική μας ορχήστρα να παίζει με πάθος, έναν ήχο όχι και τόσο “δικό” της. Είδα έναν από τους σπουδαιότερους χώρους μας, να γεμίζει μέχρι επάνω με ανθρώπους κάθε ύφους, είδους και κουλτούρας. Και είμαι ευγνώμων για αυτό.

Για όλους τους άλλους, είδα τους Septic Flesh να παίζουν τα Portrait Of A Headless Man, Vampire From Nazareth, We, The Gods, Neuromancer, Enemy Of Truth, Hierophant, Virtues Of The Beast, Coming Storm, A Desert Throne, Prototype, The Collector, Martyr, Prometheus, Amphibians, Anubis και Dark Art σαν cd. Με πλήρη ενδυματολογική εξάρτηση, κλασικό επαγγελματικό κοπάνημα, παιχταράδες κλπ, ξέρετε, μία από τα ίδια, απλα στο Ηρώδειο.

Κωνσταντίνος Μάρης    

Με τέτοιες εικόνες έφυγα από την Τεχνόπολη την Παρασκευή το βράδυ, με χαμογελαστούς μουσικούς “αδελφούς” μου δεξιά και αριστερά, να “τσακώνονται” για το ποιος πήρε περισσότερα και ποιος υπέγραψε τι και ποιος βγήκε περισσότερες photo με ποιον. Μεταλλικό “πανηγύρι”.

Προσπαθώντας να είμαι όσο πιο νωρίς μπορώ στο Γκάζι το Σάββατο 13 Σεπτεμβρίου προκειμένου να μην χάσω κάτι από την εμφάνιση των Battleroar που άνοιγαν την δεύτερη ημέρα, συνειδητοποίησα πως το η σκέψη συγκεκριμένων wristband για όσους είχαν εισιτήριο δυημέρο δούλεψε άψογα, καθώς διευκόλυνε φοβερά τον έλεγχο στην είσοδο και ταυτόχρονα μείωσε τρομερά τον χρόνο αναμονής. Ακόμα ένα θετικό της διοργάνωσης.

Ακριβώς στην ώρα τους λοιπόν, οι Battleroar επί σκηνής με την επική τους διάθεση να κερδίζει εύκολα τον κόσμο που τους περίμενε. Αρκετά μεγαλύτερο αριθμητικά θα προσθέσω σε σχέση με την προηγούμενη μέρα. Το υλικό του Codex Epicus αναπνέει πολύ καλά υπό ζωντανές συνθήκες και η αλήθεια είναι πως η φωνή του Μιχάλη Καρασούλη είναι εξίσου δυνατή και ζωντανά. Πολλά μπράβο στα παιδιά που και αυτοί, παρόλη την ζέστη κατάφερα να φέρουν επάξια εις πέρας τον δύσκολο αυτό ρόλο, δεν είναι διόλου ξένοι ή φρέσκοι σε αυτόν τον χώρο.

Αναμένουμε καινούργιο υλικό όπως μας ενημέρωσαν, κάτι που επίσης κέρδισε το δυνατό χειροκρότημα του κοινού.

Ο καφές έγινε επικίνδυνα απαραίτητος, είχε προηγηθεί μεγάλο μακελειό νωρίτερα βλέπετε στα στενά και στα σοκάκια του Ψυρρή, κάτι που οφείλω να ομολογήσω ήταν το μόνο που με “ταλαιπώρησε” από θέμα αναμονής σε όλη την διοργάνωση. Στα θετικά θα το βάλω και αυτό, καθώς τα βασικά “πολεμοφόδια” (βλέπε μπύρες και φαγητό) έφευγαν σε χρόνο ντετέ χωρίς ιδιαίτερη αναμονή.

Οι The Crypt, τα μουσικά παιδιά του Leif ομολογώ πως είχαν κεντρίσει την περιέργεια μου, ειδικά με το όλο ενδυματολογικό κομμάτι που συνόδευε την μουσική τους αλλά και την τόσο έντονη περσόνα της Pepper. Φοβερή εικόνα, ιδιαίτερα δύσκολο να στηρίξεις κάτι τόσο έντονο χωρίς να ρισκάρεις να αγγίξεις τα όρια της γραφικότητας. Θεατρικότητα με 70s’ και doom μουσική επένδυση, ξεκάθαρη ταυτότητα ως προς το τι θέλει να περάσει στο κοινό της, ένα κοινό που στην δική μας περίπτωση φάνηκε μουδιασμένο. Δουλεμένο συγκρότημα με εξίσου δουλεμένες συνθέσεις (ε μα Leif αφου) και εξαιρετική ατμόσφαιρα. Κάτι που η ώρα και ο ήλιος τους στέρησε κάνοντας τους να φαίνονται λίγο “ξένο” σώμα. Η Pepper έδωσε τον καλύτερο της εαυτό για να στηρίξει όλη την σκηνική τους παρουσία, μια παρουσία που αν γινόταν σούρουπο ή σε κλειστό χώρο θα μιλούσαμε για μία εντελώς διαφορετική δυναμική. Οι The Crypt το έχουν σε μεγάλο βαθμό και νομίζω θα μας απασχολήσουν στο άμεσο μέλλον.

Σειρά για την δεύτερη πιο αναμενόμενη μπάντα όλου του διημέρου. Με τον χώρο να έχει γεμίσει για τα καλά πλέον, οι Heaven’s Gate του Sascha Paeth βγήκαν στην σκηνή κάτω από χειροκροτήματα και φωνές. Είδα αρκετό κόσμο να αγκαλιάζεται πριν καν ξεκινήσουν το set τους, αυτό λέει πολλά για ένα συγκρότημα και για το πόσο έχει αγαπηθεί από το κοινό. Υπό την μορφή των Masters Of Ceremony το νεότερο παιδί του Sascha μας έβαλαν για τα καλά στον κόσμο τους. Ιδιαίτερα επικοινωνιακή η Adrienne Cowan, με περίσσεια ενέργεια και τον κόσμο να δείχνει να απολαμβάνει το υλικό του συγκροτήματος. Τίμησαν τα γνωστότερα κομμάτια του ενός μέχρι τώρα δίσκου τους, λίγο πριν την “αλλαγή φρουράς”. Τώρα θα άρχιζε πραγματικά το party, με τον Herbie Langhans των Firewind να αναλαμβάνει το κομμάτι της φωνής στην θέση του Thomas Rettke. Φρενίτιδα, κάποιοι πραγματικά δεν μπορούσαν να κρύψουν τον ενθουσιασμό τους, πως να το κάνουν άλλωστε όταν αυτή είναι η μόνη εμφάνιση του συγκροτήματος για πάνω από δύο δεκαετίες, παράλληλα δε, πολλοί είχα απολέσει κάθε ελπίδα να ακούσουν τα Livin In Hysteria, Path Of Glory, Can’t Stop Rocking μεταξύ άλλων. Την τίμησε την φανέλα ο Herbie, παρότι δεν το έχουμε συνηθίσει σε τόσο απαιτητικές φωνητικές ακροβασίες, στάθηκε αξιοπρεπέστατος και χάρισε μοναδικές ερμηνείες. Καλά ο Sascha, ήταν απλά και λιτά, ο Sascha.Όσοι το είδαμε, καλά θα κάνουμε να το κρατήσουμε γιατί δεν θα υπάρξει άλλη ευκαιρία.

Θα τολμήσω να πω πως μέχρι την ώρα που έκανε την εμφάνιση του ο Gus G πρέπει να ήμασταν σχεδόν ή κοντά στους διπλάσιους σε σχέση με την Παρασκευή. Με το έμβλημα του να κοσμεί το πίσω μέρος της σκηνής και τους ήχους του Force Majeure από τον τελευταίο εξαιρετικό προσωπικό του δίσκο ξεκίνησε το δικό του set. Για την συνέχεια Fearless από το εξίσου εξαιρετικό ομότιτλο δίσκο του, λίγο πριν καλέσει τους πρώτους καλεσμένους του μαζί του επί σκηνής. Tory Osby και Roy Khan και η Τεχνόπολη σείεται. Νομίζω πως όλοι λίγο πολύ ψιλιαστίκαμε τι θα ακολουθούσε. Το main riff του Roll The Fire ξεκινά με τον κόσμο να απαντά με ομοβροντία. Πόσο μου είχε λείψει η φωνή αυτού του ανθρώπου. Κάπου εκεί, ο βασικός τραγουδιστής αυτής της and friends εκδοχής καλείτε στην σκηνή από τον Gus και φυσικά δεν είναι άλλος από τον Ronnie Romero. Μία από τις καλύτερες φωνές της γενιάς του αδιαμφισβήτητα, μου αντάμειψε τις προσδοκίες στο έπακρο, καθώς ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπα ζωντανά. Kill The King από Rainbow φυσικά γιατί αν δεν τιμήσεις το σπίτι σου όπως λένε, το φρέσκο My Premonition, την πρώτη επίσημη συνεργασία τους που κυκλοφόρησε προ λίγων μηνών και I Am The Fire από τον πρώτο solo δίσκο του Gus για την συνέχεια, πριν κάνει την εμφάνιση του ο επόμενος καλεσμένος. Απλός και λιτός ευχαριστώντας τον κόσμο που τον καταχειροκρότησε, ο David Ellefson επί σκηνής για το Vengeance, επίσης από το ντεμπούτο του Gus. Στα επόμενα τρία κομμάτια μας άκουσαν μέχρι το Θησείο. Τριπλέτα Black Sabbath/Ozzy με The Mob Rules/Bark At The Moon/War Pigs με ειδική μνεία στον madman και τον κόσμο να τραγουδάει με όλη του την δύναμη. Πολύ ευχάριστη και όμορφη προσθήκη σε μια ήδη γεμάτη μέρα, ανέβασε τον κόσμο όσο θα έπρεπε για το τι θα ερχόταν στην συνέχεια.

Πριν προλάβει να κατέβει από την σκηνή ο Gus, ο οικοδεσπότης του festival Σάκης Φράγκος φανερά συγκινημένος από την ανταπόκριση του κόσμου, αφότου μας ευχαρίστησε όλους, προσκάλεσε τον Gus να επιλέξει τον τυχερό αριθμό για την κλήρωση της signature κιθάρας, του μεγάλου αυτού δώρου που έτρεχε για ημέρες. Lucky number 13 και ο φίλος που στάθηκε τυχερός από όσο πήρε το αυτί μου είχε την χαρά μικρού παιδιού. Ακόμα μια όμορφη στιγμή μέσα στις τόσες.

Ίσα που πρόλαβα να βγω από τις τουαλέτες του χώρου και τρέχοντας να φτάσω μπροστά από την σκηνή ακριβώς την στιγμή που τα φώτα κλείνουν. Η ατμόσφαιρα ειλικρινά έγινε βαριά από την προσμονή και τις κρατημένες ανάσες, το νιώσαμε όλοι, σχεδόν μπορούσες να δεις τα ark στον αέρα, τόσο ηλεκτρισμένη ήταν. Κανείς μας δεν περίμενε να το ξαναζήσει αυτό, για κάποιους δε, ήταν η πρώτη τους φορά, τόσο για μικρότερους όσο και για μεγαλύτερους ηλικιακά. The Well Of Souls και αντίο ζωή. Δεν ξέρω πραγματικά από που να το πιάσω. Στο ότι μας βάρεσε κατακέφαλα το πόσο αναλλοίωτη έχει παραμείνει η φωνή του Messiah μετά από 20 χρόνια “απραξίας”; Για το πόσο “διαφορετικος” μα και ίδιος είναι εμφανισιακά; Πόσο έχει προσθέσει στην ήδη μοναδική του φιγούρα το λευκό χρώμα στα μαλλιά του; Αδιανόητη ερμηνεία και η χαρά δεν κρύβεται από καμία από τις δύο πλευρές. Ράγισε το πάτωμα από τις ρυθμικές φωνές του κόσμου, μόνο και μόνο για να μας καλεί να δώσουμε και άλλο ο Marcolin φωνάζοντας μας “Έλα, έλα,έλα”. Δεν είναι αστεία πράγματα αυτά,ο διπλανός μου έχει ήδη αφεθεί σε κλάματα και δάκρυα χαράς. Έχασα τον χρόνο, θα είμαι ειλικρινής, σταμάτησα να είμαι “εκεί” ως προς το να έχω συναίσθηση κομματιών, σειράς. Απλά ρουφούσα κάθε λεπτό από ότι μας έδιναν απλόχερα οι Candlemass. Και αν μας έδωσαν. Ο Leif, παρόλα τα θέματα που τον έχουν φανερά ταλαιπωρήσει τα τελευταία χρόνια, τι φιγούρα, τι σεμνότητα, πόση αγνή πόρωση στις όποιες λίγες στιγμές αφέθηκε. Καλά τα τέρατα Mats και Lars ήταν απερίγραπτοι, όγκος, τεράστιος όγκος. Αλλά ολονών τα βλέμματα ήταν καρφωμένα στον Messiah, ο οποίος δεν στάθηκε στατικός ούτε για μία στιγμή. Όταν δεν επιδιδόταν σε headbanging μας χάριζε απλόχερα το signature doom dance του. Σε κάτι ακόμα που θέλω να σταθώ είναι στις αμέτρητες φορές που μας ευχαρίστησε και μας είπε ότι μας αγαπάει, μέσα στην διάρκεια του set. Αναφέρθηκε επίσης στην αγάπη που έχει δεχθεί το συγκρότημα από την πρώτη κιόλας φορά που επισκέφθηκε την χώρα μας.

Αδιανόητο set list, Dark Are The Veils Of Death, Mirror Mirror, Darkness In Paradise (κάπου εδώ το ζευγάρι που ήταν μπροστά μου αγκαλιάστηκε με τόσο ενθουσιασμό), Bewitched και ο θεός μαζί μας. Στο κέντρο και μπροστά από την σκηνή επικράτησε το αδιαχώρητο. Samaritan και όλη η Τεχνόπολη έγινε μια φωνή. Black Dwarf από το reunion album του 2005 και από εδώ και μετά απλά χάθηκε η μπάλα. Από εδώ και ύστερα ότι και να προσπαθήσω να πω θα είναι πολύ λίγο. Όχι μόνο για την απόδοση των κομματιών αλλά και για τις αντιδράσεις του κόσμου. Μέχρι και πολύ γνωστά ονόματα της δική μας σκηνής (φυσικά και δεν μπορώ να αναφέρω ονόματα) είδα να κάνουν σαν μικρά παιδιά. Crystal Ball και παραδίπλα μου κοιτάει τον ουρανό και σταυροκοπιέται, ρε τρέλα σας λέω. A Sorcerer’s Pledge πριν το encore και φυσικά τα all time classic At The Gallows End και Solitude για σωστό κλείσιμο. Δεν ξέρω πόση ώρα μου πήρε για να καταφέρω να “ηρεμήσω” μετά το τέλος και όσο ο κόσμος είχε αρχίσει να φεύγει. Ήταν σαν να μην είχαν μεσολαβήσει όλα αυτά τα χρόνια, σαν να είχε παγώσει ο χρόνος και με κάποιον τρόπο να γυρίσαμε πίσω. Δεν ξέρω αν θα υπάρξει κάποια συνέχεια σε αυτό στο μέλλον, αλλά να σαν πω την αλήθεια, δεν θα το ήθελα. Θέλω να μείνω με αυτή την εικόνα, με αυτή την θύμηση, με αυτό το μοναδικό υπερβατικό συναίσθημα. Έτσι θέλω να τους κρατήσω στην μνήμη μου, με αυτή τους την εμφάνιση. Ακόμα και αν ήταν μόνο οι Candlemass ο λόγος για όλο αυτό το festival πραγματικά άξιζε. Μόνο και μόνο για αυτό θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Σάκη Φράγκο,που το ζήσαμε αυτό όσοι ήμασταν εκεί.

Όσοι δε, είχαν και την ευκαιρία να παρακολουθήσουν νωρίτερα στην μέρα και τα δύο special ακουστικά show των Conception και Pain Of Salvation θα έχουν ακόμα περισσότερα πράγματα να θυμούνται από το Rock Hard Festival. Ως προς την συνέχεια, θα χρειαστεί κάτι πραγματικά ξεχωριστό και δυνατό μετά από τέτοια εκκίνηση και αν κρίνω από το πόσος κόσμος στήριξε την πρώτη προσπάθεια, μόνο προς τα πάνω μπορεί να πάρει από εδώ και έπειτα. Αρκεί να κρατηθεί το επίπεδο και η ταυτότητα στα ίδια στάνταρ. Καλώς ήρθες Rock Hard Festival, χαρήκαμε για την γνωριμία.

Live Report : Κωνσταντίνος Μάρης           

Photos Elena Vasilaki/ Rock Hard Festival

Αρχή και “ποδαρικό” της νέας αυτής προσθήκης στα καλοκαιρινά festival της Αθήνας (ναι ακόμα καλοκαίρι είναι μέχρι τα μέσα του Σεπτεμβρίου θερμοκρασιακά) έκαναν οι Gunzi Gun. Πάντοτε δύσκολος και ολίγον τι άχαρος ο ρόλος του πρώτου συγκροτήματος, καθώς πέρα από την όποια ζέστη που εξακολουθεί να ζορίζει ακόμα και στις 5:30 το απόγευμα, η προσέλευση του κόσμου που συνήθως είναι ακόμα μικρή έρχεται διαχρονικά να προσθέσει στο όλο θέμα. Τίποτα από τα παραπάνω δεν φάνηκε βέβαια να πτοεί τους modern hard rock/metallers που έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό με περίσσια όρεξη και ενέργεια. Με δύο album στις αποσκευές τους μοιράστηκαν το υλικό τους με όσους έδωσαν το παρόν από την αρχή, ευχαριστώντας την διοργάνωση για την πρόσκληση και την εμπιστοσύνη στο πρόσωπό τους. Βασικά δεν θα μπορούσα να σκεφτώ καλύτερο ξεκίνημα για την συγκεκριμένη ημέρα.

Δεν μπορώ να κρύψω πως παρότι όσο περνούσε η ώρα και ο αριθμός των παρευρισκομένων αυξανόταν, περίμενα πως η προσέλευση θα ήταν μεγαλύτερη. Τηρώντας το πρόγραμμα, λίγο μετά τις 6, οι Cobra Spell ανέβηκαν στην σκηνή, με τον κόσμο να τους καλωσορίζει. Δεν θα κρυφτώ, το (σχεδόν) full female line up είναι χάρμα οφθαλμών και ο ήχος που έχουν επιλέξει να εκπροσωπήσουν είναι αρκετά ευχάριστος. Με ξεκάθαρες αναφορές στο heavy metal των 80’s και λίγο περισσότερο σε αυτό το πιο Turbo Lover/Ram It Down περιόδου Judas Priest μουσικά χρώμα, κέρδισαν νομίζω αρκετά την προσοχή του κόσμου, ακόμα και αυτών που ίσως δεν είχαν καμία επαφή με το υλικό τους. Σίγουρα η εμφάνιση τους όπως και οι συνθέσεις τους βοήθησαν σε αυτό, συνθέσεις κομμένες και ραμμένες για συνθήκες όπως αυτές, για festival καθώς έχουν ενέργεια, πολλές μελωδίες και χώρο για stage show και παιχνίδι με τον κόσμο.  Αν πρέπει να ξεχωρήσω κάτι είναι η πολύ δουλεμένη και πλούσια φωνή της Kris Vega. Επικοινωνιακή τόσο αυτή, όσο και η Sonia Anubis, κατάφεραν να κερδίσουν το χειροκρότημα του κόσμου.

Η διαφορά στον αριθμό των παρεβρισκομένων εδώ πραγματικά έκανε μεγάλη αίσθηση. Πράγμα διόλου τυχαίο βέβαια, δεν είναι μόνο τα 30 χρόνια παρουσίας, είναι και οι φοβερές δουλειές που έχουν κυκλοφορήσει, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια θα προσθέσω εγώ, αλλά και το πόσο καταπληκτικοί άνθρωποι είναι όλοι τους πέρα από φοβεροί μουσικοί. Ο λόγος για τους αγαπημένους μου Innerwish, που κάθε φορά που τους βλέπω ζωντανά δείχνουν να μικραίνουν όλο και περισσότερο ως προς τον ενθουσιασμό τους και την ζωντάνια τους επί σκηνής. Έχοντας έναν ομολογουμένως πολύ δυνατό καινούργιο δίσκο στα χέρια τους, δεν έχασαν την ευκαιρία να τον τιμήσουν ξεκινόντας το set τους με το Enemy Inside. Μεγάλος σύμμαχος τους ο ήχος που ήταν άψογος.Φρόντισαν φυσικά να τιμήσουν το υλικό όλης τους της πορείας μέσα στην μία ώρα που έμειναν στην σκηνή, με τον κόσμο για πρώτη φορά μέχρι εκείνη την ώρα να συμμετέχει και να ανταποκρίνεται σε κάθε κάλεσμα του Γιώργου Εικοσιπεντάκη. Απόλαυση ο Μανώλης Τσίγκος, κοινός “Γιατρός”, πραγματικά όμως, κάθε του έκφραση και μορφασμός, τα νιώθει τα κομμάτια στην ύπαρξη του και φροντίζει να το δείχνει και να το μεταδίδει αυτό. Παράδειγμα για κάθε έναν από εμάς που παίζουμε για την αγάπη του τόσο για το σχήμα του, όσο και για την ίδια την μουσική. Τεράστια μορφή φυσικά και ο Κρίκος,στιβαρός όπως πάντα, η ήρεμη δύναμη σκηνικά. Καλά για τον Φραγκίσκο είναι περιττό να πω το οτιδήποτε, μεγάλος παίχτης αυτό το παιδί, που μαζί με τον Μαζαράκη μοιράζουν σεμινάρια σωστού rhythm section. Στις 29 του Νοεβρίου θα γιορτάσουν τα 30 χρόνια τους και μας έδωσαν μια πολύ καλή προθέρμανση για το τι θα δούμε όσοι δώσουμε το παρόν.

Το highlight της ημέρας, αυτό που περίμενε ένας μεγάλος αριθμός κόσμου, ανάμεσά τους και αρκετοί φίλοι που ταξίδεψαν από την Θεσσαλονίκη, ήταν οι Overkill. Όπως λέει και ο θεάρεστος αδερφός Δημήτρης Τσοντάκης, παραδοσιακό και γνήσιο ταβερνόξυλο κυρίες και κύριοι. Το τι ξύλο έπεσε μέσα στο “νοητό” λόγω διαμόρφωσης χώρου pit δεν λέγεται. Ήρθαν, μας τσάκισαν με περίσσια άνεση και έφυγαν. Τόσο εύκολα, τόσο απλά. Επί μία ώρα σαν φρενιασμένο τρένο μας ισοπέδωσαν χωρίς σταματιμό. Δίκαση μέχρι να σβήσει ο ήλιος, thrash κιθαριστικά riff με την αλητεία που διακατέχει τους Overkill σε όλη τους την πορεία. Μια ματιά στο setlist αρκεί για να πειστεί και ο πιο διστακτικός. Πανικού αρχή με το ομότιτλο του τελευταίου φοβερού τους δίσκου Scorched, με τα Rotten To The Core και Bring Me The Night να ακολουθούν κατά ριπάς. Μέχρι και  το Deny The Cross ακούσαμε. Τρομακτική επίδοση, τρομακτική όμως, δεν ξέρω πως το κάνουν αυτές οι γενιές πλέον αυτό. Δεν είναι μόνο το άρτιο εκτελεστικό κομμάτι, που σε συγκροτήματα όπως οι Overkill αποτελεί από μόνο του κατόρθωμα σε αυτές τις υλικίες, είναι και η τρομακτική δύναμη που ξεχύνεται από την σκηνή. Καλά για τον Blitz δεν θα τολμήσω να πω κουβέντα. Σε όσους δεν αρέσει η χροιά του, ότι και να προσπαθήσω να φέρω σαν αντίλογο είναι ανούσιο, αλλά έφτυνε κάθε στίχο ο άνθρωπος σαν να ήταν παιδαρέλι, με αυτή την τραχιά τσιριχτή χαρακτηριστική του φωνάρα. Ο κόσμος δε, ομοβροντία στην ομοβροντία. Χέρια στον αέρα, και με μία φωνή, όλοι όσοι ήμασταν παρόντες απαντήσαμε στο καίριο ερώτημα του τελευταίου κομματιού με Fuck You, κάνοντας την τεχνόπολη να σειστεί. Πρώτη μου φορά τους είδα ζωντανά, και αν ήταν έτσι τώρα, δεν μπορώ να φανταστώ τις επισκέψεις τους σε παλαιότερα χρόνια. Αν με ρωτάτε, αυτοί ήταν οι πραγματικοί headliners, όχι ότι έχω κάτι με τους παρακάτω κυριούς, αλλά όπως και να το κάνουμε, ήταν μια εμφάνιση πραγματικά εκρηκτική.

Δεν μπορώ να πω πως είναι ο ήχος μου οι HammerFall, ποτέ νομίζω δεν ήταν. Ούτε τότε στις αρχές που δίσκο με τον δίσκο έχτιζαν πολύ, μα πολυ όμως πιστό κοινό. Άσχετα με το τι αρέσει στα αυτιά μου όμως, δεν γίνεται να αρνηθώ το πόσο μεγάλη θέση έχουν στην σκηνή, ούτε στο ότι αποτελούν βασιλιάδες στο κομμάτι σκηνικής παρουσίας και επαγγελματισμού. Το τίρησαν αυτό που είπαν, ήρθαν πράγματι με αν όχι φουλ, σίγουρα στο μεγαλύτερο βαθμό πλήρες σκηνικά. Φυσικά το μέγεθος της σκηνής δεν λειτούργησε τόσο εντυπωσιακά όσο η σκηνές των μεγαλύτερων festival του εξωτερικού, παρά ταύτα αυτό που είδαμε γέμιζε και κρατούσε την προσοχή σου επικεντρωμένη στα όσα διαδραματίζονταν επί σκηνής.

Τρομακτικά δουλεμένο συγκρότημα, φοβερά προσεγμένα όλα στην παραμικρή λεπτομέρεια. Από τα ομαδικά ρυθμικά a la Judas Priest χτυπήματα μέχρι της αλλαγές στους δύο “πέτρινους” πύργους που είχαν στηθεί δεξιά και αριστερά του drum kit. Δερμάτινα και πόζες που οκ, περιέχουν μια κάποια ίσως γραφικότητα αλλά από την άλλη, στο είδος αυτό νομίζω πως περνάει πολύ πιο εύκολα από ότι σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση. Βοηθάει φυσικά και το κομμάτι των συνθέσεων που έχουν αυτό το πομπώδες, arena friendly και sing along χαρακτήρα. Δεν μπορώ να αρνηθώ πως, σε πολλά από τα πιο Judas Priest vibe μουσικά κομμάτια τους, βρήκα τον εαυτό μου να εκπλήσσεται ευχάριστα. Τους πάει πολύ αυτό το ηχόχρωμα και τιμούν την όποια επιρροή τους εξαιρετικά καλά. Και μιλώντας για εξαιρετικά πράγματα, θα ήμουν τρομερά άδικος αν δεν ανέφερα πόσο καλός τραγουδιστής είναι ο Joakim Cans. Προσγειωμένος, μετρημένος, με φοβερή έκταση και δυνατότητες, παρόλα αυτά χωρίς αχρείαστες “ποζεριές” και όρεξη για επίδειξη. Και με τρομερή απόδοση και επίδοση σε όλη τους την εμφάνιση. Σε αυτό με κέρδισε πλήρως, καθώς και στο πόσο ευχάριστος είναι στην επικοινωνία του με τον κόσμο. Γνήσιος στα λόγια του, παρόλο που υπήρξαν στιγμές που το κοινό φάνηκε ολίγον μουδιασμένο ή κουρασμένο.

Όλο το συγκρότημα έδωσε τον καλύτερο του εαυτό, με τον Pontus Norgren να κλέβει λίγο περισσότερο την “παράσταση” καθ ότι μιλάμε για τεράστιο μα τεράστιο παίκτη και φυσικά την κιθάρα/σφυρί του Oscar να συμπληρώνει όλα τα στοιχεία για τα οποία είναι γνωστοί οι Hammerfall.

Όπως είπα όμως και πιο πάνω, δεν είναι ο ήχος μου, και αν υπάρχει η όποια πιθανή αίσθηση λιτότητας στις  παραπάνω γραμμές είναι καθαρά αυτό και η μη εξοικείωση μου μαζί τους . Βάζοντας αυτό στην άκρη, μιλάμε για φοβερά επαγγελματικό συγκρότημα στα πάντα. Ο κόσμος που έδωσε το παρόν για να τους τιμήσει μαρτυρά καλύτερα από εμένα την θέση που έχει στο κοινό της Ελλάδας, και τα χαμόγελα τους καθ όλη την διάρκεια της εμφάνισης τους το επισφραγίζει.

Γεμάτη μέρα, πολλά τα χρώματα, πολύς και ο κόσμος που περίμενε με υπομονή στα signing sessions όπως και στο merch. Και όλοι στο τέλος πήραν αυτό που ήθελαν και έφυγαν ευδιάθετοι, γελώντας. Κάτι πήγε πολύ σωστά.

Live Report Κωνσταντίνος Μάρης

Photos Elena Vasilaki / Rock Hard Festival

Σ’ αυτό το σημέιο να πούμε πως η 23η Ιουλίου 2025 ήταν μια ημέρα πολύ συναισθηματικά φορτισμένη λόγω του θανάτου του Ozzy Osbourne την προηγούμενη ακριβώς ημέρα, γενονός που επηρέασε τα πάντα όλα, ό,τι ζει και αναπνέει στον κόσμο τούτο. Φυσικά και περιμέναμε αναφορές από τις μπάντες, οι οποίες είχαν ήδη δηλώσει την θλίψη τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, και φυσικά οι Mastodon ήταν και μία από τις μπάντες του Back to the Beginning, της τελευταίας συναυλίας των Black Sabbath και της τελευταίς δημόσιας εμφάνισης του Ozzy λίγες ημέρες πριν φύγει για πάντα. Νομίζω πως όλοι μας περιμέναμε να τραγουδήσουμε από καρδιάς με μία φωνή ένα τελευταίο τραγούδι για τον Ozzy. 

Θα μου επιτρέψετε να ξεκινήσω λέγοντας πως για ακόμα μια χρονιά το Release Athens απέδειξε το πόσο γαμάτη διοργάνωση είναι και το πόσο σέβεται τον κόσμο που παρακολουθεί το φεστιβάλ και που δίνει τα λεφτά του γι’ αυτό. Η συγκεκριμένη ημέρα ήταν αφόρητα ζεστή. Θα ξεκινήσω από τα δωρεάν καπελάκια, αντιηλιακά και αναψυκτικά, τις δωρεάν βεντάλιες, τις γεμάτες ζωντάνια και χαμόγελο (μέσα στο λιοπύρι) κοπέλες που μας προσέφεραν δωρεάν δροσιστικά ποτά και τα υπέροχα κιόσκια με δωρεάν Johnny – ginger shots όπως και τα δωρεάν παγωμένα νεράκια από την υπηρεσία security στις μπροστινές σειρές. Δεν χρειάστηκε να περιμένω σε καμία ουρά για περισσότερο από πέντε λεπτά, οι τουαλέτες ανθρώπινες και όλοι όσοι με τους οποίους ήρθα σε επαφή από την διοργάνωση ήταν με το χαμόγελο στα χείλη. Αυτά για το φεστιβάλ ως διοργάνωση και μπράβο τους! Και τώρα ας μπούμε στο ψητό.

Σαν σωστά Αγγλάκια, 18:20 sharp οι Haken ήταν επάνω στην σκηνή του Release Athens, με πάρα πολλούς θαρραλέους και true οπαδούς της μπάντας να αψηφούν τον καυτό ήλιο και τους 40+ βαθμούς και να είναι ήδη μπροστά στην σκηνή αλλά και με πάρα πολλούς από εμάς να τους απολαμβάνουμε από κάπου πιο σκιερά. Μ’ ένα setlist 40 και κάτι λεπτών οι Haken απέδειξαν γιατί είναι ένα από τα πιο καταξιωμένα συγκροτήματα της σύγχρονης progressive metal αυτή τη στιγμή. Εξαιρετικές εκτελέσεις με επιλογές από τα The Mountain, Virus και Affinity, με το Cockroach King (The Mountain) να υφαίνεται μαζί με το main riff από το Iron Man των Black Sabbath και το The Architect (Affinity) που ακολούθησε, να αφιερώνεται από την μπάντα στον Ozzy, αποδίδοντας φόρο τιμής στον πρίγκηπα του σκότους.

Ο ήχος των Haken on point, μεστός, παχύς και απολαυστικός και η ενέργεια τους κάτω απ’ το λιοπύρι απίστευτη. Έξυπνο setlist για τους φανατικούς αλλά και αυτούς που μπορεί να ερχόντουσαν σε επαφή με την μπάντα για πρώτη φορά. Πρώτη εμφάνιση των Haken στην Ελλάδα και μας άνοιξαν την όρεξη γιατί σίγουρα θέλαμε παραπάνω, οπότε ελπίζουμε να τους ξαναδούμε, ίσως ως headliners κάποια στιγμή για να απολαύσουμε περισσότερο την μαγνητική αυτή μουσική τους ενέργεια. Αγάπη μόνο για τους Haken!

Haken setlist:

1. Prosthetic (Virus)

2. Invasion (Virus)

3. 1985 (Affinity)

4. Cockroach King (The Mountain – extended outro with Black Sabbath’s “Iron Man” main riff)

5. The Architect (Affinity)

Και μετά από ένα ολιγόλεπτο διάλειμμα για να γεμίσουμε τις κοιλίτσες μας και τις μπυρίτσες μας, ήρθε οι ώρα για τους Mastodon να γεμίσουν την σκηνή του Release Athens όπως μόνο εκείνοι ξέρουν. Οι φήμες για την επίδοσή τους στα πιο πρόσφατα live τους, όχι και τόσο καλές, παρόλα αυτά για μία ολόκληρη ώρα οι Mastodon παρέδωσαν μαθήματα σκληρού progressive/sludge metal με αρκετές δόσεις γκρούβας και άφθονη ενέργεια, αλωνίζοντας την σκηνή, χωρίς τον Brent Hinds μεν κάνοντας εμφανισάρα δε, με τον καταπληκτικό Nick Johnston να lead-άρει στις κιθάρες!

Για να μην λέμε και ψέμματα, οι Mastodon δεν είναι και η πιο εύκολη μπάντα του πλανήτη και μπορει να γίνουν κουραστικοί για αυτούς που μπορεί να μην είναι συνηθισμένοι στον σκλήρό, raw ήχο τους αλλά με ένα setlist που κάλυψε σχεδόν όλη την δισκογραφία τους, από το πιο πρόσφατο τους Hushed and Grim μέχρι και το ντεμπούτο τους Remission, που η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα να ακούσω, οι Mastodon έδωσαν κατά κοινή ομολογία μια υπέροχη εμφάνιση. Ο ήχος τους στην αρχή βέβαια ήταν κουραστικά δυνατός, κάνοντας με να μετανιώνω που ξέχασα τις ωτοασπίδες μου αλλά κατά την πορεία της συναυλίας ο ήχος ευτυχώς ομαλοποιήθηκε και μπορέσαμε να τους απολαύσουμε.

Με μεγάλη χαρά αντίκρυσα και το πολύ-αγαπημένο μου μουσικό nerd-άκι στα πλήκτρα των Mastodon να συμπληρώνει το καρέ του Berklee College, João ‘Rasta‘ Nogueira εκ Βραζιλίας. Troy Sanders εκρηκτικός, να δηλώνει την αγάπη της μπάντας για την Ελλάδα και να ηλεκτρίζει στο περασμά του επάνω στην σκηνή. Η εμφάνιση των Mastodon έκλεισε με τον δικό τους φόρο τιμής στον Ozzy Osbourne και την μπάντα να διασκευάζει το Supernaut των Black Sabbath, με το κοινό να ανταποκρίνεται φυσικά πάρα πολύ θερμά. Mastodon: raw progressive power για δυνατούς λύτες!

Mastodon setlist:

1. Tread Lightly (Once More ‘Round the Sun)

2. The Motherload (Once More ‘Round the Sun)

3. Pushing the Tides (Hushed and Grim)

4. Crystal Skull (Blood Mountain)

5. Black Tongue (The Hunter)

6. Megalodon (Leviathan)

7. More Than I Could Chew (Hushed and Grim)

8. Spectrelight (The Hunter)

9. Mother Puncher (Remission)

10. Steam Breather (Emperor of Sand)

11. Blood and Thunder (Leviathan)

12. Supernaut (Black Sabbath cover)

Μετά από αρκετή ώρα αναμονής έφτασε η στιγμή για τους Dream Theater να ανέβουν στην σκηνή του Release Athens Festival. Κι όταν λέω μεγάλη αναμονή δεν εννοώ ότι άργησαν, απλά υπήρχε πολύ μεγάλο κενό μεταξύ των Mastodon και των Dream Theater. Η ανυπομονησία έχει χτυπήσει κόκκινο και όσο το ρολόι πλησιάζει 21:20 οι σφυγμοί ανεβαίνουν. Το tour αυτό δεν ήταν μόνο ένα ορόσημο για τους Dream Theater αλλά και μια καθοριστική στιγμή για τους οπαδούς τους, με τον Mike Portnoy να επιστρέφει στον θρόνο του πίσω από το drum kit μετά από 15 χρόνια και για αυτό ο ενθουσιασμός στον αέρα ήταν αδιαμφισβήτητος. Όσο και να αγαπάμε τον Mangini, όσο εξαιρετικός ντράμερ κι αν είναι, όσο κι αν βοήθησε τους Dream Theater, απλά it feels right να βλέπεις τον Portnoy να κάθεται εκεί, πολύ πιθανό ίσως και για τον ίδιο τον Mangini.

Η μουσική απ’ τα μεγάφωνα σταματάει και η σκηνή αρχίζει να “ζωντανεύει”. Υπό τους ήχους ενός medley από τα μαγικά χέρια του Joseph Stevenson, ξεκινάει μπροστά μας στα matrix ένας οπτικοακουστικός “χορός” όλων των άλμπουμ των Dream Theater χρονολογικά. 40 χρόνια μουσικής, με κάθε άλμπουμ που περνά μπροστά απ’τα ματιά σου να σου θυμίζει την τότε περίοδο της ζωής σου. Η μουσική ιστορία των Dream Theater αλλά και η δική σου…μπροστά στα μάτια σου. Και κάπου εκεί με χτύπησε η συνειδητοποίηση του τι θα αντικρίσω σε λίγα μόνο δευτερόλεπτα, με τα πρώτα δάκρυα χαράς και αγάπης να αρχίζουν να μαζεύονται και τελικά να ελευθερώνονται όταν οι Mike Portnoy, John Petrucci, John Myung, Jordan Rudess και James LaBrie άρχισαν να ανεβαίνουν στην σκηνή, με αυτή τη σειρά, και με το κοινό να τους αποθεώνει φυσικά.

Night Terror, από το πιο πρόσφατο Parasomnia, το τραγούδι που ξεκίνησε αυτό το μαγικό μουσικό ταξίδι, με τον μοναδικό μου φόβο να είναι πως θα είναι ο LaBrie, τον οποίο αγαπάω και θα αγαπάω αιώνια, αλλά είχα ακούσει τόσα πολλά και όντας η πρώτη μου φορά ε, ένα άγχος το είχα…αλλά το έχασα σε χρόνο μηδέν με το που άκουσα το πρώτο κουπλέ του Night Terror! Καρδούλες, μονόκεροι και marshmallows παντού μες την καρδιά μου. Δεν νομίζω ότι ήξερα ποιον να πρωτοκοιτάξω επάνω στην σκηνή αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι τα μάτια μου (και βάζω στοίχημα και πολλών άλλων) μαγνητίζονταν στον Portnoy στα πρώτα 10 λεπτά της συναυλίας.

Και κάπου μετά το Night Terror και τους Dream Theater να ξεκινάνε το set τους full force μπήκαμε στο τρένο του χρόνου και σ’ ένα άκρως συναισθηματικό rollercoaster με το Strange Déjà Vu  από το Scenes from a Memory, να είναι η αφετηρία του ταξιδιού αυτού, ανεβάζοντας την ενέργεια ακόμη περισσότερο. Παραμένοντας στο Scenes from a Memory, τα Through my Words και Fatal Tragedy ακολουθούν για να μας πάνε σ’ άλλα μέρη, σε άλλες πολιτείες, εκεί που το παρελθόν σου έρχεται και σε αγκαλιάζει ζεστά και εσύ γεμίζεις δάκρυα με “γεύση” αλμυρής καραμέλας. Καταπληκτικές εκτελέσεις από όλους με την μπάντα να είναι τόσο δεμένη και απλά να σε καθηλώνουν όλοι μαζί αλλά και ο καθένας ξεχωριστά, κάτι δεν σταμάτησε ποτέ καθόλη την διάρκεια της συναυλίας. 

Και αφού κλάψαμε, απολαύσαμε και θυμηθήκαμε ουκ ολίγα scenes from our memories, τα αίματα ανάβουν και πάλι και ο παλμός της Πλατείας Νερού χτυπάει στα 130bpm με το Panic Attack (Octavarium) να ξεσηκώνει τις σχεδόν 7.500 ιδρωμένους αλλά ευτυχισμένους Dream Theater-άκηδες. Με λίγο αυτοσχεδιασμό και jazz it up ενέργεια,  οι Rudess και Petrucci είπαν να μας αφήσουν χωρίς δόντια, μαλλιά και άλλα απαραίτητα, με το Hollow Years (Falling into Infinity), σε lyrics demo version του 1996 παρακαλώ, να ακολουθεί και να γίνεται πολύ θερμά δεκτό με πολλά χειροκροτήματα. Με τους φακούς των κινητών να δημιουργούν μια πανέμορφη ατμόσφαιρα, οι  Dream Theater μας χαρίζουν μια μαγική εκτέλεση του κομμάτιου και μας αφήνουν να πάρουμε μία ανάσα (σχετικά είναι όλα), πριν το Enemy Inside (Dream Theater) που όπως καταλαβαίνετε προκάλεσε μία κάποια αναστάτωση στον χώρο. Και κάπως έτσι αυτό το τρενάκι του χρόνου φτάνει και πάλι εκεί από όπου ξεκίνησε, στο Parasomnia και το Midnight Messiah.

Και όσα μαλλιά, δόντια και σαγόνια μας έχουν απομείνει, μας πέφτουν και αυτά στο The Dark Eternal Night (Systematic Chaos) γιατί απλά είναι το κατάλληλο έδαφος για να ξεδιπλώσουν την μουσική τεχνική μαγεία τους ακόμα παραπάνω. Ρίγος και ανατριχίλα…τα οποία συνεχίζονται με μία απερίγραπτα όμορφη εκτέλεση του Peruvian Skies (Falling into Infinity), που υφαίνεται με μαγικό dream theater-ικό τρόπο με Wish You Were Here,  Wherever I May Roam και Black Sabbath. Με As I Am (Train of Thought) και (unexpected για εμένα, ω θεοί) Take The Time (Images and Words) οι Dream Theater είναι το gift that keeps on giving που λέμε κι εδώ στο χωριό, το καυτό αυτό βράδυ του Ιουλίου.

Και επειδή είχαμε ώρα να κλάψουμε…The Spirit Carries On (Metropolis, Pt.2: Scenes from a Memory), το  πρώτο κομμάτι του encore με τον LaBrie να μας παρακινεί να ανάψουμε τους φακούς μας και να τραγουδήσουμε τόσο δυνατά ώστε να μας ακούσει ο Ozzy από κάπου εκεί ψηλά…και ήταν δυνατά και ήταν απευθείας μέσα από την καρδιά.

Και μιλώντας για καρδιά…Pull Me Under (Images and Words) για το οποίο δεν έχω λόγια. Μία απίστευτη εκτέλεση ενός τραγουδιού που άλλαξε όλη μου την μουσική κοσμοθεωρία και με οδήγησε εδώ που είμαι σήμερα μουσικά ως ακροάτρια. Και με το τραγούδι που ίσως ξεκίνησε τα πάντα για τους ίδιους τους Dream Theater μας είπαν καληνύχτα, ανανεώνοντας το ραντεβου μας για το 2026! Θα ήταν περιττό να πω ότι ο ήχος των Dream Theater ήταν κάτι παραπάνω από υπέροχος και αξίζει να αναφέρω την εξαιρετική παραγωγή στις οθόνες με τα βίντεο που υποστήριζαν κάθε τραγούδι.

Για ολόκληρη την βραδιά θα πω πως ο Mike Portnoy, οκ είναι ο Portnoy τι άλλο μπορούμε να πούμε, αλλά ήταν σαν να μην είχε φύγει ποτέ. Καθισμένος πίσω από αυτό το μεγαθήριο drum kit, έθεσε σε πλήρη ισχύ τον ήχο και το στυλ που ήταν, είναι και θα είναι το σήμα κατατεθέν τόσο το δικό του όσο και των Dream Theater. Σε κάνει να αναρωτιέσαι πως παίζει με μόνο δύο χέρια και βγάζει αυτά που βγάζει. Καλώς ήρθες πίσω Mike.

Ο John Myung, όπως πάντα, ήταν μια στωική και αριστοτεχνική παρουσία που χάρηκα πάρα πολύ να χαζεύω γιατί νομίζω στο live, και ειδικά σε live με τον ήχο που έχουν οι Dream Theater, το παίξιμό του αναδεικνύεται περισσότερο κι έχεις την δυνατότητα να τον απολαύσεις σε όλο του το μεγαλείο. Ο Jordan Rudess συναρπαστικός στα πλήκτρα του και έβγαλε ακόμα και το keytar και σόλαρε μπροστά στην σκηνή! Ειλικρινά έχασα το μέτρημα με το πόσα κουμπιά μπορεί να πάτησε εκείνο το βράδυ…και αν νομίζετε ότι είναι εύκολο να παίζει ότι παίζει (παπάδες κι αυτός) και να αλλάζει όλους αυτούς του ήχους που αλλάζει, πατώντας 666 κουμπάκια…ε ξανασκεφτείτε το. 

Και τι να πει, ποιος,  γιατ τον John Petrucci. Ένας από τους καλύτερους κιθαρίστες στον κόσμο, απογειώνει τα πάντα με μαθηματική ακρίβεια και χαρακτηριστική ευκολία (ή τουλάχιστον έτσι το κάνει να φαίνεται). Ο άνθρωπος που μπορεί με την κιθάρα του να σου προκαλέσει 38 διαφορετικά συναισθήματα μέσα σε 5 λεπτά. Ο άνθρωπος που με κρατούσε ακίνητη και καθηλωμένη με το βλέμμα μου επάνω του, για όση ώρα σόλαρε. Θα ήθελα μια κάμερα να δείχνει μονίμως τα δάχτυλά του!  

Και James LaBrie. Για εσάς που το μόνο σχόλιο σας για την συναυλία ήταν “o LaBrie ήταν χάλια”, μάλλον χάσατε όλο το νόημα. Η φωνή του LaBrie σίγουρα έχει αλλάξει σε κάποιες συγκεκριμένες τονικότητες και ο ίδιος το γνωρίζει και το χειρίζεται πολύ έξυπνα, π.χ. δίνοντας μας το μικρόφωνο σε σημεία που μπορεί να πρέπει να ανέβει μία οκτάβα, ή προσαρμόζοντας κατά διαστήματα τις μελωδίες. Unpopular opinion ίσως, δεν ξέρω, αλλά για εμένα ο LaBrie έκανε μία πολύ δυνατή εμφάνιση και επικοινωνούσε και  πολύ θερμά με το κοινό, γεμίζωντας μία ολόκληρη σκηνή, αφού την αλώνισε όλη χοροπηδώντας σαν 25χρονος. 62 χρονών, 2ώρες και 10 λεπτά setlist, στους 40 βαθμούς κελσίου…σας παρακαλώ συγκεντρωθείτε. 

Δύσκολο να αποτυπώσεις μία τέτοια βραδιά σε λόγια αλλά το βράδυ της 23ης Ιουλίου οι Dream Theater ανέβηκαν επάνω στην σκηνή του Release Athens Festival και έπαιξαν σαν μία δεμένη οικογένεια. Τίμησαν τα 40 τους χρόνια και εμάς, και γιορτάσαμε παρέα όλα όσα έχουν καταφέρει, με ένα setlist φωτιά το οποίο εκτέλεσαν έτσι όπως μόνο εκείνοι ξέρουν και μπορούν. Μία τέλεια ισορροπία συναισθημάτων και τεχνικής μαεστρίας. Εσείς που ήσασταν εκεί καταλαβαίνετε πως ήταν μια ξεχωριστή βραδιά, για πολλούς λόγους. Προσωπικούς και συλλογικούς. 40 χρόνια Dream Theater: μία ζωή μουσικής, μία μουσική ζωής. 

Dream Theater Setlist:

1) Night Terror (Parasomnia)

2) Act I: Scene Two: II. Strange Déjà vu (Metropolis, Pt.2: Scenes from a Memory)

3) Act I: Scene Three: I. Through My Words (Metropolis, Pt.2: Scenes from a Memory)

4) Act I: Scene Three: II. Fatal Tragedy (Metropolis, Pt.2: Scenes from a Memory)

5) Panic Attack (Octavarium)

6) Hollow Years – (Falling into Infinity) Demo Version 1996

7) The Enemy Inside (Dream Theater)

8) Midnight Messiah (Parasomnia)

9) The Dark Eternal Night (Systematic Chaos)

10) Peruvian Skies (Falling into Infinity) with “Wish You Were Here”, “Wherever I May Roam” and “Black Sabbath” excerpts

11) As I Am (Train of Thought)

12) Take The Time (Images and Words)

13) Act II: Scene Eight: The Spirit Carries On (Metropolis, Pt.2: Scenes from a Memory) Dedicated to Ozzy Osbourne

14) Pull Me Under (Images and Words)

Ξεκάθαρο από την πρώτη ματιά στην σχετικά χαλαρή από κόσμο ακόμα Πλατεία Νερού το ότι αυτή η μέρα θα είναι για τους νεότερους οπαδούς, τους πιτσιρικάδες ρε παιδί μου, αυτούς που τους βλέπεις και το αυθόρμητο χαμόγελο είναι αναπόφευκτο. Από τέτοια χαρούμενα, μέσα στην ενέργεια πρόσωπα θα αποτελούνταν το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου. Α, και από παιδάκια, ναι παιδάκια, με ακουστικά στα αυτιά, μπαμπάδες και μαμάδες από το χέρι και βουρ στο κέντρο του πλήθους.

Με ολιγόλεπτη αργοπορία και τον ήλιο να δαγκώνει ακόμα αρκετά, οι LACUNA COIL έκαναν την είσοδο τους στην σκηνή. Με το “Layers of Time” να ανοίγει το set τους και τον κόσμο να τους καλωσορίζει με ενθουσιασμό, οι Ιταλοί δεν έκρυψαν τον ενθουσιασμό τους για την επιστροφή τους στην χώρα μας. Έχοντας παρακολουθήσει τους Ιταλούς απο τα πρώτα τους βήματα, τους εχω ανακαλύψει όταν βγάλανε το δεύτερο άλμπουμ τους, είναι εμφανές πλέον οτι η μπάντα τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει άρδην τη φιλοσοφία της θεματικά , εμφανισιακά και μουσικά. Η πρώτη φορά ήταν το μακρινό 2002 αν θυμάμαι καλά που τους είχα δει στη Θεσσαλονίκη σε μια χούφτα ανθρώπους παίζοντας τότε κομμάτια μέχρι και από το πρώτο ep και πρώτο δίσκο (ξεχασμένα πλέον αυτά απο τους ίδιους) και χρονιά με τη χρονιά, τύχαινε και τούς έβλεπα σχεδόν σε κάθε περίοδο τους ζωντανά. Η εξέλιξη τους δίσκο με το δίσκο φαινόταν, δώσανε μεγάλη έμφαση στην εμφάνιση τους και καλά κάνανε. Μετατρέψανε τη μουσική τους ανάλογα με τις τάσεις της εποχής και τους βγήκε. Εξαίρεση ενα δύο άλμπουμ μέτρια, αλλά αυτό είναι δική μου άποψη. Σε άλλους μπορεί να αρέσουν. Η μπάντα χρόνο με το χρόνο καλυτερεύει στο style, για τις μουσικές τους ικανότητες δεν χρειάζεται να πω κάτι(σε όποιον αρέσουνε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουνε), αλλά ίσως μερικές φορές, σαν τώρα, να έχουν ενα εναλλακτικό ντύσιμο γιατί οι συνθήκες ήταν πολύ δύσκολες. Ο ήλιος έκαιγε, η Χριστίνα και όλη η πεντάδα βγήκαν όπως βγαίνουν τα τελευταία χρόνια , αλλά εχω την εντύπωση οτι βασανίστηκαν και αυτό φάνηκε όταν ο A.Ferro στη μέση του σετ έβγαλε τα ρούχα και έμεινε με το κοντομανικο. Ο ήχος κάπως, κάτι, ήταν  παράξενος, αλλά οκ. Ενα κλίκ η ένταση νομίζω ήθελε πιο δυνατά αλλά μια χαρά.

Κάτι που φάνηκε από το πρώτο κομμάτι και τους ακολούθησε μέχρι το τέλος. Με το set τους να αποτελείται στο μεγαλύτερο μέρος του από τις 3 τελευταίες δισκογραφικές δουλειές τους, κοινός από το ηχητικό τους restart κατά κάποιο τρόπο, κάλυψαν και με το παραπάνω το μικρότερο ηλικιακά και νεότερο κοινό τους πλήρως, καθώς και όσους τους ακολουθούν μέχρι σήμερα από τα πρώτα τους βήματα. “Reckless”,”Hosting The Shadow” “Blood, Tears, Dust”, “Heaven’s A Lie” δυστυχώς από την νεότερη εκδοχή του Comalies, “Trip The Darkness” μερικά από τα κομμάτια που μας χάρισαν, φυσικά “I Wish You Were Dead” συνοδευόμενο από μια θάλασσα από μεσαία δάχτυλα κατόπιν προτροπής Christina προς ότι και όποιον τοξικό άνθρωπο ή σχέση μας ταλαιπωρεί.

Ο ήλιος και η ζέστη φάνηκε πως είχε αρχίσει πραγματικά να τους εξασθενεί όσο πλησίαζαν στο τέλος της εμφάνισης τους, απόλυτα λογικό και αναμενόμενο αν σκεφτούμε και όλο το εμφανισιακό/ενδυματολογικό κομμάτι. Για encore μας κράτησαν δυνατά με “Oxygen” και “Never Dawn”. Οι LACUNA COIL είναι ένα εντελώς άλλο συγκρότημα από αυτό που εγώ θυμάμαι την πρώτη φορά που τους είδα πίσω στο 2008. Ηχητικά και εμφανισιακά, αλλά αν κάτι παραμένει ίδιο είναι η ενέργεια που βγάζουν πάνω στην σκηνή και η τόσο όμορφη τους αλληλεπίδραση με τον κόσμο. Α, και ο Andrea Ferro, ο οποίος είναι ένας πραγματικά άλλος performer σήμερα. Τεράστια άλματα, τρομακτική εξέλιξη και ένα από τα highlight μου από την παρουσία τους. Εις το επανιδείν και στα κοντά ελπίζω αυτή την φορά.

Ευκαιρία για ανεφοδιασμό και χαιρετούρες με φίλους και γνώριμα πρόσωπα μέσα στο πλήθος μέχρι να ανέβουν στην σκηνή οι WHILE SHE SLEEPS. Θα είμαι ξεκάθαρος, δεν έχω καθόλου επαφή ούτε με την δισκογραφία του συγκροτήματος, που μετράει ήδη 6 studio albums (μπράβο ρε, τουρίστας) ούτε με την προηγούμενη τους εμφάνιση στην χώρα μας, οπότε ζητώ συγνώμη για τυχόν αστοχίες. Θα γράψω όσα βίωσα, ανεπηρέαστος από κάθε άποψη.

Τεράστια αυτοπεποίθηση, φοβερός αέρας από την πρώτη στιγμή. Θα δηλώσω εντυπωσιασμένος από κάθε πλευρά της εμφάνισης των Άγγλων, αλλά και από την διαπίστωση πως ένα μεγάλο μέρος του κόσμου ήρθε για αυτούς και μόνο. Το metalcore στα καλύτερα του, με στιγμές που στα δικά μου αυτιά τουλάχιστον, έπιασα χρώματα και από LINKIN PARK στις μελωδίες και αρμονίες φωνής. Κάτι που μόνο πολύ θετικά το λέω. Θα ρίξω μια ματιά στα κλεφτά, προκειμένου να πω ότι το “Systematic” που άνοιξε το set τους έστειλε τον κόσμο, που πλέον ήταν κάτι χιλιάδες παραπάνω από πριν, σε πλήρη φρενίτιδα. Χαμός όμως, ομοβροντία από παντού, φωτιές από σκηνής, μια larger than life και εντελώς cocky attitude που λένε και στο χωριό μου από μεριάς Lawrence Taylor. Χρόνια έχω να δω τόσο ξύλο, πραγματικά. Το συγκρότημα παίζει και μάλιστα σε εξαιρετικό επίπεδο και με περίσσιο αέρα, μεγάλης μπάντας. Τεράστιος σύμμαχος ο ήχος που ήταν αρτιότατος και δεν μας “στέρησε” τίποτα.

Το δυνατό χαρτί του συγκροτήματος βέβαια, πέραν των ρυθμικών και αλήτικων (Άγγλοι βλέπεις) συνθέσεων, αποδείχθηκε πως ήταν η επικοινωνία τους με το κοινό, που τους ανταπεδιδε όλη τους την ενέργεια εις διπλούν. Και ξεκινάνε τα crowdsurf, και ανοίγουν και τα mosh-pit που δεν ξανά έκλεισαν μέχρι το τέλος, και τα χαμόγελα και η έκπληξη από την σκηνή για τις αντιδράσεις του κοινού είναι κάτι παραπάνω από εμφανή. Δεν νομίζω ότι περίμεναν τέτοια κατάσταση. Προσθέτοντας σε όλα τα παραπάνω, ο κιθαρίστας του συγκροτήματος Sean Long αποφασίζει να κατέβει μέσα στο πλήθος και να πάρει θέση στο κέντρο του pit, μόνο για να ακολουθήσει ο Taylor τραγουδώντας πάνω στα χέρια των οπαδών. Ε, ζήλεψε μάλλον και ο μπασίστας Aaran McKenzie και είπε να κατέβει και αυτός μέσα στον κόσμο προκειμένου να ανοίξει ο ίδιος με τα χέρια του (και το μπάσο του σαν προέκταση) το τελευταίο wall of death. Και πάρε τις φωτιές και πάρε και τα riff και τις groove-ες. Τρομερή ανταλλαγή ενέργειας ανάμεσα σε μπάντα και κοινό, φοβερή διαχείριση δυναμικής. Μας λείπουν τέτοια live και αν το ένιωσα εγώ έτσι,που δεν έχω επαφή με την μπάντα, ο κόσμος τους πρέπει πραγματικά να τα είδε όλα. Μακάρι το μέλλον αυτής της μουσικής να είναι σε χέρια όπως των WHILE SHE SLEEPS, προκειμένου να έχει αύριο. Αυτές οι γραμμές γράφονται υπό τους ήχους του τελευταίου τους δίσκου, οπότε κάτι πήγε πολύ καλά.

Μεσολάβησαν περίπου 40 λεπτά μέχρι τον όλεθρο που εξαπέλυσαν οι GOJIRA. Δεν θα βγει ποτέ στο χαρτί τα όσα ζήσαμε οι, κατά τον υπολογισμό μου πάντα, πάνω από 10-12 χιλιάδες παρόντες στο set των Γάλλων. Χρειάστηκαν μερικά δευτερόλεπτα για να διαχειριστώ αυτό που με έσκασε στο “καλημέρα” του “Only Pain”. Η σκηνή, τα φώτα, οι φωτιές, ο ήχος, ω θεέ ο ήχος. Εντελώς άλλο τέρας από θέμα “μεγέθους σκηνικής παρουσίας” σε σχέση με το 2017. Δεν γίνεται να είναι τόσο μεγάλος ο όγκος τους, τόσο δεμένο το αποτέλεσμα σαν το βαρύτερο υλικό του σύμπαντος (pun intended). Δεύτερο χτύπημα στην σειρά το “The Axe” και όσοι δεν είναι μουδιασμένοι από αυτό που βλέπουμε και ακούμε απλά βρίσκονται σε εξτασιακή κατάσταση.

Κάποιος πρέπει να κάνει ένα μεμονωμένο άρθρο για την σεμιναριακή χρήση του φωτισμού αλλά και την σκηνοθεσία τόσο στις πλάγιες οθόνες όσο και στην κεντρική. Όλα μα όλα προσεγμένα, δουλεμένα και σκεπτόμενα στην τελευταία λεπτομέρεια. Οι GOJIRA έφυγαν από την Ελλάδα πριν 8 χρόνια σαν μια μεγάλη μπάντα του σύγχρονου ήχου με το “Magma” τότε κορονίδα στα χέρια τους και επέστρεψαν στην κορυφή του κόσμου,στο υψηλότερο βάθρο. Τέτοια μπάντα είδαμε, τέτοια μπάντα είναι, τέτοια μπάντα ήταν ανέκαθεν, απλά τώρα μπορεί να το παρουσιάσει όπως πάντα της άρμοζε. “Backbone”, “Stranded” “Flying Whales”, “The Cell” ρε τι ζούμε ρε; Η φωνή του Joe απλώνει παντού, σε παρασύρει μαζί της σαν τον χείμαρρο που την συνοδεύει. Η αγάπη δεν που έχω για τον  Jean-Michel Labadie βάρεσε κόκκινο. Πόσο δύναμη, πόσο ψυχή, πόσο περισσότερο μπορεί να απολαμβάνει κάποιος αυτό που κάνει;

Μικρή παύση για να μας troll-αρουν για τα καλά. Δυσκολεύτηκα να καταλάβω εξ αρχής τι ήταν αυτό που κρατούσε το τέρας που ακούει στο όνομα Mario στα χέρια του. Πλακάτ ρε σεις είναι; Του πέταξαν κάτι από κάτω; Μέχρι που το γυρνάει σε όλους μας για να δούμε και έχουμε απλά κλάψει από τα γέλια. “Να παίξω και άλλο δίκαση;” έγραφε με ωραία έτσι μεγάλα γράμματα. Ομοβροντία κόσμου. Το χαρτόνι γυρίζει για να θέσει το ερώτημα, “Για πόση ώρα;”. Μετά τα όποια γέλια, ακόμα μια ομοβροντία. Το χαρτόνι εναλλάσετε με άλλο που ρωτά, “Για 1 λεπτό;”. Γιούχα χιλιάδων, κάτι που επαναλαμβάνεται μέχρι να φτάσουμε στα 5 λεπτά και να μπεί το “From The Sky” με τα σερί 5 λεπτά δίκαση. Αντίο ζωή. “Another World”, “Silvera”, “Mea Culpa” και δεν θα βγούμε ζωντανοί όπως το πάνε. Ακόμα 2 κομμάτια στην συνέχεια από το τελευταίο τους (όχι για πολύ ακόμα όπως μας είπαν) δίσκο “Fortitude” με τα “The Chant” και “Amazonia”. Κάπου εκεί γυρίζω και λέω στην γυναίκα μου ότι με ενημέρωσαν από το “control” ότι στους Vip πρέπει να είναι ο Rob Flynn των MACHINE HEAD, που “ξέμεινε” στην χώρα μας από χθες. Μου ανταπέδωσε με ένα μεγάλο χαμόγελο, που να ξέραμε….!

Πότε φτάσαμε στο encore δεν κατάλαβα, δεν μπορούσαμε να πάρουμε τα μάτια μας τόση ώρα από την σκηνή. Το συγκρότημα επέστρεψε υπό τους ήχους του αγαπημένου “L’enfant Sauvage” μόνο και μόνο για να μας “στείλει” παίζοντας την διάσκευή που επέλεξαν να κάνουν στους θεούς BLACK SABBATH στην τελευταία τους εμφάνιση στο Back To The Beginning λίγο καιρό πριν. “Under The Sun” και κάπου εκεί μας αποτελείωσαν. “Λίγο πριν βγούμε στην σκηνή, είχαμε μια απρόσμενη επίσκεψη από έναν φίλο, ο οποίος είχε και τα γενέθλια του εχθές” μας λέει ο Joe και έχουμε παγώσει όλοι μέχρι να καλέσει στην σκηνή τον Rob Flynn και υπό τους ήχους του “Territory” να σειστεί όλο το Φάληρο. Νομίζω πως μετά από αυτό δεν πολύ κατάλαβε κανένας το “Vacuity” που έκλεισε και την εμφάνιση τους. Δεν είναι άνθρωποι αυτοί, πραγματικά το πιστεύω. Υπάρχουν μερικές ελάχιστες περιπτώσεις που υπερβαίνουν το ανθρώπινο και οι Γάλλοι σίγουρα ανήκουν σε αυτές. Όπως επίσης ανήκουν σε αυτές τις μαγικές, μετρημένες στο ένα χέρι μπάντες αδελφών που άλλαξαν την πορεία της μουσικής αυτής για πάντα. Έκλεισαν με την υποσχεση πως θα επιστρέψουν σύντομα, με καινούργιο υλικό. Και όλα αυτά αγκαλιά με τα παιδιά τους που είχαν κατακλύσει την σκηνή. Με αυτή την εικόνα εμένα προσωπικά με έσπασαν.

Ζούμε σε πολύ σημαντικές εποχές για αυτόν τον ήχο. Μεταβατικές και οριστικών αλλαγών, Τα μεγάλα και ιερά τέρατα που έχτισαν τόσο την σκηνή αυτή όσο και τις συναβλιακές μας μνήμες και συνθήκες όλες αυτές τις δεκαετίες φεύγουν και καλά θα κάνουμε να τους τιμήσουμε όσο γίνεται. Παράλληλα, φαινόμενα σαν τους GOJIRA χαράσουν μια άλλη αρχή, μια άλλη ιστορία και δείχνουν με πολύ φωτεινά χρώματα πως μπορεί να υπάρξει συνέχεια, ένδοξη και μεγάλη. Μένει απλά να είμαστε εκεί όσο αυτή γράφετε σαν μάρτυρες της νέας αυτής εποχής που ξεκινά.

Μέχρι του χρόνου, πιθανόν σε νέα τοποθεσία, μας έμεινε ακόμα μία μέρα για να αποχαιρετήσουμε το φετινό Release Athens Festival.

Live Report Metalradio Team

Σάββατο 7 Ιουνίου, Πλατεία Νερού.

Ας ξεκινήσουμε αναφέροντας τον γνωστό ύποπτο που τα τελευταία χρόνια έχει χαρίσει πλούσια ιστορία στην Ελλάδα ως αναφορά τα μέταλ συγκροτήματα και όχι μόνο! Φυσικά πίσω από την κουρτίνα βρίσκεται το Release Athens και χάρη σ’ αυτό για ακόμα μία φορά η Πλατεία Νερού γέμισε ζωή και ενέργεια από τους αμέτρητους φαν των Palaye Royale και των Avenged Sevenfold!

Κάπου εκεί ανάμεσα στα tattoo, τα piercing, τα μούσια και τα διχτυωτά καλσόν βρέθηκα και εγώ με την παρέα μου. Η ώρα ήταν 18:50 και ο ήλιος περίμενε στην ουρά μαζί μας για να περάσει στον χώρο της συναυλίας, αφού πρώτα υποδείξει το απαραίτητο εισιτήριο.

Λίγα βήματα μετά τον έλεγχο θα σε κεράσουν δροσερά αναψυκτικά και αμέσως μετά στο δεξί σου χέρι θα βρεις τις δεκάδες τουαλέτες για την ανάγκη κάθε ανθρώπου είτε με κινητικά προβλήματα είτε όχι. Έπειτα θα ανοιχτεί μπροστά σου το κεντρικό σημείο του event.

Γεμάτο πάγκους με ποτά, φαγητά, παιχνίδια, διαγωνισμούς και φυσικά official merch.

Είναι ένα πανέμορφο σημείο με τον ουρανό να απλώνεται ελεύθερα δίχως να τον εμποδίζουν οι πολυκατοικίες και με τον αέρα από τη θάλασσα να δροσίζει το πρόσωπό σου.

Στρέφοντας το βλέμμα σου στο βάθος θα δεις τρεις γιγαντοοθόνες με το σήμα του Release Athens μαζί με την απαραίτητη μουσική αναμονή να χαϊδεύει τα αυτιά σου. Απέναντι και περιμετρικά του stage βρίσκονται σε ύψωμα οι εξέδρες των VIP έχοντας την πολυτέλεια καλύτερης ορατότητας.

19:20 χτύπησε η καμπάνα, ωστόσο όχι της εκκλησίας αλλά των ντραμς, τραβώντας την προσοχή μας πάνω στο stage για να ουρλιάξουμε με μία φωνή και επαναλαμβανόμενα PALAYE ROYALE!

Ο Remington φορώντας τζιν σορτσάκι και crop top βγήκε τρέχοντας στη σκηνή μαζί με τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας ανάβοντας ακόμα περισσότερο τα αίματα που είχαν πιάσει ήδη θερμοκρασία από τον ήλιο. Φυσικά οι συνθήκες ζέστης δεν μπόρεσαν να σταθούν εμπόδιο σε ένα live που από την αρχή έδειξε τα δόντια του και μας προετοίμαζε σταδιακά για όλο και μεγαλύτερες συγκινήσεις. Ξεκίνησαν με το “Nightmares” σηματοδοτώντας το δυναμικό line-up που θα ακολουθούσε στην πορεία. Είπαν κομμάτια όπως τα “Mr. Doctor Man”, “Little Bastards”, “Dying In A Hot Tub”, ξεσηκώνοντας το κοινό με τον καλορυθμισμένο τους ήχο, την συνεχή ανταλλαγή ενέργειας με τους φανς και την rock’n’roll ατμόσφαιρα. Στην συνέχεια έπαιξαν το “Lonely”, που τόνισαν ότι το αφιέρωναν εγκάρδια στη μητέρα τους.

Η παρουσία τους στην σκηνή ήταν κάτι περισσότερο από ένα απλό σόου, περιλάμβανε μεγάλες φουσκωτές μπάλες που έκαναν βόλτες στα κεφάλια μας, θεαματικά crowd surfings πάνω σε μία φουσκωτή βάρκα με καπετάνιο τον Remington, ο οποίος στη συνέχεια σκαρφάλωσε από τα κάγκελα του stage μέχρι τον πύργο των ηχοληπτών και φυσικά δεν θα σταματούσε εκεί. Είχε μοναδική αλληλεπίδραση μαζί μας σε βαθμό που πολλοί θα μπορούσαν να πουν ότι ήταν περισσότερη ώρα κάτω από το stage παρά πάνω. Κάτι που φυσικά εκτιμήθηκε με πολλές αγκαλιές από τους φαν του.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της παρουσίας τους, η μπάντα έδωσε καταπληκτική ενέργεια και ζωντάνια στην Πλατεία Νερού καθιστώντας το όνομά τους γνωστό ακόμα και σε όσους είχαν την τύχη να τους απολαύσουν για πρώτη φορά.

Στη συνέχεια υπήρξε μία ευχάριστη αναμονή καθώς ο χώρος σου δίνει πολλές επιλογές να απασχοληθείς και να καλύψεις κάθε βασική ανάγκη.

Λίγο πριν τις 21:00 είχαμε μαζευτεί μπροστά από το stage μιλώντας μεταξύ μας μέχρι που ξεκίνησε να παίζει το “Nightcall” του Kavinsky και ξαφνικά σιγή… Οι οθόνες έσβησαν, η μουσική σταμάτησε και όλοι νιώσαμε τα βήματα των Avenged Sevenfold να πλησιάζουν.

Μέσα στο απόλυτο σκοτάδι ξεκίνησαν με την εισαγωγή του “Game Over” από το νέο τους άλμπουμ και τότε οι οθόνες έλαμψαν ξανά με καταπληκτικά εφέ που έδιναν στην εμπειρία μας το κάτι παραπάνω. Ακολούθησε το “Mattel” και αμέσως μετά πήγαμε σε παλαιότερα άλμπουμ για να ακούσουμε το “Afterlife”. Κάπου εδώ να αναφέρω ότι ο ήχος από τις κιθάρες, το μπάσο, τις φωνές, τα ντραμς και ορισμένων playback effects ήταν τόσο εντυπωσιακός που συγκεκριμένα άκουσα μία φωνή δίπλα μου καθώς χτύπησε δυνατά το μπάσο να φωνάζει “ώπα ρε!”. Ακολούθησε ένα από τα πιο γνωστά τους riff και κάπως έτσι όλοι μας φωνάζαμε “Hail To The King”!

Στην παύση ανάμεσα στις εναλλαγές των κομματιών ο Matthew, γνωστός και ως M. Shadows, lead vocalist των A7X, με ενθουσιασμό είπε ότι δεν είχε ιδέα τι έχαναν ως συγκρότημα τόσο καιρό που δεν είχαν βρεθεί στην Ελλάδα.

Χωρίς άλλη καθυστέρηση ακολούθησε το “Buried Alive” και το “The Stage”.

Στο “So Far Away” μπορούσες να δεις παντού κινητά να φωτίζουν σαν αστέρια αφιερώνοντας ο καθένας μας το τραγούδι στα αγαπημένα του πρόσωπα που δεν είναι πια μαζί μας.

Πλέον παντού στο κοινό είχαν δημιουργηθεί pit και μέσα σε ένα από αυτά βρέθηκα και εγώ να τρέχω και να χτυπιέμαι με το επόμενο κομμάτι που δεν ήταν άλλο από το “Nightmare”! Πάνω στην ήδη εκρηκτική ατμόσφαιρα και στον απόλυτο χαμό ήρθε και έδεσε το “Bat Country”!

Λίγο πριν το κλείσιμο οι Avenged μας καθήλωσαν με το “Unholy Confessions” και το ακραίο drum solo του Brooks Wackerman!

Ο Matthew άρπαξε την ευκαιρία να αποδώσει φόρο τιμής στον πρώην drummer τους, τον Rev, ο οποίος έχασε τη ζωή του 2009, λέγοντας πως αν ήταν εκεί μαζί μας σίγουρα θα λάτρευε και εμάς και τη συγκεκριμένη συναυλία.

Κλείνοντας μας άφησαν with “A Little Peace of Heaven”. Και αυτός πιστεύω είναι ο καλύτερος τρόπος να κλείσουμε αυτό το άρθρο.

Όποιος βρέθηκε εκεί πήρε μαζί του ένα μικρό κομμάτι από τον παράδεισο!

Πλέον παντού στο κοινό είχαν δημιουργηθεί pit και μέσα σε ένα από αυτά βρέθηκα και εγώ να τρέχω και να χτυπιέμαι με το επόμενο κομμάτι που δεν ήταν άλλο από το “Nightmare”! Πάνω στην ήδη εκρηκτική ατμόσφαιρα και στον απόλυτο χαμό ήρθε και έδεσε το “Bat Country”!

Λίγο πριν το κλείσιμο οι Avenged μας καθήλωσαν με το “Unholy Confessions” και το ακραίο drum solo του Brooks Wackerman!

Ο Matthew άρπαξε την ευκαιρία να αποδώσει φόρο τιμής στον πρώην drummer τους, τον Rev, ο οποίος έχασε τη ζωή του 2009, λέγοντας πως αν ήταν εκεί μαζί μας σίγουρα θα λάτρευε και εμάς και τη συγκεκριμένη συναυλία.

Κλείνοντας μας άφησαν with “A Little Peace of Heaven”. Και αυτός πιστεύω είναι ο καλύτερος τρόπος να κλείσουμε αυτό το άρθρο.

Όποιος βρέθηκε εκεί πήρε μαζί του ένα μικρό κομμάτι από τον παράδεισο!

Live report Metalradio.gr Team

Τηρώντας το πρόγραμμα στην τρίχα εμφανίζονται στην σκηνή οι Γερμανοί Hiraes. Το Metalradio.gr και όσοι μας παρακολουθείτε γνωρίζετε τη μπάντα από το πρώτο τους άλμπουμ μιας και τους είχαμε εντοπίσει από την αρχή και είχαμε κάνει συνέντευξη με την Britta Görtz & Lukas Kerk  που μπορείτε να βρείτε στο κανάλι μας στο Youtube. Το συγκρότημα έχει δημιουργηθεί από μέλη των Dawn Of Disease και παίζουν μελωδικό death metal.

Στο πρώτο άλμπουμ θυμίζουν έντονα Insomnium ενώ στο δεύτερο στο οποίο στηρίχτηκε και το live set list τους παίζουν και ακούγονται πιο επιθετικοί. Σίγουρα ο ανδρικός πληθυσμός καρδιοχτύπησε με την παρουσία της Britta, και θεωρώ ότι είχαν πλήρη επίγνωση ότι οι παρευρισκόμενοι στην πλειοψηφία τους δεν τους ήξεραν και έδωσαν έμφαση στο να παρουσιάσουν σωστά το υλικό τους και τα κατάφεραν. Η δε παρουσία τους στο merch μετά το τέλος του live δείχνει την αφοσίωση τους στο να “χτίσουν” τη μπάντα τους, one fan at a time.

Δεύτεροι στη σκηνή οι αγαπημένοι του Ελληνικού κοινού και δικοί μου Moonspell. Το συρτάκι στην αρχή για να μας δείξει πόσο αγαπάει τη χώρα μας και αμέσως μετά ανεβαίνουν στη σκηνή. Σε πολύ μεγάλα κέφια και εξαιρετική φόρμα αλλά με τραγικό κούρεμα και μουστάκι (αλλά οκ γούστα είναι αυτά) ο Fernando Ribeiro και η παρέα του σαρώνουν τη σκηνή του Gagarin με Opium έτσι για το καλησπέρα.

Μαθαίνω από φίλους που παρακολουθούσαν από κάτω ότι δεν άκουγαν καλά. Εμείς επάνω ακούγαμε άψογα. Επαναλαμβάνω καθόμασταν ακριβώς πίσω από τον ηχολήπτη τους. Το σετ ήταν πολύ ισορροπημένο και μας επεφύλαξε ως έκπληξη το Magdalene που όπως είπε εμπνεύστηκε διαβάζοντας Καζαντζάκη. Μάλιστα σε κάποιο σημείο του σετ ευχαρίστησε τις Ελληνικές μπάντες, φίλους, και όπως τόνισε είναι σημαντικό να πούμε ότι και οι μπάντες του Νότου και της Μεσογείου μπορούν να γράψουν metal δεν είναι προνόμιο του Βορρά (νομίζω ότι είπε Σουηδία). Μας αποχαιρέτησαν με ένα υπέροχο Full Moon Madness και υποσχέθηκαν να επιστρέψουν.

Γρήγορη αλλαγή και πάμε για Μιχαλάκη! Οι Dark Tranquillity βγαίνουν στη σκηνή προκαλώντας πανικό αλλά ο ήχος τους ήταν απογοητευτικός. Επάνω δεν ακούγαμε τα πλήκτρα και τη δεύτερη κιθαρά. Σε αυτό το σημείο να δώσω μια πληροφορία, ότι ο ηχολήπτης ήταν ο ίδιος που λίγο πριν είχε βγάλει τον ήχο κρύσταλο στους Moonspell. Ίδιος χώρος, ίδιος εξοπλισμός, ίδιος ηχολήπτης, τι στο διάολο πήγε τόσο στραβά. Ο ήχος δεν ίσωνε με τίποτα με αποτέλεσμα το κοινό να φωνάζει ρυθμικά Fix The Sound! Ο Μιχάλης δεν καταλαβαίνει πάρα μονάχα ύστερα από πολλές επαναλήψεις του κοινού ανάμεσα σε κάθε τραγούδι, όταν τελικά κατάλαβε και σχολίασε οκ θα προσπαθήσω να τραγουδάω πιο δυνατά. Μας κάνει μια εισαγωγή για το τραγούδι που επαναφέραν μετά από πολλά χρόνια στο σετ και ξαφνικά ακούγονται όλα καλά στο Empty Me!

Το σετ πήγαινε ένα παλιό αγαπημένο ένα καινούριο μέχρι που στο τέλος έπαιξε το σερί που γκρέμισε το Gagarin. Στεναχωρήθηκα που το μισό σετ, μισό ακούστηκε αλλά ποτέ δεν φεύγεις από live τους χωρίς αυτό το χαμόγελο που σου προκαλεί η ενέργεια του Mikael Stanne. Ας ελπίσουμε την επόμενη φορά ο ηχολήπτης να είναι εξίσου εξοικειωμένος με το υλικό των DT όσο και με τον Moonspell.

Live report/ photos & video Hellena Mihailidou

Δεύτεροι στη σκηνή, Grim Love στην πρώτη τους εμφάνιση σε αυτή τη μπάντα (γιατί τα μέλη έχουν ιστορία σε άλλες μπάντες) παρουσιάζοντας υλικό από το πρώτο τους άλμπουμ. Και τι υλικό; Εξαιρετικοί στον ήχο τους και στην παρουσία τους έκλεψαν τις εντυπώσεις και είμαι βέβαιη ότι έχουμε να περιμένουμε πολλά από αυτούς στο μέλλον! Σοβαρά, αν ο ήχος των Slipknot, Pantera, Parkwave Drive ίσως και λίγο Clutch σας αρέσει μην τυχόν δεν ακούσετε το Mataora και το τραγούδι που έκλεισαν το σετ τους The Shameless είναι κομματάρα!

Ώρα για τους heavy weights της βραδιάς! Το Backdrop των Full House Brew Crew εμφανίζεται πάνω στη σκηνή και το συγκρότημα ανεβαίνει. O καινούριος τους drummer Chris Borméy παίζει σαν να εξαρτάται η ζωή του από κάθε χτύπημα που κάνει και ήρθε και έδεσε άψογα με το μπετό του ήχου που παρουσιάζουν οι Full House Brew Crew. To set list επικεντρώθηκε στην πιο πρόσφατη κυκλοφορία τους Rise Of The Underdogs και από ότι φάνηκε το κοινό ήταν πολύ εξοικειωμένο με το νέο υλικό και τα έσπασε χωρίς να χρειαστεί να γίνει βίαιος ο Βαγγέλης και να ζητήσει mosh pit.

Είναι λίγα τα πράγματα που μπορώ να πω για τους FHBC γιατί είναι πάντα εγγύηση σε φρέσκο, μεστό και πολύ στιβαρό αποτέλεσμα. Δεν υπάρχει περίπτωση να πας σε live τους και να μην περάσεις καλά. Ακόμη και το λουρί της κιθάρας που ταλαιπώρησε τον Γιώργο δεν χάλασε σε τίποτα την ατμόσφαιρα.

Τέλος, στη σκηνή οι Nightrage με ανανεωμένο line up. Ο Φώτης Benardo στα τύμπανα που είναι πλέον ο τακτικός drummer του συγκροτήματος και στην κιθάρα ο Kostas Alvanos (Psyanide) που όπως μας ενημέρωσε ο Kostas Togas είναι μάλλον ο νέος δεύτερος κιθαρίστας. Στην αρχή ο Μάριος είχε κάποια προβλήματα με τον ήχο του και (όπως μας είπε) έπαιζε στα τυφλά αλλά γρήγορα ξεπεράστηκαν και το αποτέλεσμα ήταν αποστομωτικό. Το σετ είχε μεγάλες δόσεις από το Remains Of A Dead World, ο Φώτης έκανε μαζί με το Μάριο δεύτερα φωνητικά και το συνολικό αποτέλεσμα έβγαινε πιο γεμάτο και πιστό σε αυτό που ακούσαμε και στην κυκλοφορία. Αυτό βέβαια που δεν υπάρχει ακόμη σε ηχογράφηση των Nightrage είναι το killing machine πίσω από τα drums που σκοτώνει σε κάθε του live εμφάνιση. Ναι για τον Φώτη γράφω. Ειδικοί καλεσμένοι της βραδιάς ο Μάκης από τους Beyond Perception (μορφάρα και φωνάρα) και ο κιθαρίστας των Herta Γιάννης Κότζιας.

Σε σύνολο θα πω ότι ήταν από τις συναυλίες που αξίζει να είσαι εκεί. Τα συγκροτήματα παρουσίασαν τα άλμπουμ τους με σεβασμό στο κοινό τους, επιδεικνύοντας επαγγελματισμό CEO και ενθουσιασμό 15χρονου και κέρδισαν την υποστήριξη του κοινού χωρίς να τους χαριστεί το παραμικρό χειροκρότημα.

Live report / photos + videos Hellena Mihailidou

Από νωρίς ο κόσμος είχε αρχίσει να γεμίζει τον χώρο, δημιουργώντας εκείνη τη μοναδική αίσθηση προσμονής που κάνει μια συναυλία ξεχωριστή. Η συναυλία είχε ανακοινωθεί sold out λίγες μέρες πριν και ξέρετε τι σημαίνει αυτό… το Temple ήταν ασφυκτικά γεμάτο και δεν κουνιόταν μύγα! Η παραγωγή ήταν αψογη!

Η βραδιά ξεκίνησε με τον Tango Mangalore, έναν ιδιαίτερο Έλληνα καλλιτέχνη με avant-garde προσέγγιση στη μουσική. Μόνος του στη σκηνή, ανάμεσα σε αναλογικά synths, drum machines και layers από φωνητικά εφέ, δημιούργησε ένα σκοτεινό, σχεδόν κινηματογραφικό ηχοτοπίο. Οι μινιμαλιστικές του συνθέσεις και η απόκοσμη αισθητική του έδεναν άψογα με το κλίμα της βραδιάς, προετοιμάζοντας το έδαφος για την εμφάνιση των Clan of Xymox. Ιδιαίτερη ήταν και η στιγμή όταν μας παρουσίασε διασκευασμένο το “The toad curse and how it perished in flames” από τους θρυλικούς Cinema Strange.

Κατά τις 22:15 η σκηνή φωτίστηκε διακριτικά και μέσα από τους καπνούς και τους σκιώδεις φωτισμούς εμφανίστηκε ο Ronny Moorings, η ψυχή και η κινητήρια δύναμη των Clan of Xymox. Με την χαρακτηριστική του φιγούρα και διάθεση να μιλήσει με το κοινό, έπιασε την κιθάρα και ξεκίνησε το ταξίδι.

Το setlist ήταν ένας ισορροπημένος συνδυασμός παλιών και νέων κομματιών. Τα πρώτα synths του “Stranger” προκάλεσαν ένα ρίγος στο κοινό, ενώ όταν ήρθε η σειρά του “Louise“, η ατμόσφαιρα φορτίστηκε με έναν χορευτικό ρυθμό, σαν να ξαναζούσαμε μια στιγμή από τη χρυσή εποχή του Darkwave. Δεν έλειψαν φυσικά και τα αγαπημένα “Jasmine and Rose” και “A Day“, “She“, όπου ο κόσμος συμμετείχε σχεδόν ενστικτωδώς, τραγουδώντας κάθε στίχο.

Η απόδοση της μπάντας ήταν άψογη, χωρίς περιττές φανφάρες ή επιτηδευμένες κινήσεις. Η παρουσία και ερμηνεία του Ronny επίσης στο ίδιο υψηλό επίπεδο. Ήταν καθαρή μουσική εμπειρία, όπως πρέπει να είναι μια συναυλία: αυθεντική, άμεση και με την ενέργεια να ρέει αβίαστα από τη σκηνή στο κοινό. Ο ήχος, αν και δυνατός, δεν έχανε σε ποιότητα, επιτρέποντας στα ατμοσφαιρικά synths και τις μελωδικές γραμμές της κιθάρας να ξεδιπλωθούν χωρίς παραμορφώσεις.

Ένα από τα highlights της βραδιάς ήταν πως όλο το μαγαζί είχε τη διάθεση να χορεύει και να τραγουδά, ακόμη κι αν δεν υπήρχε χώρος, έβλεπες ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών να το ζουν…

Καθώς η συναυλία πλησίαζε στο τέλος, έκανα το 1^ο encore τους με 3 τραγούδια όπως εκπληκτικό “You’ re The One“, ενώ έπειτα και από «απαίτηση» του κοινού με το 2^ο encore τους έπαιξαν ακόμα 3 τραγούδια. Τα “This World” και “In love we trust” έκλεισαν ιδανικά τη βραδιά, αφήνοντας στο κοινό εκείνο το γλυκό συναίσθημα πληρότητας. Θέλαμε να μείνουμε εκεί, ανταλλάσσοντας εντυπώσεις, με τα φώτα χαμηλωμένα και τη μουσική ακόμα να αντηχεί.

Η βραδιά των Clan of Xymox στο Temple ήταν κάτι παραπάνω από μια συναυλία. Ήταν μια υπενθύμιση της δύναμης που έχει η μουσική να ξυπνά αναμνήσεις και να δημιουργεί νέες. 40 χρόνια και βάλε συγκρότημα είναι οι Ολλανδοί κι αυτό, στην τελική, είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα ενός συγκροτήματος: να παραμένει ζωντανό, επίκαιρο και αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας.

Live Report & Photo Report : Terry Navigator

Η μπάντα έπαιζε τέρμα ορεξάτοι και γεμάτοι ενέργεια αλλά ο ήχος στις κιθάρες μας στέρησε αρκετή πληροφορία από τις μελωδίες εκτός αν έφταιγε που ήμασταν στην αριστερή πλευρά του venue. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι στο Release ο ήχος τους ήταν κρύσταλλο οπότε δεν μπορώ να υποθέσω τι μπορεί να έγινε. Το set list ήταν φτιαγμένο για Jesterheads! Πήγαν πίσω στο Jester’s Race με το Graveland, στο Whoracle Food For The Gods, στο Colony με το Coerced Coexistence με το κοινό να απολαμβάνει κάθε βήμα της διαδρομής στην δισκογραφία να φωνάζει IN FLAMES με παλμό και να κάνει τον Anders να μας λέει ότι ζεσταίνουμε την παγωμένη Σουηδική του καρδιά.

Λίγο πριν το τέλος ο Anders μας παραδέχεται ότι έχει κουραστεί και ότι δεν θα μας κοροϊδέψουν  μπαίνοντας μέσα και ξαναβγαίνοντας για encore. «Θα παίξουμε δύο τελευταία τραγούδια αλλά θα είναι δύο καταπληκτικά τραγούδια που θα σας ικανοποιήσουν και θα σας κάνουν να αναστενάξετε με ικανοποίηση». Ξεκινάν να παίζουν το I Am Above και ο κόσμος τραγουδάει μαζί του. Πολλές φορές βέβαια κατά τη διάρκεια του σόου ο κόσμος ήταν τα backing vocals ή και τα vocals ακόμη και στα τραγούδια της πιο πρόσφατης κυκλοφορίας τους Foregone, Meet your Maker και State Of Slow Decay. Δεν νομίζω να έφυγε έστω και ένας παραπονεμένος από αυτή τη συναυλία. Η ενέργεια και η χαρά ξεχείλισαν από το FLOYD και νομίζω ότι αυτό είναι η ουσία του τι σημαίνει τέλειο live. Να παραβλέπεις την όποια τεχνική ατέλεια και να αφήνεις την συνολική εμπειρία να σε γεμίσει.

SETLIST

    Cloud Connected

    The Quiet Place

    Take This Life

    Deliver Us

    Paralyzed

    In the Dark

    Voices

    Graveland

    Food for the Gods

    Coerced Coexistence

    Trigger

    All for Me

    Meet Your Maker

    Only for the Weak

    State of Slow Decay

    Alias

    The Mirror’s Truth

    I Am Above

    My Sweet Shadow

Live Report Hellena Mihailidou
Photos for Fuzz Productions/Αλεξάνδρα Κατσαρού

Αφού λοιπόν σου αρέσει αυτή η μουσική και ένα σημαντικό μέρος της είναι οι συναυλίες, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να πας σε ένα Ευρωπαϊκό φεστιβάλ, και αυτό είναι αρκετό για να καταλάβεις ότι για το είδος μουσικής που ακούς, ζεις σε λάθος χώρα. Αυτός ήταν ο κυριότερος λόγος που φέτος πήγα στην Τσεχία, στο Brutal Assault Festival.

Το Brutal Assault είναι συγκριτικά με τα υπόλοιπα Ευρωπαϊκά φεστιβάλ ένας οικονομικός προορισμός, οι 4 μέρες του φεστιβάλ με τα περίπου 150 συγκροτήματα κοστίζουν 180 ευρώ, περίπυο. Τα 500ml Τσέχικης μπύρας μέσα στο φεστιβάλ κοστίζουν περίπου 3 ευρώ και μπορείς να βρεις ένα ξενοδοχείο περίπου στα 300€. Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Γιατί μετά από αυτό που έζησα αυτές τις μέρες στην Τσεχία αναρωτιέμαι γιατί κανένας διοργανωτής στην Ελλάδα δεν έχει μπει στον κόπο να επισκεφθεί ένα για να αντιληφθεί πως ένα φεστιβάλ, γίνεται ένα θεματικό πάρκο, με παράλληλα δρώμενα, φαγητό, δραστηριότητες για παιδιά και μια ολοκληρωμένη εμπειρία που μόλις την βιώσεις μετράς τις μέρες ανάποδα για την επόμενη χρονιά.

Φτάσαμε το βράδυ της Τρίτης. Στο ξενοδοχείο μας περίμεναν άνθρωποι του φεστιβάλ για να μας δώσουν το «βραχιολάκι» που φορτίζεις από πριν με χρήματα ώστε να πληρώνεις για τα πάντα μέσα στο φεστιβάλ. Όταν λέμε τα πάντα εννοούμε, μπύρα, φαγητό, merch, vip τουαλέτες, ή κάποιο δρώμενο. Το εισιτήριο σου συνδέεται με την εφαρμογή του φεστιβάλ που έχεις στο κινητό σου μέσα από την οποία σημειώνεις τα συγκροτήματα που θέλεις να παρακολουθήσεις και σου στέλνει ειδοποίηση την ώρα που ξεκινάει κάθε συγκρότημα, πότε είναι διαθέσιμο το merch της κάθε μπάντας, κλείνεις θέση στο πούλμαν που σε μεταφέρει στο χώρο του φεστιβάλ, έχεις ενημέρωση για τις χρεώσεις και το υπόλοιπο που έχεις στο «βραχιολάκι» σου αλλά και βαθμολογείς τις μπάντες που παρακολούθησες. Μετά την ολοκλήρωση του φεστιβάλ μπορείς να δώσεις μια συνολική αξιολόγηση της εμπειρίας σου και να προτείνεις τα συγκροτήματα που θέλεις να δεις την επόμενη χρονιά.

Την Τετάρτη νωρίς το πρωί φτάσαμε στο χώρο του φεστιβάλ που ήδη είχε αρκετό κόσμο, γιατί μη ξεχνιόμαστε υπάρχει και μεγάλος κατασκηνωτικός χώρος για όποιον θέλει να ζήσει την ολοκληρωμένη φεστιβαλική εμπειρία. Πρόκειται για ένα τεράστιο πολεμικό φρούριο του 18ου αιώνα που σίγουρα προσθέτει στην ατμόσφαιρα της μουσικής, μέσα στο πράσινο. Φυσικά και στηθήκαμε μια ώρα για να αγοράσουμε merch όχι όμως από τις μπάντες αλλά από το φεστιβάλ και αυτό είναι μια από τις επιτυχίες του, ότι θέλεις ένα αναμνηστικό ότι έζησες το Brutal Assault. Ήδη είχαν ξεκινήσει τα συγκροτήματα να παίζουν στη σκηνή αλλά δεν είχαμε βάλει κάτι στη λίστα μας από τόσο νωρίς. Μπήκαμε σε σκοτεινές κρύπτες και ήπιαμε μπύρα, λιώσαμε στο περπάτημα για να δούμε όλες τις γωνιές, από το εργαστήρι που φτιάχνεις το δικό σου δερμάτινο βραχιόλι, στην γωνιά μιας ομάδας Mad Max (δείτε το βίντεο), στο Pit Of Doom που δεν είναι για λιγόψυχους, στο μπαρ με τα κοκτέιλ και τα darkwaveοgothιάρικα live και clinics.

Την πρώτη μέρα το ρολόι μέτρησε περίπου 12,000 βήματα. Είδαμε ένα σφηνάκι από SYLOSIS, οι οποίοι είναι πολύ καλοί αλλά ο καυτός ήλιος δεν βοήθησε. Οι BLACK DAHLIA MURDER δεν μας ενθουσίασαν αλλά παρόλα αυτά είδαμε όλο τους το σετ. Επόμενη στάση SPIRITBOX οι οποίοι μουσικά ήταν εξαιρετικοί αλλά δυστυχώς για αυτούς εκείνη την ώρα έφτασε ο «αχόρταγος» που άδειαζε τις χημικές τουαλέτες δίπλα ακριβώς στη σκηνή με αποτέλεσμα η Courtney να κάνει κάποια ειρωνικά σχόλια που την έκαναν να φανεί σνόμπ, τουλάχιστον έτσι όπως το αξιολόγησα εγώ και κάποιοι από την παρέα. Σίγουρα κανείς δεν απολαμβάνει τη μυρωδιά αλλά τα σχόλια για το μέγεθος του φεστιβάλ στο οποίο παίζεις μάλλον περιττεύουν. Για τη συνέχεια είδαμε VLTIMAS οι οποίοι έπαιζαν στην 3^η σκηνή του φεστιβάλ Obscure και ήταν εκπληκτικοί. Απολαύσαμε στη Sea Sheperd DEICIDE οι οποίο έπαιξαν για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά κατόπιν απαίτησης του κόσμου, ΝΑΙ ήταν τόσο καλοί, κάναμε ένα πέρασμα από την 4^η μικρή σκηνή Octagon για να δούμε τους DISCORD αλλά ο ήχος ήταν τραγικός και προτιμήσαμε να επανέλθουμε στην Obscure για να παρακολουθήσουμε τους μαγευτικούς BRUTUS.

Για τη συνέχεια ανεβήκαμε στο natural stand, ένα υπερυψωμένο λόφο που έχει δικό του μπαρ, παγκάκια για να καθίσεις ή απλά κάθεσαι στο γρασίδι και έχεις οπτική επαφή και με τις δυο μεγάλες σκηνές. Στην Marshall οι EXODUS οι οποίοι έλιωσαν το κοινό στα mosh pit. Στην δίπλα σκηνή ετοιμάζονταν οι MOTIONLESS IN WHITE. Να αναφέρω εδώ ότι αυτό είναι ένα από τα τρωτά σημεία του φεστιβάλ. Όσο παίζει μια μπάντα στην Marshall Stage, κάνει soundcheck η επόμενη στην Sea Sheperd και ανάποδα, και συχνά αυτό είναι ενοχλητικό. Ειδικά για τους μουσικούς.

Είδαμε και τους MOTIONLESS IN WHITE από ψηλά με τα pyro του φεστιβάλ περιμετρικά στο τείχος του φρούριου να δημιουργούν μια ονειρική ατμόσφαιρά αλλά έσκασαν κάποιες ψιχάλες και επειδή η πρόβλεψη μιλούσε για βροχή προτιμήσαμε να κατέβουμε σε ένα από τα μπαρ προκειμένου να προστατευτούμε. Αυτός είναι και ο λόγος που χάσαμε τον ABBATH να παίζει IMMORTAL. Η βροχή σταμάτησε και εμείς πήγαμε να ακούσουμε DARK TRANQUILLITY. Για όποιον αγαπά το συγκρότημα, απογοητευτική εμφάνιση. Το setlist, η απόδοση της μπάντας… μας έκανε να σκεφτόμαστε ότι έπρεπε να είχαμε φύγει νωρίτερα για να μπορέσουμε να πάμε το επόμενο πρωί να δούμε NECROT. Αλλά τι να κάνουμε αδυναμίες είναι αυτές ρε Μιχαλάκη….

Η πρόβλεψη του καιρού μιλούσε για βροχές και σήμερα και πήγαμε εξοπλισμένοι. Ευτυχώς ήταν απλά ένα ψιχάλισμα, που για να είμαι ειλικρινής το προτιμάς από τον καυτό ήλιο. Προσπαθήσαμε να δούμε OBSCURA, και αυτοί προσπάθησαν να παίξουν αλλά κάποιο λάθος στην καλωδίωση ήταν η αιτία να παίξουν 3 μόλις τραγούδια. Απογοήτευση. Βόλτα στα μαγαζιά του φεστιβάλ με αναμνηστικά,merch, φαγητό, μπύρες, μέχρι και tattoo μπορείς να κάνεις, και επιστροφή για INCANTATION. Old school death metal στα καλύτερά του.

Επόμενοι στη διπλανή σκηνή WHITECHAPEL. Παρόλο που είναι ένα από τα συγκροτήματα που ήθελα να παρακολουθήσω με ενθουσιασμό τελικά το live τους ήταν κάπως κουραστικό και δεν έφταιγε ούτε το ψιλόβροχο, ούτε η ορθοστασία.

Αφήσαμε πολλά από τα ενδιάμεσα για να κάνουμε βόλτες, να φάμε, να δούμε τις γωνίες του κάστρου, να ξεκουράσουμε λίγο τα πόδια μας, είμαστε στα περίπου 13.000 βήματα και τελικά στηθήκαμε κοντά στη σκηνή για CARCASS. Εγγύηση! Ο ήχος, το attitude, το setlist; Από τις αγαπημένες μου εμφανίσεις σε όλο το φεστιβάλ, ήταν και η πρώτη φορά που τους έβλεπα και ομολογώ έβαλαν τον πήχη ψηλά. Επόμενοι TESTAMENT και έχοντας ήδη την εμπειρία της Αθήνας στο Release ξέραμε ότι θα ήταν εξαιρετικοί και φυσικά ήταν!

Για να είμαι ειλικρινής πήγαμε και για ένα ανεφοδιασμό σε μπύρες και ανεβήκαμε στο natural stand από όπου παρακολουθήσαμε ένα από τα πιο επικά συγκροτήματα του Brutal Assault 2025, SATYRICON. Εξαιρετικοί! Μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα τελειώνουν και εμείς παίρνουμε το δρόμο για την Obscure για τους UADA. Το καλύτερο live του φεστιβάλ! Και το γράφω γιατί έρχονται και Αθήνα, μην το χάσετε είναι εξαιρετικοί! Με ένα καπνό να πνίγει τη σκηνή και οι ίδιοι σαν σκιές χαμένοι μέσα σε αυτόν να παίζουν σα να είναι ηχογράφηση. Σίγουρα η νούμερο 1 εμφάνιση για εμένα.

Πρωινό Παρασκευής και η πρώτη μπάντα της ημέρας LIK που είναι σίγουρα μια σημείωση που κράτησα για να ψάξω επιστρέφοντας. Δεύτεροι οι KALMAH. Δεν θα πω ότι ήταν κακοί, μόνο ότι είναι καλύτερο να τους ακούς παρά να τους βλέπεις. Οι IMPERIAL TRIUMPHANT που ήθελα να τσεκάρω με απογοήτευσαν και έφυγα για εγγυημένη καφρίλα ABORTED. Ποια καφρίλα δηλαδή, μέχρι και πρόταση γάμου είχαν στο σετ τους.

Επόμενη απογοήτευση του φεστιβάλ οι CYNIC. Απαράδεκτα φωνητικά και πάλι προβλήματα με τον ήχο. Δεν τις ήθελε τις τεχνικές μπάντες. Εξαιρετικοί ήταν οι LEFT TO DIE που μάλιστα μας έκαναν να χαμογελάσουμε που χρησιμοποιούν το I Love The Dead του Alice Cooper για να βγουν στη σκηνή. Περιμέναμε με πολύ ανυπομονησία ένα ειδικό event που είχε οργανώσει το φεστιβάλ, οι Τσέχοι CULT OF FIRE μαζί με συμφωνική ορχήστρα BOHEMIAN SYMPHONY ORCHESTRA θα παρουσίαζαν ένα μουσικό σύνολο προς τιμήν του Bedřich Smetana.

Οι προθέσεις καλές, οι προσδοκίες μας ψηλές αλλά τελικά το αποτέλεσμα κουραστικό και κακό ηχητικά. Τι κάναμε; Πήγαμε στην Obscure για CEPHALIC CARNAGE. Επόμενη στάση ARCHITECTS στην Sea Sheperd. Πολύ light θα μου πεις για Brutal Assault αλλά το κοινό είχε άλλη άποψη. Με την εμφάνιση τους, το άρτια προσεγμένο show με τις οθόνες πίσω τους είναι σίγουρα στην κορυφή της σκηνής γιατί τους αξίζει. Σέβονται το κοινό τους, δεν βγάζουν καθόλου έπαρση και παρουσιάζονται άψογοι στη σκηνή.

Επιστροφή τώρα στην Obscure για KAMPFAR. Πολύ καλοί μουσικά αλλά λίγο το «Come On Brutal Assault», μου έφερε στο μυαλό το «πάμε Αθήνα» (όποιος κατάλαβε, κατάλαβε). Βγαίνοντας από το φεστιβάλ για επιστροφή στο ξενοδοχείο έπαιζαν οι DEATHSTARS οι οποίοι ακούγονταν πολύ καλοί, αλλά οι δυνάμεις μας είχαν αρχίσει να μας εγκαταλείπουν.

Σάββατο, τελευταία μέρα και την αρχή κάνουν οι CYTOTOXIN με το nuclear death metal τους. Μας είχαν πει και οι ABORTED εχθές να δώσουμε προσοχή και δεν είχαν άδικο. Παρόλο που ο ήλιος κατάκαιγε από τα πιο ζωηρά moshpit του φεστιβάλ ήταν αυτό μπροστά τους νωρίς το πρωί. Επόμενοι οι SINISTER που προσέφεραν ακριβώς αυτό που περίμενες από αυτούς και επόμενοι οι KRONOS από τη Γαλλία με ένα death metal που δεν περνάει απαρατήρητο. Και η επόμενη στάση είναι στη Γαλλία με τους GOROD. Ψάξτε τους, είναι από τις καλύτερες ανακαλύψεις του φεστιβάλ. Λυτρωτική στιγμή όταν ήρθε το πυροσβεστικό όχημα και κατάβρεξε το κοινό. Ναι είναι κάτι που έκαναν 2 με 3 φορές τη μέρα όταν πίκαρε η θερμοκρασία. Έχοντας δει PESTILENCE στο Release και παρόλο που ήταν εξαιρετική είναι λίγα τα κενά σήμερα και πάμε γρήγορα να τσιμπήσουμε κάτι γιατί έρχονται οι SADUS. Οι οποίοι μπορεί να είναι πλέον χωρίς τον DiGiorgio αλλά δεν παύουν να είναι εγγύηση. Μην γελιόμαστε πλέον σέρνουμε τα κουφάρια μας μετά από 3 τόσο γεμάτες μέρες και νύχτες. Ψάχνοντας κάπου να ξαποστάσουμε, λίγος ύπνος πολύ περπάτημα βλέπεις, βρίσκουμε διάφορα από τα σημεία που έχει το φεστιβάλ για να ξεκουραστείς. Πάνω σε ένα από αυτά, ένα σημείο των τειχών, έχει στημένη μια οθόνη και δικό του PA και παρακολουθούμε PRIMORDIAL, εγγυημένη απόδοση και μια δροσερή ανάσα πάνω στα καψαλισμένα μας αυτιά.

Επόμενοι, EMPEROR! Ευγενικοί (ναι τους είδα πρώτη φορά δεν ξεστόμισε ούτε μια βρισιά ο άνθρωπος) και καλοκουρδισμένοι μπροστά σχεδόν σε ολόκληρο το κοινό του φεστιβάλ αποδίδουν άψογα και κακά τα ψέματα, με το φρούριο και τις φωτιές είναι στο ιδανικό σκηνικό. Λίγο πριν το τέλος πάμε πάλι προς την Obscure για DØDHEIMSGARD. Ποτέ δεν καταλάβαμε, τι ήταν αυτό που ψεκαζόταν και τι ήταν αυτό που πετούσε στον κόσμο ο Vicotnik , ποιο ήταν το παλικάρι που ανέβηκε και τραγούδησε αλλά σίγουρα ένα από τα καλύτερα live του φεστιβάλ. Τέλος με τους εμβληματικούς BEHEMOTH! Όλο το φεστιβάλ μπροστά στη σκηνή και μέχρι πίσω στα μπαρ. Το ύψωμα του natural stand γεμάτο. Δεν είδα περισσότερο κόσμο στο φεστιβάλ συγκεντρωμένο για μια μπάντα και ίσως αυτό να λέει πολλά για τη χώρα μας. Όσοι ήσασταν στη συναυλία τους στο Release καταλαβαίνετε. Ο Nergal απέδωσε πολύ περισσότερο φωνητικά, ο ήχος εξωπραγματικά καλός, pyro πάνω στη σκηνή που δεν είδαμε στη χώρα μας και μια εμφάνιση ηγετική για την μπάντα. Οι BEHEMOTH στην καλύτερη στιγμή της καριέρας τους να αποδεικνύουν ότι τους αξίζει κάθε αναγνώριση που λαμβάνουν. Όταν τελείωσε πήραμε το δρόμο για την έξοδο και βλέποντας το πανό που μας ευχαριστούσε και μας προσκαλούσε στην επόμενη χρονιά με ένα QR code που σου έδινε τη δυνατότητα αγοράς εισιτηρίου σε προνομιακή τιμή, το μόνο που σκεφτόμασταν ήταν 365 μέρες είναι θα επιστρέψουμε!  

Festival Report: Hellena Mihailidou

English Version Below

When you live in Greece and the kind of music you prefer to listen to is metal you are, like it or not, a minority. Which means that the record labels of your favorite bands don’t count you as a worthy market, the agencies that organize the bands’ tours don’t count you as a capable audience to support concerts and in general they ignore you and you just settle for the crumbs thrown to you by the big concert promoters who are rarely bands from the present scene and are mostly 80’s mega bands.

So if you like this music and a major part of it is the concerts, the best you can do is go to a European festival, and that’s enough to realize that for the kind of music you’re listening to, you’re living in the wrong country. That was the main reason why I went to the Czech Republic this year, to the Brutal Assault Festival.

Brutal Assault is an affordable destination compared to other European festivals, the 4 days of the festival with about 150 bands cost 180 euros, all in all. 500ml of Czech beer inside the festival costs about 3 euros and you can get a hotel for about 300€. Why am I writing all this? Because after what I experienced these days in the Czech Republic I wonder why no organizer in Greece has bothered to visit one to realize that a festival, becomes a theme park, with parallel events, food, activities for children and a complete experience that once you experience it you count the days backwards for next year.

We arrived on Tuesday night. There were festival people waiting for us at the hotel to give us the “wristband” that you pre-load with money to pay for everything inside the festival. When we say everything, we mean beer, food, merch, vip toilets, or an event. Your ticket is linked to the festival app you have on your phone through which you note the bands you want to attend and it sends you a notification when each band starts, when each band’s merch is available, you book a seat on the bus that takes you to the festival site, you get updates on fees and the balance you have on your “wristband” and you can rate the bands you attended. After the completion of the festival, you can give an overall evaluation of your experience and suggest the bands you want to see next year.

On Wednesday early in the morning we arrived at the festival site which was already quite crowded, because let’s not forget there is a big camping area for anyone who wants to live the full festival experience. It’s a huge 18th century military fortress that definitely adds to the atmosphere of the music, surrounded by forest. Of course, we stood in que for an hour in order to buy merch not from the bands but from the festival (Tshirts, Beer Cups, Baby clothing, lighters, Cup holders, underwear etc) and that’s one of the successes of the festival, you want a souvenir that you experienced Brutal Assault. The bands had already started playing on stage but we hadn’t put anything on our list that early. We went into dark vaults and drank beer, walked thousands of steps to see all the corners of the castle, from the workshop where you make your own leather bracelet, to the corner of a Mad Max group (check out the video), to the Pit Of Doom which is not for the faint-hearted, to the cocktail bar and darkwaveogothic live shows and clinics.

On the first day the smart watch counted about 12,000 steps. We saw a shot of SYLOSIS, who are very good but the hot sun didn’t help us stick around. BLACK DAHLIA MURDER didn’t wow us but we still saw their whole set. Next stop SPIRITBOX who musically were excellent but unfortunately for them at that time the truck that empties the chemical toilets arrived, right next to the stage and as a result Courtney made some ironic comments that made her look like a snob, at least the way I and some of my friends judged it. Certainly no one enjoys the smell but comments about the size of the festival you’re playing at are probably unnecessary. For the follow up we saw VLTIMAS who were playing on stage 3 of the festival, Obscure and they were amazing. We enjoyed at Sea Sheperd DEICIDE who played for the second year in a row by popular demand, YES they were that good, we made a pass by the 4th small Octagon stage to see DISCORD but the sound was tragic and we opted to return to Obscure to watch the magnificent BRUTUS. For the rest of the show, we went up to the natural stand, an elevated hill that has its own bar, benches to sit on or just sit on the grass and have a view of both big stages.

In Marshall stage, EXODUS melted the audience in the mosh pit. On the next stage MOTIONLESS IN WHITE were getting ready. I should mention here that this is one of the vulnerabilities of the festival. While one band is playing on the Marshall Stage, the next is sound checking on the Sea Sheperd and vice versa, and often this is annoying. Especially for the musicians. We also saw MOTIONLESS IN WHITE from above with the festival pyros around the perimeter of the fortress wall creating a dreamy atmosphere, but there were some sprinkles and because the forecast was calling for rain, we opted to go down to one of the bars in order to protect ourselves. This is the reason why we missed ABBATH playing IMMORTAL. The rain stopped and we went to listen to DARK TRANQUILLITY. For anyone who loves the band, a disappointing performance. The setlist, the band’s performance… made us think we should have left earlier so we could have gone to see NECROT the next morning. But what can we do about weaknesses, Mikael….

The weather forecast was calling for rain today and we went equipped. Luckily it was just a drizzle, which to be honest you prefer to the hot sun. We tried to see OBSCURA, and they tried to play but some wiring error was the cause of them only playing 3 songs. Disappointment. Stroll around the festival shops with souvenirs, merch, food, beer, even tattoos and back to INCANTATION. Old school death metal at its best. Next up on the next stage WHITECHAPEL. Despite being one of the bands I wanted to watch with excitement, in the end, their live performance was a bit tiring and it wasn’t the drizzle or the standing up that was to blame.

We left a lot of the in-between to walk around, eat, see the corners of the castle, rest our feet a bit, we were at about 13,000 steps and finally stood near the stage for CARCASS. Guarantee! The sound, the attitude, the setlist? One of my favorite performances of the whole festival, it was also my first time seeing them and I must admit they set the bar high. Next up TESTAMENT and having already experienced Athens at Release Festival we knew they would be great and of course they were!

To be honest we also went for a beer refill and went up to the natural stand where we watched one of the most epic bands of Brutal Assault 2025, SATYRICON. Amazing! Half an hour after midnight they finish and we made our way to Obscure for UADA. The best live of the festival! And I’m writing this because they’re coming to Athens too, don’t miss it they’re excellent! With smoke choking the stage and they themselves like shadows lost in it playing like a recording. Definitely the number 1 show for me.

Friday morning and the first band of the day LIK which is definitely a note I kept to look out for on my return. Second was KALMAH, I won’t say they were bad, just that they’re better to listen to than to watch. IMPERIAL TRIUMPHANT who I wanted to check out disappointed me and I left for guaranteed brutality by ABORTED. Which is what kind of oxymorons, as they even had a romantic wedding proposal in their set. Next, a disappointment of the festival, CYNIC. Unacceptable vocals and again problems with the sound. Something went terribly wrong with technical bands. LEFT TO DIE were excellent and even made us smile using Alice Cooper’s I Love The Dead to come on stage. We were very much looking forward to a special event organized by the festival, the Czechs CULT OF FIRE together with symphony orchestra BOHEMIAN SYMPHONY ORCHESTRA would present a musical ensemble in honor of Bedřich Smetana. Their intentions were good, our expectations high but in the end the result was not as exciting as expected and poor sounding. What did we do?

We went to Obscure for CEPHALIC CARNAGE. Next stop ARCHITECTS at Sea Sheperd. Very “light” you might say for Brutal Assault but the audience had a different opinion. With their performance, their well thought out show with the screens behind them they are definitely on top of their genre because they deserve it. They respect their audience, don’t appear to be snobbish and present themselves flawlessly on stage. Back now to Obscure for KAMPFAR. Very good musically but the constant “Come On Brutal Assault” brought to mind “let’s go to Athens” (whoever understood, understood). Leaving the festival to return to the hotel DEATHSTARS were playing who sounded very good but our strength was starting to leave us.

Saturday, last day and the beginning is CYTOTOXIN with their nuclear death metal. ABORTED told us yesterday to pay attention and they were not wrong. Even though the sun was burning down they formed one of the most ferocious mosh pits of the festival early in the morning. Next up was SINISTER who offered exactly what you’d expect from them and next up was KRONOS from France with a death metal sound that doesn’t go unnoticed. And the next stop were French, GOROD. Look for them, they are one of the best discoveries of the festival. Redeeming moment when the fire truck came and showered the crowd. Yes, it’s something they did 2 or 3 times a day when the temperature was picking up. Having seen PESTILENCE in Release Athens and although they were excellent, there are very few gaps today and we had to get a quick bite to eat because SADUS were coming. Who may now be without DiGiorgio but they are still a guaranteed live band. Make no mistake, by Saturday we are dragging our carcasses, after 3 such full days and nights. Looking for somewhere to rest, little sleep a lot of walking you see, we find several of the festival’s spots to rest.

On one of them, a spot on the walls, which had a screen and its own PA set up and we watch PRIMORDIAL, guaranteed performance and a cool breath on our burnt ears. Next up, EMPEROR! Polite (yes I saw them for the first time not a single curse word was uttered by the man) and well-tuned in front of almost the entire festival audience they perform flawlessly and to say the least, with the fortress and fires around them, they are in the perfect setting. Just before the end we head back to Obscure for DØDHEIMSGARD. We never really understood what it was that Vicotnik was spraying on himself and what it was that Vicotnik was throwing at the crowd, who was the lad who got up and sang but definitely one of the best shows of the festival.

Finally with the iconic BEHEMOTH! The whole festival in front of the stage and all the way back to the bars. The mound of the natural stand full. I didn’t see more people at the festival gathered for one band and maybe that says a lot about our country. Those of you who were at their show in Athens understand. Nergal delivered much passionate and brutal vocals, the sound was unreal, pyro on stage that we didn’t see in our country and a leading performance for the band. BEHEMOTH at the best moment of their career to prove that they deserve every recognition they receive. When it was over we made our way to the exit and seeing the banner thanking us and inviting us to next year’s show with a QR code that gave you the opportunity to buy a ticket at a discount price, all we could think was 365 days and we’ll be back!

Festival Report: Hellena Mihailidou

Μπήκαμε στο φεστιβάλ την ώρα που οι δικοί μας 1000 MODS έβαζαν την δικιά τους stoner rock πινελιά στην εμπειρία μας αν και θα ήθελα να δω νωρίτερα και DOPELORD και STONED JESUS αλλά να τρέχεις πέμπτη μέρα από τις 2 το μεσημέρι είναι λίγο … ανέφικτο….

Κράτησαν τον κόσμο σε μια εγρήγορση και ήταν για μια ακόμη φορά στα υψηλά live standard που έχουν θέσει οι ίδιοι εδώ και χρόνια.

Την ίδια ώρα στην μικρή σκηνή γινόταν ένα άλλο πανηγύρι με τους LEFT TO DIE που αν θυμάστε και από την επίσκεψη τους στην Αθήνα και σε λίγες μέρες Θεσσαλονίκη, είναι ένα ουσιαστικά super group φόρος τιμής στον τεράστιο Chuck.

Αν ζούσε αυτή τη στιγμή ο Chuck θα είχε την χαρά να βιώσει το μέγεθος της αξίας αυτού που πρόσφερε. Όσοι είστε Θεσσαλονίκη μη χάσετε την ευκαιρία να τους δείτε.

Ξανά πίσω στη μεγάλη σκηνή οι LEPROUS προσπαθούν να μεταδώσουν με έντονη κινητικότητα την μουσική τους ποικιλία σε ένα κοινό που μένει επί το πλείστων αδιάφορο. Ας πάω σκέφτηκα ξανά στην μικρή σκηνή να δω λίγο τι είναι αυτοί οι HUMANITY S LAST  BREATH και αφού χαράμισα δεκαπέντε λεπτά από την ζωή μου ακούγοντας ένα χείριστο mix από όλα τα είδη του death metal πήγα να ξανακούσω τον Μιχαλάκη που βγήκε για δεύτερη μέρα ζωντανά αλλά αυτή τη φορά με τους THE HALO EFFECT.

Πολύ τυχεροί όσοι το ζήσαμε αυτό. Φανταστικός ήχος, απόδοση ,κέφι και τολμώ να πω ότι δείχνει να το διασκεδάζει πολύ περισσότερο από ότι στους DARK TRANQUILITY, ίσως γιατί είναι κάτι φρέσκο που τον έχει ανανεώσει ολοφάνερα.

Στη μικρή σκηνή οι THE EXPLOITED δίνουν μια γερή ένεση αδρεναλίνης στην ημέρα που ήταν κάπως υποτονική. Του είδατε και λίγους μήνες πριν Αθήνα. Τι να λέμε τώρα. Απίστευτο που αυτός ο άνθρωπος με όλα όσα έχει περάσει στέκεται πάνω στη σκηνή με τόση ένταση και ενέργεια που βάζει κάτω 100 20χρονα. Το κλείσιμο με δεκάδες φανς πάνω στη σκηνή να τραγουδούν το Sex and Violence θα μείνει χαραγμένο στο μυαλό πολλών για αρκετό καιρό.

Βρέθηκα πάλι στη μέγαλη σκηνή να δω λίγο από Jinjer που αν και περνούν μια παράξενη φάση στην μουσική πορεία τους δείχνουν πάνω στην σκηνή ακόμη ορεξάτοι. Το κοινό έμεινε αποσβολωμενο να θαυμάζει τα φωνητικά χαρίσματα της Tatiana και έχω την αίσθηση ότι σύντομα θα έχουμε εξελίξεις στο θέμα που ονομάζεται JINJER.

Πίσω στην μικρή σκηνή για να δούμε DARK FUNERAL που μέχρι στιγμής ήταν η black metal αποκάλυψη του φεστιβάλ. Τελειότητα. Παίζοντας τραγούδια από όλη την ιστορία τους με ακραία απόδοση και συναίσθημα κέρδισαν τους πάντες. Η επιλογή του να παίξουν το Shadows over Transylvania δεν ήταν καθόλου τυχαία αντίθετα δέχθηκε την ενθουσιώδη αποδοχή του κοινού.

Ώρα για τον δεύτερο Μιχάλη της βραδιά. Πρόλαβα ένα τέταρτο OPETH που ήταν ελαφρώς κατώτεροι από την εμφάνιση τους στην Αθήνα πράγμα που σε αυτό νομίζω έπαιξε ρόλο και η συμμετοχή του κόσμου που ήταν χλιαρή . Η μεγάλη μπάντα της βραδιάς ήταν οι Suicidal Tendencies που πραγματικά έσπειραν και έδωσαν το καλύτερο τους εαυτό με τον κόσμο να έχει έρθει σε έναν παροξυσμό αντιδράσεων. Εδώ κάπου όμως θα φάω κράξιμο για την επιλογή μου αλλά αφησα την μεγάλη σκηνή για να δω τους…. PARADISE LOST….

Ναι τους PARADISE LOST. Ομολογώ ότι έπαθα ένα μικρό homesick και ήθελα κάπως να νιώσω Ελλάδα και τι πιο ελληνικό από το να βλέπεις ζωντανά τους PARADISE LOST. Ενώ όμως θα έπρεπε να έχουν ήδη ξεκινήσει κάποια τεράστια τεχνικά προβλήματα τους έκαναν να καθυστερήσουν αλλά και να δυσανασχετούν καθ’ όλη την διάρκεια του σετ μιας και τα προ ηχογραφημένα keyboard δεν λειτουργούσαν σωστά και μπέρδευαν την ίδια την μπάντα αλλά κατέστρεφαν και όλο το ηχητικό αποτέλεσμα. Αν και βγήκαν 20 λεπτά αργότερα, τράβηξαν κάνα δεκάλεπτο το πιο αργά το κλείσιμο τους και πρόλαβαν να παίξουν δέκα κομμάτια σε 50 λεπτά σε ένα κοινό που πραγματικά γούσταρε πολύ να τους δει. Στις πρώτες σειρές υπήρχαν άτομα που δάκρυζαν σε κάθε κομμάτι. Άτομα όλων των ηλικιών όλοι με μπλουζάκια PARADISE LOST, από oldschool doom deathsters μέχρι εφήβους πράγμα που δείχνει και το πλατύ εύρος του κοινού που έχει η μπάντα.

Στη διάρκεια της συναυλίας οι ατάκες τους Holmes έδιναν και έπαιρναν. “Απόψε έχουμε μερικά gremlin στα μηχανήματα”, “Το να παίζεις υπό τέτοιες συνθήκες είναι ο εφιάλτης του μουσικού, αλλά ευτυχώς αυτός ο εφιάλτης θα τελειώσει σύντομα” “Είστε πέντε μέρες στο φεστιβάλ και δεν έχετε κουραστεί ακόμα; Εγώ είμαι πέντε ώρες εδώ και έχω γαμηθει” και άλλα τέτοια όμορφα. Έκλεισαν με μια συγκλονιστική εκτέλεση του ” Small town boy”. Πείτε μου τώρα….όλο αυτό το σκηνικό δεν θύμιζε Ελλάδα; Χαχαχαχα….

Το τέλος έδωσαν  οι  blackmetallers 1349 στη μικρή σκηνή, που μάζεψε αρκετό όμως κόσμο, που με το oldschool μισανθρωπικό τους black metal ήταν μάλλον το πρέπον κλείσιμο για την μέρα του φεστιβάλ με τα πιο παράξενα vibes. Πολύ τυχεροί όσοι τους είδαμε ζωντανά μιας και το βρίσκω αβέβαιο αν ποτέ έρθουν από τα μέρη μας. Φοβερή απόδοση και παρουσία πάνω στη σκηνή με τα μηχανήματα ξηρού καπνού να προσθέτουν μια απόκοσμη αίσθηση.

Την ίδια απόκοσμη αίσθηση που είχε καινή επιστροφή μας, όπου νιώσαμε τα πρώτα creepy vibes αυτού που πραγματικά είναι η Τρανσυλβανία με τους λύκους να περνούν μπροστά μας στον δρόμο και τα σύννεφα να έχουν κατέβει και καλύψει ένας μέρος του βουνού …

One more to go …

Live Report Γιώργος Καραγιάννης

Αυτό βέβαια είχε σαν αποτέλεσμα να κάψουμε λόγο χρόνου κάποιες μπάντες αλλά ως γνωστόν δεν μπορείς να τα έχεις όλα δικά σου. Έτσι με STRIGOI ,CYNIC, SATURNUS δώσαμε ραντεβού για κάποια άλλη στιγμή ενώ ευτυχώς με ANAAL NATHRAKH αν όλα πάνε καλά θα αποζημιωθούμε στην Αθήνα .

Προλάβαμε όμως τους  τρομερούς Βέλγους ABORTED που με ήχο μπετόν και φοβερή  απόδοση έκαναν την μικρή σκηνή άνω κάτω μέ το brutal death metal τους ενώ μας αποχαιρέτισαν με το “Sandstorm” των Darude να παίζει στα ηχεία του φεστιβάλ.

Ώρα για την κεντρική να δούμε τον πρώτο Μιχαλάκη του φεστιβάλ. Καλύτεροι πιο δεμένοι από την τελευταία τους εμφάνιση στην Ελλάδα , οι DARK TRANQUILITY είναι όπως και να το κάνουμε μια συναυλιακή εγγύηση. Ο Μιχάλης είχε κέφια όπως πάντα αλλά αυτή τη φορά έδειξε ακόμη πιο συγκροτημένος στην φωνητική του αποστολή συν ότι τους βοήθησε και η συννεφιά που απομάκρυνε τον καυτό ήλιο από πάνω τους. Με το κλείσιμο του σετ τους βγήκαν στην διπλανή σκηνή οι DELAIN που καλοί χρυσοί και άγιοι αλλά δεν κατάλαβα ποτέ γιατί τόσος ντόρος μιας και είναι μια μέτρια εκδοχή γνωστών συγκροτημάτων του συμφωνικού female fronted metal.

Οπότε η απόφαση να βρίσκομαι από το πρώτο δευτερόλεπτο στη μικρή σκηνή να δω τους DEICIDE ήταν αναμενόμενη. Εξάλλου μιλάμε για την αγαπημένη μου death metal μπάντα. Κάτι που μάλλον εξέφραζε περισσότερους από ότι περίμενα μιας και ο χώρος της μικρής έγινε κάτι παραπάνω από sold out σε βαθμό που δεν μπορούσες να κουνήσεις. Δεν είναι τυχαίο που οι Delain έπαιζαν εκείνη την στιγμή σε έναν μισογεμάτο χώρο πράγμα που δείχνει ότι στην μεγάλη σκηνή θα έπρεπε να ήταν κάποιο άλλοι ….

Χωρίς πολλά πολλά και σχεδόν χωρίς καθόλου περιττές κουβέντες στο κοινό όπως στο παρελθόν η παρέα του Glen βγήκε έσπειρε το χάος παίζοντας όλα τα κλασικά τους κομμάτια και δε νομίζω να έμεινε κανείς παραπονεμενος. Φωνητικός ο Glen δείχνει να περνά μια δεύτερη νιώτη και νομίζω πως ήρθε η ώρα να γίνει το θαύμα να τους ξαναδούμε ζωντανά στη χώρα μας.

Με το τέλος των DEICIDE το 80% του κόσμου τρέχει στην μεγάλη σκηνή να δει τον αναγεννημένο ABBATH ο οποίος βρίσκεται σε περιοδεία παίζοντας κλασικά τραγούδια των IMMORTAL και τι καλύτερο από το να ακούς τον ίδιο να τραγουδά αυτούς τους ιστορικούς ύμνους του black metal. Φοβερός ήχος για μια ακόμη φορά , ο ίδιος σε πολύ καλή κατάσταση και εκεί που όλα έδειχναν τέλεια ξεκινά μια απίστευτη βροχή που “σπάει” κάπως την κατάσταση.

Αυτό ήταν φανερό και στο πρώτο μισό της εμφάνισης των VENOM INC. μιας και ξεκίνησαν με λιγοστό κοινό μπροστά και τον υπόλοιπο να βρίσκεται κάτω από τις τέντες αλλά από το δεύτερο μισό και μετά όπου και σταμάτησε η βροχή ο κόσμος γέμισε τον χωρο της μικρής σκηνής και όλα τελείωσαν με ένα απίστευτο 20λεπτο σερί από speedατα oldschool Venom κομμάτια με τον κόσμο να πηγαίνει πάνω κάτω και την μπάντα να παίζει παραπάνω και από τον κανονικό της χρόνο. Έπος!

Το ήξερα ότι θα χάσω το μεγαλύτερο μέρος της εμφάνισης των SAXON ,αν και βέβαια τους έχω δει τόσες φορές που δεν επηρέασε πολύ την διάθεση μου, αντίθετα τα 20 λεπτα που πρόλαβα ήταν αρκετά ώστε να χαμογελασω πλατιά βλέποντας τον Biff και την παρέα του πάνω στη σκηνή. Wheels of Steel, Princess of the Night, 747 ασταμάτητοι με το ένα κλασικό  κομμάτι να διαδέχεται το άλλο και τον κόσμο να χοροπηδά και να χειροκροτεί ακατάπαυστα. Τεράστια η προσθήκη του Brian Tatler των Diamond Head στις κιθάρες μιας και νομίζω πως έχει δώσει μια νέα διάσταση στον ήχο της μπάντας.

Ώρα για τους σταρς της βραδιάς που δεν είναι άλλοι από τους DIMMU BORGIR. Εξάλλου σημερα και την δεύτερη μέρα του φεστιβάλ είχε απίστευτα πολύ κόσμο που δείχνει κάποια συγκροτήματα πόσο επιτυχημένα είναι η πόσο μπορούν να προσελκύσουν κόσμο οι ζωντανές τους εμφανίσεις. Είχα να τους δω από τότε στο Ρόδον που έσπερναν. Η εμφάνιση τους στην Αθήνα εξελίχθηκε κάπως σαν παρωδία σύμφωνα με τα σχόλια πολλών και γενικότερα είναι από τις μπάντες που με ψιλο-έχασαν στην πορεία. Αλλά τι να πω.  Εδώ εμφανίστηκαν ανανεωμένοι με επιλογές κομματιών που ούτε στα τρελά μου όνειρα δεν θα περίμενα. Μακάρι να ξυπνήσει αυτή η επετειακή περιοδεία κάτι από το σκοτεινό παρελθόν της μπάντας στις καρδιές τους. Ποιος θα περίμενε να ξεκινούν με δύο κομμάτια από το For All Tid εν έτη 2024. Καπάκι Spellbound καπάκι Stormblast. Τσιμπάτε με μωρέ ονειρεύομαι. Καπάκι The Insight and the Catharsis. Απίστευτα πράγματα. Καμιά σχέση με ότι έχουμε συνηθίσει από αυτούς εδώ και μία δεκαετία.

Το ίδιο σοκ έχει πάθει και το υπόλοιπο κοινό ίσως πάνω από 17.000 κόσμος ο οποίος κοπανιέται δίχως αύριο να γίνονται τύπου stagediving και crowdsurf ακόμη και στα τραπέζια των μπαρ. Το ποσοστό αλκοόλης ήταν υψηλό απόψε δίχως άλλο.

Συνολικά μια μοναδική εμφάνιση και αμφιβάλλω αν ποτέ τους ξαναδώ να βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση και με τέτοιο αδιανόητο setlist.

Για το σωστό σβήσιμο της βραδιάς βρεθήκαμε στην μικρή σκηνή να δούμε τους SOLSTAFIR για όσο μας κρατούσαν ακόμη τα πόδια μας οι οποίοι μάζεψαν αρκετό κόσμο που ήθελε λίγο παραπάνω μουσική και μπορώ να πω ότι τα κατάφεραν να μαγέψουν την ατμόσφαιρα με τον μοναδικό τους ήχο. Τολμώ να πω ότι τους είδα καλύτερους από ποτέ…..

Η ώρα ήταν 2.30 το πρωί και ο σκοτεινός δρόμος της επιστροφής μέσα από το δάσος του βουνού είχε και αυτός τις εκπλήξεις του μιας και μας καληνύχτισαν μερικά γλυκύτατα ελάφια και αλεπούδες… Η πιο όμορφη μέρα μέχρι την επόμενη….

Day 5 loading

Live Report Γιώργος Καραγιάννης

Χάσαμε GAEREA και TANKARD μιας και έβγαιναν στις 3 και 4 αντίστοιχα  το μεσημέρι και εκείνη την ώρα ακόμα κοιτούσα το ταβάνι του ξενοδοχείου προσπαθώντας να σηκώσω το κουφάρι μου.

Με τα χίλια ζόρια με μαστίγωσα να προλάβω τους DESTROYER 666 που δεν ήθελα να χάσω μιας και δεν τους  έχω ξαναδεί. Καθώς ήμουν στο δρόμο για τους DESTROYER 666, πέτυχα τους hardcorαδες SLOPE στην μικρή σκηνή και σα να αηδίασα λίγο με το τρίτης διαλογής hardcore που έπαιζαν. Ο θεός να το κάνει αυτό το πράγμα hardcore βασικά …

Μπαίνοντας στη βασική σκηνή  είδα τους DESTROYER από λίγο πιο μακριά κάνοντας και κάποιες κλέφτες ματιές στο merchandise. Παρά πολύ καλοί δεν πτοήθηκαν από την ζέστη αντίθετα έπαιξαν με μανία αυτό το oldschool βάρβαρο black/thrash που παίζουν ενώ η διασκευή σε Motorhead στο τέλος έδωσε μια γερή δόση ενέργειας σε όλο το φεστιβάλ.

Χωρίς να προλάβουμε να πάρουμε  ανάσα οι τρομεροί DESTRUCTION ανέβηκαν μανιασμένα στο stage με το “Curse the Gods” και δίδαξαν αγνό βαρύ thrash αν και έπαιζαν σε ένα κοινό που φαινόταν κάπως νωχελικό σε σχέση με την μουσική ένταση που έβγαζαν… Η μπάντα φάνηκε πάντως τρομερά δεμένη και σε απίστευτη φόρμα.

Αφήνω DESTRUCTION να προλάβω ένα μέρος από το σετ των Cro Mags στην μικρή σκηνή αλλά ενώ παίζουν πολύ καλά απογοητεύομαι με την μέτρια αντίδραση του κόσμου ξανά. Τι πάθατε όλοι βρε παιδιά; Κουραστήκαμε από τη δεύτερη μέρα ;

Ξανά σύνδεση με τα κεντρικά του φεστιβάλ και  επιτέλους βλέπω ένα κοινό να διασκεδάζει και να το ζει με όλους τους τρόπους υπό τους ήχους των BURY TOMORROW. Αυτή τη φορά σε σχέση με την εμφάνιση της Αθήνας νίκησαν την μάχη με τον ήχο και έδωσαν ένα δυναμικό show που έκανε τον κόσμο να γουστάρει με το παραπάνω. Πολύ καλό συγκρότημα, εύχομαι να τους δούμε σε κάποιο headline show κλειστού κλαμπ στην Ελλάδα.

Στάση για μια μπύρα και τρεχάλα πάλι πίσω να προλάβουμε MASSACRE που ήταν η πραγματική oldschool εμφάνιση της βραδιάς. Ήχος οδοστρωτήρας, κέφι απίστευτο, απόδοση στο 100% είχαν σαν αποτέλεσμα η τιγκαρισμενη μικρή σκηνή να ζήσει ένας έπος τρελού moshing, circle pit και crowd surf. Πραγματικά θριαμβευτική εμφάνιση για τους MASSACRE. Άλλο ένα τσεκ στις μπάντες που δεν είχα δει και δεν πίστευα ότι θα δω ζωντανά ποτέ μου.

Τρέχουμε να προλάβουμε τους SODOM και στο δρόμο συναντάμε τους BARONESS να ενθουσιάζουν το λιγοστό κοινό τους με έναν ήχο κρύσταλλο στα δύο κομμάτια που πρόλαβα και την μπάντα να βρίσκεται σε τρελά κέφια. Όπως έχω ξαναγράψει κρίμα που οι ώρες του φεστιβάλ δεν βοηθούν να δεις τόσο εύκολα full set αλλά αυτά έχουν επί το πλείστων τα φεστιβάλ του εξωτερικού όταν έχουν 20 μπάντες σε μια μέρα.

Οι SODOM εμφανίστηκαν κάπως μούδιασμενα στην αρχή. Κάτι οι επιλογές των κομμάτων που το κοινό έδειχνε να μην γνωρίζει, αν και εγώ λατρεύω να ακούω κομμάτια από άλμπουμ όπως “Get what you deserve ” και “Tapping the Vein” , κάτι ο ίδιος ο κόσμος που αντιδρούσε χλιαρά από το πρώτο δευτερόλεπτο δεν βοήθησε την κατάσταση. Όταν προσπαθείς να ζήσεις τη συναυλία και σε σκουντάνε κάτι γλυκούλικα παρόλα αυτά μικράκια που διαφωνούν για το τι θα φάνε, ε το “fuck off” που μου βγήκε ήταν και ευγενικό θα έλεγα. Στα μισά της συναυλίας η μπάντα επικεντρώθηκε στο παλιό υλικό και οι ύμνοι από το “Agent Orange ” ξύπνησαν τα αίματα. Εντυπωσιάστηκα από τις επιλογές να παίξουν τραγούδια και από τα demo τους ενώ το “In the sign of evil  ” τιμήθηκε δεόντως. Μπράβο στο μπάρμπα Tom και τη συμμορία του που κρατάνε την μπάντα σε ένα τέτοιο επίπεδο. Με συγκινεί επίσης πολύ που παραμένει αυτή η πανκ αισθητική στο γκρουπ, που επιστροφή του blackfire φέρνει στο νου μνήμες  από την εποχή του “Mortal Way of Life”

Να τονίσω εδώ ότι έγινε κάτι το οποίο με ξενέρωσε και δεν θα επικεντρωθώ σχεδόν καθόλου στην εμφάνιση των HATEBREED. Όσο και να τους γουστάρω το γεγονός ότι έκαναν soundcheck στην ακριβώς δίπλα σκηνή την ώρα που έπαιζαν οι SODOM είναι τεράστιο φάουλ δεν τους τιμά καθόλου και δείχνει ασέβεια σε ένα γκρουπ που τους ρίχνει δεκαπέντε χρόνια ιστορίας. Όσο επιτυχημένος και να είσαι δεν σε τιμά να φέρεσαι έτσι. Ναι ήταν καλοί οι HATEBREED αλλά όταν φέρεσαι έτσι με ξενερώνεις σε βαθμό που δεν μπορώ να διασκεδάσω μαζί σου. Next.

Όλοι ξέρουν πόσο τρελαμένος είμαι με τους AMENRA και πρέπει να ήμουν ο μόνος Έλληνας που βρέθηκε στο μικρό stage εκείνη την ώρα για να τους δει. Κόσμος ελάχιστος στην αρχή κάτι που διορθώθηκε αργότερα. Κατάφερα να βρεθώ με άνεση δεύτερη σειρά κάτι πολύ δύσκολο να συμβεί πλέον στις εμφανίσεις τους στην Αθήνα.

Για ακόμη μια φορά η τελετουργία συνεπήρε το κόσμο που πλέον μετρούσε πάνω από 2000 και οι ζητωκραυγές στο κλείσιμο της εμφάνισης τους δείχνουν ότι κέρδισαν εκείνο το βράδυ ακόμη περισσότερους φίλους. Ο καλύτερος ήχος που τους έχω δει να έχουν ποτέ, παρέσυρε όλους σε ένα ασταμάτητο βασανιστικό headbanging που μας έφερε στο πολυπόθητο σημείο της λύτρωσης. Until next time brothers.

Η λέξη που εκφράζει το φεστιβάλ είναι τρέξιμο. Προσπαθώντας να συνέλθω από την εμφάνιση των AMENRA, έτρεξα να προλάβω να δω λίγο τους ELUVEITE που τους έχω αφήσει λίγο πίσω τα τελευταία χρόνια μιας και δεν με ενθουσίαζαν τόσο οι πρόσφατες δουλειές τους, μου απέδειξαν ότι μάλλον θα πρέπει να βρίσκομαι στην εμφάνιση τους στην Αθήνα. Κατάφεραν να κερδίσουν τον κόσμο με μια σύνθεση πλέον που σπέρνει πάνω στη σκηνή και χάρηκα πολύ που τους είδα ανανεωμένους και έτοιμους για καινούργια ταξίδια. Ελπίζω αυτή η εμφάνιση να μην ήταν απλά μια εντυπωσιακή ανάπαυλα.

Ώρα για την μεγάλη μπάντα της βραδιάς. Και δεν μιλάω για άλλους από τους Γερμανούς KREATOR. Θα είμαι λιτός και σύντομος. Η μπάντα είναι τρομερά δεμένη παίζει σαν καλά γρασαρισμένη μηχανή έχει εντυπωσιακό show και έχει μπει σε άλλη κατηγορία από αυτή που βρίσκονται ας πούμε οι DESTRUCTION ή οι SODOM εδώ και πολλά χρόνια.

Δεν μπορώ να πω ότι δεν χαίρομαι με κάτι τέτοιο. Αντίθετα πάντα εκτιμούσα τον Mille για την ποικιλία της μουσικής του. Πρέπει όμως να πω ότι εδώ και αρκετό καιρό η μπάντα επαναλαμβάνει το ίδιο μοτίβο, το οποίο ναι μεν πουλάει, ναι μεν το γουστάρει πολύ η νέα γενιά, αλλά εμένα προσωπικά δεν έχει να μου πει κάτι. Την τελευταία δεκαετία είναι μια επανάληψη του ίδιου πράγματος με κομμάτια στο ίδιο μοτίβο ρεφραίν σλόγκαν κτλ. κάτι που δε με συγκινεί.

Δεν είναι η μουσική ταυτότητα των KREATOR αυτό και ζωντανά παίζουν πλέον κατά 85-90% κομμάτια της νέας εποχής μιας και όταν κάτι ακούγεται από τα παλιά χρόνια οι αντιδράσεις είναι αρκετά χλιαρές. Έχουν κερδίσει μια ολόκληρη νέα γενιά και μπράβο τους. Θέλει μεγάλη μαγκιά να το καταφέρεις αυτό και να παραμένει συγχρόνως. Απλά εμένα όλη αυτή η επιτηδευμένη εμπορικότητα δεν αγγίζει την καρδιά μου….

Για το κλείσιμο της βραδιάς διάλεξα την EIVOR η οποία για ένα περίπου τέταρτο που πρόλαβα κράτησε το αρκετό κοινό της μικρής σκηνής με την dark folk rock μουσική της και μια φωνή που σε ταξιδεύει σε κόσμους που οι νεράιδες μαγεύουν τους περαστικούς ταξιδιώτες…

Day 4 loading …

Live Report Γιώργος Καραγιάννης

Με λύπη αναγκάστηκα να αφήσω πίσω την χαρά ότι θα εβλεπα TOXIC HOLOCAUST μιας και καταφέραμε να φτάσουμε στο φεστιβάλ λίγο πριν της 5. Άκουσα λιγο UOMAMMUT στην τρίτη σκηνή που άνοιξε σήμερα αλλά δεν με κράτησαν μιας και αν και έπαιζαν ικανοποιητικά ο ήχος τους δεν ταίριαζε μέσα στη ντάλα ήλιο.

Η απόφαση ήταν κοινή. GUTALAX. Και ήταν από τα πιο σκοτεινά όμορφα πράγματα που έχω κάνει εδώ και καιρό. Τα πράγματα είναι απλά. Μη χάσετε το λάιβ στην Αθήνα. Για 45 λεπτά ένα τεράστιο πάρτι  αγνού gore n roll ξεσήκωσε όλους στο κοινό. Μέχρι και άνθρωποι 60 χρόνων διασκέδαζαν την μοναδικότητα των GUTALAX. Ένα μεγαλο μέρος του κοινού ντύθηκε σαν τους Τσέχους θεούς της βρώμικης τουαλέτας. Σωσίβια, μπάλες θαλάσσης, σωσίβιες λέμβοι, κουκλάκια και ότι άλλη χαζομάρα θες από το κοινό έκανε το πάρτι ακόμη πιο έντονο. Η διασκευή  2 δευτερολέπτων σε κομμάτι των Messugah προκάλεσε απίστευτο γέλιο. Ανυπομονώ για την εμφάνιση τους στην Αθήνα .

Στην άλλη σκηνή ξεκίνησαν οι KVELERTAK που στην αρχή φάνηκαν να πηγαίνουν πολύ καλά και να το διασκεδάζουν, αλλά δεν κατάφεραν να κρατήσουν τον κόσμο σε εγρήγορση και έδειχναν κουρασμένοι από την ζέστη μετά τα πρώτα δέκα λεπτά.

Οπότε, τραβήξαμε στην τρίτη σκηνή να δούμε  ARKONA, αλλά όσο τους είδατε εσείς αλλά τόσο τους είδα και εγώ. Δεν ξέρω γιατί ακυρώθηκε/ακύρωσαν  την εμφάνιση τους αλλά πραγματικά ξενέρωσα. Και μαζί μου και πολλοί φίλοι τους που είχαν έρθει με τα φολκ γουναρικά τους στους 35 βαθμούς!

Μόνη λύση να φύγουμε για θεούς SUFFOCATION. Ότι έσπειραν, έσπειραν. Ότι έδωσαν το 100% το έδωσαν. Ότι όλα τα όργανα παίχτηκαν με χειρουργική εντέλεια;  Παίχτηκαν. Αλλά δεν κατάφεραν να προσπεράσουν το party των GUTALAX.

Αφήσαμε στην μέση το σετ των SUFFOCATION να προλάβουμε τους D.R.I οι οποίοι έκαναν αυτό που έπρεπε, για να δώσει πόνο ο καθένας στον διπλανό του. Παίζοντας όλες τις επιτυχίες τους, το μέρος μετατράπηκε σε ένα τεράστι circle pit και ένα μάθημα από την oldschool γενιά στα καινούργια παιδιά .

Κατάφερα να μαζέψω τα κομμάτια μου και να δω λίγο από BRUTUS μόλις τελείωσαν οι D.R.I. το σετ τους και ομολογώ ότι δεν περίμενα να δω να κρατούν τον κόσμο σε τέτοια εγρήγορση. Οι Βέλγοι, με αρχηγό την τρομερή Stefanie, δημιούργησαν ένα άκρως χορευτικό κλίμα, με φοβερή απόδοση και ήχο που πραγματικά λυπήθηκα που οι ώρες του φεστιβάλ δεν σε αφήνουν να δεις κάποια πράγματα περισσότερη ώρα, όταν κυνηγάς να δεις όσες μπάντες περισσότερο μπορείς. Όπως και να έχει ανυπομονώ για την επόμενη επίσκεψη τους στην Ελλάδα.

Εδώ να τονίσω ότι σε σχέση με εχθές το κοινό ήταν τρομερά ετερόκλητο κάτι που έκανε το θέαμα ακόμη πιο όμορφο. Ηλικίες από μωρά μέχρι αμετανόητους 60ριδες και στυλιστικά look που ξεπερνούν την φαντασία του καθενός. Αλλά όλα αυτά δένουν με έναν μαγικό τρόπο, γιατί πραγματικά τα vibes του συγκεκριμένου φεστιβάλ, είναι κάτι παραπάνω από θετικά, με τον κόσμο να  “δένει” μεταξύ του σε κάθε διαφορετικό ήχο που προσφέρει η κάθε μπάντα.

Και μιας και είπαμε ήχο, θα πρέπει να πω ότι εκτός από μερικές αστοχίες ο ήχος του φεστιβάλ είναι κρυστάλλινος που σου επιτρέπει να ακούς τα πάντα χωρίς να χάνει σε δυναμικότητα και χωρίς να μπουκώνει και να υπερκαλύπτει τις μελωδίες.

Πίσω στην τρίτη σκηνή (έπεσε πολύ περπάτημα απόψε) να δούμε TERROR που μάζεψαν και τον περισσότερο κόσμο στην συγκεκριμένη σκηνή και κατάφεραν να ξεπεράσουν τον χαμό που έφεραν οι GUTALAX. Δεν τόλμησα να σκεφτώ να βρεθώ πολύ μπροστά γιατί την θέλω την ζωούλα μου και επειδή σε αυτές τις ηλικίες τα εγκεφαλικά και τα καρδιακά θερίζουν. Πέρα από την πλάκα, στις πρώτες σειρές, γινόταν μάχη και χάρηκα ιδιαίτερα που η μέρα είχε μια hardcore αύρα σε όλη της τη διάρκεια.

Φεύγω δέκα λεπτά πριν τελειώσουν οι TERROR να προλάβω την εκκίνηση των thrash θεών TESTAMENT και πετυχαίνω τους DRAGONFORCE να παίζουν διασκευή στο My heart will go on της Celine Dion και καταλαβαίνω γιατί στην ηλικία μου το πολύ τυρί κάνει κακό. Μίλησα για power metal και τυρί και επέλεξα να βάλω κάτι στο στομάχι μου να αντέξουμε για την συνέχεια .

Για τους TESTAMENT δεν θα πω πολλά τους είδατε πριν λίγες μέρες στην Πλατεία νερού και έκαναν αυτό που έπρεπε. Έσβησαν ότι είχε προηγηθεί με ένα bay area thrash ολοκαύτωμα παίζοντας κομμάτια μόνο από το Legacy και New Order και κέρδισαν το βραβείο του μεγαλύτερου πιτ με το ιστορικό ” Into the Pit” που έκλεισε και την εμφάνιση τους.

Αποφάσισα να κάτσω επιτέλους στο μπαρ να ξαποστάσω λίγο και τελικά η απόφαση ήταν πολύ σωστή,  μιας και μόλις ξεκίνησαν να παίζουν οι THE DILLINGER ESCAPE PLAN σε κανένα σημείο δεν με έκαναν να ασχοληθώ περισσότερο μαζί τους. Κακή εμφάνιση, με κακό ήχο. Περίμενα πολλά περισσότερα από αυτούς. Ίσως ο κάκιστος ήχος να επηρεάσε τόσο που πήγαν όλα λάθος, μιας και η ιδιαιτερότητα της μουσικής τους απαιτεί να υπάρχει ποιότητα στον τομέα αυτό. Αλλά δυστυχώς…άνθρακες ο θησαυρός….

Το μεγάλο όνομα της βραδιάς ήταν έτοιμο να ξεκινήσει. Οι AMON AMARTH με κάποιες άστοχες δισκογραφικά κινήσεις με έχουν κάνει να τους αφήσω λίγο πίσω, βάλε και την μέτρια για μένα εμφάνιση στο Release που δεν είχε την σπιρτάδα και την φλόγα που είχα συνηθίσει από αυτούς.

Με ένα πιο speedατο set και με πολύ κέφι και όρεξη έκαναν το φεστιβάλ άνω κάτω. Κράτησαν τα θεατρικά πάνω στην σκηνή μόνο που αυτή τη φορά τα pyro έδιναν και έπαιρναν σχεδόν σε κάθε κομμάτι και στο τέλος δεν κατάλαβε κανείς πότε τελείωσε η εμφάνιση τους.

Εδώ να πω ότι πάντα για μένα θα είναι ένα παράπονο που στην χώρα μου τα συγκροτήματα δεν έρχονται με αυτό που πραγματικά έχουν σαν stage show και πάντα κάτι λείπει στο τέλος σε σχέση με αυτό που βλέπουμε στο εξωτερικό….

Ενδιάμεσα στο σετ των AMON AMARTH αποφάσισα να χαρίσω ένα δεκάλεπτο στους THE BLACK DAHLIA MURDER που προς έκπληξη μου παρόλο που φαινόταν ότι ο κόσμος επικεντρώθηκε στους Amon κατάφεραν να κρατήσουν στην μικρή σκηνή περίπου τα 3/5 από τον κόσμο που είχαν πριν οι TERROR και στα δύο κομμάτια που άκουσα εκτός από τον Brian που είναι πραγματικά μορφή, η μπάντα με τον κόσμο έδενε με έναν τρόπο τελετουργικό λες και ο κόσμος ειδικά στις πρώτες σειρές είχε βρεθεί σε μια άγρια διαφορετική πραγματικότητα.

Με το τέλος των Amon ξεκίνησα για το ξενοδοχείο μιας και είχα ήδη συμπληρώσει 9 ώρες στο φεστιβάλ και όσο και να τους γουστάρω μετά από όλο αυτό δεν θα κάτσω να δω CONVERGE στις 2.30 το πρωί….

Η ώρα δείχνει 4.20….τιποτα δεν είναι τυχαίο…Day 3 is loading….

Live Report Γιώργος Καραγιάννης