Sabaton, Savatage και Epica μοιράστηκαν τη σκηνή για την τελευταία μέρα του festival και συγχρόνως έναν αποχαιρετισμό στην Πλατεία Νερού, που φιλοξένησε live για τελευταία φορά. Πολλά ειπώθηκαν πριν από το live για το lineup, τη σειρά του και όλα, εμείς θα εστιάσουμε εκεί που ξέρουμε καλύτερα: στο τι ζήσαμε!

Epica

Παρότι η προσέλευση μεγάλου μέρους του κόσμου έγινε κάτι παραπάνω από έγκαιρα, δυστυχώς το φετινό περίεργο φαινόμενο με τους υπολογισμούς του χρόνου ανάμεσα σε άνοιγμα θυρών και εκκίνηση του live μας “χτύπησε” για ακόμα μία φορά, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να ακούσουμε τα πρώτα 2 κομμάτια έξω από τον χώρο της Πλατείας Νερού. Δεν αντιλαμβάνομαι ακριβώς τι έχει πάει τόσο λάθος φέτος, καθώς δεν θυμάμαι να έχω ζήσει κάτι παρόμοιο σε καμία άλλη χρονιά, πόσο μάλλον 3η φορά σερί φέτος.

Το πρώτο πράγμα που έγινε αντιληπτό όντας πλέον μέσα, ήταν ο πραγματικά μεγάλος αριθμός κόσμου, κάτι που επίσης δεν θυμάμαι τόσο έντονα σε παλαιότερη χρονιά στο εκάστοτε εναρκτήριο συγκρότημα. Παρότι ο καιρός μας έκανε την χάρη με αρκετά ευνοϊκότερες θερμοκρασίες, ήταν φανερό πως τόσο η Simone όσο και η υπόλοιπη συντροφιά της έδιναν μάχη ενάντια στον ήλιο. Πιθανόν να ήταν και αυτός ο λόγος που ένιωσα το συγκρότημα να στερείτε της ενέργειας παλαιότερων εμφανίσεων του τόσο στον χώρο όσο και γενικά στην χώρα μας.

Μην παρεξηγηθώ, οι Epica έπαιξαν εξαιρετικά, με χαμόγελο και φανερή χαρά που βρισκόντουσαν ξανά μαζί με το Ελληνικό κοινό, απλά χωρίς την τρομερή σκηνική παρουσία και ενέργεια που εγώ τους έχω “μάθει” επί σκηνής. Και μιλώντας για σκηνή, φέτος μας ήρθαν με πολύ ωραίο σκηνικό στήσιμο, υπερυψωμένα τύμπανα και τέτοια καλούδια.  Παρότι δεν είμαι ιδιαίτερα φίλος του υλικού τους, δηλώνω φίλος του τι βγάζουν επί σκηνής και για ακόμα μια φορά δεν απογοήτευσαν ούτε παικτικά, ούτε ηχητικά ούτε και στην επιλογή του setlist. Και φυσικά η Simone Simons αποτελεί τρανό παράδειγμα του τι σημαίνει να είσαι άψογος σε αυτό που κάνεις.

Savatage

Αφού λοιπόν μας ζέσταναν οι Epica, ήρθε η ώρα για τη στιγμή που πολλοί από μας περίμεναν ότι δε θα ζήσουν ποτέ. Οι θρύλοι ήταν πίσω στη σκηνή, μπορεί χωρίς τον Jon, αλλά αυτό που θα απολαμβάναμε ήταν τα ιστορικά μέλη των Savatage και όλα τα κλασικά τους κομμάτια, συν κάποια εξτραδάκια.

Το λογότυπο στο backround άλλαξε, ο Jeff Plate βγήκε στη σκηνή και το κοινό άρχισε τις ενθουσιώδεις φωνές. Με το intro του “Morphine Child” να παίζει στο backround, τα υπόλοιπα μέλη βγήκαν κι εκείνα στη σκηνή, με τελευταίο τον Zak. Ξεκίνημα με “Dead Winter Dead” δεν περίμενα, καθότι δε γνώριζα και το setlist, αλλά το κοινό δε φάνηκε να ξαφνιάζεται ούτε να «ξεχνάει» τους στίχους. Εκεί που, όμως, έγινε ο χαμός ήταν όταν ακούστηκε το riff του “Jesus Saves”, αυτής της ξεσηκωτικής κομματάρας που προκάλεσε και το πρώτο pit. Eκεί, βέβαια, προσωπικά μου φάνηκε η πρώτη έλλειψη του Jon, αλλά χαλάλι.

Το “This is The Time” (1990) μου φάνηκε παράξενη επιλογή και η αλήθεια είναι πως και το κοινό δεν αντέδρασε έντονα, αλλά μάλλον ήταν η κατάλληλη προετοιμασία για τον οδοστρωτήρα των “Stranger Wings” και “Sirens” που ακολούθησε με νέους και «όχι και τόσο νέους» fans των Savatage να συγκινούνται βαθύτατα. To “Lights Out” ήταν το επόμενο, μαζί με το “Handful of Rain” και ένα ακόμα κομμάτι από το “Edge of Thorns” του 1993, το “Miles Away”, με τον Zak να δίνει πόνο.

Σ’ αυτό το σημείο η μπάντα επέλεξε να μας δώσει και μια power ballad, κι αυτό δεν ήταν άλλο από το ασύγκριτο “Tonight He Grins Again”, που ένωσε απανταχού μεταλάδες με τους πονεμένους στίχους του. Συνέχεια με το πιο περίπλοκο κομμάτι που επέλεξαν να μας δώσουν, το “Chance”. Εκεί θα πω είδα πολλά στόματα ν’ ανοίγουν, ειδικά μάλλον με όσα άτομα δεν είχαν έρθει σε ιδιαίτερη επαφή με τους Savatage, ειδικά τους Savatage των 90’s. Και κάπου εκεί ο Zak μας είπε ότι θα μας μεταφέρει ένα μήνυμα από τον “Mountain King”, εννοώντας φυσικά τον Jon Oliva. Σε άριστο… playback, όπως είναι φυσικό, ο Jon εμφανίστηκε στην οθόνη και «τραγούδησαν» μαζί με την υπόλοιπη μπάντα το “Believe”. Ε, αυτό δε γίνεται να μην το ξέρουν όλοι, επομένως εκείνη τη στιγμή όλες οι φωνές ενώθηκαν και δημιούργησαν μια υπέροχη ατμόσφαιρα.

Πλησιάζοντας στο τέλος του set και περνώντας, για να λέμε την αλήθεια, λίγο γρήγορα από το ένα κομμάτι στο άλλο οι Savatage έπαιξαν back-to-back ύμνους. Αρχικά, το εξαιρετικό “Gutter Ballet” που απέδειξε γιατί ήθελαν 2 session πληκτράδες για όσα άτομα απορούσαν στην αρχή του show, ακολουθούμενο από την υπερκομματάρα που μας σύστησε τον Zak στη μπάντα. Μιλάω φυσικά για το “Edge of Thorns” το οποίο «λύγισε» το κοινό με τις στιχάρες του και το ασύλληπτο σόλο του Criss, διά χειρός βέβαια… Chris. Για κλείσιμο μας είχαν 2 κομμάτια που και πάλι προκάλεσαν metalικό χαμό το “Power of the Night” και, φυσικά, το “Hall of the Mountain King” με τον κόσμο να γίνεται και πάλι ένα, τόσο στα pits, όσο και φωνητικά. Ναι, επιλέγω να παρακάμψω το κάκιστο AI του “Mountain King”.

Όσον αφορά το setlist και τη συνολική εικόνα της μπάντας, νομίζω δε μπορούμε να έχουμε παράπονο. Προφανώς και αναμέναμε ότι το βάρος θα πέσει στη μετά το 1990 δισκογραφία, δεδομένης και της σύνθεσης. Και μπορεί σε σημεία να απόρησα με τις επιλογές των τραγουδιών, αλλά Savatage είσαι, με τόσες κομματάρες. Δεν απογοητεύεις ποτέ.

Η μπάντα παρουσιάστηκε δεμένη, με ηγέτη και σε εξαιρετική φόρμα, τον «στουντιακό» Zak. Αν κάτι μου έλειπε προσωπικά ήταν λίγη παραπάνω «ψυχή», την οποία και θα έδινε σίγουρα ο Mountain King. Φυσικά τεράστια και η έλλειψη του Criss, που πραγματικά ξέραμε ότι δε μπορούσε να αντικατασταθεί ποτέ στην ουσία. Σε σημεία παρουσιάστηκαν κάπως πιο «διεκπαιρεωτικοί» με λιγότερη επαφή με το κοινό, αλλά εδώ οφείλουμε να τους δικαιολογήσουμε γιατί παρουσίασαν 15 ολόκληρα τραγούδια (κι ένα Intro) σε λίγη ώρα, πολλά μεγάλης διάρκειας. Δεν ξέρω πως είναι το ολοκληρωμένο show Savatage, σίγουρα θα περιλαμβάνει και τον Jon και ελπίζω να το μάθω. Φέρτε τους, λοιπόν, ξανά και αυτή τη φορά headliners!

Sabaton

Θα ήταν τεράστια υπερβολή να πούμε ότι η Πλατεία Νερού άδειασε μετά τους Savatage, όντως, βέβαια, αρκετός κόσμος έφυγε. Οι Sabaton, όμως, έχουν τους δικούς τους οπαδούς και γι’ αυτούς θα έδιναν ένα ακόμα πολύ ξεσηκωτικό show. Έχοντας περάσει πολλές «εποχές» μέσα από τις πολεμικές τους διηγήσεις, αυτή τη φορά το σκηνικό θύμιζε περισσότερο κάτι πιο… μεσαιωνικό και σταυροφορικό.

Κι όμως, το ξεκίνημα το έδωσε το κλασικό κομμάτι τους “Ghost Division”, με το κοινό να παραληρεί και το πρώτο «μπαμ» να ακούγεται με τις φωτιές να τινάζονται στον αέρα. Ήταν μία απ’ τις πολλές φορές που θα επαναλάμβαναν το σκηνικό κατά τη διάρκεια του set. Προσωπικά, βέβαια, έχω να παρατηρήσω ότι μετά την πρώτη φορά που ακούστηκε η «έκρηξη», χάθηκε κάπως το ενδιαφέρον και περισσότερο γινόταν λίγο τρομακτικό (μας έσκιαζαν κοινώς).

Τη συνέχεια οι Σουηδοί την έδωσαν με ένα καινούριο single τους, το “Yamato”, το οποίο το κοινό φάνηκε να γνωρίζει καλά. Ακολούθησαν κομμάτια από πιο πρόσφατους δίσκους τους, ενώ η μπάντα αρκετά συχνά «διέκοπτε» το set «μιλώντας» μεταξύ τους και προλογίζοντας τα κομμάτια. Κάπου εκεί ο Per ευχαρίστησε το ελληνικό κοινό και προλόγισε πως έχουν τραγουδήσει αρκετά για τον πόλεμο, οπότε θα έλεγαν αυτή τη φορά κι ένα τραγούδι για την ειρήνη. Κι η επιλογή δεν ήταν άλλη από το “Christmas Truce”, το οποίο και είπαν με τη συνοδεία τριών έξτρα backing φωνών, κάνοντας το σκηνικό μεγαλειώδες και «χιονισμένο». Ίσως το προσωπικό μου highlight από την εμφάνισή τους.

Αυτό που βρήκα κάπως εντυπωσιακό, ήταν πως τη συνέχεια δεν πήραν όπως περίμενα παλιότερα κομμάτια, αλλά κομμάτια από πρόσφατους δίσκους τους, όπως το “Soldier of Heaven” και “Crossing the Rubicon” που αποδεικνύουν πως η μπάντα είναι στην άνοδο ακόμα, ενώ διαμορφώνεται και σε επίπεδο ήχου. Το κοινό, κάθε άλλο παρά ξενέρωσε μ’ αυτές τις επιλογές, αλλά έδειξε να έχει ακολουθήσει τη μπάντα και τις ιστορίες της, τραγουδώντας και χοροπηδώντας πάνω-κάτω συνέχεια.

Πολλές «κανονιές» αργότερα οι Sabaton παρουσίασαν ένα ακόμα single τους, το κομμάτι “Bismarck”, ώσπου ήρθε και η ώρα για τα τανκς. Μιλάω φυσικά, για το “Primo Victoria”, το γνωστότερο κομμάτι τους, που σιγοτραγουδήθηκε, μάλλον φωνάχτηκε από όλο το συναυλιακό χώρο. Κι εκεί κάπου ήρθε το τελευταίο μέρος του show με τους Sabaton να παρουσιάζουν το επίσης πασίγνωστο, “Coat of Arms”. Αγαπημένο του ελληνικού κοινού, μπορείτε να φανταστείτε τον πανζουρλισμό και τις ιαχές των χιλιάδων θεατών. Κλείσιμο με “Swedish Pagans” και “To Hell and Back” και οι Σουηδοί αποχαιρέτησαν την Ελλάδα, ως το σίγουρο επανιδείν.

Δε δηλώνω σε καμία περίπτωση ειδικός των Sabaton, μιας και η μουσική και η αισθητική τους δεν είναι κάτι που με αγγίζει ιδιαίτερα. Ωστόσο, είναι κοινή παραδοχή πως δίνουν ένα εξαιρετικό show και αυτό έκαναν για άλλη μια φορά. Μπορεί η μπάντα να μην ήταν στο επίπεδο που έχει παρουσιαστεί στο παρελθόν στην Ελλάδα, ειδικά ο Joakim που κυρίως στην αρχή μου φάνηκε να ζορίζεται κάπως, αλλά το κοινό τους ήταν εκεί και έδωσαν σε κάθε περίπτωση το 100% τους για αυτό.

Είναι δεδομένο πως θα τους ξαναδούμε στην Ελλάδα, ίσως μετά και την κυκλοφορία του νέου δίσκου τους. Και, όπως απέδειξαν και με τις επιλογές των κομματιών τους, δεν αποτελούν nostalgia thing, αλλά ένα «παρόν» για το metal, είτε αυτό αρέσει, είτε όχι. Και ποιος ξέρει τι άλλο θα σκεφτούν μέχρι τότε για να κάνουν ακόμα πιο μεγαλειώδες το show τους;

Και κάπως έτσι αποχαιρετούμε την Πλατεία Νερού που μας χάρισε τόσες αναμνήσεις 10 χρόνια τώρα. Until the next one, όπου κι αν είναι αυτή!

Live Report: Metalradio Team

Photos: Release Athens

Ανεβήκαμε στο χώρο λίγο μετά το άνοιγμα και ήταν όμορφο που ο κόσμος είχε αρχίσει να ανεβαίνει από νωρίς. Η ανθρωπογραφία του κοινού αρκετά διαφορετική από τις φάτσες που βλέπεις σε metal συναυλίες αφού το κοινό είναι πιο ευρύ και πιο εναλλακτικό για αυτή τη μπάντα. Και οι Godsmack ανήκουν στην κατηγορία των συγκροτημάτων που δεν ακούγονται πουθενά στα fm αλλά από ότι αποδείχθηκε αυτό δεν έχει σημασία.

Ακριβώς στις 8 και είκοσι όπως ήταν προγραμματισμένο ανέβηκαν στη σκηνή οι SixForNine. Απογείωσαν τη διάθεση και ανέβασαν την ένταση. Από τον ενθουσιασμό, τις αντιδράσεις και τον παλμό φάνηκε ότι μέρος του κοινού είχε έρθει για τη μπάντα και σίγουρα έδωσαν την δική τους πινελιά στη βραδιά. Ο ήχος ήταν άψογος και οι SixForNine σε μεγάλη φόρμα. Το στυλ των SixforNine είναι πολύ κοντά στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και αν με ρωτάτε θεωρώ ότι ήταν το πιο σωστό ταίριασμα συγκροτημάτων με τους Godsmack. Έπαιξαν αγαπημένες επιλογές από το δεύτερο άλμπουμ τους Parallel Universe όπως τα More Than Words Can Say, Bullet Off Its Course, Life Devouring Demons, Sea of Lies κρατώντας τον ρυθμό ψηλά. Φρόντισαν να μας παρουσιάσουν το νέο τους τραγούδι K-NOT Your Savior που κυκλοφόρησε λίγο πριν την εμφάνιση στο Λυκαβηττό και με την ατμόσφαιρά του ήρθε και ταίριαξε γάντι με το χώρο, αλλά και το Shoot For The Stars που είχε βγει το 2025 . Όπως μετέφερε ο Φώτης εκ μέρους της μπάντας ήταν η πρώτη φορά που εμφανίστηκαν στο Λυκαβηττό και χάρηκαν για αυτό φαντάζομαι όσο και εμείς που τους απολαύσαμε. Μάλιστα στο τέλος του σετ τους έπαιξαν με το κοινό για να “δείξουμε” ότι είμαστε μουσικό κοινό με το Φώτη να μας καθοδηγεί και να απαντάμε.

Μετά από το σύντομο change over και με την ακρίβεια λεπτού χαμήλωσαν τα φώτα και άρχισε να παίζει το For Those About To Rock των ACDC. Δεν νομίζω οτι μπορώ να βρω λέξεις να χωρέσουν τον ενθουσιασμό, την ανατριχίλα, τη χαρα όταν πλημμύρισε η σκηνής με φώτα και άρχισαν να παίζουν το When legends rise οι GODSMACK! Σε τέλεια αρμονία και με φοβερό παλμό μας άρπαξαν απο το χεράκι και μας απογείωσαν! Ήχος οδοστρωτήρας, η μπάντα κουρδισμένη στην παραμικρή λεπτομέρεια, σε τέλειο συγχρονισμό να παίζουν χωρίς διακοπες με το ένα τραγούδι να αναδύεται από το προηγούμενο κάνοντας ένα τέλειο build up και το κοινό από κάτω να ακολουθεί και να τραγουδάει όλα τα τραγούδια κουπλέ ρεφρέν! Στίχο στίχο! Όταν κάποια στιγμή έκαναν μια παύση ο Sully αναρωτήθηκε, “Είμαστε 31 χρόνια μπάντα, γιατί μας πήρε τόσο καιρό να έρθουμε στην Ελλάδα;” Με το κοινό να δίνει όλο και περισσότερο παλμό ενθουσιάστηκε ακόμη περισσότερο, ξεκινάνε το Voodoo και βάζει το κοινό να τελειώσει το στίχο “...And I don’t remember why I came” “That’s f@#ng beautyfull”.

Όλα τα τραγούδια από εκείνα που επανέφεραν από το μακρινό 1998 μέχρι τα πιο πρόσφατα ακούγονται απίστευτα καλύτερα πάνω στη σκηνή και όσο τους παρακολουθούσα σκεφτόμουν… Έτσι γίνεται! Σέβεσαι το κοινό σου και παρουσιάζεσαι μπροστά του απόλυτα προετοιμασμένος! Αλλά από ότι φαίνεται δεν ενθουσιάστηκε μόνο το κοινό αφού και ο Sully μας είπε οτι δεν θα μπορούσαν να έχουν επιλέξει καλύτερο μέρος για να ξεκινήσουν την περιοδεία τους. Λίγο μετά το Voodoo διαπιστώσαμε ότι το σετ των τυμπάνων του Mangini κυλάει πάνω στην σκηνή, ένα δεύτερο σετ έρχεται μπροστά και παίζει τύμπανα ο Sully. Κάνουν μια απίστευτη “μάχη” και καταλήγουν να παίξουν λίγο από το ρυθμό αγαπημένων τραγουδιών – “Back in Black”, “Walk This Way”, “Enter Sandman”, “Moby Dick”, “Tom Sawyer” . Επαναφορά με το Whatever και χαμηλώνουν τα φώτα. Στη σκηνή με ένα προβολέα πάνω, το πιάνο που γράφει scarsfoundation.org και είναι η ώρα για το Under Your Scars η πιο συναισθηματική στιγμή της βραδιάς με τον Sully να αφιερώνει το τραγούδι σε όλους όσους έχουμε χάσει κάποιον σημαντικό για εμάς, σε αγαπημένους μουσικούς που χάσαμε είτε από αυτοκτονία είτε από εθισμό…”Όπως 31 χρόνια μας δίνετε την αγάπη σας έτσι και εμείς ανταποδίδουμε αν ξέρετε κάποιον που χρειάζεται βοήθεια επικοινωνήστε με την σελίδα που είναι πάνω στο πιάνο”. Σβησμένα φώτα αναμένοι φακοί κινητών και όλο το θέατρο του Λυκαβηττού τραγουδάει, νιώθει, συγκινείται.

Για να σπάσει αυτή την ατμόσφαιρα επανέρχονται με το Come together ακολουθεί το Bulletproof που χορεύει όλο το θέατρο στον κυματισμό που έδωσε το ρυθμό ο Sully και κλείσιμο με το απόλυτο I stand alone.

Νόμιζα δεν θα έβρισκα λέξεις να περιγράψω πόσο γεμάτη συναισθήματα ήταν η βραδιά της 23ης Ιουλίου, και τώρα ξαναδιαβάζοντας τα παραπάνω πάλι νιώθω ότι η περιγραφή είναι φτωχή μπροστά σε αυτή την ομαδική εκπλήρωση μιας μουσικής επιθυμίας τόσων φίλων των Godsmack που έχουν συνδέσει κομμάτι της ζωής τους μαζί τους. Κρατάω την υπόσχεση που μας έδωσε, οτι όσο παίζουν μουσική θα είναι πρόθυμοι να επιστρέψουν για να ξαναβρεθούν μαζί μας και εμείς σίγουρα θα τους περιμένουμε!

Setlist

When Legends Rise

You and I

Cryin’ Like a Bitch!!

Straight Out of Line

Awake

Surrender

Keep Away

Speak

Voodoo

Batalla de los tambores

( “Back in Black”, “Walk This Way”, “Enter Sandman”, “Moby Dick” and “Tom Sawyer” )

Whatever

Encore:

Under Your Scars

Come Together

(The Beatles cover) (with “Stairway to Heaven” outro)

Bulletproof

I Stand Alone

Live Report Hellena Mihailidou
Photo report Ejekt Festival

Δείτε την βίντεο συνέντευξη

Ashes of Ares

Πρώτοι στη σκηνή ανέβηκαν οι Ashes of Ares, μια μπάντα που ιδρύθηκε μόλις το 2012, αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για «πρωτοεμφανιζόμενους» καλλιτέχνες, μιας και ο πυρήνας της μπάντας δεν είναι άλλοι από τους Matt Barlow (φωνή) και Freddie Vidales (κιθάρα) -αμφότεροι πρώην μέλη των Iced Earth. Αυτό που ανέμενε το κοινό ήταν τα heavy riffs του Vidales, τη γεμάτη συναίσθημα φωνή του Barlow και… ένα setlist γεμάτο Iced Earth. Και αυτά ακριβώς πήραμε!

Ο ήχος ήταν πράγματι γεμάτος όγκο και συναίσθημα με τη μπάντα να δίνει ένα πλούσιο performance τόσο ηχητικά, όσο και επικοινωνιακά. Στο επίπεδο των κομματιών που ακούστηκαν, παρότι οι Ashes of Ares κατέφθασαν με τον τέταρτο δίσκο τους να έχει βγει μόλις πέρσι, με τίτλο “New Messiahs”, τα 6/10 κομμάτια ήταν πράγματι ένα tribute στους Iced Earth.

H μπάντα άνοιξε με δύο τραγούδια από το δίσκο “New Messiahs”, με το ομώνυμο και το πολύ δυνατό “Wake of Vultures”, πριν μας «βυθίσουν» στη νοσταλγία και στους Iced Earth. “Dark Saga” και μετά το highlight της βραδιάς, το εξαιρετικό “I Died for You”, τα οποία ξεσήκωσαν το κοινό. Για τη συνέχεια είχαμε “Violate” και “Vengeance is Mine”, ενώ η μπάντα επέστρεψε για λίγο και πάλι στο δικό της υλικό με το “The Iron Throne”. Για το κλείσιμο μας έδωσαν το “Burning Times” και μας χάρισαν λιγάκι από το “Dante’s Inferno”, με το κλείσιμο να πηγαίνει σε ένα δικό τους κομμάτι το «The One-Eyed King”.

Σε γενικές γραμμές η μπάντα ήταν σε top φόρμα, ο Barlow μας συγκίνησε με την αψεγάδιαστη φωνή του και ήταν πραγματικά ανακουφιστικό να ακουστούν τα συγκεκριμένα κομμάτια ξανά μετά από τόσο καιρό, με τη συγκεκριμένη σύνθεση.

Setlist: New Messiahs, Wake of Vultures, Dark Saga (Iced Earth cover), I Died For You (Iced Earth cover), Violate (Iced Earth cover), Vengeance is Mine (Iced Earth cover), The Iron Throne, Burning Times (Iced Earth cover), Dante’s Inferno (τελευταίο ρεφραίν μόνο), The One-Eyed King

Saxon

Με ήλιο ακόμα ψηλά και τη ζέστη να παραμένει, στη σκηνή ανέβηκαν οι θρύλοι του heavy metal Saxon. Με μια τεράστια και πολυποίκιλη δισκογραφία στο δυναμικό τους, από τον Biff και την παρέα περιμέναμε ν’ ακούσουμε με ανυπομονησία τόσο τις πιο πρόσφατες δημιουργίες τους, όσο και τα all-time-classics τους.

Μπορεί ο τελευταίος τους δίσκος, με τίτλο “Hell, Fire and Damnation” να έχει πια 2 χρόνια που έχει κυκλοφορήσει, όμως αυτό δε σταμάτησε τη μπάντα από το να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία να μας τον θυμίσει ξεκινώντας με το ομώνυμο κομμάτι. Η επόμενη επιλογή ήταν το “Power and the Glory”, με το πάντα δυνατό “Dogs of War” να ακολουθεί. Εκεί που πραγματικά ανέβηκαν οι ταχύτητες ήταν στην -ας μου επιτρέπετε έκπληξη- του “Motorcycle Man”, το οποίο και δεν περίμενα να ακούσω καθώς είναι κομμάτι που επιλέγεται πιο σπάνια από τη μπάντα. Το “Heavy Metal Thunder” ακολούθησε και στη συνέχεια το “Dallas 1 PM” με τη μπάντα να μη διστάσει να μας δείξει στο background το βίντεο της δολοφονίας του Kennedy, δημιουργώντας μια ανατριχιαστική, αλλά και συναισθηματική στιγμή. “Strong Arm of the Law” για τη συνέχεια και μετά η riff-άρα του “And The Bands Played on”, με “Denim and Leather” και “Wheels of Steel” να μας μεταφέρουν σε ένα σκηνικό 80’s. Για το κλείσιμο δε μπορούσε να λείπει το ξεσηκωτικό “Crusader”, αλλά φυσικά και ένα από τα προσωπικά αγαπημένα μου “Princess of the Night”.

Σε επίπεδο setlist η μπάντα είχε πολλές επιλογές και παρότι δεν αντιπροσωπεύθηκαν προσωπικά μου αγαπημένα όπως το “747” ή το “Unleash The Beast”, όπως μας θύμισε κι ο Biff o χρόνος επέτρεπε αυτά τα 12 τραγούδια, τα οποία ήταν πράγματι ένα κι ένα. Σε επίπεδο απόδοσης η μπάντα ίσως δεν ήταν στο ίδιο επίπεδο με προηγούμενες χρονιές, αλλά σίγουρα έκανε νέους fans, φέρνοντας τις κλασικές κομμματάρες της στη σκηνή. Σε συνολικό επίπεδο οι Saxon ήταν απολαυστικοί για άλλη μια φορά, παρά την τεράστια έλλειψη του Paul Quinn πίσω από την κιθάρα που αποχώρησε το 2023.

Setlist: Hell, Fire and Damnation, Power and the Glory, Dogs of War, Motorcycle Man, Heavy Metal Thunder, Dallas 1PM, Strong Arm of the Law, And the Bands Played On, Denim and Leather, Wheels of Steel, Crusader, Princess of the Night

Helloween

Ό,τι κι αν πει κανείς γι’ αυτή τη μπάντα είναι λίγο. Ειδικά μετά την επανένωση του 2017, έχουν φύγει απ’ το επίπεδο της μπαντάρας κι έχουν πάει στο επίπεδο των εξαιρετικών all-around shows και αυτό αναμέναμε για άλλη μια φορά. Και -spoiler alert- το έκαναν και πάλι!

Μα είναι δυνατόν έναρξη με “March of Time” να πάει λάθος; Μπορεί να περιμέναμε έναρξη με κάποιο νέο κομμάτι, αλλά οι Helloween εκεί πιστοί στο να μας ξεσηκώσουν με την υπερκομματάρα από το “Keeper of the Seven Keys 2”. Από την πρώτη στιγμή η μπάντα φάνηκε σε εξαιρετική φόρμα, σημάδι που έδειχνε τι θα ακολουθούσε.

Στη συνέχεια, τον λόγο πήρε ο φίλος μας o “Keeper”, δηλαδή ο φανταστικός narrator των Helloween που μας προετοίμαζε σε κομβικά σημεία για τα κομμάτια που θα ακολουθούσαν καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας. Κι εκεί η πρώτη έκπληξη: “The King for a 1000 years”! Μπορεί το κοινό να μην έχει βαρεθεί τα 2 κλασικά «έπη» τους, αλλά πολύ καλοδεχούμενο προσωπικά το συγκεκριμένο, έτσι για την αλλαγή ρε παιδί μου. “Future World” για τη συνέχεια και μετά απότομη προσγείωση στο 2025 και στον τελευταίο τους δίσκο “Giants and Monsters” με το “This is Tokyo”. Και μετά… το χάος! Δεν περίμενα ποτέ ειλικρινά πως θα άκουγα το “We Burn” live, ένα κομμάτι που θεωρώ ένα από τα καλύτερα εναρκτήρια κομμάτια σε δίσκο που ‘χουμε δει σ’ αυτή τη μουσική που αποκαλούμε metal.

“Twilight of the Gods” για τη συνέχεια και μετά από ένα ακόμα διάλλειμμα του Keeper ανέλαβε ο Kai Hansen τα φωνητικά φέρνοντας την κομματάρα “Ride the Sky” για άλλη μια φορά στη σκηνή. Άλλο ένα κομμάτι από τα νέα η μπαλάντα “Into the Sun” έριξε λίγο τους τόνους, με το τίμιο “Hey Lord!” της δισκάρας “Better Than Raw” του 1998 να ακολουθεί. Μετά ακολούθησε το “Universe (Gravity of Hearts)”, γραμμένο από τον «νεότερο» από τους 3 κιθαρίστες τους, τον Sascha Gerstner, και πάλι από το νέο δίσκο, με τη συνέχεια στο “Hell Was Made in Heaven”, μια επιλογή που δεν περίμενα και τόσο να ακούσω.

Η συνέχεια άνηκε στον Dani Loeble που μας χάρισε ένα ξεσηκωτικό drum solo που οδήγησε φυσικά στο fan-favorite “I Want Out”, που χρησιμοποιήθηκε ευρηματικά εδώ όχι στο Encore. Μετά οι δύο τραγουδιστές της μπάντας πήραν τις καρέκλες τους και την ακουστική τους κιθάρα και μας χάρισαν μια γέυση της μπαλαντάρας “In the Middle of a Heartbeat” και φυσικά του πολυαναμενόμενου για τους fans “A Tale that Wasn’t Right”. H συνέχεια ήταν πιο ξεσηκωτική με το καλύτερο ίσως κομμάτι του νέου δίσκου της μπάντας το “A Little is A Little Too Much” και του “Heavy Metal is The Law” με τον Hansen και πάλι στα φωνητικά. Ο Keeper μας «έχτισε» και πάλι το ένα εκ των 2 γνωστών επών, το “Halloween” και κάπου εκεί μας είπαν ψέματα ότι μας χαιρετούν.

Η συνέχεια γνωστή: “Eagle Fly Free” και χαμός με Kiske μόνο στα φωνητικά, ενώ ο Deris ανέλαβε την κομματάρα, το “Power”. Για το τέλος μας έδωσαν το “Dr. Stein” και το τελευταίο verse του “Keeper of the Seven Keys” (γιατί δε μπορούσε να μην ακουστεί).

Συνολικά, για άλλη μια φορά η μπάντα σε top φόρμα να χαρίσει ένα από τα δυνατότερα performance της. Η επανένωση έχει αποδειχτεί κάθε άλλο παρά εμπορική, με τους 7 συνοδοιπόρους να φαίνεται ότι μοιράζονται με απόλυτη χαρά και αμείωτο ενθουσιασμό. Dani στα drums οδοστρωτήρας, Markus στο μπάσο αέναος και Sascha στην κιθάρα πραγματικά πνοή φρέσκιας ενέργειας. Ο συνδυασμός Hansen και Weikath δουλεύει -όπως αναμενόταν- άριστα ακόμα, ενώ ο Michel Kiske είναι ακόμα ξεχωριστός. Το highlight της βραδιάς, όμως, ήταν ξεκάθαρα ο ασύλληπτος Andi Deris που εκτός από την εξαιρετική φωνητική του απόδοση, μας έδειξε για άλλη μια φορά τι θα πει frontman.

Τώρα όσον αφορά το setlist, τι να πρωτομπεί και τι να βγει; Ναι, πολύ θα ήθελα να ακούσω πιο πολλά και από το Master of the Rings και το Time of the Oath καθότι Deris-κος, αλλά πραγματικά με την ιστορία και το επίπεδο της μπάντας όλοι σίγουρα έχουν ευσεβείς πόθους που δε θα πραγματοποιηθούν. Αλλά, γιατί βρε ξεχάσατε το “The Dark Ride”, αυτή την υπερδισκάρα; Ας μη γινόμαστε, όμως, αχάριστοι, γιατί χθες είδαμε μία από τις καλύτερες live μπάντες του πλανήτη να τα δίνει για άλλη μια φορά όλα στη σκηνή και ελπίζω να το χαρήκατε όσο εμείς!

Setlist: March of Time, The King For a 1000 Years, Future World, This is Tokyo, We Burn, Twilight of the Gods, Ride the Sky, Into the Sun, Hey Lord!, Universe (Gravity for Hearts), Hell Was Made in Heaven, I Want Out, In the Middle of a Heartbeat, A Tale That Wasn’t Right, A Little is a Little Too Much, Heavy Metal (Is the Law), Halloween,  Eagle Fly Free, Power, Dr. Stein, Keeper of the Seven Keys (τελευταίο ρεφραίν μόνο)

Live Report Metalradio.gr Team

Photos Release Athens

Όλα κυλούσαν καλά, ανυπομονούσαμε για την σημερινή ημέρα (εδώ και χρόνια!) κι ενώ από το πρωί οι μουσικάρες έδιναν κι έπαιρναν, κατά τη μια ξεκινάει να βρέχει ασταμάτητα και το πρώτο και μοναδικό πράγμα που ήρθε στο μυαλό μας ήταν… «που στο καλό έχω εκείνο το αδιάβροχο που δεν έχω φορέσει ποτέ;»

Ψυχραιμία, καλοκαιράκι γαρ (αν και όλοι θυμόμαστε τι συμβαίνει στην χώρα μας όταν βρέχει περισσότερο…) και να που τελικά όλα πήγαν καλά και απολαύσαμε και τα τρία συγκροτήματα χωρίς «παρεμβολές» εκ των άνωθεν!

Bodysnatcher

Τα moshpits ξεκίνησαν λίγο μετά τις 6.30μμ, από το δεύτερο κιόλας τραγούδι των Bodysnatcher. Οι Αμερικανοί ήρθαν με φορτωμένα μπαγκάζια γεμάτα deathcore-ίλες και τις ξεφόρτωσαν όλες στη σκηνή του Release κάνοντας το πλήθος να εμπλακεί σε σμπρωξοκλωτσίδια από την αρχή ως το τέλος!

Τους μάθαμε πριν από 2 χρόνια περίπου όταν έβγαλαν το neckbreaking “MURDER8” παρέα με τον Jamey Jasa των Hatebreed. Με φοβερή ενέργεια πάνω στη σκηνή ο τραγουδιστής παρακινούσε διαρκώς το κοινό για “circle pit” και το κοινό ανταποκρινόταν. Δεν πάμε σε μια συναυλία για να κάτσουμε ακίνητοι σαν αγάλματα (κι όμως υπήρχαν τόσοι πολλοί σε αυτή τη στάση) αλλά για να σπάσουμε και τα άλατα στον αυχένα, να κάνουμε και τη γυμναστική μας, να ξεσκάσουμε βρε αδερφέ από τα προβλήματα και τη ρουτίνα της καθημερινότητας… τι όχι;

Πολύ καλή εμφάνιση, διατήρησαν τη φήμη τους για την έντονη σκηνική παρουσία τους και την παρακίνηση του πλήθους. Κινήθηκαν περισσότερο σε κομμάτια από το πιο πρόσφατο album τους  “Hell Is Here, Hell Is Home” και κανένας σβέρκος δεν έμεινε ακούνητος, τουλάχιστον όσων ήμασταν μπροστά, δίπλα στο pit που άνοιγε και έκλεινε…

Αξίζει να τους ψάξετε, ιδιαίτερα αν είστε fans του είδους!

Setlist: The Maker, Behind the Crowd, Black of My Eyes, Infested, Take Me To Hell, Violent Obsession, Survive or Die, Murder8, Plague of Flies, King of the Rats, Twelve/Seventeen

Trivium

Εδώ και χρόνια παραγωγοί του metalradio.gr αλλά και ως fans πρωτίστως της metal, «φωνάζουν» υπέρ των Trivium και τελικά ήρθε η στιγμή μας, μετά από 20 χρόνια να τους δούμε ζωντανά!

Ας ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι οι Trivium είναι μια μπάντα που εξελίσσεται διαρκώς, δεν εφησυχάζει αλλά βρίσκει πάντα τρόπο να τρυπώσει στα ακούσματά σου, στις playlists σου… Μέσα σε περίπου 1 ώρα και κάτι, απέδειξαν πόσο τεράστια μπάντα είναι! Έπεισαν και όσους δεν τους ήξεραν (!) και τους πιο δύσπιστους εν τέλει ότι έχουν έρθει για να κάνουν χαμό!!!

Οι Matt Heafy, Corey Beaulieu, Paolo Gregoletto και Alex Rüdinger ήρθαν στην χώρα μας, έφαγαν προβατίνα (και όχι μόνο), ανέβηκαν στην Ακρόπολη, πήγαν για μπάνιο και η χαρά τους ήταν τεράστια! Φρόντισε ο Matt Heafy να εμπεδώσουμε πόσο χαρούμενοι ήταν. Μας ευχαρίστησε άπειρες φορές, σε άπταιστα ελληνικά παρακαλώ, μίλησε για το πόσες φορές προσπάθησαν να έρθουν αλλά δεν τα κατάφεραν – εδώ και 21 χρόνια…. Ανέφερε πόσο αγαπάει τη χώρα μας γενικότερα (και τα φαγητά μας) και φυσικά τη μυθολογία μας, απαριθμώντας το σύνολο των τραγουδιών των Trivium που έχουν στίχους εμπνευσμένους από αυτή. Τέλος ανέφερε ότι θέλει η μπάντα να επιστρέψει ως headliner στο φεστιβάλ – κι εμείς το ίδιο – γι’ αυτό Release το νου σου!!!

Δεμένοι, με πολλά και εναλλασσόμενα leads σε κιθάρες, σε brutal και clean φωνητικά άφησαν τις καλύτερες των εντυπώσεων. Ο Matt απέδειξε πόσο φαντάστικος frontman είναι και η σύνδεση με το κοινό ήταν υπέροχη! Εξαιρετικός και ο Alex Rüdinger στα τύμπανα! Η set list κάλυπτε σχεδόν όλες τις κυκλοφορίες της μπάντας. Δεν έλειψε σαφώς και το μέγα σουξεδάκι “Until The World Goes Cold” που ο κόσμος τραγούδησε πιο δυνατά από τον Matt. Στο “Throes Of Perdition” το wall of death ήταν τεράστιο ενώ στο singalong του “The Heart From Your Hate” μας άκουσαν μέχρι την άλλη άκρη της πόλης.

Σαν τον Ιούλιο Καίσαρα έτσι και οι Trivium «ήρθαν, είδαν, νίκησαν»  (βλ.Veni, vidi, vici)

Setlist: Pull Harder on the Strings of Your Martyr, Strife, A Gunshot to the Head of Trepidation, The Sin and the Sentence, Down From the Sky, Until the World Goes Cold, Like Light to the Flies, Silence in the Snow, Throes of Perdition, Catastrophist, The Heart From Your Hate, In Waves

PANTERA

Εκεί, λίγο πριν τις 22:00 (έχοντας πάρει μια ανάσα από όσα είχαν προηγηθεί με τους Trivium), ένα μαύρο πανό με το λογότυπο των PANTERA κάλυψε ολόκληρη τη σκηνή. Λίγο αργότερα ένα βίντεο άρχισε να παίζει, παρουσιάζοντας καφρίλες και εμβληματικά στιγμιότυπα από τη χρυσή εποχή της μπάντας, τα ’90s. Κάπως έτσι προετοίμασαν το κοινό και ανέβασαν ακόμα περισσότερο την ανυπομονησία για τα όσα επρόκειτο να ακολουθήσουν. Για όσα θα ζούσε επιτέλους (!) το ελληνικό κοινό, έπειτα από την ακύρωση της προγραμματισμένης εμφάνισής τους το 2001.

Ένα περίπου 80λεπτο set, με εξαιρετικό ήχο, μας μετέφερε κατευθείαν στα ’90s, μέσα από τα χαρακτηριστικά heavy metal riffs και το ακατέργαστο πάθος που πάντα συνόδευε τη μουσική των Pantera. Το ελληνικό κοινό πήρε ακριβώς αυτό που χρειαζόταν για να ξεδώσει και τα pits ξεκίνησαν αμέσως (εντάξει, μας έλειψε βέβαια το “Domination”…). Η μπάντα έδωσε για λίγο την ευκαιρία στον κόσμο να πάρει ανάσα με το “10’s”, μόνο και μόνο για να ακολουθήσει το “Walk” και να μας υπενθυμίσει ακριβώς πού βρισκόμασταν. Highlight της βραδιάς ήταν αναμφίβολα και τα “I’m Broken” και “Suicide Note Pt. II”.

Οι σβέρκοι άρχισαν να διαμαρτύρονται από νωρίς, ενώ μαλλιά κάθε μήκους και ηλικίας σχημάτιζαν κύκλους σε κάθε γωνιά της Πλατείας Νερού. Ο ξυπόλητος Phil Anselmo το πρόσεξε και σχολίασε: «Βλέπω πολλούς νέους εδώ, οπότε ας χειροκροτήσουμε και τη σωστή ανατροφή από τους γονείς των ’90s».

Mε encore το «Fucking Hostile» η βραδιά κλείνει με ταχύτητα πάθος και πολλαπλά circle pits.

Οι Dimebag Darrell και Vinnie Paul μπορεί να έλειπαν, όμως η παρουσία τους ήταν αισθητή σε όλη τη διάρκεια της εμφάνισης, τόσο μέσα από τις εικόνες στο videowall όσο και από το jacket του Zakk Wylde και τα drum heads του Charlie Benante. Οι δύο μουσικοί, προσεγγίζοντας με σεβασμό την κληρονομιά των θρύλων, παρουσίασαν ένα απόλυτα ικανοποιητικό αποτέλεσμα, με τον Wylde να προσθέτει διακριτικά και τις δικές του πινελιές στα εμβληματικά solos.

Κλείνοντας, μία φράση για όσα συνέβαιναν στο κοινό κατά τη διάρκεια της εμφάνισης των Pantera, αυτή θα ήταν το συναίσθημα της απόλυτης ικανοποίησης. Ήταν η εκτόνωση και το πάθος που περιμέναμε τόσα χρόνια να ζήσουμε σε ένα live μιας μπάντας που μεγάλωσε γενιές και γενιές μεταλλάδων. Και τίποτα δεν μπορούσε να σταματήσει αυτή την ανάγκη· κάτι που φαινόταν ξεκάθαρα πως το ένιωθε και η ίδια η μπάντα πάνω στη σκηνή.

Setlist: Hellbound, A New Level, Strength Beyond Strength, Becoming, I’m Broken, Suicide Note Pt. II, 5 Minutes Alone, This Love, Mouth for War, 10’s, Walk, Domination / Hollow, Cowboys From Hell, Fucking Hostile

Αν έπρεπε να περιγράψουμε τη βραδιά με μία μόνο λέξη, αυτή θα ήταν δικαίωση. Δικαίωση για όσους περίμεναν πάνω από δύο δεκαετίες να δουν τους Pantera, για όσους φώναζαν χρόνια ότι οι Trivium αξίζουν πολύ μεγαλύτερη αναγνώριση και για όσους έψαχναν μια γερή δόση σύγχρονου deathcore από τους Bodysnatcher. Η βροχή πέρασε, τα pits δεν σταμάτησαν ποτέ και η Πλατεία Νερού απέδειξε ξανά πως, όταν γεμίζει με metal, μπορεί να προσφέρει βραδιές που δύσκολα ξεχνιούνται.

Ραντεβού στο επόμενο!

Live Report Metalradio.gr Team
Photos Release Athens

Στα φεστιβαλικά που οπωσδήποτε πρέπει να σημειώσω είναι ότι χάρηκα που υπήρχε εναλλακτική επιλογή στις μπύρες και σα να μου φάνηκε ότι υπήρχαν περισσότερα σημεία εξυπηρέτησης στα μπαρ και τις μάρκες. Αλλά για να είμαι ειλικρινής δεν έκανα πολλές βόλτες μακριά από τη σκηνή.

Τρίτη 30 Ιουνίου ήμασταν κάτω από τον καυτό ήλιο μόλις άνοιξαν οι πόρτες του Release Athens, γιατί εννοείται ότι ανυπομονούσαμε να δούμε για πρώτη φορά live στην Αθήνα τους SYLOSIS. Και εδώ ήρθε η ευχάριστη έκπληξη! Δεν ήμασταν οι μόνοι! Ήταν πολλοί που ήρθαν νωρίς να απολαύσουν το συγκρότημα του Josh Middleton! Αφου κι ο ίδιος δεν το πίστευε ότι τόσος λαός ήταν εκεί. Ωστόσο κράτησε τη «μπάλα» χαμηλά και αφου ρώτησε αν στο κοινό υπήρχε κάποιος που να τους έχει ξαναδεί «Φαντάζομαι πως όχι γιατί είναι η πρώτη φορά που ερχόμαστε…» για να εκπλαγεί ευχάριστα που τα χέρια που σηκώθηκαν για να απαντήσουν θετικά ήταν αρκετά. Αναγνωρίζοντας όμως ότι μέρος του κοινού τους γνώριζε για πρώτη φορά δεν δίστασε να κάνει μάθημα τους στίχους του All Glory, No Valour από το καινούριο τους άλμπουμ.

Το pit άνοιξε σχεδόν από το πρώτο τραγούδι. Ο ήχος τους τούμπανο και η απόδοσή τους απίστευτη και χάρηκα πολύ που μετά την εμφάνισή τους πολλοί που δεν τους ήξεραν σχολίαζαν ότι σίγουρα θα τους ψάξουν ή ότι δεν τους έφτασε το Live και θα ήθελαν να τους δουν και σε headline εμφάνιση στην Ελλάδα. Release ακούς; Το set είχε πολλές αναφορές στην πιο πρόσφατη δισκογραφική τους δουλειά The New Flesh μιας και έπαιξαν μόνο 2 τραγούδια από το προηγούμενο άλμπουμ τους A Sign Of Things To Come. Να πω ότι μου έφτασε όχι… μακάρι σύντομα να μας ξανάρθουν για να ανοίξουν λίγο και το setlist προς το σύνολο της δισκογραφίας τους.

Setlist : Beneath the Surface, Erased, Poison for the Lost, Lacerations, All Glory, No Valour, Mirror Mirror, Deadwood, The New Flesh

Και φτάνει η ώρα για τον πρώτο αποχαιρετισμό της ημέρας. Την προηγούμενη φορά που είδαμε τους SEPUTLURA στο Release Athens ήταν χωρίς τον Andreas Kisser λόγω πένθους. Αυτή τη φορά το πένθος ήταν στη δική μας μεριά που τους αποχαιρετούσαμε. Θα είμαι απόλυτα ειλικρινής. Χωρίς να κάνουν κάτι λάθος στην απόδοση ή τη διάθεσή τους εκτιμώ ότι καλά κάνουν και αποσύρονται.

Γιατί ενώ στα αγαπημένα τραγούδια του κοινού έγινε χαμός στο πιτ έχουν πάψει να είναι το συγκρότημα που θα πορώσει τον κόσμο, να διψάει να τους ακολουθήσει, να περιμένει το επόμενο βήμα τους, να τους λαχταράει για να το περιγράψω όσο καλύτερα μπορώ. Έχει κλείσει ο κύκλος. Δεν ήταν αυτό που περιμέναμε αλλά δεν ξέρω αν θα μπορούσε να είναι και κάτι καλύτερο τώρα πια.

Setlist: Inner Self, All Souls Rising, Desperate Cry, Kairos, Means to an End, Attitude, The Place, Kaiowas (featuring Special Guests Percussion Jam), Dead Embryonic Cells, Beyond the Dream, Territory, Refuse/Resist, Arise, Ratamahatta (With Drum Solo Intro), Roots Bloody Roots

Και φτάνει η ώρα για τον πιο δύσκολο αποχωρισμό της βραδιάς… το αντίο στην μουσική ιδιοφυία που ακούει στο όνομα Dave Mustaine. Πολλές σκέψεις και ακόμη περισσότερα συναισθήματα. Όπως ήταν αναμενόμενο η συγκίνηση και το πάθος όσων ήμασταν εκεί ήταν τεράστια και νομίζω ότι ο θείος Dave το ένιωσε και ανταπέδωσε με τον καλύτερο του εαυτό. Ήχος εξαιρετικός, setlist που έμοιαζε και λίγο υποστηρικτικό της πιο πρόσφατης τελευταίας κυκλοφορίας του συγκροτήματος MEGADETH μιας και είχε 3 τραγούδια αν μετρήσουμε και την διασκευή του Ride The lightning που σαν οπαδός των METALLICA ομολογώ ντράπηκα λίγο για λογαριασμό τους γιατί δεν νομίζω να έχει παιχτεί ποτέ έτσι και ειδικά ζωντανά. O Teemu Mäntysaari στην κιθάρα απέναντι στο μεγαθήριο που είναι ο Mustaine στέκεται όχι απλά αντάξια αλλά πραγματικά δείχνει την απίστευτη δεξιοτεχνία του. Το σύνολο της παρουσίας πάνω στη σκηνή είναι τόσο αποστομωτικά καλό που δεν μπορείς πάρα να υποκλιθείς.

Βέβαια Angry Again χωρίς να τσαντιστεί ο Mustaine ακούγεται λίγο διαφορετικά όμως το setlist ήταν άκρως ικανοποιητικό και καλοπαιγμένο. Μια έξτρα ταλαιπωρία στη φωνή του την άκουγ,ες αλλά σοβαρά τώρα… θα μιλήσουμε για τα φωνητικά; Γενικά δεν μίλησε πολύ. Λίγο πριν παίξει το Let there be shred ρωτάει το κοινό πόσοι είναι κιθαρίστες και βλέποντας τα πολλά χέρια σχολιάζει… “Αλήθεια τώρα όλοι κιθαρίστες είστε; Τέλος πάντων αυτό είναι για τους κιθαρίστες.” Μια επιπλέον στιγμή που ξεχώρισε ήταν όταν το κοινό άρχισε να του φωνάζει ρυθμικά «Τελεία και παύλα, Mustaine είσαι κ@#$α» άκουγε χαμογελώντας και μόλις σταμάτησαν λέει “Eλπίζω αυτό που είπατε να είναι κάτι καλό.”

Όταν φτάσαμε στο τελευταίο τραγούδι της βραδιάς και συνειδητοποίησα ότι σε λίγο θα τελειώσει και δεν θα τον ξαναδούμε ήρθαν και τα δάκρυα. Γιατί ο θείος Dave είναι η ενσάρκωση του αδικημένου που έδειξε με τον καλύτερο τρόπο πως είναι να αποδεικνύεις την αξία σου τελικά και να δικαιώνεσαι. Είναι ο στριμμένος τύπος που μιλάει έξω από τα δόντια, αδιαφορώντας αν θα γίνει δυσάρεστος και η μουσική του ευφυία, στο να φτιάχνει τα πιο σύνθετα τραγούδια με τον πιο πιασαρικό τρόπο είναι αξιοζήλευτη. Είμαστε τυχεροί που τον έδιωξαν οι Metallica και με απόλυτη ελευθερία εκφράστηκε καλλιτεχνικά μέσα από τους MEGADETH επηρρεάζοντας χιλιάδες μουσικούς σε όλο τον κόσμο, αφήνοντας έντονο το μουσικό του αποτύπωμα και διαμορφώνοντας το είδος.

Στο τέλος είπε ένα ευχαριστώ σήκωσε την κιθάρα του και τα ξαναλέμε… Μακάρι Dave!

Setlist: Tipping Point, Hangar 18, Wake Up Dead, Sweating Bullets, I Don’t Care, Angry Again, Skin o’ My Teeth, Trust, Puppet Parade, Mechanix, Ride the Lightning (Metallica cover), Let There Be Shred, Tornado of Souls, Peace Sells, Encore: Symphony of Destruction, Holy Wars… The Punishment Due

Επόμενο metal ραντεβού: Pantera, Trivium & Bodysnatcher, Πέμπτη 9.7 στην Πλ.Νερού!

Live Report: Metalradio Team

Photos : Release Athens 

Για μια ακόμα χρονιά το Release Athens συνεχίζει να κλέβει τις εντυπώσεις και να αποτελεί πόλο έλξης απανταχού φίλων της μουσικής, ανεξαρτήτου είδους και προτιμήσεων. Και κάπως έτσι, την Κυριακή 28 Ιουνίου βρεθήκαμε στην Πλατεία Νερού, να γιορτάσουμε την ιστορική πρώτη εμφάνιση των Three Days Grace στην χώρα μας. Τη σκηνή μοιράστηκαν οι εκρηκτικοί Black Veil Brides και οι Overgrown.

Οι πόρτες άνοιξαν στις 6μμ όπως είχε ανακοινωθεί, η ουρά όμως είχε σχηματιστεί από πολύ νωρίτερα. Μπήκαμε στον χώρο πολύ γρήγορα αφού όλα τα check points λειτουργούσαν γρήγορα και αποτελεσματικά.

Η μπάντα που άνοιξε στις 18.45, όπως είχε ανακοινωθεί, ήταν οι Overgrown. Πολλοί από εμάς δεν τους είχαμε ξανακούσει αλλά ο κόσμος που είχε ήδη συγκεντρωθεί κάτω από τη σκηνή – και όχι μόνο – τους υποδέχθηκε ιδιαίτερα θερμά και τους καταχειροκρότησε. Αν και κόντρα στον ήλιο τα παλικαράκια από τη Σκωτία παρουσίασαν μια nu-grunge set list και τα έδωσαν όλα. Ευχαρίστησαν αρκετές φορές το κοινό για την συμμετοχή του και απέσπασαν θερμές κριτικές. Ηχητικά βρίσκονται πολύ κοντά στους Deftones, με ψήγματα από Shinedown και Breaking Benjamin. Αρκετά ευχάριστες και εύπεπτες οι συνθέσεις τους αν και λίγο μονότονες, καθώς περιμέναμε περισσότερες εναλλαγές στις κιθάρες. Ήταν ωστόσο, μία πολύ καλή επιλογή για άνοιγμα της βραδιάς. Οι μελωδίες τους μας έβαλαν για τα καλά στο κλίμα και απολαύσαμε την παγωμένη μπύρα μας. Άφησαν ιδιαίτερα καλή εντύπωση και σίγουρα είναι μια μπάντα που αξίζει να ψάξετε παραπάνω ιδιαίτερα αν είστε fans των Deftones.

Αν έχετε πέρασει την emo φάση σας το 2009 με το “Knives and Pens” από τους Black Veil Brides την Κυριακή ήταν η στιγμή σας, όπως και των οπαδών της μπάντας που είχαν γραψει σε πλακάτ: «σήμερα ο έφηβος μέσα μου έγινε πολύ χαρούμενος» Κάτι που σχολίασε και ο ίδιος ο frontman Andy Biersack χιουμοριστικά.

Η εξέλιξη της μπάντας τόσο συνθετικά όσο και των φωνητικών του Biersack είναι εμφανής. Δυστυχώς ο ήχος δεν ήταν σύμμαχός τους σε αυτή την εμφάνισή τους, τουλάχιστον στο σημείο που βρισκόμασταν. Στην αρχή οι κιθάρες ήταν μπουκωμένες σαν να έχουν συνάχι, το μπάσο δεν ξεχώριζε (κρίμα) και τα φωνητικά δεν ακούγονταν πάντα… σαν να τα’παιρνε ο αέρας που φυσούσε; Μετά ευτυχώς βελτιώθηκε αλλά, όχι τόσο όσο θα θέλαμε.

Ο Andy Biersack και η παρέα του, με τα total black outfits που συνηθίζουν, έκαναν μια πολύ καλή εμφάνιση, με πλούσια set list και δεν άφησαν κανέναν παραπονεμένο. Ευχαρίστησε τους οπαδούς πολλές φορές και εξέφρασε ιδιαίτερη αγάπη για το ελληνικό κοινό και όσους τους ακολουθούν και ακούν τη μουσική τους.

Ο Andy σε τρομερή φόρμα φωνητικά, άλλαζε από growls σε clean με μεγάλη ευκολία. Η set list τους είχε, όπως ήταν αναμενόμενο, αρκετά τραγούδια από το νέο τους άλμπουμ “Vindicate” που κυκλοφόρησε τον Μάιο, αλλά και αρκετά παλαιότερα, ιδιαίτερα αγαπημένα. Αν αναρωτιέστε, φυσικά και δεν έλειψε ο ύμνος “In the End” που ξεσήκωσε το πλήθος! Κλείνοντας ανανέωσαν το ραντεβού τους για τον Ιανουάριο (έτσι είπε) του 2027!!

Την Δευτέρα 29/6 ανακοινώθηκε η νέα ημερομηνία εμφάνισής τους στο Floyd καθώς και η έναρξη προπώλησης εισιτηρίων! Ξέρετε τι πρέπει να κάνετε!! Ραντεβού στο Floyd λοιπόν, στις 11 Φεβρουαρίου 2027!

Περισσότερες λεπτομέρεις θα βρεις εδώ

Setlist: Knives and Pens, Bleeders, Hallelujah, Vindicate, Certainty, Revenger, Rebel Love Song, Wake Up, Wretched and Divine, Faithless, The Legacy, Perfect Weapon, In the End

Αν ο πρώην σας δεν σας μιλάει και σας αφήνει στο «διαβάστηκε», ίσως πρέπει να πάρει μαθήματα από τους Three Days Grace. Πρώην και νυν τραγουδιστής μοιράστηκαν τη σκηνή, έκλεψαν την παράσταση και απέδειξαν ότι μερικές επανασυνδέσεις… αξίζουν! (όχι, αυτό δεν είναι μήνυμα για σένα που το διαβάζεις να στείλεις στον πρωην… Άσε το κινητό κάτω!)

Η setlist τους τα είχε όλα κι από το pit, ανάβεις αναπτήρα, συγκινείσαι, θυμάσαι τα μαθητικά/εφηβικά/νεανικά σου χρόνια κλαίγοντας με το “Never Too Late”, τραγουδάς τόσο δυνατά που κάνεις και την ίδια την μπάντα να γουστάρει ακόμα περισσότερο και καπάκι ξανακάνεις pit… Κι όχι ένα και δυο, αλλά πολλαπλά σε πολλά διαφορετικά σημεία του χώρου! Όσοι παραβρέθηκαν στην Πλατεία Νερού το βράδυ της Κυριακής πολύ γρήγορα κατάλαβαν ότι η μπάντα είχε πολλούς και καλά κρυμμένους άσους στα μανίκια της και η φράση «τα περάσαμε όμορφα και τούτη τη βραδιά» ίσως είναι η πιο κοινότυπη που μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει αλλά τα περιγράφει όπως πρέπει, λιτά και απέριττα.

Η εμφάνιση των Three Days Grace τα είχε όλα. Φανταστικό ήχο, υπέροχο φωτισμό, τρομερή ενέργεια, απίστευτη χημεία επί σκηνής και το σημαντικότερο… νοσταλγία! Τα γραφικά στοιχεία που έπαιζαν στην οθόνη πίσω τους είχαν απόλυτο νόημα και έδωσαν κι αυτά με τη σειρά τους αυτό το κάτι παραπάνω, που όλοι οι οπαδοί θέλουν να δουν σε ένα open air festival.

Εξαιρετικοί performers οι Adam Gontier και Matt Walst (ex-My Darkest Days, o οποίος είναι και αδελφός του μπασίστα Brad Walst) με ανεξάντλητο χιούμορ και φυσικά υπέροχη σχέση. Ο Adam Gontier μίλησε για την ιστορία της μπάντας, την αποχώρησή του, την πορεία της με τον Matt Walst και φυσικά την επιστροφή του σε αυτή. Μίλησε επίσης για την μικρή τότε πόλη του Καναδά στην οποία μεγάλωσαν ως παιδιά που οι επιλογές τους ήταν πολύ λίγες (αθλητισμός, ναρκωτικά και μουσική) και τελικά τους κέρδισε η μουσική – με χιούμορ ωστόσο εκ μέρους του Matt Walst ο οποίος άτμισε λίγο πάνω στη σκηνή, όποιος κατάλαβε, κατάλαβε… και κάπως έτσι η ατμόσφαιρα έγινε πιο «οικεία» και φωτογραφίες από την παιδική τους ηλικία, την εφηβεία τους και τις πρώτες μέρες ως μπάντα έπαιζαν στο video wall.

Ξεκίνησαν με το “Dominate” και άναψαν την φωτιά! Όταν έφτασε η ώρα για τα “Riot” και “I Hate Everything About You” η φωτιά αναζωπυρώθηκε και πιστεύω οι φωνές μας ακούστηκαν σε όλες τις γύρω περιοχές!

Setlist: Dominate, Animal I Have Become, So Called Life Break, Ι Am Machine, Pain, The Mountain, Kill Me Fast, I Hate Everything About You, Apologies, Time of Dying, Don’t Wanna Go Home   Tonight, Lost in You (Acoustic), Chalk Lifetime Outline/Porn Star Dancing/My Sharona (Acoustic), World So Cold, Just, Mayday The Painkiller, Riot, The Good Life, Never Too Late.

Το Release Athens Festival απέδειξε για άλλη μια φορά πως ξέρει να φέρνει στην Ελλάδα συναυλίες που μένουν στη μνήμη. Οι Overgrown κέρδισαν νέο κοινό, οι Black Veil Brides μας θύμισαν γιατί αγαπήθηκαν και αγαπιούνται μέχρι και τώρα τόσο, και οι Three Days Grace μας έδειξαν πως συνδυάζονται τέλεια σε μία βραδιά η ένταση, η νοσταλγία και οι όμορφες στιγμές.

Μέχρι το επόμενο live στο Release… κρατήστε τη φωνή σας ζεστή. Από ό,τι φαίνεται, θα τη χρειαστείτε!

Live report Metalradio team

Φωτογραφίες Release Athens + Sp media

Φτάσαμε στην ώρα μας στο An Club γύρω στις 20.30 που είχε οριστεί και η έναρξη του Live και πραγματικά έτσι και έγινε με τους Still Dusk. Τους είχα ξαναδεί το 2023 στον ίδιο χώρο στο Metal United Worldwide και ομολογώ ότι από τότε μέχρι σήμερα έχουν πάρει τον αέρα της σκηνής και παρουσιάζονται άνετοι και το διασκεδάζουν. Ο κόσμος ήταν αρκετά ζεστός μαζί τους αν και απρόθυμος να ακολουθήσει τις φιλότιμες προσπάθειες της τραγουδίστριας του συγκροτήματος να συμμετέχει το κοινό η ανταπόκριση ήταν μάλλον αμήχανη. Οι μελωδίες του υλικού των Still Dusk είναι αρκετά ενδιαφέρουσες αλλά νομίζω ότι θέλουν λίγο πιο εντατική προπόνηση εκτός και αν ο ήχος ήταν αυτός που αδικούσε το τελικό αποτέλεσμα.

Δεύτεροι στη σκηνή οι The Silent Rage. Με νέα σύνθεσή, πολύ ενθουσιασμό και ενέργεια μας μετέφεραν όλη την καλή τους διάθεση και ξεσήκωσαν το κοινό. Δεν θα μπω καν στη διαδικασία να κάνω συγκρίσεις με προηγούμενα μέλη του συγκροτήματος και θα εστιάσω σε αυτό που μας παρουσίασαν στις 6 Ιουνίου. Οι The Silent Rage 2026 είναι μια πολύ δεμένη ομάδα, με χημεία, καλή διάθεση, όρεξη και πολύ καλή επικοινωνία. Ο δυναμισμός που εξέπεμπαν ήταν μεταδοτικός και γρήγορα το AN club πήρε φωτιά. Ο Νίκος Σιγλίδης μας σύστησε τα νέα μέλη και το κοινό τους επεφύλαξε θερμή υποδοχή. Ο Κωνσταντίνος είναι μέσα ακριβώς στο στοιχείο του. Στους The Silent Rage παρόλο που δεν είναι δικά του τα τραγούδια, κατάφερε να τα κάνει και να τα αποδώσει με τη δική του πινελιά. Ο Βασίλης στην κιθάρα φάνηκε να νιώθει εξίσου «σα στο σπίτι» του άνετος και καλοκουρδισμένος. Παρουσίασαν ένα σετ που αγκάλιαζε όλη τη δισκογραφία της μπάντας χωρίς δισταγμούς και με φρέσκια όρεξη και οπτική. Με μια κουβέντα θα το έλεγα επανεκκίνηση για τους The Silent Rage με τις καλύτερες προοπτικές αρκεί να συνεχίσουν με ακριβώς το ίδιο κέφι και μεράκι!

Μετά από ένα σχετικά γρήγορο changeover οι Sunlight ανέβηκαν στη σκηνή. Ομολογώ δεν τους είχα ακούσει με τον νέο τους τραγουδιστή Μιχάλη Καρασούλη (που εμφανίστηκε με tshirt Battleroar την άλλη του μπάντα- cross promo που λέμε και στο χωρίο) και είχε ενδιαφέρον το πως δίνει τη δική του διαφορετική οπτική ερμηνεύοντας. Το κοινό τους ενθουσιώδες τους περίμενε με όρεξη και ανταποκρίθηκε με ζεστασιά. Καλοπαιγμένο και επαρκώς πιασσάρικο μελωδικό power στα καλύτερα του. Φαίνεται η προπόνηση και τα «χιλιόμετρα» επι σκηνής από την άνεση την επικοινωνία και το πως διασκεδάζουν αληθινά αυτό που κάνουν και όλο αυτό περνάει και στο κοινό.

Σε σύνολο ήταν μια βραδιά με πολύ καλή ενέργεια και σίγουρα είναι μια απόδειξη ότι η Ελληνική σκηνή έχει δυναμική, βάθος και μπορεί να κάνει κεφάλια να χτυπηθούν.

Live report Έλενα Μιχαηλίδου 

Το Σάββατο 14 Μαρτίου βρεθήκαμε στα Manos Backline Services, MB Studios για την επίσημη παρουσίαση του δίσκου των Battleroar με τίτλο “Petrichor“. Ευχαριστούμε θερμά το συγκρότημα για την πρόσκληση.

Βρεθήκαμε λοιπόν και ακούσαμε όλοι μαζί το νέο album των Battleroar που κυκλοφόρησε στις 24 Απριλίου από την No Remorse Records. Μετά από χαλαρές και ευχάριστες κουβέντες μεταξύ ημών και των υπόλοιπων καλεσμένων καθώς και της μπαντας, ξεκινήσαμε το ταξίδι μας στο “Petrichor”, μια πάρα πολύ καλή δουλειά της μπάντας που παραμένει πιστή στο epic metal ύφος και στο συναίσθημα της περιπέτειας.

Το album ανοίγει με το “The Last Mythkeeper”, μια εισαγωγή που θέτει ιδανικά το επικό και ατμοσφαιρικό ύφος του δίσκου και προετοιμάζει τον ακροατή για το ταξίδι που ακολουθεί.

Η συνέχεια έρχεται με το “The Missing Note”, ένα κομμάτι γεμάτο ατμόσφαιρα και παραμυθένια διάθεση, που σε βάζει αμέσως στον κόσμο του δίσκου. Τα δυναμικά φωνητικά, τα έντονα τύμπανα και τα καλοδουλεμένα riffs δημιουργούν από την αρχή ένα αίσθημα ανύψωσης και επικής περιπέτειας. Η μουσική και η ερμηνεία λειτουργούν απόλυτα μαζί, οδηγώντας σε μια εξαιρετική γέφυρα προς το τέλος.

Στο “Ate, Hybris, Nemesis” η διάθεση γίνεται πιο μελωδική και συναισθηματική. Το βιολί παίρνει πρωταγωνιστικό ρόλο δίπλα στην κιθάρα και τα πιο απαλά φωνητικά, ενώ τα ντραμς χτίζουν σταδιακά ένταση μέχρι το κομμάτι να ξεσπάσει δυναμικά. Τα riffs δένουν εξαιρετικά με τη μελαγχολική αίσθηση του βιολιού, δημιουργώντας μια όμορφη νοσταλγική ατμόσφαιρα.

Το “Legacy of Suffering (Flagellants)” ανεβάζει αισθητά την ένταση. Το βιολί συνεχίζει να οδηγεί τη μελωδία, αλλά πλέον η φωνή αποκτά πιο άγριο και επιβλητικό ύφος. Τα τύμπανα δίνουν τεράστια ενέργεια και το κομμάτι αποπνέει πυγμή και αποφασιστικότητα, σαν το σημείο όπου η ιστορία περνά από τη μελαγχολία στη σύγκρουση.

Στο “The Earth Remembers, The Rain Forgives” συναντάμε έναν πιο γρήγορο και περιπετειώδη χαρακτήρα. Τα ντραμς κυριαρχούν με γρήγορο ρυθμό, ενώ το βιολί κρατά μια πιο μελαγχολική γραμμή, δημιουργώντας πολύ όμορφη αντίθεση. Σε αρκετά σημεία οι δύο πλευρές “συναντιούνται”, αποτυπώνοντας ιδανικά το αίσθημα της μάχης και της εσωτερικής πάλης. Η κορύφωση του κομματιού είναι εξαιρετική, ενώ τα backing vocals δίνουν ακόμα περισσότερο όγκο.

Ακολουθεί το “What is Best in Life?”, που μοιάζει να ανοίγει ένα νέο, πιο συναισθηματικό κεφάλαιο στο album. Από την αρχή νιώθεις πως κάτι μεγάλο έρχεται. Οι συνεχείς εναλλαγές, τα δυναμικά φωνητικά και τα έντονα riffs κρατούν το ενδιαφέρον ασταμάτητα, ενώ η γέφυρα με το βιολί, το solo κιθάρας και το solo βιολιού είναι από τις πιο δυνατές στιγμές του δίσκου. Το φινάλε αφήνει μια πολύ όμορφη αίσθηση ολοκλήρωσης.

Το “Chaosbane” δίνει έντονα old-school epic metal vibes, θυμίζοντας την αισθητική των 90s. Η εισαγωγή με backing vocals και έντονες αλλαγές στα τύμπανα δημιουργεί αμέσως ατμόσφαιρα, ενώ συνολικά το κομμάτι αποπνέει μια αίσθηση απόγνωσης και αποφασιστικότητας, σαν η ιστορία να φτάνει σε κρίσιμο σημείο.

Στο “Wield the Myth” επιστρέφει έντονα το στοιχείο της περιπέτειας και της επιμονής. Το δυνατό riff της αρχής συνδυάζεται υπέροχα με το βιολί, δημιουργώντας μια αίσθηση συνέχισης του ταξιδιού παρά τις δυσκολίες. Τα ντραμς παίρνουν σταδιακά τη σκυτάλη και δίνουν ώθηση στο κομμάτι, ενώ τα φωνητικά λειτουργούν σχεδόν σαν κάλεσμα να συνεχίσεις μαζί τους τη μάχη.

Το bonus track “Storm Inside” λειτουργεί σαν ένα επικό κλείσιμο για τον δίσκο. Με έντονες εναλλαγές, θεατρικότητα και εξαιρετική συνεργασία ανάμεσα σε κιθάρα, βιολί και φωνή, ολοκληρώνει όμορφα την εμπειρία του album και αφήνει την αίσθηση ότι το ταξίδι συνεχίζεται ακόμα και μετά το τέλος του.

Το album μάς ταξιδεύει και μας κάνει να νιώθουμε σαν ιππότες και πολεμιστές μέσα σε επικές περιπέτειες. Ακολουθεί πιστά όλα εκείνα τα στοιχεία και τους αγαπημένους συνδυασμούς που συνθέτουν το epic metal ύφος. Ευχόμαστε στους Battleroar το “Petrichor” να είναι καλοτάξιδο!

Το mastering έγινε από τον Arthur Rizk, ενώ το εξώφυλλο υπογράφει ο Mars Triumph

Tracklist

1.The Last Mythkeeper
2.The Missing Note
3.Ate, Hybris, Nemesis
4.Legacy of Suffering (Flagellants)
5.The Earth Remembers, The Rain Forgives
6.What is Best in Life?
7.Chaosbane
8.Wield the Myth
9.Storm Inside (Bonus Track)

Μέλη

Alex Papadiamantis – Βιολί
Kostas Tzortzis – Κιθάρα
George Tsinanis – Ντραμς
Loukas Libertos – Μπάσο
Zack Kotsikis – Κιθάρα
Michalis Karasoulis – Φωνητικά

On Saturday, March 14th, we attended the official presentation of Battleroar’s new album “Petrichor” at Manos Backline Services, MB Studios. We would like to warmly thank the band for the invitation.

Together with the rest of the guests and the band itself, we had the chance to listen to Battleroar’s new album, released on April 24th through No Remorse Records. After some relaxed and enjoyable conversations, we began our journey into “Petrichor”, a truly strong release that remains faithful to the epic metal spirit and the feeling of adventure.

The album opens with “The Last Mythkeeper”, an introduction that perfectly sets the epic and atmospheric tone of the record, preparing the listener for the journey ahead.

The journey truly begins with “The Missing Note”, a track filled with atmosphere and a fairytale-like feeling that immediately draws you into the world of the album. The dynamic vocals, powerful drums and well-crafted riffs create a sense of elevation and epic adventure right from the start. Music and performance work perfectly together, leading into an excellent bridge towards the end.

With “Ate, Hybris, Nemesis”, the mood becomes more melodic and emotional. The violin takes center stage alongside the guitar and softer vocal lines, while the drums gradually build tension until the song erupts dynamically. The riffs blend beautifully with the melancholic feeling of the violin, creating a nostalgic atmosphere.

“Legacy of Suffering (Flagellants)” raises the intensity significantly. The violin continues to guide the melody, but the vocals now take on a harsher and more commanding tone. The drums deliver tremendous energy, and the track radiates determination and strength, as if the story moves from melancholy into open conflict.

In “The Earth Remembers, The Rain Forgives”, we encounter a faster and more adventurous character. The drums dominate with an energetic pace, while the violin maintains a more melancholic line, creating a beautiful contrast. At several moments these two elements meet perfectly, capturing the feeling of battle and inner struggle. The climax of the song is outstanding, while the backing vocals add even more power and atmosphere.

Next comes “What is Best in Life?”, which feels like the opening of a new and more emotional chapter of the album. From the very beginning, you can sense that something significant is coming. The constant changes, dynamic vocals and strong riffs keep the listener fully engaged, while the bridge featuring both guitar and violin solos stands out as one of the album’s strongest moments. The finale leaves behind a powerful sense of completion.

“Chaosbane” delivers strong old-school epic metal vibes, reminiscent of the classic 90s atmosphere. The introduction with backing vocals and dramatic drum changes instantly creates tension, while the song as a whole carries a feeling of desperation and determination, as if the story has reached a crucial turning point.

With “Wield the Myth”, the themes of adventure and perseverance return strongly. The opening riff works beautifully together with the violin, creating the feeling of continuing the journey despite every hardship. The drums gradually take over and push the song forward, while the vocals almost feel like a call to arms, urging the listener to continue the battle alongside them.

The bonus track “Storm Inside” works as an epic closing chapter for the album. With dramatic transitions, theatrical atmosphere and excellent chemistry between guitar, violin and vocals, it completes the experience beautifully and leaves the impression that the journey continues even after the album ends.

“Petrichor” truly transports the listener into a world of epic adventures, making us feel like knights and warriors marching through legendary battles and journeys. It faithfully follows all the beloved elements and combinations that define the epic metal genre. We wish Battleroar and “Petrichor” the very best on its journey ahead!

The mastering was handled by Arthur Rizk, while the album artwork was created by Mars Triumph.

Tracklist

1.The Last Mythkeeper
2.The Missing Note
3.Ate, Hybris, Nemesis
4.Legacy of Suffering (Flagellants)
5.The Earth Remembers, The Rain Forgives
6.What is Best in Life?
7.Chaosbane
8.Wield the Myth
9.Storm Inside (Bonus Track)

Line Up

Alex Papadiamantis – Violin
Kostas Tzortzis – Guitars
George Tsinanis – Drums
Loukas Libertos – Bass
Zack Kotsikis – Guitars
Michalis Karasoulis – Vocals

Κείμενο Αννέτα Δερβέναγα

«Λεγεωνάριοι,

Με υπερηφάνεια καλωσορίζουμε επίσημα τα νεότερα μέλη της οικογένειας των The Silent Rage: τον Κωνσταντίνο Μάρη (Forbidden Seed, I Abyssick) στα φωνητικά και τον Βασίλη Μπατίλα (Daylight Misery, ex-Fragile Vastness) στην lead κιθάρα.

Ο ιδρυτής και κιθαρίστας της μπάντας, Νίκος Σιγλίδης, σχολιάζει: “Είναι πραγματική χαρά για εμάς να καλωσορίσουμε τον Κωνσταντίνο και τον Βασίλη στο συγκρότημα. Γνωριζόμαστε με τα παιδιά εδώ και πολλά χρόνια και πάντοτε έδειχναν ειλικρινή σεβασμό και εκτίμηση προς τους The Silent Rage. Το γεγονός ότι εντάσσονται πλέον επίσημα στις τάξεις μας σηματοδοτεί ένα συναρπαστικό νέο κεφάλαιο για εμάς και ανυπομονώ πραγματικά να δω τι μας επιφυλάσσει το μέλλον.”

Ο Βασίλης Μπατίλας δηλώνει: “Είμαι απίστευτα ενθουσιασμένος που γίνομαι ο νέος κιθαρίστας των The Silent Rage. Είναι τιμή μου να αποτελώ μέρος της μπάντας, καθώς είμαι θαυμαστής των παιδιών εδώ και αρκετό καιρό. Εμπρός, Λεγεωνάριοι, στα νέα μας εγχειρήματα. Τα λέμε στο An Club!”

Ο Κωνσταντίνος Μάρης προσθέτει: “Είμαι πραγματικά ενθουσιασμένος που εντάσσομαι στους The Silent Rage. Δεν θα μπορούσα να ζητήσω πιο θερμή υποδοχή σε αυτό το νέο κεφάλαιο. Από την πρώτη κιόλας στιγμή, ήταν σαν να παίζαμε μαζί από πάντα. Ανυπομονώ να δω τι μας επιφυλάσσει το μέλλον σε αυτό το νέο ταξίδι που ξεκινάμε μαζί. Συγκεντρώστε τις λεγεώνες — η μάχη πλησιάζει.””

Οι The Silent Rage θα πραγματοποιήσουν την πρώτη τους εμφάνιση με τη νέα σύνθεση μαζί με τους Sunlight και Still Dusk στο An Club στην Αθήνα, το Σάββατο 6 Ιουνίου 2026.

Οι Overgrown αποτελούν μία από τις πιο φρέσκες παρουσίες της νέας βρετανικής heavy σκηνής, έχοντας ήδη αρχίσει να τραβούν την προσοχή με singles όπως τα “Pieces” και “Breathe”. Συνδυάζοντας βαριές κιθάρες, μελωδικά ρεφρέν και έντονη αισθητική που παραπέμπει στο nu-metal και alternative rock των 00s, το κουαρτέτο έχει χτίσει γρήγορα τη φήμη ενός ιδιαίτερα δυναμικού live act. Μετά από συνεχείς εμφανίσεις και περιοδείες τους τελευταίους μήνες, οι Overgrown ετοιμάζονται πλέον για τα πρώτα μεγάλα festival shows της πορείας τους, ανάμεσά τους και το Release Athens 2026.

Οι Sylosis συγκαταλέγονται εδώ και χρόνια στις σημαντικότερες δυνάμεις του σύγχρονου βρετανικού metal. Με επικεφαλής τον Josh Middleton, κιθαρίστα και μέλος των Architects την περίοδο 2018-2023, το συγκρότημα έχει διαμορφώσει έναν ξεχωριστό ήχο που συνδυάζει thrash, melodic death metal και progressive στοιχεία, μέσα από δίσκους όπως τα “Conclusion Of An Age”, “Edge Of The Earth”, “Monolith” και “Cycle Of Suffering”.

Φέτος επέστρεψαν με το νέο άλμπουμ τους, “The New Flesh”, έναν δίσκο που γεννήθηκε μέσα από τη δυναμική των ασταμάτητων ζωντανών εμφανίσεων των τελευταίων χρόνων και αποτυπώνει ιδανικά την πιο επιθετική και άμεση πλευρά του συγκροτήματος. Το καλοκαίρι, οι Sylosis ξεκινούν τη μεγαλύτερη και πιο φιλόδοξη περιοδεία της μέχρι τώρα πορείας τους, έτοιμοι να περάσουν στο επόμενο επίπεδο του παγκόσμιου metal στερεώματος.

Η διάθεση των εισιτηρίων και για τις δύο αυτές ημέρες του Release Athens 2026 συνεχίζεται.

Πιο αναλυτικά:

• Three Days Grace, Black Veil Brides, Overgrown (28/6, Πλατεία Νερού): 60€ (General Admission), 175€ (VIP)
• Megadeth, Sepultura, Sylosis (30/6, Πλατεία Νερού): 63€ (General Admission), 175€ (VIP)

Στην VIP κατηγορία περιλαμβάνονται οι εξής προνομιακές παροχές:

• Ξεχωριστή υπερυψωμένη περιοχή διαμορφωμένη με stands & stools για όλους
• Open-bar
• Ξεχωριστή πύλη εισόδου
• Ιδιωτικό parking
• Ξεχωριστές τουαλέτες
• Αναμνηστικό δώρο

Παράλληλα, είναι διαθέσιμες τρεις ειδικές προσφορές για όσες και όσους επιθυμούν να παρακολουθήσουν δύο ή τρεις ημέρες του φεστιβάλ, επωφελούμενοι από μία σημαντική έκπτωση:

• Three Days Grace, Black Veil Brides, Overgrown (28/6, Πλατεία Νερού) + Limp Bizkit, Viagra Boys, Ecca Vandal (15/6, Πλατεία Νερού) + Pantera, Trivium, Bodysnatcher (9/7, Πλατεία Νερού) προς 185€ (όφελος 40€)
• Megadeth, Sepultura, Sylosis (30/6, Πλατεία Νερού) + Helloween, Saxon, Ashes of Ares (10/7, Πλατεία Νερού) + Sabaton, Savatage, Epica (25/7, Πλατεία Νερού) προς 150€ (όφελος 44€)
• Three Days Grace, Black Veil Brides, Overgrown (28/6, Πλατεία Νερού) + Limp Bizkit, Viagra Boys, Ecca Vandal (15/6, Πλατεία Νερού) προς 115€ (όφελος 30€)

Διάθεση εισιτηρίων:

Τηλεφωνικά στο 211770000

Online / releaseathens.gr + more.com

Φυσικά σημεία: https://www.more.com/el/physical-spots/

Όλες οι πληροφορίες (τιμές, πρόγραμμα, πρόσβαση) στο releaseathens.gr

Διάθεση εισιτηρίων ΑμεΑ:

Το Φεστιβάλ φροντίζει για την πρόσβαση Ατόμων με Αναπηρία, προσφέροντας ειδικό χώρο με ανεμπόδιστη θέα προς τη σκηνή. Ο ειδικός χώρος είναι προσβάσιμος με αμαξίδιο, διαθέτει καθίσματα, ξεχωριστές τουαλέτες & δωρεάν parking.

Για την αγορά εισιτηρίων ΑμεΑ, παρακαλούμε να προωθήσετε το αίτημά σας ηλεκτρονικά στο support@releaseathens.gr, επισυνάπτοντας την κάρτα αναπηρίας σας. Για την είσοδό σας στους χώρους ΑμεΑ, η κάρτα αυτή θα χρειαστεί να επιδειχθεί κατά την άφιξή σας στο Φεστιβάλ.

Οι Bodysnatcher σχηματίστηκαν το 2014 στη Florida και μέσα σε λίγα χρόνια εξελίχθηκαν σε ένα από τα πιο υπολογίσιμα ονόματα του ακραίου ήχου. Πήραν το όνομά τους από τον Ed Gein, τον διαβόητο εγκληματία που ενέπνευσε κλασικές ταινίες τρόμου όπως το Psycho του Alfred Hitchcock, και έχτισαν τη φήμη τους πάνω σε έναν ακραία βίαιο ήχο που κινείται ανάμεσα στο deathcore και το hardcore, αλλά και στα εκρηκτικά live shows τους.

Αποτελούμενοι από τους Kyle Medina (φωνητικά), Kyle Carter (κιθάρα), Kyle Shope (μπάσο) και Chris Whited (drums), οι Bodysnatcher έκαναν το ξεκίνημά τους με το EP Abandonment το 2015 και το ντεμπούτο άλμπουμ Death of Me το 2017. Τα τελευταία χρόνια, μέσα από το Bleed-Abide (2022), το EP Vile Conduct και το φετινό Hell Is Here, Hell Is Home, το οποίο το Kerrang! χαρακτήρισε ως «το πιο αδυσώπητο άλμπουμ της χρονιάς», βρίσκονται στην κορυφαία στιγμή της καριέρας τους.

Την Πέμπτη 9 Ιουλίου, οι Bodysnatcher έρχονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα την κατάλληλη στιγμή, έτοιμοι να παραδώσουν ένα από τα πιο έντονα live shows του φετινού Release Athens.

Η διάθεση των εισιτηρίων συνεχίζεται, προς 80€. Οι επόμενες φάσεις θα ανακοινωθούν στην πορεία.

Επίσης, διατίθεται περιορισμένος αριθμός VIP εισιτηρίων, προς 250€.

Στη συγκεκριμένη κατηγορία περιλαμβάνονται οι εξής προνομιακές παροχές:

• Ξεχωριστή υπερυψωμένη περιοχή διαμορφωμένη με stands & stools για όλους
• Open-bar
• Ξεχωριστή πύλη εισόδου
• Ιδιωτικό parking
• Ξεχωριστές τουαλέτες
• Αναμνηστικό δώρο

Παράλληλα, είναι διαθέσιμες δύο ειδικές προσφορές για όσες και όσους επιθυμούν να παρακολουθήσουν δύο ή τρεις ημέρες του φεστιβάλ, επωφελούμενοι από μία σημαντική έκπτωση:

Pantera, Trivium, Bodysnatcher (9/7, Πλατεία Νερού) + Limp Bizkit, Viagra Boys, Ecca Vandal (15/6, Πλατεία Νερού) προς 140€ (όφελος 25€)

Pantera, Trivium, Bodysnatcher (9/7, Πλατεία Νερού) + Limp Bizkit, Viagra Boys, Ecca Vandal (15/6, Πλατεία Νερού) + Three Days Grace, Black Veil Brides & more TBA (28/6, Πλατεία Νερού) προς 185€ (όφελος 40€)

Διάθεση εισιτηρίων:

Τηλεφωνικά στο 211770000

Online / releaseathens.gr + more.com

Φυσικά σημεία: https://www.more.com/el/physical-spots/

Όλες οι πληροφορίες (τιμές, πρόγραμμα, πρόσβαση) στο releaseathens.gr

«Ουάου!! Ένα τεράστιο ευχαριστώ στη #MetallicaFamily στην Ελλάδα που το βράδυ του Σαββάτου έσπασε κάθε ρεκόρ προσέλευσης στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας! Περισσότεροι από 90.000 από εσάς γεμίσατε το στάδιο και πιστέψτε μας… το νιώσαμε! Δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε καλύτερο τρόπο για να ξεκινήσει αυτό το σκέλος της περιοδείας #M72 World Tour», ανέφεραν οι Metallica.

Εννιά τραγούδια καταγράφηκαν να ακούγονται από το ΟΑΚΑ και είναι μια μάλλον ασφαλής πρόβλεψη ότι θα παιχτούν και το Σάββατο. Τρία από αυτά προέρχονται από το ‘Black Album’, από ένα τα ‘Ride the Lightning’ και ‘…and Justice for All’ και μάλλον είναι από αυτά που περιμένουν πολλοί, όπως θα διαβάσετε παρακάτω, το ‘Lux Aeterna’ είναι η μάλλον πιο αναμενόμενη παρουσία από το ’72 Seasons’, το ‘Hardwired… to Self-Destruct’ έχει και αυτό εκπροσώπηση μέσω του ‘Moth Into Flame’, ενώ και τα μέσα της δεκαετίας του ’90 «χτυπούν» με ‘King Nothing’ και ‘Fuel’.

Η λίστα παρακάτω.

Metallica – ΟΑΚΑ Soundcheck

1. For Whom the Bell Tolls
2. Lux Aeterna
3. Wherever I May Roam
4. Moth Into Flame
5. King Nothing
6. Sad But True
7. The Unforgiven
8. One
9. Fuel

Έκτακτες κυκλοφοριακές ρυθμίσεις και αυξημένα μέτρα ασφαλείας τίθεται σε εφαρμογή στο ΟΑΚΑ για το τριήμερο 8, 9 και 10 Μαΐου 2026, ενόψει της συναυλίας των Metallica.

«Λόγω της ιδιαίτερα αυξημένης προσέλευσης επισκεπτών κατά το τριήμερο 8, 9 και 10 Μαΐου 2026 στο Ολυμπιακό Αθλητικό Κέντρο Αθηνών (ΟΑΚΑ), και έχοντας πάντοτε ως απόλυτη προτεραιότητα την ασφάλεια των αθλητριών, των αθλητών, των αθλουμένων, των επισκεπτών και των φιλάθλων, θα πραγματοποιηθούν τροποποιήσεις στα προγράμματα λειτουργίας των αθλητικών εγκαταστάσεων καθώς και στους χώρους στάθμευσης σε ολόκληρο το Ολυμπιακό Συγκρότημα» αναφέρει στην ανακοίνωσή της χαρακτηριστικά η διοίκηση του ΟΑΚΑ.

«Στο πλαίσιο της καλύτερης δυνατής εξυπηρέτησης και της ομαλής διεξαγωγής των δραστηριοτήτων, θα θέλαμε θερμά τη συνεργασία και τη συμβολή όλων, ώστε η παρουσία και η επίσκεψή σας στο ΟΑΚΑ να αποτελέσει μία ασφαλή και ευχάριστη εμπειρία. Παρακαλούμε θερμά για την πιστή τήρηση των οδηγιών των αρμόδιων αρχών και του προσωπικού του ΟΑΚΑ, ενώ συνιστάται, όπου είναι εφικτό, η αποφυγή προσέγγισης του Ολυμπιακού Συγκροτήματος με ιδιωτικά οχήματα, με στόχο τη διευκόλυνση της κυκλοφορίας και την αποσυμφόρηση της περιοχής. Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων για την κατανόηση, τη συνεργασία και τη συμβολή σας στην εύρυθμη λειτουργία του ΟΑΚΑ κατά τη διάρκεια των ημερών αυτών», συνεχίζει.

Ακολουθώντας τη σήμανση οι κάτοχοι εισιτηρίων θα οδηγηθούν στην Είσοδο της Αρένας (βλ. πινέζα του χάρτη)

Υπάρχει ελεύθερο Parking με πρόσβαση από τη Λ. Κύμης (βλ. «P»).

Οι κάτοχοι εισιτηρίων ΚΑΘΗΜΕΝΩΝ , έχουν τη δυνατότητα πρόσβασης απ’ όλες τις εισόδους του Ολυμπιακού Σταδίου (Είσοδος Κύμης, Είσοδος Ειρήνης, Είσοδος Αρτέμιδος, Είσοδος Ιασώ, Είσοδος Πεζογέφυρας) ΕΚΤΟΣ από τις Πύλες της Λεωφόρου ΣΠΥΡΟΥ ΛΟΥΗ.

Ακολουθώντας τη σήμανση οι κάτοχοι των εισιτηρίων θα οδηγηθούν στις Εισόδους Καθήμενων 1, 2 , 8 ,12 και 17 (βλ. πινέζες του χάρτη).

• Η Είσοδος Καθήμενων 1, όπως εμφανίζεται στον χάρτη (βλ. πράσινη πινέζα), εξυπηρετεί τις Θύρες 23, 24, 25, 26, 27 (ΡΑ-ΡΒ),28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35
• Η Είσοδος Καθήμενων 2, όπως εμφανίζεται στον χάρτη (βλ. κόκκινη πινέζα), εξυπηρετεί τις Θύρες 1,2,3,4, 5.
• Η Είσοδος Καθήμενων 8, όπως εμφανίζεται στον χάρτη (βλ. μωβ πινέζα), εξυπηρετεί τις Θύρες 6,7,8,9,10.
• H Είσοδος Καθήμενων 12, όπως εμφανίζεται στον χάρτη (βλ. κίτρινη πινέζα), εξυπηρετεί τις Θύρες 11,12,13, 14, 15.
•  H Είσοδος Καθήμενων 17, όπως εμφανίζεται στον χάρτη (βλ. γαλάζια πινέζα), εξυπηρετεί τις Θύρες 16, 17, 19, 20, 21, 22.

Υπάρχει ελεύθερο Parking με πρόσβαση από τη Λεωφόρο. Κύμης (βλ. «P»).

Το pop-up store αποτελεί μέρος της ευρωπαϊκής εμπειρίας του M72 World Tour και προσφέρει στο κοινό τη δυνατότητα να αποκτήσει αποκλειστικά προϊόντα της περιοδείας, καθώς και premium συλλεκτικά αντικείμενα.

Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται limited screen-printed posters, event t-shirts, skateboards σχεδιασμένα από κορυφαίους καλλιτέχνες, καθώς και μία ευρεία γκάμα από νέο και κλασικό Metallica merch.

Παράλληλα, οι κάτοχοι Μ72 Fan Card, μπορούν να συμμετάσχουν σε κληρώσεις για μοναδικά δώρα, όπως Snake Pit passes.

Ώρες λειτουργίας:

Παρασκευή 8/5 | 10:00 – 20:00

Σάββατο 9/5 | 09:00 – 18:30

Κυριακή 10/5 | 10:00 – 20:00

Τοποθεσία:

Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων

Πειραιώς 100, Αθήνα

Η είσοδος στο κατάστημα είναι ελεύθερη για το κοινό. Για την πρόσβαση στον υπόλοιπο χώρο του φεστιβάλ απαιτείται η αγορά εισιτηρίου εισόδου.

Οι LEATHERHEAD είναι ένα speed/ thrash metal συγκρότημα από τη Λάρισα που δημιουργήθηκε το 2022. Κυκλοφόρησαν το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ τους 25 Οκτωβρίου 2024 και τώρα μέσα από τη δισκογραφική στέγη της No Remorse Records κυκλοφόρησαν το δεύτερο άλμπουμ τους Violent Horror Stories στις 13 Φεβρουαρίου 2026.

Ήδη από την πρώτη τους κυκλοφορία αλλά και από τα πολύ δυναμικά τους live shows έχουν τραβήξει την προσοχή του κοινού γιατί αυτό που παρουσιάζουν έχει μεράκι, πάθος αλλά και τεχνική! Συνήθως όταν μια μπάντα παίζει κάτι κοντά στον ήχο των LEATHERHEAD παίζει «άτσαλα» με την «δικαιολογία» της ακατέργαστης και πιο αθώας έκφρασης. Όμως οι Λαρισαίοι έχουν βάλει τον πήχη ψηλά και φροντίζουν να τον ξεπερνούν με κάθε κυκλοφορία! Στο Violent Horror Stories, οι συνθέσεις και οι εναλλαγές στους ρυθμούς μου θυμίζουν την ευρηματικότητα του Jeff Waters των ANNIHILATOR ενώ τα φωνητικά μου έφεραν στον μυαλό τον Midnight των CRIMSON GLORY. Τα παιξίματα είναι καλοδουλεμένα, τα riff πιασάρικα και γνήσια bangers ενώ η παραγωγή είναι ακριβώς όπως πρέπει ώστε να κολακεύει τις συνθέσεις και να αναδεικνύει το σύνολο.

Ξεχώρισα το Summoning The Dead αλλά και το ομότιτλο του άλμπουμ Violent Horror Stories. Αν έχουμε να περιμένουμε κάτι από τους LEATHERHEAD είναι μόνο προς το καλύτερο για αυτό και ανυπομονούμε για την επόμενη ζωντανή τους εμφάνιση στο release live του Violent Horror Stories που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 21 Μαρτίου στο Skyland με special guests Darklon & Abusive.

Tracklist

1. V.H.S.
2. Summoning The Dead
3. The Visitors
4. Children Of The Beast
5. Incubus
6. Crimson Eyes
7. Something Evil (This Way Comes)
8. Dreamcatcher

Rating 8.5/10

Review By Hellena Mihailidou

LEATHERHEAD is a speed/thrash metal band from Larissa that was formed in 2022. They released their self-titled debut album on October 25, 2024, and now, under the No Remorse Records label, they released their second album, Violent Horror Stories, on February 13, 2026.

Ever since their first release—and thanks to their incredibly dynamic live shows—they’ve captured the public’s attention because what they present is full of passion, enthusiasm, and technical skill! Usually, when a band plays something close to LEATHERHEAD’s sound, they play “roughly” under the “pretext” of raw and more innocent expression. But the guys from Larissa have set the bar high and make sure to surpass it with every release! On Violent Horror Stories, the compositions and shifts in tempo remind me of the ingenuity of Jeff Waters of ANNIHILATOR, while the vocals brought to mind Midnight of CRIMSON GLORY. The playing is well-crafted, the riffs are catchy and genuine bangers, and the production is exactly as it should be to flatter the compositions and highlight the whole.

I particularly liked “Summoning The Dead” as well as the album’s title track, “Violent Horror Stories.” If we can expect anything from LEATHERHEAD, it’s only the best, so we’re eagerly awaiting their next live performance at the Violent Horror Stories release show, which will take place on Saturday, March 21, at Skyland, featuring special guests Darklon & Abusive.

Είναι ένας κόσμος όπου μπορείς να ακούσεις το ολόγραμμα του Freddie Mercury να τραγουδά ξανά ή να δεις μια “νέα” ταινία του Alfred Hitchcock, του μετρ του σασπένς, ενώ οι άνθρωποι καλλιτέχνες αφήνονται στην εξαθλίωση, αναγκασμένοι να στραφούν στην πειρατεία για να επιβιώσουν. Εξού και ο τίτλος, Pirates, Parrots, and Parasites. Ανησυχητικά, όσα γράφτηκαν ως μια σκοτεινή και σατιρική προειδοποίηση πριν από μόλις δύο χρόνια, και κυκλοφόρησαν πριν από ένα, σήμερα δεν φαντάζουν πια και τόσο εξωπραγματικά…

Δείτε το νέο βίντεο των ORIA:

The four-piece progressive groove metal band ORIA from Thessaloniki, Greece, unveils the animated music video, created by Petsua, for their song “Pirates, Parrots and Parasites”, from their sophomore album “This Future Wants Us Dead”, released via Theogonia Records. The track envisions a near-future dystopia where the world’s artistic heritage has been plundered by a parasitic species that takes human form, only to be hoarded aboard an islandsized super-yacht. Inside it, stolen art pieces are fed into “the Parrots” – generative AI models that spew “silicon pastiche” for the ultra-rich to enjoy.
It’s a world where you can hear a Freddie Mercury hologram sing again or watch a “new” film by Alfred Hitchcock, the master of suspense, while human artists are left to starve, forced into a life of piracy just to survive. Hence the title, Pirates, Parrots, and Parasites. Disturbingly, what was written as a dark and satirical warning just two years ago, and released one year ago, now doesn’t sound so far-fetched …

Follow ORIA:
Facebook: https://www.facebook.com/oriabandofficial/
Instagram: https://www.instagram.com/oria.band/
Spotify: https://shorturl.at/nO27b

Την Τετάρτη 11 Νοεμβρίου στο Floyd, θα υποδεχτούμε μια από τις σημαντικότερες μπάντες της σύγχρονης metal ιστορίας, σε μια μοναδική συναυλία που θα επιβεβαιώσει τη σχέση λατρείας που έχει το ελληνικό κοινό με τους Shadowkings. Με το νέο τους album να έχει ήδη αφήσει το στίγμα του και με ένα setlist που διατρέχει τις σημαντικότερες στιγμές της σπουδαίας δισκογραφίας τους, η Βρετανική μπάντα έρχεται για να δώσει ένα καθηλωτικό show αντάξιο του ονόματος και της ιστορίας της.

Περισσότερες από τρεις δεκαετίες μετά την έναρξη της καριέρας τους και με πάνω από δύο εκατομμύρια πωλήσεις άλμπουμ, οι Paradise Lost παραμένουν οι αδιαμφισβήτητοι βασιλιάδες της σκοτεινής πλευράς του metal. Σχηματίστηκαν στο Χάλιφαξ το 1988, και γρήγορα ήρθε η αναγνώριση τους ως πρωτοπόροι του gothic metal μέσα από τα πρώτα, εμβληματικά άλμπουμ τους, όπως το θρυλικό Gothic του 1991.

Ποτέ δεν υπήρξαν συγκρότημα που έμενε δημιουργικά στάσιμο αφού καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας τους εξερεύνησαν πολυάριθμες εκφάνσεις του σκληρού ήχου, από τις sludge doom-death ρίζες τους έως την κατάκτηση των metal mainstream charts με τον ογκώδη, πλούσιο ήχο του Draconian Times το 1995. Aργότερα τόλμησαν να κινηθούν σε πιο πειραματικές, ηλεκτρονικές κατευθύνσεις, επηρεάζοντας καλλιτέχνες τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους όπως είναι οι Cradle Of Filth, HIM, Gatecreeper και η Chelsea Wolfe.

Πλέον φτάνοντας στο 2025, το πενταμελές σχήμα από το Γιορκσάιρ επέστρεψε με το εντυπωσιακό 17ο άλμπουμ του, Ascension, έναν δίσκο που επιβεβαίωσε τη συνθετική δεινότητά των Paradise Lost μιας και βρέθηκε σε όλες τις λίστες με τους καλύτερους δίσκους της προηγούμενης χρονιάς (και στις δικές μας). Σε παραγωγή του κιθαρίστα του γκρουπ, Gregor Mackintosh στα Black Planet East Studios στο Γιορκσάιρ, με τα τύμπανα και τα φωνητικά να ηχογραφούνται στα NBS και Wasteland Studios στη Σουηδία, τα 10 τραγούδια του άλμπουμ διαβαίνουν όλα τα σκοτεινά μονοπάτια που δημιούργησαν οι Shadowkings μέσα από τον χαρακτηριστικό τους ήχο μπολιάζοντας τις σπαραξικάρδιες μελωδίες του Mackintosh, το ιδιοφυές rhythm section και την χαρακτηριστική φωνή του Holmes.

«Μετά από 35 χρόνια, όλα είναι συνειδητά», λέει ο Nick. «Είναι δύσκολο να μην είσαι 100% σίγουρος για το από πού προέρχονται τα πάντα, έχοντας ένα τόσο μεγάλο και ποικιλόμορφο back catalogue, αλλά τελικά όλα καταλήγουν στο αν μας αρέσει ή όχι η μουσική που δημιουργούμε. Αν μας αρέσει, μένει! Αυτό δεν έχει αλλάξει από τότε που ήμασταν έφηβοι.»

Το Ascension στέκεται περήφανα στον κατάλογο των Paradise Lost. Η «μιζέρια» δεν σταματά ποτέ, αλλά, όπως λέει αστειευόμενος ο Nick, έτσι τους αρέσει.

Την Τετάρτη 11 Νοεμβρίου στο Floyd, οι Paradise Lost θα μας υπενθυμίσουν γιατί το σκοτάδι τους αποτελεί, για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, το πιο γοητευτικό καταφύγιο του σκληρού ήχου.

Μια βραδιά-σταθμός με τα τραγούδια τους που σημάδεψαν την σπουδαία δισκογραφική τους πορεία και σφράγισαν την ερωτική τους σχέση με το ελληνικό κοινό.

Η προπώληση των εισιτηρίων ξεκινά την Πέμπτη 5 Μαρτίου στις 12:00 μέσω του more.com 

Οι AmongRuins, μετά από 2,5 χρόνια και το Land Of The Black Sun, έρχονται για να συνεχίσουν με συνέπεια το προφίλ σύγχρονου melodic death metal ήχου που έχουν χτίσει. Το Advent Of Chaos είναι η τέταρτη κυκλοφορία τους, η οποία κυκλοφορεί από τις 20 Φεβρουαρίου μέσω της Theogonia Records.

Στο Advent Of Chaos υπάρχει μία ροή στα κομμάτια και μία συνέχεια στο συναίσθημα που μπορεί να προκαλέσει στον ακροατή. Ξεκινά δυναμικά, με νεύρο, βάζοντας όποιον πατήσει το play κατευθείαν στο κλίμα.

Συγκεκριμένα, στο “Frozen to the Core” βρίσκουμε έντονα riffs και μελωδικές κιθάρες, με τη βαριά, death φωνή του Sverd να αναδεικνύεται. Το κομμάτι σε βάζει αμέσως να καταλάβεις τον κύριο χαρακτήρα του δίσκου (ίσως με λίγες εκπλήξεις που θα αναλύσουμε στη συνέχεια!).Η ροή συνεχίζεται με το “Advent of Chaos”, όπου συναντάμε τον ίδιο δυνατό παλμό. Τα καθαρά φωνητικά στο ρεφρέν είναι από αυτά που, αργά ή γρήγορα, θα τα φωνάζουμε στα live, ενώ το solo κάνει το κομμάτι ακόμα πιο ερωτεύσιμο.“Red Divine” — ή αλλιώς το χιτάκι με το catchy ρεφρέν! Από το πρώτο άκουσμα ήδη σιγοψιθύριζα “the red divine”. Ναι, μου κόλλησε. Και ναι, οριακά μπήκα στον ρόλο των backing vocals (μπορείτε να φανταστείτε πόσο καλά πήγε αυτό!). Το κομμάτι ανεβάζει τον παλμό και έχει εξαιρετικό δέσιμο με τα πλήκτρα του Christos Mitros. Αλλά γιατί να είμαστε back; Ας τα φωνάζουμε front, μαζί τους (θέλει εξαιρετική γυμναστική να κανουμε σωστα backing vocals και headbanging.. δεν ειναι για μενα αυτα τώρα).Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε η εισαγωγή του “Into the Flame”. Μελωδική αρχή, δυνατή riffάρα, καθαρά φωνητικά από την Christianna (Elysion) και ένας εξαιρετικός συνδυασμός της φωνής της με εκείνη του Sverd. Όλα αυτά πλαισιώνονται από death στοιχεία και breakdowns που δίνουν μια ελαφρώς διαφορετική γεύση στο άλμπουμ.Το “A Symphony of Loss” φέρνει αγαπημένες εναλλαγές, αλλαγές μέτρου και μια διάθεση που στα δικά μου αυτιά επιστρέφει στο κλασικό melodic death ύφος που αγαπάμε για να τα σαρώσει. Για ακόμα μία φορά, τα πλήκτρα δένουν ιδανικά τη συνταγή.Λίγο μελαγχολία η Αννέτα την ήθελε και την βρήκε στο “Open Wounds”. Τα φωνητικά του George Prokopiou (Mother Of Millions, Poem), σε συνδυασμό με του Sverd, με έφεραν αντιμέτωπη με δύο όψεις του εαυτού μου — κάτι που η μέταλ κάνει συχνά και λατρεύω όταν συμβαίνει! Η ενορχήστρωση κινείται σε πιο doom μονοπάτια, διατηρώντας όμως τον death πυρήνα and I’m always here for it! Και πριν προλάβουμε να βυθιστούμε πολύ στη μελαγχολία, το “Chained” έρχεται σαν το πατζούρι που ανοίγεις το πρωί. Thrash εσάνς, ενέργεια και ένα εξαιρετικό solo μας επαναφέρουν στον παλμό.Το “Night Mother” κλείνει το άλμπουμ με ένταση και έτσι όπως το ακούς πάρε και άλλη εναλλαγή ρυθμού.Καταλαβαίνω απόλυτα γιατί κλείνει με αυτο το Advent Of Chaos καθώς σε αυτό το κομμάτι, περιέχει συναισθήματα και μελωδίες που συνάντησα κάπου -κάπου μέσα στο άλμπουμ.

Το Advent Of Chaos είναι ένα melodic death άλμπουμ που αποπνέει αγάπη για το είδος. Αυτό που με κέρδισε περισσότερο είναι ότι δεν φοβήθηκαν να πειραματιστούν μέσα στο πλαίσιο του ύφους τους, ενσωματώνοντας στοιχεία από άλλα είδη. Και ίσως αυτός να είναι ο λόγος που σε στιγμές με άγγιξε περισσότερο.Δεν με χάνει. Κερδίζει την προσοχή μου, τη διάθεσή μου και τις σκέψεις μου.

Καλοτάξιδο — και ανυπομονούμε δούμε τα επόμενά τους βήματα καθώς και το live με τους Nightrage και i.see.red τον Μάρτιο.

Advent of Chaos – Tracklist

1.Frozen to the Core

2.Advent of Chaos

3.Red Divine

4.Into the Flame (feat. Christianna – Elysion)

5.A Symphony of Loss

6.Open Wounds (feat. George Prokopiou – Mother of Millions, Poem)

7.Chained

8.Night Mother

Μίξη & Mastering: Saku Moilanen, Deep Noise Studios (Φιλανδία)

Artwork & Visuals: Nikos Stavridakis, Vision Black Art

Review by Anneta Dervenaga

 English version below

AmongRuins return after 2.5 years since Land Of The Black Sun, continuing with consistency the modern melodic death metal identity they have built. Advent Of Chaos is their fourth release, out on February 20th via Theogonia Records.

There’s a clear flow throughout Advent Of Chaos — not just between the tracks, but in the emotional thread that runs through the album. It kicks off dynamically and with attitude, immediately pulling anyone who presses play straight into its atmosphere.

Specifically, “Frozen to the Core” delivers intense riffs and melodic guitars, with Sverd’s heavy death vocals standing out prominently. The track instantly introduces you to the album’s core character (perhaps with a few surprises we’ll get to later). The momentum continues with the title track, “Advent of Chaos,” carrying the same powerful drive. The clean vocals in the chorus are the kind you’ll inevitably find yourself shouting at live shows, while the solo makes the song even more irresistible.“Red Divine” — or simply the catchy anthem of the album. From the first listen, I was already whispering “the red divine.” Yes, it stuck with me immediately. And yes, I almost stepped into the role of backing vocals (you can imagine how well that went). The song raises the intensity and blends beautifully with Christos Mitros’ keyboards. But why stay in the back? This is one to sing front and center, together with the band.(it takes great practice to do proper backing vocals and headbanging.. those aren’t for me right now).The intro of “Into the Flame” particularly caught my attention. A melodic opening leads into a powerful riff, followed by clean vocals from Christianna (Elysion), whose voice combines perfectly with Sverd’s. All of this is framed by strong death elements and breakdowns that add a slightly different flavor to the album.“A Symphony of Loss” brings beloved tempo changes, shifts in meter, and a mood that, to my ears, returns to the classic melodic death metal style we love. Once again, the keyboards tie everything together seamlessly.I needed a touch of melancholy, and I found it in “Open Wounds”. George Prokopiou’s (Mother Of Millions, Poem) vocals, combined with Sverd’s, made me confront two emotional sides of myself — something metal often does, and I absolutely love when it happens. The orchestration leans into doom territories while maintaining its death metal core — and I’m always here for it.Before we sink too deeply into melancholy, “Chained” arrives like opening the shutters on a bright morning. Thrash touches, energy, and an excellent solo bring us right back into the album’s pulse.“Night Mother” closes the album with intensity, delivering yet another shift in rhythm just when you think you’ve settled into its pace. I completely understand why it was chosen as the closing track, as it gathers emotions and melodic themes that appeared throughout the album into one final statement.

Advent Of Chaos is a melodic death metal album that clearly reflects love for the genre. What won me over the most is that the band wasn’t afraid to experiment within their sound, incorporating elements from other styles. Perhaps that’s exactly why certain moments resonated with me so deeply.

It doesn’t lose me — it holds my attention, my mood, and my thoughts.

We look forward to seeing their next steps as well as the live with Nightrage and i.see.red this March.

Advent of Chaos – Tracklist

1.Frozen to the Core

2.Advent of Chaos

3.Red Divine

4.Into the Flame (feat. Christianna – Elysion)

5.A Symphony of Loss

6.Open Wounds (feat. George Prokopiou – Mother of Millions, Poem)

7.Chained

8.Night Mother

Μίξη & Mastering: Saku Moilanen, Deep Noise Studios (Finland)

Artwork & Visuals: Nikos Stavridakis, Vision Black Art

Review by Anneta Dervenaga