Και μου έδειξαν, και έπεσε το σαγόνι ματωμένο στο πάτωμα και εγώ προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια μου! Αυτό το έγραψαν οι FHBC? Αλήθεια τώρα, μήπως έκανα λάθος; Όπως είχα γράψει για το δεύτερο άλμπουμ τους που κυκλοφόρησε 2 χρόνια πριν, το Me Against You είχε καταπιεί τη μπάντα που είχε βγάλει το πρώτο άλμπουμ είχε αγριέψει και είχε γίνει Hulk. Τώρα ακούγοντας το Bare Knuckle αυτό που έχω να πω είναι ανοίχτε τα venues να τα ισοπεδώσουν! Αυτοί οι τύποι δεν αστειεύονται! Ξεκίνημα με Cult Of Misery και κάπου εδώ αρχίζει να ξεκαθαρίζει ότι οι Αθηναίοι έχουν επιρροές από την εμπορικότερη μπάντα που έχει βγάλει η δεκαετία με τη μόνη διαφορά ότι ενώ οι Five Finger Death Punch μοιάζουν να μαζεύουν τα κομμάτια τους με τις αλλαγές στο Line up τους οι Full House τώρα αρχίζουν. Οι συνθέσεις του άλμπουμ είναι πιο καλοδουλεμένες και σίγουρα πιο ώριμες. Ενώ στα προηγούμενα άλμπουμ η συνταγή ήταν αμεσότητα, catchiness και όγκος εδώ πάμε για πιο υψηλή μαγειρική. Εδώ έχουμε τύμπανα που θυμίζουν Slipknot στην αρχή τους (ναι τους καλούς, τους θανατηφόρους, τους λατρεμένους). Ειλικρινά τα τύμπανα του Αλέξανδρου αυτή τη φορά είναι έρωτας! Groovάτα, γρήγορα, δυνατά, αυτά τα χτυπήματα έχουν απογειώσει τον ήχο τον Full House BC. Έχουμε κιθαριστικά σόλο και γέφυρες με πρωτοτυπία και συναίσθημα. Φωνητικά που δείχνουν πόσο έχει δουλέψει πάνω στη φωνή του ο Βαγγέλης! Αυτό που ακούω εγώ στη φωνή του στο Bare Knuckle είναι ένα καλύτερο command πάνω στη φωνή του με μεγαλύτερη ευελιξία στην μετακίνηση ανάμεσα στα καθαρά και τα brutal φωνητικά με τέτοιο τρόπο που εξυπηρετεί απόλυτα το κάθε τραγούδι και το τελικό αποτέλεσμα. Έχει τον έλεγχο της φωνής του και την τοποθετεί σωστά χωρίς να χάνει τον αυθορμητισμό και το συναίσθημά του.

To πρώτο single που διάλεξαν για βίντεο είναι σίγουρα η γέφυρα από το δεύτερο στο τρίτο άλμπουμ αλλά μην ξεγελιέστε! Γιατί όλος ο υπόλοιπος δίσκος δείχνει πόσο έχει σοβαρέψει η κατάσταση! Οι επιρροές των Metallica, Pantera, Black Label Society, Five Finger Death Punch έχουν αφομοιωθεί δημιουργικά και οι Full House Brew Crew παρουσιάζουν τον δικό τους ήχο! Συμπαγής, αλήτικος, ογκώδης, grooveάτος, αδυσώπητος, βάναυσος! Δεν σου αφήνει περιθώρια! Σε πιάνει απ’ το λαιμό και σου λέει άκου εδώ μικρό μεταλλάκι, αυτό είναι metal χωρίς δράκους, ορθοπεταλιές, μπουρμπουλήθρες και σπαθιά, το αντέχεις ή θα τρέξεις κλαίγοντας στη μαμά;

Έχω ερωτευτεί το Nail In You! Αλλά σίγουρα αδυναμίες είναι και τα Servant Of Despair, Draw From The Bottom, Bare Knuckle, Breaking New Ground, Cult Of Misery, Black Flag. Στις 27 Νοέμβρη έρχεται από την ROAR Rock Of Angels για να μας πάρει τα αυτιά, τους σβέρκους, τα κεφάλια και τον τελευταίο μας δισταγμό για headbanging. Τα γάντια έπεσαν και οι Full House Brew Crew δεν χρειάζονται σιδηρογροθιές (five finger death punch αγγλιστή – see what I did there? ). Με γυμνά χέρια, Bare Knuckle, το χεις;

Tracklist

01. Cult Of Misery
02. Unforgiving Land
03. Bare Knuckle
04. Servant Of Despair
05. Buried Hope
06. Black Flag
07. Nail In You
08. Breaking New Ground
09. Shuffled Deck
10. Draw From The Bottom

95/100
Review By Hellena Mihailidou

Για τους οπαδούς του metal ίσως είναι ελαφρώς πιο εύκολο (σε γενικό βαθμό, αφού ο καθένας μας περνάει τις δυσκολίες του), γιατί η μουσική μας είναι πάντα ένα στιβαρό στήριγμα. Άρα, ο συνοδός μας μέσα στις οδούς της αντιξοότητας είναι ένας καλός δίσκος. Είναι καλός δίσκος το “Forgotten Days“; Με ευθύ τρόπο “ναι”. Είναι πολύ καλός; Η απάντηση παραμένει “ναι”.

Το “Forgotten Days” είναι η τέταρτη επίσημη ολοκληρωμένη δουλειά των Αμερικανών Pallbearer και έρχεται μετά το ελαφρώς αμφισβητούμενο “Heartless“. Ενδεχομένως το φορτίο των πρώτων δύο κολοσσιαίων δίσκων να έκανε την μπάντα να χάσει τον προσανατολισμό της και αυτό είναι απόλυτα θεμιττό. Όμως δεν υπάρχει κάποια περισυλλογή, ειδικά όταν ένα σχήμα έχει να επιδείξει τέτοια ποιότητα. Αλλά δεν είναι το “Heartless” το θέμα μας. Το “Forgotten Days” κινείται στην ίδια φόρμα με το “Heartless“, δηλαδή ένα μείγμα βραχείων και μακρών συνθέσεων, εν αντιθέσει με τα δύο πρώτα που έχουν μονολιθικές κυρίως συνθέσεις. Μόνο που σε αυτό το άλμπουμ ο οίστρος τους είναι πιο εμφανής. Οι συνθέσεις είναι καλύτερα δομημένες και κυλούν πιο εύκολα, οι μελωδικές γραμμές είναι πιο αβίαστες και ανάλαφρες. Τίποτα δεν ακούγεται περιττό και εξεζητημένο και τίποτα δεν λείπει. Έχουν μια φράση στο ενημερωτικό δελτίο, η οποία νομίζω ότι είναι ακριβής: “βρήκαν την τέλεια μουσική οικονομία”. Αυτό μπορεί να ερμηνεύεται ποικιλοτρόπως, αλλά μετά από τέσσερα άλμπου σίγουρα ο ήχος μιας μπάντας κατασταλάζει και μεστώνει. Ενδεχομένως να μην είναι τόσο προσφιλής στους μύστες του ατόφιου doom, αλλά δεν μπορώ να παραγνωρίσω ότι κομμάτια όπως το “The Quicksands of Existing” ή το “Vengeance and Ruination” ακούγονται πιο προσβάσιμα παρά το συμπαγές του χαρακτήρα τους. Εδώ βοηθά πολύ η παραγωγή του Randall Dunn, η οποία απελευθερώνει τη μπάντα και αναδεικνύει όλες αυτές τις μικρές λεπτομέρειες της σκέψης και της σπουδής που έχουν βάλει στη μουσική τους.

Με επιδράσεις από όλο το φάσμα του doom, π.χ. από Black Sabbath ως St. Vitus και από Anathema ως από Revelation, και με την δυνατότητα να αφομοιάζουν τα καλύτερα στοιχεία δύο μεγάλων σχολών, της αμερικάνικης και της αγγλικής (εγώ ακούω και κάτι περίεργα βρετανικά όπως Mourn), συνθέτουν πολύ δυνατά τραγούδια, είτε είναι ευθέα, όπως το εναρκτήριο ομώνυμο, είτε πολυδιάστατα, όπως είναι το “Silver Wings“. Σε καθένα από αυτά θα βρεθούν πολύ δυνατές μουσικές φράσεις, που δεν γίνεται να αφήσουν τον ακροατή ασυγκίνητο. Εδώ λοιπόν έρχεται η ερμηνεία του Brett Campbell που πραγματικά δείχνει πιο ολοκληρωμένη σε τεχνικό επίπεδο (γιατί από πάθος και ένταση είναι και στα τέσσερα άλμπουμ εξαιρετικός) ως επιστέγασμα της προσπάθειας της τετραμελούς μπάντας. Ο δίσκος ολοκληρώνεται με το πανέμορφο και πολύ δυνατό εξώφυλλο του Michael Lierly, του αδερφού του ντράμμερ Mark Lierly. Και αν συνυπολογίσουμε και τους στίχους, τότε μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα “πλήρης” και να το εννοούμε.

Για μένα δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτός είναι ο δίσκος της χρονιάς. Το λέω για καλό άραγε, όταν αναλογίζομαι ότι ζούμε ένα έτος πανδημίας; Δεν ξέρω, αλλά σίγουρα θα μείνει αλησμόνητο το έτος κυκλοφορίας του και μακάρι να είναι αλησμόνητη και η στήριξη που μπορεί να προσφέρει στον καθένα μας. Η μαγεία των Pallbearer έγκειται στο γεγονός ότι όλο το οικοδομημά τους είναι τόσο μάκρυα, όσο κοντά. Είναι τόσο μακρυά για να ακούγονται απόκοσμοι, σαν τη φωνή ενός γνώριμου κατοίκου ενός άλλου κόσμου, αλλά και τόσο κοντά να μας θυμίζει τις αγωνίες και τις θλίψεις μας και να προσπαθεί να μας τις ελαφρύνει. Γιατί τo doom δεν είναι η μουσική της συντριβής, αλλά της λύτρωσης όπως περήφανα πιστώνεται το εξόδιο “Caledonia.”

Tracklist:
01. Forgotten Days
02. Riverbed
03. Stasis
04. Silver Wings
05. The Quicksand Of Existing
06. Vengeance & Ruination
07. Rite Of Passage
08. Caledonia

9,5/10
Review By Giannis Tsakonas

Για αυτό και είναι πολύ σημαντικό που το τραγούδι που ανοίγει το ντεμπούτο των ORIA Limitless Insanity είναι από τα καλύτερα αν όχι το καλύτερο του άλμπουμ. Με πολύ μυστηριακή εισαγωγή πολλές εναλλασσόμενες τεχνικές που αποκαλύπτουν τον έντονα τεχνικό progressive χαρακτήρα τους αλλά και Brutal φωνητικά που δημιουργούν τον ιδανικό συνδυασμό για να σε πάρουν απ’ τα αυτιά στο Subliminations! Οι Θεσσαλονικείς που ντεμπουτάρουν στις 9 Οκτώβρη δημιουργήθηκαν το 2018 και ήδη πριν την κυκλοφορία του άλμπουμ έχουν φροντίσει να μας δώσουν δείγματα της δουλειάς τους με βίντεο. Αναφέρουν ως μεγαλύτερες επιρροές τους, τους Slipknot, Gojira, Opeth, Korn και Meshuggah. Και μόνο από τις αναφορές τους, όσο και από τον ήχο τους φαίνεται ότι είναι εντελώς και απολύτως φρεσκαδούρες και δεν έχουν καμία κλασσική αναφορά εκτός ίσως από τους Slayer. Συνδυάζουν τον groove χαρακτήρα τους με τις progressive επιρροές τους χωρίς να γίνονται φλύαροι και κουραστικοί.

To Sublimation(s) είναι Self-released, με παραγωγή και μίξη από τον Νίκο Γεωργιτσόπουλο των Sunburst στο Fireball Music Studio και master απο τον Acle Kahney των TesseracT στο 4D Sounds Studio. Οι Oria συνδυάζουν στοιχεία από διαφορετικές υποκατηγορίες της metal μουσικής.  Έχουν ως θεμελιώδες στοιχείο το Groove ενώ η φιλοσοφία τους πηγάζει από τον Progressive χώρο, δημιουργώντας ένα ποικιλόμορφο αποτέλεσμα με συνεχή ενέργεια και κίνηση, ασυνήθιστα ρυθμικά και δομές, επιτυγχάνοντας όμως να παραμείνει προσβάσιμο στον ακροατή. Φοβεροί ακροβατισμοί στις μελωδίες και τις συνθέσεις με αναπάντεχα συνταιριάσματα όπως ας πούμε στο Flisvus που ενώ είναι εξεζητημένα τεχνικά είναι εύκολα στον απλό ακροατή. Στα δικά μου ακούσματα, αυτία, γούστα πιο κοντά είναι τα τραγούδια με τα πιο brutal φωνητικά όπως και το εισαγωγικό Limitless Insanity. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, οι ORIA ακούγονται να μην έχουν όρια στην όρεξη και το ταλέντο τους και μάλλον ήρθαν για να μας βγάλουν και εμάς από τα όρια μας προσφέροντας ένα τόσο σύνθετο και τεχνικό και ταυτόχρονα τόσο κατανοητό και καλό άλμπουμ. Αυτό από μόνο του είναι μεγάλο κατόρθωμα και σίγουρα μόλις ξεκινήσουν τα live θα επιδιώξουμε να τους δούμε να τα σπάνε επί σκηνής.

Tracklist:

01. Limitless Insanity
02. Template Of Nothingness
03. Cope
04. Flisvus
05. The Weight Of Uncertainty
06. The Demon Beside My Bed
07. Regret The Fall
08. Fed To The Worng
09. Blame Yourselves
10. Violated

85/100
Review By Hellena Mihailidou

Όπως ανακοίνωσαν λοιπόν η σύνθεση της μπάντας στην παρούσα φάση διαμορφώνεται από τους Brian Johnson στο μικρόφωνο, τον Phil Rudd στα τύμπανα, τον Cliff Williams στο μπάσο και στις κιθάρες τους Angus  και Stevie Young. Η φωτογραφία καθώς και όλη η προηγούμενη δραστηριότητα τους μας δείχνει ότι μάλλον είμαστε κοντά στην παρουσίαση νέου άλμπουμ από τους Αυστραλους! Ο χρόνος θα δείξει, για την ώρα Power Up (λες έτσι να είναι ο τίτλος του νέου άλμπουμ;)!

Οι Ιταλοί Genus Ordinis Dei είναι ένα υπέροχο συμφωνικό death metal συγκρότημα και το Glare of Deliverance που θα κυκλοφορήσει 4 Δεκεμβρίου από την Eclipse Records είναι από τις καλύτερες δουλειές του είδους που θα περάσουν απ’ τον player σου. Σκαλίζοντας δε να βρώ πληροφορίες για τη μπάντα συνειδητοποίησα ότι τους έχω παρακολουθήσει και live σε εκείνο το εκπληκτικό live των Evergrey που είχαν παίξει support με την επίσης ευχάριστη ανακάλυψη της βραδιάς Bloodred Hourglass. Θυμάμαι ότι μου είχε κάνει πάρα πολύ καλή εντύπωση ο επαγγελματισμός τους, το πόσο στα σοβαρά παίρνουν τους εαυτούς τους όταν εμφανίστηκαν στη σκηνή με ομοιόμορφα κοστούμια και μετά το live πήγαν και παρέμειναν στον πάγκο με το merchandise τους προκειμένου να μιλήσουν με τον κόσμο που θα ήθελε να τους γνωρίσει. Αυτό από μόνο του μου λέει πάρα πολλά για τον επαγγελματισμό και τη σοβαρότητα της μπάντας. Όπως λένε η επερχόμενη κυκλοφορία τους είναι μια σειρά από ξεχωριστά τραγούδια που κάθε ένα θα έχει το δικό του βίντεο/επεισόδιο. Αυτά τα επεισόδια είναι σα short film ή τηλεοπτική σειρά που εξιστορεί την ιστορία μιας γυναίκας με το όνομα Eleanor που την καταδικάζει η Ιερά Εξέταση. Την παραγωγή έκανε ο Tommaso Monticelli (Jumpscare, Eternal Delyria, Geschlecht) στα Sonitus Studio, και θα κυκλοφορήσει στις 4 Δεκεμβρίου 2020 από την Eclipse Records.

Το album λοιπόν είναι εξαιρετικό στο είδος του! Αν σου αρέσουν οι Dimmu Borgir, Septic Flesh κλπ αυτό εδώ θα το λατρέψεις γιατί οι Ιταλοί έχουν πολύ πιασάρικες μελωδίες, φωνητικά επαρκώς brutal ώστε να σου φτιάχνουν ατμόσφαιρα αλλά και τόσο καθαρά ώστε να μπορείς να παρακολουθήσεις τους στίχους. Δεν χρειάζεται να σου εξηγήσω τίποτα περισσότερο γιατί αν είσαι φίλος/η του ιδιώματος αυτό είναι το άλμπουμ που αν το είχαν γράψει κάποιοι από αυτούς που σου προανέφερα θα είχαμε βγει «στα μπαλκόνια να χειροκροτάμε». Ναι δεν είναι ακόμη μεγάλη μπάντα αλλά λίγο να τους δοθεί η ευκαιρία, θα κάνουν τεράστια αίσθηση. Ακούγοντας το Glare Of Deliverance έχε τα αυτιά λίγο πιο τεντωμένα στο Dream, Hunt, Edict και Examination.

Tracklist:

01. Ritual
02. Hunt
03. Edict
04. Examination
05. Torture
06. Judgement
07. Dream
08. Abjuration
09. Exorcism
10. Fire

90/100
Review By Hellena Mihailidou

ENGLISH VERSION BELOW

I have to admit that when the video passed before me on my facebook feed I didn’t quite realize who were these guys and it was pure curiosity that caught my eye. But sometimes curiosity doesn’t kill the cat and reveals us the best discoveries.

The Italian Genus Ordinis Dei are an amazing symphonic death metal band and their upcoming release Glare of Deliverance which will be out on December 4th through Eclipse Records is one of the best albums of the genre that will be in your player. Digging up some information about the band I realized I have watched these guys live a couple of years or less ago in Athens when they were touring with Evergrey. What stroke me back then and made me notice them was the fact that they presented themselves fully professional on stage putting up a breathtaking show and right after that they changed clothes and went down to their merchandise stand so that the people who liked their music can have a chance to talk with them. Now that’s what I call commitment and true professionalism. Their upcoming release is like a series of short films each song being a short part of a film and all together telling the story of Eleanor who was hunted by the inquisition. Production duties were handled by Tommaso Monticelli (Jumpscare, Eternal Delyria, Geschlecht) at Sonitus Studio.

The album is what we can safely call magnificent! If you like bands like Dimmu Borgir, Septic Flesh etc you will absolutely love these Italians who use catchy melodies, vocals clear enough so you can follow the story, yet brutal enough to create the appropriate edge and spooky atmosphere. I need to say no more because if you like the genre, and this album was out by an already established band the buzz would have circled the globe twice and everyone would be talking about it. Genus Ordinis Dei are still a band that is on the rise but given the chance they can rule the genre. Listening to Glare Of Deliverance, my ears were a little extra pleased on the songs Dream, Hunt, Edict and Examination but all in all it’s definitely one of the best albums of the year.

Play λοιπόν και η φιλαρμονική του San Francisco με τον ογκωδέστατο ήχο ανοίγει το άλμπουμ ερμηνεύοντας Ennio Morricone The Ectasy Of Gold για να το διαδεχθεί το λατρεμένο The Call Of Ktulu. Οι συνθέσεις των Metallica είναι έτσι δομημένες που ο πλούσιος ήχος της ορχήστρας τις απογειώνει και ομολογουμένως το αποτέλεσμα είναι υπερβατικό. Με την έλευση του For Whom The Bell Tolls τα ευγενή συναισθήματα που σου έχουν ξυπνήσει με τα ορχηστρικά εμπλουτίζονται με την πόρωση που σου προκαλούν οι αγαπημένες επιτυχίες και εκεί αρχίζει και το headbanging. The day that never comes και ακούμε την πρώτη σύνθεση τους που δεν έχει ξαναπαιχτεί με ορχήστρα. Η φωνή του James είναι στα καλύτερά της και η ερμηνεία του τουλάχιστον συγκινητική. Η μπάντα σε απόλυτη αρμονία με την ορχήστρα αποτυπώνει αυτό που θα μπορούσε να θεωρηθεί ιδανική παραγωγή. Αν εξαιρέσουμε τα τραγούδια που επαναλαμβάνονται από το S & M του 1999 μου φάνηκε ίσως άστοχη η επιλογή του Confusion αλλά αυτό μπορεί να έχει να κάνει και αποκλειστικά με το προσωπικό μου γούστο. Βέβαια δεν θα αρνηθώ ότι ακούγεται επικό με την προσθήκη της ορχήστρας. Το Moth Into Flame πλέον φαίνεται ξεκάθαρα ότι είναι ένα από τα τεράστια hit της μπάντας και όπως ομολογώ το περίμενα το Halo On Fire ακούγεται άψογο με ορχήστρα! Ιδανικό για το κλείσιμο του πρώτου μέρους, άσχετα αν εγώ (μπορεί και εσύ) θα πατήσω το repeat….

Δεύτερο μέρος και ίσως το πιο artistic μέρος της κυκλοφορίας μιας και η μπάντα κάνει ένα βήμα πίσω και αφήνει τη φιλαρμονική να πάρει τον πρώτο λόγο για ουσιαστικά τα 4 πρώτα tracks 2 τραγούδια με τα intros τους. Στο Mosolov The Iron Foundry ουσιαστικά η μπάντα τολμάει και μπλέκεται με την ορχήστρα αλλά κακά τα ψέματα, όλοι μας ξαναπαίρνουμε ανάσα όταν ακούμε τον James αμέσως μετά στο Unforgiven III μόνο με τη συμφωνική… ανατριχίλα! Το θεωρώ απόλυτα σεβαστό από μέρος τους να θέλουν να κάνουν ένα τέτοιο καλλιτεχνικό ακροβατισμό ωστόσο το θεώρησα το πιο κουραστικό μέρος του άλμπουμ. Από εκεί και μετά τα πράγματα είναι All Within Metallica’s Hands και δεν έχουμε περαιτέρω εκπλήξεις εκτός από το (Anesthesia) Pulling teeth. Το Master Of Puppets ακούγεται αρκετά πιο δραματικό καθώς τα κιθαριστικά σόλο ενισχύονται από την ορχήστρα αλλά και στο Wherever I May Roam η ορχήστρα κάνει το αποτέλεσμα πιο εμφατικό.

Δεν θα βαθμολογήσω το S&M2, δεν κάνεις δισκοκριτική στο S&M2 ακούς και νιώθεις. Το αν μπορεί να σε ταξιδέψει ή όχι είναι πολύ προσωπικό θέμα… Άκουσε το και κρίνε…

S&M2 Track List

1. The Ecstasy of Gold (Live)
2. The Call of Ktulu (Live)
3. For Whom the Bell Tolls (Live)
4. The Day That Never Comes (Live)
5. The Memory Remains (Live)
6. Confusion (Live)
7. Moth Into Flame (Live)
8. The Outlaw Torn (Live)
9. No Leaf Clover (Live)
10. Halo on Fire (Live)CD2
11. Intro to Scythian Suite (Live)
12. Scythian Suite, Opus 20 II: The Enemy God and the Dance of the Dark Spirits (Live)
13. Intro to the Iron Foundry (Live)
14. The Iron Foundry, Opus 19 (Live)
15. The Unforgiven III (Live)
16. All Within My Hands (Live)
17. (Anesthesia) – Pulling Teeth (Live)
18. Wherever I May Roam (Live)
19. One (Live)
20. Master of Puppets (Live)
21. Nothing Else Matters (Live)
22. Enter Sandman (Live)

    Review Hellena Mihailidou

    

Γιατί όπως οι χαρακτήρες που έχουν υιοθετήσει (πρωταγωνιστές τσίρκου) ακροβατούν πάνω από όλα σχεδόν τα είδη του μοντέρνου, σκληρού ήχου και φτιάχνουν περισσότερο θα τα έλεγα παραμύθια παρά άλμπουμ. Παραμύθια που σε μεταφέρουν στο δικό τους Avatar Country με μια αισθητική μυστηριακή σαν αυτή που συναντάμε σε ένα τσίρκο, που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις με σιγουριά τα όρια της πραγματικότητας και της ψευδαίσθησης.

Έτσι και στο νέο τους άλμπουμ Hunter Gatherer (7 Αυγούστου 2020) το οποίο ενώ παραμένει σταθερά προσανατολισμένο σε ένα concept όπως τα Feathers & Flesh και Avatar Country περιέχει τραγούδια που ξεχωρίζουν με τρόπο εμφατικό. Υπάρχουν και σε αυτό το άλμπουμ θεματικές γραμμές που αντικατοπτρίζουν την κοινή κατεύθυνση των μελών ωστόσο είναι η πιο σκοτεινή πλευρά τους που έχουν αποκαλύψει μέχρι σήμερα. Ήδη από το 2019 ξεκίνησαν την παραγωγή με τον Jay Ruston (Stone Sour, Slipknot, Anthrax) στα Sphere Studios στο Los Angeles, California. Μάλιστα ηχογράφησαν με την παραδοσιακή old-school μέθοδο παίζοντας όλοι μαζί στο στούντιο, καταφέρνοντας με αυτό τον τρόπο να αποτυπώσουν την ουσία των Avatar. Ένα ακόμη μοναδικό χαρακτηριστικό είναι οτι ηχογράφησαν εξολοκλήρου σε two-inch tape, κάτι που δεν ακούς συχνά το 2020. Ένα από τα μεγαλύτερα assets της μπάντας εξακολουθεί να είναι ο master illusionist Johannes Eckerström που τόσο με την παρουσία του όσο και με τους ακροβατισμούς του στις φωνητικές γραμμές παραμένει αν μη τι άλλο εντυπωσιακός. Δεν θα σου πω με σιγουριά ότι θα σου αρέσει η μπάντα αν δεν τους έχεις ξανακούσει, αν όμως σου αρέσαν μέχρι τώρα θα σου αρέσει το νέο τους μουσικό παραμύθι. Στα δικά μου αυτιά ξεχώρισαν πολύ η σκοτεινή ιστορία του A Secret Door, η ψυχρή κυνικότητα του Justice, η μελαγχολία στο πιάνο του Gun και η βαναυσότητα του Colossus. Για μένα σίγουρα ένα αγαπημένο σκοτεινό παραμύθι. Αλλά πάλι εγώ αγαπώ την παράνοια και απολαμβάνω να χάνομαι σε κόσμους που θολώνουν τα όρια του πραγματικού σαν αυτών των ταινιών του αγαπημένου μου Tim Burton. Είσαι και εσύ έτσι;

AVATAR “Hunter Gatherer”

1. Silence in the Age of Apes
   2. Colossus
   3. A Secret Door
   4. God of Sick Dreams
   5. Scream Until You Wake
   6. Child
   7. Justice
   8. Gun
   9. When All But Force Has Failed
   10. Wormhole85/100Review by Hellena Mihailidou

Οι Primal Fear, η μπάντα που από το 1998 παραδίδει ανελλιπώς και χωρίς δισταγμό καλοπαιγμένο, μελωδικό, πιασάρικο, δυναμικό heavy metal επέστρεψε στην πρώτη της δισκογραφική Nuclear Blast και ακούγεται να πήρε αναβολικά και να αποκαλύπτει τον πιο βελτιωμένο εαυτό της! Metal Commando, το ψευδώνυμο που τους ακολουθεί από την πρώτη περιοδεία τους στην Αμερική είναι ο τίτλος του άλμπουμ. Μελωδικά και πιασάρικα heavy metal hits όπως το Hear Me Calling, Along Came The Devil & I’m Alive που καθόλου τυχαία επιλέχθηκαν και για τα 3 πρώτα βίντεο του δίσκου, είναι ήδη στην playlist κάθε heavy metalά που σέβεται τον εαυτό του. Εντύπωση μου έκανε και το Lost & Forgotten που οι Halfrodικές κραυγές του Scheepers έχουν μπλέξει με ένα πολύ μοντέρνο τρόπο παιξίματος που θυμίζει μέχρι και Five Finger Death Punch. Πιθανότατα σε αυτό να έχει συντελέσει ο καινούριος drummer Michael Ehré που παίζει λίγο πιο γρήγορα από μηχανή. Πολύ εντυπωσιακός είναι ο νέος και στο My Name Is Fear οπού ακούμε και ενα από τα πιο εντυπωσιακά σόλο στην κιθάρα. Μπαλάντα της δεκαετίας του 80 μου θύμισε το I Will Be Gone χωρίς όμως να μου κινήσει αρκετά το ενδιαφέρον για να την ακούσω δεύτερη φορά. Αδιαμφισβήτητα το έπος του άλμπουμ είναι το τελευταίο 13λεπτο Infinity. Το έχουν ξανατολμήσει στο παρελθόν, να ξεπεράσουν τους «ραδιοφωνικούς» χρόνους φτιάχνοντας μεγάλα τραγούδια (βλέπε We Walk Without Fear στο Rulebreaker) και όπως τότε έτσι και αυτή τη φορά το αποτέλεσμα τους δικαίωσε! Άκουσε το και θα με θυμηθείς.

Ο ίδιος ο Sinner που επιμελήθηκε την παραγωγή θεωρεί οτι το άλμπουμ είναι αυτό ακριβώς που ήθελαν να κυκλοφορήσουν με την επιστροφή τους στη δισκογραφική τους. Μια εκδοχή της μπάντας που σε όλα τα trademark στοιχεία της είναι ακόμη πιο ενισχυμένα. Όπως δηλώνει “Ότι ήταν heavy τώρα είναι πιο heavy, ότι ήταν επικό έγινε επικότερο, ότι ήταν γρήγορο έγινε γρηγορότερο και ότι ήταν σκοτεινό έγινε σκοτεινότερο.”Ενώ δεν παρέλειψε να αναφερθεί στην μοναδική χημεία της συνεργασίας του με τον Ralf Scheepers και την ερμηνεία του που κάνει το τελικό αποτέλεσμα δυναμίτη.

Όπως αναφέραμε και παραπάνω το “Metal Commando” έχει στην παραγωγή του τον ίδιο το Mat Sinner, ενώ τη μίξη και το master έκανε ο Jacob Hansen (Volbeat, Amaranthe, UDO, Destruction, Pretty Maids, Evergrey κ.α.) στα Hansen Studios. Οι ηχογραφήσεις έγιναν στα Backyard Studios, Stuntguitar Music, Fear Studio & Level 10 Music.

Ξέρεις οτι ακούς ένα καλό άλμπουμ όταν ήδη από την πρώτη ακρόαση έχεις στο μυαλό σου μελωδίες, θέλεις να ξαναπατήσεις το Play αλλά και να πας σε εκείνο το περίεργο τραγούδι που θέλεις να τσεκάρεις και τους στίχους γιατί έξυσε λίγο την επιφάνεια και σου έκανε κάτι λίγο πιο μέσα. Ξέρεις οτι άκουσες ένα καλό άλμπουμ όταν έχεις ολοκληρώσει την ακρόαση του Metal Commando και αυτό επιβεβαιώνει ένα μόνο πράγμα. Primal Fear = Εγγύηση!

01. I Am Alive
02. Along Came The Devil
03. Halo
04.Hear Me Calling
05. The Lost & The Forgotten
06. My Name Is Fear
07. I Will Be Gone
08. Raise Your Fists
09. Howl Of The Banshee
10. Afterlife
11. Infinity

90/100

Review by Hellena Mihailidou

Γιατί ενώ το Lamb Of God ήταν προγραμματισμένο να κυκλοφορήσει 8 Μάη θα κυκλοφορήσει 19 Ιουνίου 2020 από τη Nuclear Blast. Αυτό απονεύρωσε λίγο την αναμονή και το build up που κάνουν συνήθως οι δισκογραφικές για να triggάρουν το κοινό μιας μπάντας αλλά κανείς δεν ξενέρωσε. Βλέπεις είχαν φροντίσει να μας δώσουν κάποια πρώτα δείγματα που όχι απλά μας κινούσαν το ενδιαφέρον αλλά μας προετοίμαζαν για την χιονοστιβάδα που είχαν ετοιμάσει. Οι μέρες πλησίασαν και ακούσαμε επιτέλους το 8^ο studio άλμπουμ της μπάντας από τη Virginia που έχει για τίτλο το όνομα τους. Σχολιάζοντας τον τίτλο ο ίδιος ο Blythe ανέφερε οτι ο λόγος που επέλεξαν αυτό τον τίτλο είναι οτι αντιπροσωπεύει αυτό που είναι η μπάντα σήμερα. Ο πρώτος δίσκος μετά την αποχώρηση του ιδρυτικού μέλους Chris Adler και την προσθήκη του Arturo Cruz μπροστά από το drum kit ακούγεται εξίσου επιθετικός και καταιγιστικός. Όχι δεν θα πούμε οτι ο Arturo είναι καλύτερος, γιατί δεν είναι, αλλά τουλάχιστον στέκεται τίμια στη θέση του Adler.

Πέντε χρόνια μετά την τελευταία τους δισκογραφική δουλειά εδώ έχουν δύο συνεργασίες μια με τον Jamey Jasta των Hatebreed στο Poison Dream, που για τα δικά μου γούστα ήταν μια στιγμή του άλμπουμ που ξεχωρίζει και μια με τον Chuck Billy των Testament στο Routes. Το Routes που μοιάζει περισσότερο με τραγούδι των Testament παρά με Lamb Of God. Αρχικά διαβάζοντας τις δηλώσεις για το άλμπουμ θεωρούσα οτι ίσως να είναι υπερβολικοί… Ομως όχι αυτό ειναι οι Lamb Of God, full force επίθεση κατα μέτωπο που ισοπεδώνει τα πάντα. Όλα τα στοιχεία που κάνουν τους LoG τη μπάντα που συνδυάζει τους Pantera με τους As I  Lay Dying είναι εκεί. Στο δελτίο τύπου τους αναφέρουν ως τους αρχιτέκτονες τους New Wave of American Heavy Metal, δεν ξέρω αν θα το έθετα ακριβώς έτσι αλλά σίγουρα έχουν φτιάξει σχολή και σε αυτό το άλμπουμ τη γιορτάζουν. Μοναδικό αρνητικό που θα έβρισκα στο άλμπουμ είναι μια σύγχυση, σχεδον παρήχηση, των τραγουδιών όταν τα ακούς διαδοχικά στο άλμπουμ σχεδον σα να μπλέκονται. Αγαπημένες στιγμές στο άλμπουμ Memento Mori, New Colossal Hate, Poison Dream (όπως προαναφέραμε) και Bloodshot Eyes.

Με το νέο Lamb Of God ένα είναι σίγουρο… I don’t dance, I headbang! Και κανένας αυχένας δεν θα μείνει στη θέση του!

Tracklist:

1. Memento Mori 5:48
2. Checkmate 4:30
3. Gears 3:55
4. Reality Bath 4:32
5. New Colossal Hate 4:30
6. Resurrection Man 4:59
7. Poison Dream 4:57 (Feat Jamey Jasta)
8. Routes 3:04 ( Feat Chuck Bily)
9. Bloodshot Eyes 3:57
10. On The Hook 4:30

90/100

Review By Hellena Mihailidou

Photo Credit Travis Shinn

Όμως δεν γίνεται να μην αναφερθείς σε ένα άλμπουμ που αν μη τι άλλο επαναφέρει ένα ύφος του συγκροτήματος που τους καθιέρωσε και τους έκανε αγαπητούς σε πολύ μεγάλη μερίδα των οπαδών τους.

Obsidian το άλμπουμ που βγήκε στις 15 Μάη 2020 και ήδη έχει λατρευτεί από τους οπαδούς του συγκροτήματος. Όπως μου λέει και η Athena, (μέσα από την ομάδα του Metalradio.gr) «Οι PARADISE LOST δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα και σε κανέναν! Αλλά το κάνουν ούτως ή άλλως, με ένα από τα ωραιότερα άλμπουμ που έχουν δημιουργήσει! Είναι μία μπάντα με πολλά πρόσωπα , η οποία κρατάει στοιχεία από το παρελθόν της αλλά παράλληλα εξελίσσεται ακολουθώντας διαφορετικά μονοπάτια κάθε φορά ! Εν κατακλείδι : This is the stuff great bands are made of !» και δεν θα διαφωνήσουμε οτι το συγκρότημα με αυτή την κυκλοφορία επαναφέρει όλα τα στοιχεία που τους έκαναν ηγεμόνες του είδους τους. Μελαγχολικά βαριά riff, φωνητικά που ακροβατούν ανάμεσα στα καθαρά και τα brutal αλλά και πιασάρικες μελωδίες. Με τραγούδια όπως το Forsaken, το Hope Dies Young και το Ghosts που μας θυμίζει ποιοι δημιούργησαν το gothic metal. Αργόσυρτα σκοτεινά riff όπως αυτά στο Darker Thoughts (που το έχουμε ακούσει και μέρα μεσημέρι στο Best 92,6 – να τα λέμε κι αυτά δεν γίνονται συχνά στα fm) αλλά και το υπέροχα βουτηγμένο στη μελαγχολία The Devil Embraced που μου θύμισε κάτι από το λατρεμένο Over The Madness.

Σίγουρα ένα δεκαπενθήμερο μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ έχετε ακούσει και έχετε πάρει μια γεύση αλλά εμείς καταλήγουμε οτι πρόκειται για ένα άλμπουμ που είχαμε καιρό να ακούσουμε από τους Paradise Lost και πολύ το απολαύσαμε. Ελπίζουμε να πραγματοποιηθεί και η ανακοινωμένη εμφάνισή τους στη χώρα μας για να τα ακούσουμε και ζωντανά.

01. Darker Thoughts
02. Fall From Grace
03. Ghosts
04.The Devil Embraced
05. Forsaken
06. Serenity
07. Ending Days
08. Hope Dies Young
09. Ravenghast

85/100

Review by Hellena Mihailidou

Ένα άλμπουμ που όπως μας είπε ο Gus G στη συνέντευξή του που μπορείτε να ακούσετε παρακάτω, έχει τον ήχο που  θα είχε το συγκρότημα αν το έφτιαχνε από την αρχή. Με ένα νέο τραγουδιστή υψηλών αποδόσεων αλλά και χωρίς τα πλήκτρα του Bob (Katsionis). Αυτό το άλμπουμ είναι νέο αλλά και ταυτόχρονα μέσα στον πυρήνα του ήχου της μπάντας. Σα να αποδίδει φόρο τιμής σε όλες τις εποχές της μπάντας και ταυτόχρονα να τις εμπλουτίζει με όλα τα στοιχεία που έχουν οι Firewind σήμερα.

Δεν θα μπούμε καθόλου σε λεπτομέρειες που αφορούν την παραγωγή του άλμπουμ γιατί είναι όλα στην συνέντευξη που μας παραχώρησε ο Gus G και μπορείτε να τα ακούσετε παρακάτω. Θα μπούμε στο ψητό της ακρόασης του άλμπουμ…

Με επική εισαγωγή το Welcome To The Empire που νομίζω δίνει τον τόνο για τη νέα εποχή. Μια εποχή με γεμάτα καλοπαιγμένα riff μελωδίες heavymetalικές με τα πόδια τους στο κλασσικό παρελθόν και τα κλαδιά τους να «γαργαλούν» το μοντέρνο ήχο και να αγκαλιάζουν την σύγχρονη παραγωγή. Με στιγμές όπως το  Orbitual Sunrise που βγάζει ένα epic vibe καλπασμού που σχεδόν θυμίζει Maiden και τη φωνή του Herbie Langhans να ερμηνεύει με τον απόλυτο λυρισμό, το Perfect Strangers που Priestίζει, το Overdive που έχει την ατμόσφαιρα του Headless Cross οι Firewind εκσυγχρονίζουν τις κλασσικές επιρροές τους και τις κάνουν κοινωνούς του σήμερα. Αγαπημένη στιγμή του άλμπουμ το All My Life. Μου θύμισε τη Riotική νοσταλγία (βλέπε Sons Of Society – Twist Of Fate) με ένα αέρα του σήμερα και τον Gus να “λούζει” με κιθαρίστικές μελωδίες το τελικό αποτέλεσμα κάνοντας το μοναδικό. Ενώ μια ειδική θέση στον player ειδικά όταν οδηγείς σε ανοιχτή λεωφόρο και έχει μπροστά σου τα χιλιόμετρα να ξεδιπλώνονται πρέπει να έχει το Space Cowboy.

Το άλμπουμ που έκανε τον Gus να αναρωτηθεί αν θέλει να τα παρατήσει (άκου τη συνέντευξη που μας το λέει) εμένα μου ακούστηκε σαν το τραγούδι που επέλεξαν για  να μας δώσουν μια πρώτη γεύση… Rising Fire. Έτσι όπως ακούγονται το 2020 οι Firewind έχουν την «δίψα» της νέας μπάντας με την «εμπειρία» της παλιάς και αυτό για μένα είναι killer συνδυασμός. Welcome To Firewind’s Empire!

Track Listing

01. Welcome To The Empire
02. Devour
03. Rising Fire
04. Break Away
05. Orbitual Sunrise
06. Longing To Know You
07. Perfect Strangers
08. Overdrive
09. All My Life
10. Space Cowboy
11. Kill The Pain

85/100

Review by Hellena Mihailidou

Τους τελευταίους μήνες όμως και με την δημιουργία του Metalradio ακούω τις καινούριες κυκλοφορίες για τον επιπλέον λόγο της επιλογής τραγουδιών για τη database των τραγουδιών που μεταδίδονται. Ο λόγος που ξεκινάω έτσι το κείμενο είναι γιατί το νέο άλμπουμ των Trivium το άκουσα για αυτό το λόγο. Δεν το άκουσα για να κάνω review αλλά διάολε… με το ζόρι δεν το έβαλα ολόκληρο στη database! Αν αυτό δεν κάνει ένα καλό άλμπουμ τότε τι;

Η νέα κυκλοφορία των αμερικανών μοντέρνων metallers κυκλοφορεί 24 Απριλίου εν τω μέσω πανδημίας και με άλλες μπάντες όπως οι Lamb Of God να αναβάλλουν την κυκλοφορία του άλμπουμ τους 5 εβδομάδες επειδή η διανομή έχει τρομαχτικές καθυστερήσεις. Οι Trivium όμως δεν αλλάξαν ημερομηνία και αύριο βγαίνει στο What The Dead Men Say. Ένας απόλυτος διάδοχος του The Sin And The Sentence δείχνει ξεκάθαρα οτι η μπάντα διανύει την πιο ώριμη και πιο πλούσια ηχητικά περίοδό της. Με στοιχεία thrash, melodic death metal ακόμη και black metal σε οδηγούν απο την αρχή μέχρι το τέλος του άλμπουμ σε ενα πολύ γοητευτικό μουσικό ταξίδι. Με μνημειώδη σημεία έξαρσης όπως το Amongst The Shadows & The Stones στο αργόσυρτο Bleed Into Me ή την υπέροχη μελωδική γραμμή του Scattering The Ashes αυτό είναι ένα άλμπουμ που θα μείνει καιρό στο player και θα επανερχόμαστε σε αυτό. Σίγουρα η παραγωγή του είναι τέτοια που να μπορεί να περάσει σε πιο «άμαθα» αυτιά και λιγότερο ανεκτικά στην αιχμηρότητα του heavy metal. Αυτό που αποδεικνύουν όμως με το 9^ο άλμπουμ τους είναι τη θέση τους ανάμεσα στα καλύτερα συγκροτήματα της νέας εποχής του metal.

Track Listing
01. IX
02. What the Dead Men Say
03. Catastrophist
04. Amongst the Shadows and the Stone
05. Bleed Into Me
06. The Defiant
07. Sickness Unto You
08. Scattering the Ashes
09. Bending the Arc to Fear
10. The Ones We Leave Behind

87/100

Review by Hellena Mihailidou

Σε αυτό το χρόνο το συγκρότημα ισχυρίζεται οτι πήρε το χρόνο να φορτίσει μπαταρίες και να συλλέξει επιρροές και ιδέες. Μάλιστα λένε οτι τα περισσότερα συγκροτήματα ηχογραφούν με την ημερομηνία κυκλοφορίας στο μυαλό τους ενώ αυτοί λειτούργησαν εντελώς ανάποδα και αυτό τους έδωσε μια φοβερή αίσθηση ελευθερίας. Δεν ξέρω αν αυτή η ελευθερία είναι το μαγικό συστατικό αλλά σίγουρα πρόκειται για ένα εξαιρετικό άλμπουμ με πολύ όμορφες μελωδίες που σε ταξιδεύουν και σε κατακτούν όλο και περισσότερο με κάθε ακρόαση.

Ο Maik Weichert (guitars) λέει: “Αποφασίσαμε οτι ένα άλμπουμ δεν είναι αρκετό, αλλά θέλαμε να δημιουργήσουμε ένα διπλό άλμπουμ ως δήλωση. Στόχος μας ήταν ένα ολοκληρωμένο έργο τέχνης που οι ακροατές θα μπορούν να βουτήξουν μέσα, που αφήνει χώρο για να εκπλαγείς και να πειραματιστείς. Ήταν δίκαιο το να δώσουμε στους fans μας διπλάσιο υλικό μιας και χρειάστηκε να περιμένουν τόσο καιρό.” Θυμίζουμε οτι η προηγούμενη κυκλοφορία του συγκροτήματος ήταν το 2016 με το Wanderer.

Χάρης την πιο χαλαρή τους προσέγγιση το “Of Truth and Sacrifice” είναι αρκετά διαφορετικό από τα προηγούμενα. Σε αυτό το άλμπουμ ηχογράφησαν τα μουσικά μέρη και τα φωνητικά ταυτόχρονα πράγμα το οποίο έκανε την ερμηνεία του Marcus Bischoff να ακούγεται πολύ πιο «γεμάτη». Επιπλέον υπάρχουν συμμετοχές από τον Chris Harms των Lord Of The Lost, Matthi των Nasty και Andreas Dörner των Caliban. Μουσικά αυτό που ακούμε στο άλμπουμ είναι το υπέροχο μελωδικό death/ metalcore ήχο των HSB ενισχυμένο και όμορφα διανθισμένο από τα ατμοσφαιρικά ορχηστρικά μέρη που υλοποίησε ο Sven Helbig και ηχογράφησε ο μαέστρος Wilhelm Keitel in Minsk. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό οτι κατάφεραν να φτιάξουν ένα άλμπουμ με 19 αξιόλογα τραγούδια. Ισορροπώντας υπέροχα ανάμεσα σε εκρηκτικά καταιγιστικά ξεσπάσματα και μελαγχολικές μελωδίες πραγματικά πρόκειται για ένα άλμπουμ πολλαπλών ακροάσεων και πολλών αξιόλογων στιγμών.

Για το 90λεπτο documentary „Mein grünes Herz in dunklen Zeiten“ (= „My Green Heart In Dark Times“) ο φημισμένος παραγωγός Ingo Schmoll ακολούθησε τη μπάντα για σχεδόν ένα χρόνο προκειμένου να καταγράψει τι είναι ακριβώς οι HEAVEN SHALL BURN. Το artwork είναι του Eliran Kantor (Testament, Iced Earth, Sodom) και θυμίζει σχεδόν αναγεννησιακό πίνακα.

HEAVEN SHALL BURN

“Of Truth and Sacrifice” (1:37:36)

CD1 of Truth

1. March Of Retribution 1:21HEAVEN SHALL BURN – Of Truth And Sacrifice (Century Media)
2. Thoughts And Prayers 4:57
3. Eradicate 4:31
4. Protector 5:26
5. Übermacht 5:24
6. My Heart And The Ocean 5:50
7. Expatriate 8:51
8. What War Means 5:29
9. Terminate The Unconcern 4:41
10. The Ashes Of My Enemies 2:02

CD2 of Sacrifice

1. Children Of A Lesser God 6:35
2. La Résistance 5:05
3. The Sorrows Of Victory 8:24
4. Stateless 3:48
5. Tirpitz 5:54
6. Truther 2:40
7. Critical Mass 3:34
8. Eagles Among Vultures 5:05
9. Weakness Leaving My Heart 7:31

   Rate 88/100
   Review By Hellena Mihailidou

   

Στην αυγή της νέας δεκαετίας αναμένουμε πιθανότατα ένα solo άλμπουμ από τον Corey Taylor και το επόμενο άλμπουμ των Megadeth, με την ελπίδα να ξεπεράσει ο Dave την περιπέτεια της υγείας του.

Με το πρώτο δείγμα να μας έχει ήδη κερδίσει αναμένουμε καινούριο άλμπουμ F8 από τους Τεξανούς Five Finger Death Punch ενώ teaser για το νέο τους άλμπουμ έδωσαν παραμονές πρωτοχρονιάς και οι Lamb Of God. Όχι κανείς δεν κατάλαβε τίποτα από το teaser!

Ο Ordinary Man του Ozzy έρχεται μέσα στο 2020 και τα δείγματα έχουν ήδη ανεβάσει τις προσδοκίες πολύ ψηλά.

Το πρώτο άλμπουμ τους στη νέα τους δισκογραφική στέγη Metal Brigade ετοιμάζονται να κυκλοφορήσουν και οι Mystic Prophecy και ήδη από τα πρώτα βίντεο φαίνεται ότι θα είναι ένα από τα καλύτερα της δισκογραφίας τους αν όχι το καλύτερο!

Το πρώτο δείγμα από το επερχόμενο Demons & Wizards επίσης δείχνει πολλά υποσχόμενο. Το “ΙΙΙ” θα κυκλοφορήσει 21 Φεβρουαρίου από τη Century Media και αν είναι και το υπόλοιπο σαν το Diabolic μάλλον θα μας αρέσει..

Οι Apocalyptica, με το ‘Cell-O’ επιστρέφουν μετά από 5 χρόνια στις 10 Ιανουαρίου. Άλμπουμ αναμένουμε και από τους Asking Alexandria, χωρίς να ξέρουμε ακόμη λεπτομέρειες. Το 2020 είναι πιθανότατα η χρονιά που θα επιστρέψουν και οι Avatar, και Belphegor. Το νέο άλμπουμ των Body Count, ‘Carnivore’ αναμένεται στις 6 Μαρτίου ενώ νέο άλμπουμ αναμένουμε και από τους Breaking Benjamin, με τον τίτλο ‘Aurora’ και τους Bring Me the Horizon, που ελπίζουμε να είναι καλύτερο από το περσινό ‘amo’. Ο καπετάνιος των Iron Maiden θα κυκλοφορήσει με τους British Lion, το ‘The Burning’ στις 17 Ιανουαρίου, 8 χρόνια μετά την κυκλοφορία του ‘British Lion’ (2012). Το 2020 αναμένεται να είναι η χρονιά και για τους Carcass, το προσωπικό άλμπουμ του Corey Taylor, αλλά και των θρυλικών Deep Purple.