Από το μακρινό αυτό 2013 βέβαια έχουν γίνει κάμποσα πράγματα, έξτρα ξεκατινιάσματα, αποχωρήσεις, μηνύσεις και άλλα τέτοια καλούδια, αλλά και ακόμα 3 album, το ένα καλύτερο από το άλλο. Με αποκορύφωμα, κατά την γνώμη του υπογράφοντα πάντα, την προηγούμενη δουλειά του σχήματος, το εκπληκτικό The Verdict, το οποίο και αποτελεί το στολίδι αυτής της μορφής των QUEENSRYCHE, αυτής της αναγέννησης. Η μπάντα λοιπόν δεν έχασε χρόνο, μιας και τα πάει περίφημα, συνεχίζει στον ίδιο ρυθμό και ως αποτέλεσμα, εγένετο το Digital Noise Alliance. Θα μπορούσα να περιοριστώ στην μιάμιση παράγραφο για να περιγράψω αυτό το νέο τους δισκογραφικό βήμα και αυτό όχι γιατί είναι τόσο καλό ή τόσο κακό, αλλά επειδή είναι φοβερά ξεκάθαρο.

Το Digital Noise Alliance, δυστυχώς έτυχε να κυκλοφορήσει μετά το εκπληκτικό The Verdict όπως προανέφερα και αυτό του στερεί από μόνο του πολλά. Αυτό που θα μπορούσε να είναι η συνέχεια και η “τελειοποίηση” του προκατόχου του, ακούγεται περισσότερο σαν prequel, σαν ένα βήμα πίσω, σαν τα “δομικά υλικά” πάνω στα οποία χτίστηκε ο προκάτοχος. Είναι κακό αυτό; Για κανένα λόγο, απλά είναι παράδοξο και καθιστά τον δίσκο “θύμα” των  περιστάσεων. Η συνολική ατμόσφαιρα του album είναι πάρα πολύ καλά δομημένη, με μια περίεργη νοσταλγία και εσωστρέφεια να έχει βρει τον τρόπο να περάσει σε κάθε κομμάτι. Τα κομμάτια βρίθουν μελωδιών όπως βρίθουν χαρακτηριστικών αρμονιών και δισολιών, την ταυτότητα σε μεγάλο βαθμό δηλαδή της μπάντας. Συμαζεμένη και μετρημένη prog-α όπως μόνο αυτοί ξέρουν να κάνουν και, συγνώμη που θα το θέσω τόσο απόλυτα, τον ουσιαστικό “βασιλιά” αυτού του δίσκου, τον La Torre. Η απόδοση του όπως και οι ερμηνείες του είναι μοναδικές. Έχει μεστώσει η φωνή του, πλέον έχει βαθύνει, έχει βρει πλήρως την ταυτότητα του. Τεράστια φωνή, frontman με κάθε έννοια και ουσία. Κάτι που δεν μπορώ να πω ακόμα για τον κατά τα άλλα αξιότατο Casey Grillo, που κάνει και το δισκογραφικό του ντεμπούτο με τους Ryche, κάπως μουδιασμένος ακόμα και “διεκπεραιωτικός”.

Όλη η μπάντα αναπνέει άψογα, κινείται συνολικά, με συνοχή και κοινή πλέον πορεία, και τους πάει, πολύ. Το Digital Noise Alliance μας συστήνεται με το καλημέρα, όπως αρχίζει έτσι κλείνει κιόλας, με την ίδια υφή και ταυτότητα, δεν έχει εκπλήξεις, δεν είναι όμως και μονότονος. Σίγουρα έχει τις δυνατές του στιγμές, αδιαμφισβήτητα και τα διαμάντια του. Τα Chapters, Lost In Sorrow και Behind The Wall  να αποτελούν instant repeat, με το δεύτερο δε να είναι ένα από τα καλύτερα τους κομμάτια εδώ και 2 δεκαετίες.  Δεν θα μπορούσα να αφήσω απέξω το κομμάτι που ουσιαστικά κλείνει τον δίσκο, το Tormentum, για το οποίο θα αρκεστώ να πω πως, πολλοί κλαίνε προκειμένου να μπορέσουν ή να μπουρούσαν γενικά να γράφουν έτσι. Την διασκευή στο Rebel Yell θα μου επιτρέψετε να μην την σχολιάσω καθόλου, δεν υπάρχει λόγος, κάτι που ισχύει και για την διασκευή.

Τι λείπει λοιπόν; Μα τα μεγάλα και ανατριχιαστικά refren, οι κιθαριστικές μελωδίες που θα σου σφυνοθούν στο κεφάλι για πάντα. Το Digital Noise Alliance αποτελεί έναν καλό δίσκο, με ώριμη ατμόσφαιρα και songwriting, όχι όμως ένα σπουδαίο δίσκο. Καλά μπροστά βέβαια στον απύθμενο πάτο που είχαν φτάσει, το λες και αριστούργημα.

Digital Noise Alliance tracklist

1. In Extremis
2. Chapters
3. Lost in Sorrow
4. Sicdeth
5. Behind the Walls
6. Nocturnal Light
7. Out of the Black
8. Forest
9. Realms
10. Hold On
11. Tormentum
12. Rebel Yell (Billy Idol Cover)

7,8/10

Review By Nomad

 English Version Below

QUEENSRYCHE, in the last 10 years, are a great example of rebirth from one’s ashes. A great example, that all that is needed sometimes is someone to take the wheel, a “frontman” who knows what he is doing, who has an essential vision. And this has actually been noticed from the first moment Todd La Torre set foot in the band. Yes, from that self-titled restart back in 2013, it became clear that no matter how low you fall, there is a way back.

Since then, of course, a lot of things have happened, extra drama, departures, lawsuits and other goodies like that, but also 3 albums, one better than the other. With highlight, in the opinion of the one writing these lines, the previous album, the amazing The Verdict, which is the crown jewel of this form of QUEENSRYCHE, of this renaissance. So the band wasted no time, since they are doing great so far, they continue at the same pace and as a result, Digital Noise Alliance was born. I could limit myself to a paragraph and a half to describe this new record and that’s not because it’s so good or so bad, but because it’s awesomely clear as to what it is.

Digital Noise Alliance unfortunately happened to be released after the amazing The Verdict as I mentioned above and that in itself takes a lot away from it. What could be a continuation, the “perfection” of its predecessor, sounds more like a prequel, like a step back, like the “building materials” on which the predecessor was built. Is this something bad? For no reason at all, it’s just a paradox and makes the record a “victim” of circumstances. The overall atmosphere of the album is very well structured, with a strange nostalgia and introspection that has found its way into every track. The tracks are full of melodies as they are full of distinct harmonies and double lead guitars, the band’s identity to a large extent. Well controlled prog elements, as much as needed, as only they know how to do and, sorry to put it in such absolution, the essential “king” of this record, La Torre. His performance as well as his warmth are unique. His voice has softened, it has deepened in a way, he has fully found his identity. Huge voice, a frontman in every sense and essence. Something I can’t say yet about the otherwise excellent Casey Grillo behind the drums, who also makes his debut with Ryche in this record, somewhat numb and even “holding back” is the feeling I got.

The whole band breathes flawlessly, moves as a whole, with cohesion and now a common course, and they are doing great. Digital Noise Alliance introduced itself  to us from the start, as it begins, it also ends, with the same texture, feel and identity, it has no surprises, but it is not monotonous either. It certainly has its strong moments, undeniably its gems. Chapters, Lost In Sorrow and Behind The Wall are instant repeats, with the second one being one of their best tracks in 2 decades. I couldn’t leave out the track that essentially closes the album, Tormentum, for which I’ll suffice to say that many people would give everything  in order to be able to write like that. As for the cover of Rebel Yell, you will allow me not to comment on it at all, there is no reason, which also applies to the cover.

So what’s missing? But the big and great choruses, the guitar melodies that stuck in your head forever. Digital Noise Alliance is a good record, with mature atmosphere and songwriting, but not a great record. Well ahead of course of the bottom they had reached in the past, you can easily call it a masterpiece.

Digital Noise Alliance tracklist

1. In Extremis
2. Chapters
3. Lost in Sorrow
4. Sicdeth
5. Behind the Walls
6. Nocturnal Light
7. Out of the Black
8. Forest
9. Realms
10. Hold On
11. Tormentum
12. Rebel Yell (Billy Idol Cover)

 7,8/10

Review By Nomad

Σε αυτή την κυκλοφορία οι WOLFHEART χρησιμοποιούν 3 τραγουδιστές και έχουν δύο guest εμφανίσεις και οι δύο είναι εξαιρετικοί στο είδος τους. Τα φωνητικά μοιράζονται μεταξύ Tuomas, Vangelis και Lauri με τον τρόπο που εξυπηρετούν καλύτερα τα τραγούδια. Ο Karl Sanders των NILE που ανοίγει το στόμα του στο Cold Flame και ακούγεται σαν να σκεπάζει τον ήλιο με ένα καταθλιπτικό σκοτάδι και ο Jesse Leach των KILLSWITCH ENGAGE στο Ancestor είναι μια μουσική γέφυρα που ενώνει τα είδη με τέτοιο τρόπο που φέρνει κοντά δύο ακροατήρια.

Όσον αφορά τη μουσική το King of The North έχει στοιχεία από τους DAWN OF SOLACE και τους BEFORE THE DAWN μέσα του σαν ο Tuomas να φέρνει τα “παιδιά” του για να ενώσουν τις δυνάμεις τους. Μελωδίες που ξεδιπλώνονται σε μέρη πιάνου, κιθάρες που αφηγούνται ιστορίες, ενώ κρατάνε γερά τον ήχο των WOLFHEART. Νομίζω ότι η μπάντα έχει ανυψωθεί σε νέα ύψη και το King Of The North είναι το καλύτερό τους άλμπουμ μέχρι στιγμής. Αλλά είμαι επίσης σίγουρη, ότι από τη στιγμή που αυτή η μουσική ευφυΐα έχει κατακτήσει αυτόν τον στόχο, οδεύει προς τον επόμενο και μουσικά για αυτούς τους τύπους, ο ουρανός είναι το όριο. Ανοίξτε τα αυτιά σας και δυναμώστε το!

King of the North tracklist

1. Skyforger
   Ancestor feat. Jesse Leach
   Knell
   Desolated Land
   The King
   Cold Flame feat. Karl Sanders
   Headstones
   Fires of the Fallen
   Eternal Slumber

9/10
Hellena Mihailidou

English Version Below

There is a Finnish word which can’t be translated in another language and ever since I heard about it, I identified it with Tuomas Saukkonen. Because it takes a man of “sisu” to be able to shift from genres, moods and influences in such a brilliant way and yet remain such a hamble easy going person. Once I listened to the new WOLFHEART King of the North out now on Napalm Records I have to say I would crown him without a second thought, as this album is the best WOLFHEART album so far and probably the most mature Saukkonen release, at least so far.

In this release WOLFHEART utilize 3 singers and have two guest appearances both of which are exceptional in their genre. Vocals are shared between Tuomas, Vangelis and Lauri in a way they best serve the songs. Karl Sanders of NILE who opens his mouth in Cold Flame and it sounds like he covers the sun in gloom darkness and Jesse Leach of KILLSWITCH ENGAGE in Ancestor is a musical bridge joining genres in such a way that he brings two audiences together.

As far as the music is concerned King of The North has elements of DAWN OF SOLACE and BEFORE THE DAWN in it like Tuomas brings in his “children” to join forces. Melodies unfolding in piano parts, guitars narrating stories while holding strong the WOLFHEART identity sound. I think that the band has elevated itself into new heights and King Of The North is their best so far. But I am also sure, that once this musical brilliance has conquered this goal, it’s heading for the next one and music wise for these guys, sky is the limit. Open your ears and turn it up!

King of the North tracklist

01 Skyforger
02 Ancestor feat. Jesse Leach
03 Knell
04 Desolated Land
05 The King
06 Cold Flame feat. Karl Sanders
07 Headstones
08 Fires of the Fallen
09 Eternal Slumber

9/10
Hellena Mihailidou

Το The End, So Far είναι το 7ο studio album των SLIPKNOT το οποίο θα κυκλοφορήσει στις 30 Σεπτεμβρίου και θα είναι το τελευταίο album που θα κυκλοφορήσουν από την Roadrunner Records. Οι SLIPKNOT έχουν κυκλοφορήσει ήδη 3 εκρηκτικά singles, αφήνοντας μας να περιμένουμε με ανυπομονησία το ολοκληρωμένο album.

Το The End, So Far αποτελείται από 12 κομμάτια συνολικής διάρκειας 57 λεπτών και το ερώτημα είναι αν το album αυτό είναι το αποτέλεσμα όλων αυτών για τα οποία δούλευαν οι SLIPKNOT από το 1999. Είναι το αποκορύφωμά τους ή ένα πολύ μεγάλο ορόσημο στο ταξίδι της εξέλιξής τους;

Οι περισσότερες δουλειές των SLIPKNOT είχαν κάτι καινούργιο να προσφέρουν. Το The End, So Far δε διαφέρει, και ίσως να είναι κι ένα από τα πιο ώριμα albums τους. Από το πρώτο κομμάτι του The End, So Far, οι SLIPKNOT μας δίνουν πολλά να σκεφτούμε και να επεξεργαστούμε. Ομολογώ πως άκουσα κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που περίμενα. Το μελωδικό και μελαγχολικό Adderall είναι το πρώτο κομμάτι του The End, So Far, που με εξέπληξε ευχάριστα και μ’ έκανε να ανυπομονώ για το τι θα ακολουθήσει.

Δεν θα αναλύσω κάθε τραγούδι ξεχωριστά γιατί δεν θέλω το review να μετατραπεί σε spoiler. Θα πω όμως πως το The End, So Far δεν θα συγκριθεί ποτέ με το Iowa ή με το Vol. 3, αλλά και πώς δεν είναι γραφτό να συγκριθεί με αυτά. Το The End, So Far είναι μια περιπέτεια, μια βόλτα, κατά την οποία οι SLIPKNOT διευρύνουν το φάσμα των μουσικών, και στιχουργικά, των θεματικών τους προβληματισμών.

Στιχουργικά, οι 9 τύποι με τις μάσκες, μέσω του The End, So Far, κατεβάζουν τις μάσκες της κοινωνίας μας με ενστικτώδη αμεσότητα, και ανακαλύπτουν μαζί μας τι κρύβεται από κάτω. Μουσικά, θα ακούσεις κλασικό ήχο SLIPKNOT, θα ακούσεις bluesy περάσματα, new wave ήχους και βαρύτητα κρυστάλλινης ποιότητας. Θα ακούσεις τον μελαγχολικό Taylor και τον growling Taylor, γεμάτα riff και εκπληκτικά drums, μία καταπληκτική ενορχήστρωση και μία πολύ προσεγμένη παραγωγή.

Το The End, So Far είναι ένα album που πρέπει να ακουστεί για την μουσική του, με τις προσδοκίες στην άκρη και με ανοιχτό μυαλό. Έχει τόσες πολλές δυναμικές, με καινούργιες προοπτικές και αρκετά μέρη που οι SLIPKNOT δεν έχουν ξαναπάει. Εξακολουθούν όμως να ακούγονται σαν Slipknot. Το The End, So Far είναι συναρπαστικά πολύπλοκο και το μόνο που ξέρω σίγουρα, είναι ότι θα προκαλέσει αρκετές διαμάχες. Από εμένα είναι ναι!

The End, So Far tracklist

1. Adderall
   2. The Dying Song (Time To Sing)
   3. The Chapeltown Rag
   4. Yen
   5. Hivemind
   6. Warranty
   7. Medicine For The Dead
   8. Acidic
   9. Heirloom
   10. H377
   11. De Sade
   12. Finale

8.5/10

Review by Rozi Kakrida
English Version Below

This band certainly needs no introduction.  From 1999 until today they have managed through their discography (and their usually sensational live performances) to evolve into the boulder that goes by the name of SLIPKNOT.

The End, So Far is SLIPKNOT‘s 7th studio album which will be released on September 30th and will be the last album to be released on Roadrunner Records. SLIPKNOT have already released 3 explosive singles, leaving us eagerly awaiting the full length album.

The End, So Far consists of 12 tracks totaling 57 minutes and the question is whether this album is the result of everything SLIPKNOT have been working on since 1999. Is it their culmination or a very big milestone in their evolutionary journey?

Most of SLIPKNOT‘s work has had something new to offer. The End, So Far is no different, and may be one of their most mature albums. From the first track on The End, So Far, SLIPKNOT gives us a lot to think about and process. I have to admit that I heard something completely different from what I was expecting. The melodic and melancholic Adderall is the first track of The End, So Far, which pleasantly surprised me and made me look forward to what was to come.

I won’t analyze each song individually because I don’t want the review to turn into a spoiler. But I will say that The End, So Far will never compare to Iowa or Vol. 3, but also how it’s not meant to be compared to them. The End, So Far is an adventure, a ride, in which SLIPKNOT broaden the range of their musical, and lyrically, thematic concerns.

Lyrically, the 9 guys in masks, through The End, So Far, pull down the masks of our society with instinctive immediacy, and discover with us what lies beneath. Musically, you’ll hear classic SLIPKNOT sound, you’ll hear bluesy passages, new wave sounds and gravity of crystal clear quality. You’ll hear brooding Taylor and growling Taylor, full riffs and amazing drums, an amazing instrumentation and a high standard production.

The End, So Far is an album that should be listened to for its music, with expectations aside and an open mind. It has so many dynamics, with new perspectives and several places SLIPKNOT have never been before. But they still sound like SLIPKNOT. The End, So Far is fascinatingly complex and all I know for sure is that it’s going to cause a lot of controversy. From me it’s a yes!

The End, So Far tracklist

1. Adderall
   2. The Dying Song (Time To Sing)
   3. The Chapeltown Rag
   4. Yen
   5. Hivemind
   6. Warranty
   7. Medicine For The Dead
   8. Acidic
   9. Heirloom
   10. H377
   11. De Sade
   12. Finale

8.5/10

Review by Rozi Kakrida

Το The Sick, The Dying…And The Dead! συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το καταπληκτικό Dystopia και κατά την γνώμη μου είναι ένα απειροελάχιστο “κλικ” κάτω, συνολικά και μόνο συνολικά. Αυτή η φοβερή χημεία του θείου Dave με τον Kiko Loureiro που εκτόξευσε την προηγούμενη κυκλοφορία της μπάντας και που “μύρισε” χρυσές εποχές συνήπαρξης του μάστορα με τον Marty Friedman, εδώ πλέον ρέει προς πάσα κατεύθυνση έχοντας ωριμάσει και μεστώσει. Θεός φυλάξει δηλαδή, γιατί κιθαριστικά ο δίσκος δεν αστειεύεται καθόλου. Το επίπεδο αυτού του τομέα έχει χτυπήσει ταβάνι ξανά, αν δεν το έχει τρυπήσει κιόλας. Το πόσο σημαντικός και πλούσιος μουσικός και κατ επέκταση κιθαρίστας είναι ο Kiko είναι αδιαμφισβήτητο, δεν χρειάζεται εγώ να το τονίσω, σκέψου τώρα λοιπόν που έχει πλέον ενταχθεί πλήρως στο κλίμα, έχει βρει τα πατήματα του με το “αφεντικό” και απλά αφήνει την μαγεία των χεριών του να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα. Πέρα από τα αστεία τώρα, το δέσιμο και η χημεία αυτών των δύο τεράτων αυτή την φορά προκαλεί δέος. Δεύτερη εφηβεία περνώ και μην με ξυπνάτε, δεν υπερβάλλω καθόλου λέγοντας πως ο αέρας της χρυσής τριλογίας Rust/Countdown/Youthanasia είναι παντού.

 Κακά τα ψέματα, πολλές μπάντες έχουν κάνει αρκετά στραβοπατήματα και αστοχίες μέσα στην μακρόχρονη πορεία τους. Οι MEGADETH δεν είναι μία από αυτές τις μπάντες. Στο ένα χέρι τις μετράς αυτές τις αστοχίες τους. Τα τελευταία 12 χρόνια δε, παρά πάνω θα έλεγα αλλά ας μην το τραβήξω το σχοινί, οι “σφαλιάρες” είναι η μία πίσω από την άλλη σε ένα σερί που θα ζήλευαν και οι καλύτεροι. Επίσης, ας αφήσουμε τις τρίχες, φωνή μπορεί να μην είχε ποτέ, σε πολλά πράγματα να αποτελεί, ας το πούμε ευγενικά, αντιπαθητικό και γραφικό τύπο, αλλά το αστείρευτο ταλέντο αυτού του ανθρώπου να γράφει κομμάτια και δε riff είναι εξωφρενικό. Το The Sick, The Dying…And The Dead! είναι ο ορισμός του metal riffing. Δηλαδή κάπου λίγο λες δεν γίνεται. Και ξέρετε που είναι το αστείο της υπόθεσης; Σε πολλές περιπτώσεις είναι τόσο “απλή” η συνταγή που καταντάει γελοίο. Έχει καταφέρει να συγκεντρώσει ήχους, μνήμες, αισθητική, και ουσιαστικά riff από την προαναφερθείσα τριλογία, από το Peace Sells…But Who’s Buying, από την “μανιέρα” και τακτική του Endgame, μέχρι και από το The System Has Failed. Και οι ποικιλία από riff στο κάθε κομμάτι, οι αλλαγές στην μέση του πουθενά, πόσα χρόνια είχαμε να ακούσουμε κάτι τέτοιο; Και όλος ο δίσκος σε μόνιμο εκτροχιασμό στο θέμα ταχύτητας, όλα πατημένα.

 Δεν μπορώ να μπω στην διαδικασία να ξεχωρίσω κομμάτια, δεν ωφελεί, δεν μου φτάνει ο χώρος και θα καταντήσω να φλυαρώ, αν δεν το κάνω ήδη. Όλα τα μέχρι τώρα single είναι εκπληκτικά, ναι και αυτό με τον Ice Tea είναι εξαιρετικό, τι εννοείς δεν σου άρεσε; Το riff, ΤΟ RIFF, του μπάσου το άκουσες μετά την μέση; The Sick, The Dying…And The Dead, Dogs Of Chernobyl, Sacrifice, Celebutante, κύριοι δεν γίνονται αυτά έτσι απλά. Έχει καταλάβει καλά ότι ο χρόνος τελειώνει ο μάστορας, όπως και άλλοι πολλοί, αλλά ξέρετε ποια είναι η διαφορά; Δεν επαναπαύεται, “σκυλιάζει” και το πατάει ένα βήμα παρακάτω το έργο στα γεράματα καταφέρνοντας να βγάζει μερικούς από τους καλύτερους δίσκους της καριέρας του και αυτό χαίρει εκτίμησης και σεβασμού. Στα υπόλοιπα, παίζει ο Steve  Di Giorgio μπάσο, στους MEGADETH, πλάκα μας κάνουν, τι άλλο υπάρχει να πούμε δηλαδή;

Μίλησα για ένα κλικ κάτω από το Dystopia στο σύνολο. Η μόνη διαφορά είναι ότι ετούτο εδώ έχει περισσότερα κομμάτια, με τρομερή επιθετικότητα μεν αλλά ο προκάτοχός του σαν συνολική κυκλοφορία έχαιρε μεγαλύτερης ποικιλίας. Δεν γίνονται αυτά πάντως. Ανέφερα ότι είμαι fanboy και βαμμένος MEGADETH–ακιάς;

The Sick, The Dying…And The Dead! tracklist

1. The Sick, The Dying… And The Dead!
2. Life In Hell
3. Night Stalkers (Feat. Ice T)
4. Dogs Of Chernobyl
5. Sacrifice
6. Junkie
7. Psychopathy
8. Killing Time
9. Soldier On!
10. Celebutanté
11. Mission To Mars
12. We’ll Be Back

9/10

Review By Nomad

I will try very hard to develop my thoughts as objectively as possible, since I am a great fan of the band, a great supporter of the gentleman who goes by the name of  Dave Mustaine as far as the music aspect goes, commonly, a fanboy. I don’t think it’s appropriate, dear reader, to have to read a non objective opinion. Of course, on the other hand, I won’t even try to convince you why The Sick, The Dying…And The Dead! is a great album. If you don’t like MEGADETH in general, I don’t think you’ll start now, on their 16th album, so automatically this isn’t a review for you. Now, if on the other hand you love this band, either to this day, or to some point in their career, then please, stay on the page. Lights on me please, let’s get it from the top.

The Sick, The Dying…And The Dead! picks up where the amazing Dystopia left off and in my opinion is a notch  down from it, overall. That awesome chemistry of “Uncle” Dave with Kiko Loureiro that highlighted the band’s previous release and that had a flavor from the golden times of  Daves coexistence with Marty Friedman, here now flows in all directions having been matured. In other words, God help us, because guitar-wise the album is not joking at all. The level of  guitar playing is over the top. How important , extraordinary musician and guitarist Kiko is, is undeniable, I don’t need to emphasize on that, so imagine now in this album, that he has now fully integrated his style and playing in the band, has found his strong points with the “boss” and simply leaves the magic of his hands free  to do what he knows best. Really, the bonding and chemistry of these two monsters this time around is awe-inspiring. I’m going through my second “golden age” and don’t wake me up from this dream. I’m not exaggerating at all when I say that the vibe of the golden  Rust/Countdown/Youthanasia trilogy is everywhere in the album.

Let’s be honest, lots of bands have made many missteps and bad choices music wise in their long careers. MEGADETH is not one of those bands. You can count their “failures” on the fingers of one hand. In the last 12 years, I would say more but let’s not overdo it, the “what the hell” factor is coming one after the other in a streak that even the best would be jealous of. Also, let’s cut the shit, he may never have had a good voice, in many things he is, let’s put it politely, an obnoxious and graphic guy, but this man’s endless talent for writing songs and riffs is outrageous. The Sick, The Dying…And The Dead! is the definition of metal riffing. To the point where you find it not possible. And you know what’s funny? In many cases the recipe is so “simple” that it becomes ridiculous. He has managed to collect sounds, memories, aesthetics, and essentially riffs from the aforementioned trilogy, Peace Sells…But Who’s Buying, Endgame and even from The System Has Failed. And the variety of riffs in each track, the changes in the middle of nowhere, man, how many years have it been since we heard something like this? And the whole album is like a freight train, speed wise.

I can’t try to choose or mention specific tracks from the album, it’s no use, I don’t have enough lines for something like that and I’ll end up babbling if not already. All the singles that came out so far are amazing, yes the one with Ice Tea is great too, what do you mean you didn’t like it? Did you hear the riff, THE RIFF, of the bass after the middle of the song? The Sick, The Dying…And The Dead, Dogs Of Chernobyl, Sacrifice, Celebutante, gentlemen, songs like that don’t just write themselves. He has well understood, Dave i mean, that time is running out, as well as many others his age, but do you know what the difference is between them? He doesn’t rest, he is “pissed” and takes the whole damn thing one step further, the old rascal , managing to release some of the best records of his career and this deserves at least our respect. In other issues, Steve Di Giorgio plays bass in this one, in MEGADETH, you’re joking right? What else is there to say after that?

I mentioned that the new album is a notch down from Dystopia.The only difference is that this one has more tracks with tremendous aggression in one hand, but its predecessor as an overall release had more variety. Holy shit has a whole new meaning with those guys. Did I mention I’m a MEGADETH fanboy?

The Sick, The Dying…And The Dead! tracklist

1. The Sick, The Dying… And The Dead!
2. Life In Hell
3. Night Stalkers (Feat. Ice T)
4. Dogs Of Chernobyl
5. Sacrifice
6. Junkie
7. Psychopathy
8. Killing Time
9. Soldier On!
10. Celebutanté
11. Mission To Mars
12. We’ll Be Back

 9/10

Review By Nomad

Οι GRAVE DIGGER παρότι μετρούν 40 χρόνια όπως ανέφερα στο σανίδι, δεν απέκτησαν ποτέ το όνομα, την καριέρα και ίσως και το κοινό που θα μπορούσαν ή που άλλοι της ίδιας εποχής χαίρουν. Φαντάζομαι πως θα υπάρχουν λόγοι για αυτό, άλλοι σωστοί, άλλοι λάθος, το αποτέλεσμα πάντως παραμένει το ίδιο. Και παρά ταύτα, φτάνουμε στο 2022 και τον 21ο δίσκο τους για να αντιληφθούμε, αν δεν το είχαμε ήδη κάνει, πως η λέξη “διεκπεραιωτισμός” δεν υπάρχει στο μυαλό τους. Αδιαμφισβήτητα, δεν υπήρξαν ποτέ δάφνες για τους GRAVE DIGGER για να επαναπαυτούν σε αυτές, κάτι που πολύ πιθανόν και οι ίδιοι να γνωρίζουν καλά. Σαν αποτέλεσμα λοιπόν, το νέο τους “τέκνο” βρίθει προσπάθειας, βρίθει αγάπης και σκέψης.

Με ένα από τα καλύτερα και δυνατότερα μπασίματα heavy metal δίσκου που άκουσα τουλάχιστον για φέτος, το Battle Cry θεσπίζει μία συγκεκριμένη ηχητική διάθεση η οποία σε ακολουθεί μέχρι το τέλος. Στα όρια του thrash/speed θα τολμούσα να το χαρακτηρίσω σε σημεία, μην ξεχνάμε πως τα έχουν και τα χρονάκια τους οι φίλοι, κάτι που σε φάσεις τείνουν να ξεχνούν και οι ίδιοι. Στην τσίτα μόνιμα, με κλασικότατα κιθαριστικά riff, βασικά riff-αρες έχει όλος ο δίσκος, που φέρουν αυτή την μαγεία της δεκαετίας που εκπροσωπούν, το αυθόρμητο κούνημα του κεφαλιού σε κάθε στροφή και αλλαγή. Ανθεμικά refrain, ξέρουν καλά από αυτά οι Grave Digger, με  Battle Cry, Hell Is My Purgatory, Nights Of Jerusalem, Heart Of A Warrior να αποτελούν καλά παραδείγματα (και μαθήματα) του πως να στήνεις “κερκίδα”. Πλήρως επική διάθεση, ακόμα ένα χαρακτηριστικό και γνώριμο όπλο της μπάντας.

Φυσικά το θέμα του δίσκου, το οποίο είναι οι Σταυροφορίες και πιο συγκεκριμένα οι Ναΐτες Ιππότες, είναι κάτι πολυχρησιμοποιημένο, κάτι το οποίο έχουν ξανά αναπτύξει και σε παλαιότερη δουλειά τους. Αυτό όμως όπως φάνηκε δεν αποτέλεσε πρόβλημα, πιθανόν να βοήθησε στο τελικό αποτέλεσμα. Η ενιαία ατμόσφαιρα που φέρει ο δίσκος κάνει την ήδη πολύ καλή ροή του, ακόμα καλύτερη.

Για τιμιότητα μίλησα ξεκινώντας και εκεί καταλήγει προσωπικά για εμένα. Το Symbol Of Eternity είναι ένα πολύ τίμιο heavy metal άλμπουμ με ότι αυτό συνεπάγεται, από αυτά που δεν ακούς συχνά πλέον. Δεν θα πω αξιοπρεπές, το υποβαθμίζει θαρρώ λίγο αυτή η λέξη. Χτυπιέται άνετα αν δεν καπελώνει νεότερες μπάντες και πιο φρέσκες κυκλοφορίες. Τα Symbol Of Eternity και Grace Of God δεν είναι συνθέσεις που ακούς κάθε μέρα. Φτιαγμένο με μεράκι και όρεξη ακόμα, με προσπάθεια και θέληση για κάτι ποιοτικό και ουσιώδες. Ναι, φυσικά και η φωνή του κατά τα άλλα αξιαγάπητου Chris Boltendahl δεν είναι για όλους ή δεν βρίσκει ανταπόκριση να το πούμε πιο σωστά σε όλους. Αυτό δεν στερεί στο σύνολο όμως όλα τα παραπάνω. Δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη και ασχολίαστη η συμμετοχή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου στο Hellas Hellas το οποίο απέκτησε πλέον την κανονική του, στουντιακή υπόσταση. Ήταν δίκαιο και έγινε πράξη θα προσθέσω. Κρατάει τα ηνία ακόμα η παλιά φρουρά σε αυτά τα ηχητικά μονοπάτια.

Symbol Of Eternity tracklist

1. The Siege of Akkon
2. Battle Cry
3. Hell is my Purgatory
4. King of the Kings
5. Symbol of Eternity
6. Saladin
7. Nights of Jerusalem
8. Heart of a Warrior
9. Grace of God
10. Sky of Swords
11. Holy Warfare
12. The Last Crusade
13. Hellas Hellas

8,5/10

Review By Nomad

Honesty dear gentlemen, and ladies of course. Honesty is something I value immensely in a release, along with honesty, those two go hand in hand in my mind when we come to chat about 40 or so years old musicians and bands. Because it’s ok to be a fanboy and in some cases to demystify some of those bands, but let’s be honest, a large percentage of this generation of players  now plays simply to maintain their respective name (and their respective large pocket), conservatively and sometimes indifferently to the point of boredom. Well, guess what, all of the above unflattering features is something you won’t find in Symbol Of Eternity.

GRAVE DIGGER, despite being a 40 years old band as I mentioned, never got the name, the career and maybe the audience and the reception that they could have or the one that others of the same era enjoy. I imagine there must be a few reasons for this, some right, some wrong, but the result remains the same. And yet, we arrive at the year 2022 and their 21st album to realize, if we hadn’t already realized, that the word “drudgery” does not exist in their minds. Without a doubt, GRAVE DIGGER  were never able to  rely on past success, never able to rest on that, they are very likely well aware of that. As a result, their new “child” is full of effort, full of love and a result of thought.

With one of the strongest heavy metal openings I’ve heard at least this year, Battle Cry sets a certain mood soundwise that follows you until the end. I would dare to characterize it as almost thrash/speed in some parts, let’s not forget that those guys also have quite some numbers on their age, which in times they tend to forget themselves.Constantly on the edge speedwise, with classic guitar riffs, actually the whole record has a bounce of  hell-of-a-riffs, which have this magic in them, the magic of the decade they represent musically, the spontaneous shaking of the head at every turn, in every twist. Anthemic choruses, GRAVE DIGGER always knew how to make these, with Battle Cry, Hell Is My Purgatory, Nights Of Jerusalem, Heart Of A Warrior being good examples (and lessons) of how to set up a “arena chorus”. Undoubtedly epic vibes, another signature and familiar weapon of the band’s arsenal.

Of course the record has a concept, which is the Crusades and more specifically the Knights Templar, something widely used and also something they already have developed again in an earlier work. But as it turned out, this did not cause a problem to them, it probably helped the final result. The atmosphere that the album carries because of it makes its already very good flow, even better.

I talked about honesty at the beginning of the review and that’s where it leads for me personally. Symbol Of Eternity is a very honest heavy metal album with all that this means, the kind you don’t hear often anymore. I won’t say decent, I think that word degrades it a bit. It easily beats if not overwhelms newer bands and releases. Symbol Of Eternity and Grace Of God are not compositions that happen every other day. Made with passion and heart, with effort and will for something that carries quality and has meaning. Yes, of course the voice of the otherwise lovable Chris Boltendahl is not for everyone, or to put it properly, does not resonate with everyones ear. However, this does not make less from all of the above. And by the way, the participation of Vassilis Papakonstantinou in Hellas Hellas, which now has a normal, studio version, could not go unnoticed and be ignored. It was about time I might add. The old guard still holds the keys and reigns on these genres.

Symbol Of Eternity tracklist

1. The Siege of Akkon
2. Battle Cry
3. Hell is my Purgatory
4. King of the Kings
5. Symbol of Eternity
6. Saladin
7. Nights of Jerusalem
8. Heart of a Warrior
9. Grace of God
10. Sky of Swords
11. Holy Warfare
12. The Last Crusade
13. Hellas Hellas

8,5/10

Review By Nomad

Όσο προχωράει ο δίσκος δεν υπάρχει ούτε ένα τραγούδι που να κουράζει και το riffing να σε σφυροκοπάει! Για πόσους δίσκους μπορείς να πεις ότι τους ακούς από την αρχή μέχρι το τέλος και σου αρέσει ο δίσκος ? Πολύ λίγους και το ØF KINGDØM AND CRØWN είναι ένας από αυτούς. Δεν μπορώ να ξεπεράσω το earworm My Hands Are Empty από την πρώτη φορά που το άκουσα, αλλά έχοντας ακούσει όλο το άλμπουμ μπορώ να πω ότι μου άρεσε κάθε τραγούδι από το πρώτο μέχρι το ένατο κομμάτι. Το Bloodshot, το δέκατο κομμάτι θα σου αφήσει και επίγευση από το Painkiller των Judas Priest που σίγουρα θα ευχαριστήσει τους πιο κλασικούς ακροατές ενώ το Rotten έχει τις pinched αρμονικές των Machine Head σήμα κατατεθέν. Στο κλείσιμο του δίσκου οι MH χρησιμοποιούν ένα “autotuneish” εφέ στη φωνή του Robb, τις χαρακτηριστικές Machine Head κιθαριστικές αρμονικές τους, ένα όμορφο κιθαριστικό σόλο και μια αφήγηση “κακού” που το κάνει εξαιρετικά θεατρικό και τρομακτικό, κάτι που ταιριάζει με το concept του δίσκου.

Τοποθετημένο σε μια φουτουριστική ερημιά όπου ο ουρανός είναι πάντα κατακόκκινος, το ØF KINGDØM AND CRØWN αφηγείται την ιστορία δύο χαρακτήρων, που και οι δύο έρχονται αντιμέτωποι με ανυπολόγιστα τραύματα, των οποίων οι ιστορίες μπλέκονται αιματηρά καθώς εξελίσσεται αυτός ο βαθύς, σκοτεινός δίσκος. “Το άλμπουμ και το concept ήταν εμπνευσμένο κατα κάποιο τρόπο από την ιαπωνική σειρά anime Attack On Titan“, λέει ο Robb, “με την έννοια ότι σε αυτή τη σειρά, δεν υπάρχει “καλός” ή “κακός” τύπος… και οι δύο πλευρές πιστεύουν ότι κάνουν το σωστό, αλλά και οι δύο διαπράττουν φρικαλεότητες και κακό”.

Μουσικά σε αυτή την κυκλοφορία, οι MACHINE HEAD έχουν εξελιχθεί, έχουν ενσωματώσει νέα στοιχεία, έχουν πειραματιστεί, χωρίς όμως ποτέ να χάσουν τις old school, underground ρίζες τους. Σαν ένα δέντρο με βαθιές ρίζες έχουν ανθίσει παραπάνω και έχουν κάνει βήματα παραπέρα. Τα καθαρά φωνητικά του Robb είναι πολύ συναισθηματικά και υπηρετούν το κάθε τραγούδι με μοναδικό τρόπο. Οι κιθάρες είναι ταυτόχρονα βάναυσες και μελωδικές, το groove σε πλημμυρίζει με ενέργεια και στη συνέχεια μια γαλήνια μελωδία σε πιάνει στον αέρα και σε παρασύρει. Ξέρω ότι είναι ακόμα Αύγουστος, αλλά το ØF KINGDØM AND CRØWN που κυκλοφορεί την Παρασκευή 26 Αυγούστου από τη Nuclear Blast έχει ήδη μια θέση στις δικές μου 5 καλύτερες κυκλοφορίες του 2022 και είμαι σίγουρη ότι είναι ήδη κλασικό.

Tracklist:
1. Slaughter The Martyr 10:25
2. ChØKe ØN The Ashes ØF YØUr Hate 4:06
3. BecØMe The FirestØRm 4:59
4. ØVerdØSe 0:58
5. My Hands Are Empty 5:29
6. UnhallØWed 6:29
7. Assimilate 0:59
8. Kill Thy Enemies 5:40
9. NØ GØDs, NØ Masters 4:18
10. BlØØDshØT 4:20
11. RØTten 4:32
12. Terminus 1:12
13. ArrØWs In WØRds FrØM The Sky 5:55

9/10
Review By Hellena Mihailidou

English Version Below

So the new Machine Head is in the player and the opening track is more than ten minutes long… Ok guys are making a statement let them bring it on. And they do. They start with an earie stripped down introduction which is more like a tale that climaxes as it unfolds to end up in a riff that brings to mind Harakiri For the Sky’s Fire Walk With Me! Dude! What’s that their trying on ?

As the album goes on there is no single song that gets tiresome and the riffing hammering you down! For how many albums can you say that you listen to it start to finish and like the album ? Very few and ØF KINGDØM AND CRØWN is one of them. I can’t get over the earworm My hands are empty from the first time I listened to it, but having listened to the whole album I can say that I loved every single song from the first to the ninth track. Bloodshot, the tenth track will leave you and aftertaste of Judas Priest’s Painkiller which will definitely will pleasure the more classic listeners while Rotten has the trademark Machine Head pinched harmonics. In the closing track of the album MH are using an “autotuneish” effect in Robb’s voice, their trademark Machine Head guitar harmonics a beautiful guitar solo and a “villain” narration which makes it extremely theatrical and spooky which fits the concept of the album.

Set in a futuristic wasteland where the sky is always crimson red, ØF KINGDØM AND CRØWN tells the tale of two characters, both faced with incalculable trauma, whose stories become bloodily entwined as this deep, dark record progresses. “The album and concept was loosely inspired by the Japanese anime series Attack On Titan,” says Robb, “in the sense that in that series, there is no “good” or “bad” guy… both sides believe they’re doing the right thing, but both are committing atrocities and evil.”

Musically in this release, MACHINE HEAD have evolved, incorporated new elements, experimented, while never losing their old school, underground roots. Like a tree with deep roots they have flourished above and have gone steps further. Robb’s clean vocals are very sentimental and they serve each song in unique way. The guitars are both devastating and melodic, the groove over-floods you with energy and then a serene melody catches you mid air and carries you. I know it’s still August but ØF KINGDØM AND CRØWN, out Friday August 26^th on Nuclear Blast, already has a place in my top 5 releases of 2022 and I am sure it is already a classic.

Tracklist:
1. Slaughter The Martyr 10:25
2. ChØKe ØN The Ashes ØF YØUr Hate 4:06
3. BecØMe The FirestØRm 4:59
4. ØVerdØSe 0:58
5. My Hands Are Empty 5:29
6. UnhallØWed 6:29
7. Assimilate 0:59
8. Kill Thy Enemies 5:40
9. NØ GØDs, NØ Masters 4:18
10. BlØØDshØT 4:20
11. RØTten 4:32
12. Terminus 1:12
13. ArrØWs In WØRds FrØM The Sky 5:55

9/10
Review By Hellena Mihailidou

Η μπάντα έχει ήδη αρχίσει να περιοδεύει και να παίζει ζωντανά σε καλοκαιρινά φεστιβάλ και ο κόσμος έχει αγκαλιάσει τα τραγούδια τους σαν να πρόκειται για μια καθιερωμένη μπάντα. Όπως σχολίασε ο Mikael στην εμφάνισή τους στο Wacken 2022 “Ποτέ άλλοτε μια μπάντα δεν είχε δημιουργήσει τόσο μεγάλο hype γύρω της για το ντεμπούτο της“.  Και σε μια εποχή που τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι τα κύρια εργαλεία για τη δημιουργία μιας viral τάσης οι THE HALO EFFECT είναι η πιο καυτή μπάντα στη metal σκηνή με το αγνό μελωδικό death metal που έχουν δημιουργήσει. Το είδος του death metal που αγαπούν οι οπαδοί στον Σουηδικό ήχο και που έλειπε για αρκετό καιρό.

Το Days Of The Lost που κυκλοφορεί τώρα από την Nuclear Blast είναι το άλμπουμ που μας έλειπε, το μελωδικό death metal που χρειαζόμασταν και ψάχναμε για πολύ καιρό. Όλα τα τραγούδια έχουν εθιστικά riffs και πιασάρικα hooks που κολλάνε στο μυαλό σου από την πρώτη φορά που τα ακούς, κάτι που ήταν αρκετά εμφανές όταν η μπάντα έπαιξε ζωντανά και το κοινό πήρε φωτιά σε τραγούδια που δεν είχε ξανακούσει! Είμαι παλιά οπαδός του metal και δεν θυμάμαι άλλη τέτοια περίπτωση! Οι στίχοι του Mikael Stanne είναι τόσο ειλικρινείς με τους οποίους μπορείς να ταυτιστείς απόλυτα και τα καθαρά φωνητικά του έχουν ένα χρώμα που διαφέρει από τα καθαρά φωνητικά των DARK TRANQUILLITY που τα κάνει πιο άμεσα. Ειλικρινά δεν μπορώ να πω ποια τραγούδια είναι καλύτερα, αλλά έχω αδυναμία στα Conditional, Gateways, The Needless End και In Broken Trust.

Το μόνο που μπορώ να πω για το Days Of The Lost είναι ότι είναι εξαιρετικό και ανακινεί τα βαθύτερα συναισθήματά σου, γεγονός που το καθιστά πολύτιμο. Πώς μπορούμε να μην το αποκαλέσουμε αριστούργημα;

Days Of The Lost tracklist:

1. Shadowminds
   2. Days Of The Lost
   3. The Needless End
   4. Conditional
   5. In Broken Trust
   6. Gateways
   7. A Truth Worth Lying For
   8. Feel What I Believe
   9. Last Of Our Kind
   10. The Most Alone

9/10
Review By Hellena Mihailidou

English Version Below

Ever since November 2021 all of us who love IN FLAMES and DARK TRANQUILLITY have been struck by lightning. As the months passed and THE HALO EFFECT kept revealing more songs from their debut album Days Of The Lost, we just couldn’t wait for the release of the first album made by former IN FLAMES members, Jesper Strömblad, Niclas Engelin, Peter Iwers,  Daniel Svensson  and DARK TRANQUILLITY mastermind Mikael Stanne.

The band has already started touring and playing live in summer festivals and the crowds have been embracing their songs as if they are an established band. As Mikael commented in their appearance in Wacken 2022 “Never before has a band had such a huge hype built around it for its debut”.  And in a time when social media are the main tools to create a viral trend THE HALO EFFECT are the hottest talk in the metal scene with the pure melodic death metal they have created. The kind of death metal fans love in the Swedish sound and have been missing for quite a while.

Days Of The Lost out now on Nuclear Blast is the album we had been missing, the melodic death metal we needed and have been searching for a very long time. All songs have addictive riffs and catchy hooks that stick to your mind by the first time you listen to them which was quite obvious when the band played live and the crowd caught fire on songs they had never listened to before! I am a long-time fan of metal and I don’t remember any other case like that! Mikael Stanne’s lyrics are so sincere that you can totally relate to, and his clean vocals have a color that differs from the clean vocals in DARK TRANQUILLITY which makes them more direct. I honestly can’t say which songs are better but I have a soft spot for Conditional, Gateways, The Needless End and In Broken Trust.

All I can say about Days Of The Lost is that it’s brilliant and it stirs your deepest emotions which makes it precious. How can we keep from calling it a masterpiece?

Days Of The Lost tracklist:

1. Shadowminds
   2. Days Of The Lost
   3. The Needless End
   4. Conditional
   5. In Broken Trust
   6. Gateways
   7. A Truth Worth Lying For
   8. Feel What I Believe
   9. Last Of Our Kind
   10. The Most Alone

9/10
Review By Hellena Mihailidou

Ο Michael Amott παραδίδει ένα βαθιά μελωδικό άλμπουμ με πολλές κλασικές επιρροές από JUDAS PRIEST (Handshake With Hell) μέχρι MOTLEY CREW (In The Eye Of The Storm) αλλά και πολλές διαφορετικές ιδέες. Εξαιρετικά ενεργητικό και γρήγορο το άλμπουμ σας δίνει ένα feel-good συναίσθημα σε όλη του τη διάρκεια. Τα κιθαριστικά σόλο ενισχύουν τη μελωδική πλευρά του death metal των ARCH ENEMY, η Alissa White-Gluz εναλλάσει τα growling φωνητικά της και περνάει σε καθαρά προκειμένου να εξυπηρετήσει καλύτερα τα τραγούδια καταφέρνοντας να προσθέσει ποικιλία. Μου άρεσαν ιδιαίτερα τα Spreading Black Wings, Poisoned Arrow και One Last Time ενώ παραμένω μεγάλη fun του ομώνυμου κομματιού και νομίζω έβγαλα απ’ τη θέση του ένα σπόνδυλο στο The Watcher. Νομίζω ότι η ενεργή δημιουργική συμμετοχή του Daniel Erlandsson (το θηρίο πίσω από τα τύμπανα του AE) έδωσε στο τελικό αποτέλεσμα του δίσκου έναν αχτύπητο ρυθμικό τόνο.

Όπως σε όλη τη δημιουργική του πορεία ο Amott δείχνει για άλλη μια φορά τις κλασικές του καταβολές επιλέγοντας να συμπεριλάβει ως bonus tracks διασκευές στο Into The Pit των FIGHT (συγκρότημα του Rob Halford) και στο Diamond Dreamer των PICTURE.

Το Deceivers, που κυκλοφορεί από την Century Media, είναι κατά τη γνώμη μου ένα απόλυτο must have για κάθε metalhead που ασχολείται με το melodic death metal. Ο γρήγορος ρυθμός του, τα πιασάρικα τραγούδια και οι μελωδίες του, μαζί με την κρυστάλλινη αλλά και ογκώδη παραγωγή του Jacob Hansen το καθιστούν μια από τις καλύτερες κυκλοφορίες του 2022. Μην διστάσετε, κάντε το μέρος της συλλογής σας και να το ακούσετε δυνατά!

Deceivers tracklist

1. Handshake With Hell
   2. Deceiver, Deceiver
   3. In The Eye Of The Storm
   4. The Watcher
   5. Poisoned Arrow
   6. Sunset Over The Empire
   7. House Of Mirrors
   8. Spreading Black Wings
   9. Mourning Star
   10. One Last Time
   11. Exiled From Earth

8,5/10
Review By Hellena Mihailidou

English Version Below 

ARCH ENEMY have done it again… With relentless catchy riffs, heavy atmospheres intertwining with gloomy ones Deceivers is the perfect soundtrack for your summer vacation with heavy chances of remaining in your player for a lot longer after that. We had a good taste of Deceivers from the singles the band had released so far but this album turned out to be a banger through and through.

Michael Amott delivers a deeply melodic with many classic influences from JUDAS PRIEST (Handshake With Hell) to MOTLEY CREW (In The Eye Of The Storm) but also many diverse ideas. Highly energetic and fast the album gives you a feel-good feeling through and through. The guitar solos enhance the melodic side of ARCH ENEMY’s death metal, Alissa White-Gluz steps out of her growling vocals and into clean ones in order to better serve the songs managing to add variety. I particularly enjoyed Spreading Black Wings, Poisoned Arrow and One Last Time while I remain a big fun of the title track and I think I dislocated a spine disk headbanging to The Watcher. I think that the active creative participation of Daniel Erlandsson (the beast behind AE’s drums) gave the final result of the album an unbeatable rhythmic tone. As in all his creative process Amott shows once more his classic roots by choosing to include to covers as bonus tracks on FIGHT’s (Rob Halford’s band) Into The Pit and PICTURE’s Diamond Dreamer.

Deceivers, out now through Century Media, is in my opinion an absolute must have for every metalhead into melodic death metal. Its fast pace, its catchy song writing and melodies, along with the crystal yet massive production of Jacob Hansen make it one of the best releases of 2022. Don’t hesitate, make it a part of your collection and blast it loud!

Deceivers tracklist

1. Handshake With Hell
   2. Deceiver, Deceiver
   3. In The Eye Of The Storm
   4. The Watcher
   5. Poisoned Arrow
   6. Sunset Over The Empire
   7. House Of Mirrors
   8. Spreading Black Wings
   9. Mourning Star
   10. One Last Time
   11. Exiled From Earth

8,5/10
Review By Hellena Mihailidou

Ο δίσκος μας προσφέρει 11 καινούρια κομμάτια και μια διασκευή του κλασσικού κομματιού των CAMEO,  Word Up. Είχα να ακούσω μια τόσο δυνατή διασκευή από την εποχή που το είχαν διασκευάσει οι KORN. Θα τολμούσα  να πω ότι αυτή η βελτιωμένη έκδοση μου αρέσει καλύτερα.

Οι κιθάρες είναι σούπερ, με καταπληκτικά σόλο. Τα ντραμς και το μπάσο δίνουν μια σταθερή αξία στο hard rock ύφος και κρατούν το άλμπουμ δυνατό από την αρχή μέχρι το τέλος. Τα έμπειρα και αψεγάδιαστα φωνητικά του R.D. Liapakis ταιριάζουν απόλυτα στο Southern Rock στυλ συνδεδεμένο βέβαια με πιο σύγχρονη ερμηνεία.

Όλο το άλμπουμ είναι γεμάτο από πιασάρικους ρυθμούς με εναλλαγές γρήγορης και πιο smooth κιθάρας. Η τέλεια συνταγή για να ροκάρεις. Σε κάθε τραγούδι αναγκάζεσαι να το βάζεις σε repeat για να το σιγοτραγουδάς. Το τέλειο άλμπουμ για να περάσεις ευχάριστα, ιδιαίτερα αν σου αρέσει το American/ Southern Rock. Κίνδυνος μεγάλων ταχυτήτων αν κάνεις το λάθος και το βάλεις στο αυτοκίνητό σου.

Ashes & Bones tracklist

1. The Devil & The Blues
2. Girls Of South Dakota
3. Rising On Fire
4. You Promised Me Love
5. Ashes & Bones
6. More
7. In The Heat Of The Night
8. Smell Sex Tonight
9. Rock & Roll Voodoo Child
10. Hold The Line
11. Man With A Gun
12. Word Up (CAMEO Cover)

9/10

Review by Dimitrios “RailsOfMusic” Bosmos

English Version Below

Personally, I have been following Roberto Dimitris Liapakis for years now, in all the bands he leads like DEVIL’S TRAIN, MYSTIC PROPHECY and STEEL PROPHET. Ideal voice, with huge energy, he gives the European answer to BLACK LABEL SOCIETY and BLACK STONE CHERRY with the new album of DEVIL’S TRAIN Ashes & Bones, from Rock Of Angels Records.

The album offers 11 new tracks and a cover of the CAMEO classic – Word Up. I haven’t heard such a strong cover since KORN covered it. I would venture to say that I like this improved version better.

The guitars are super, with amazing solos. The drums and bass give a solid value to the hard rock style and keep the album strong from start to finish. The experienced and flawless vocals of R.D. Liapakis fit perfectly into the Southern Rock style connected of course with more modern interpretation.

The whole album is full of catchy rhythms with alternations of fast and smoother guitar. The perfect recipe for rocking out. On every song you are forced to put it on repeat to hum it. The perfect album to have a good time, especially if you like American/Southern Rock. High speed hazard if you make the mistake of listening to it, in your car.

Ashes & Bones tracklist

1. The Devil & The Blues
2. Girls Of South Dakota
3. Rising On Fire
4. You Promised Me Love
5. Ashes & Bones
6. More
7. In The Heat Of The Night
8. Smell Sex Tonight
9. Rock & Roll Voodoo Child
10. Hold The Line
11. Man With A Gun
12. Word Up (CAMEO Cover)

9/10

Review by Dimitrios “RailsOfMusic” Bosmos

Ένα γρήγορο άκουσμα ολόκληρου του άλμπουμ στην αρχή σου δίνει την αίσθηση ότι συνδυάζει πολλές και διάφορες metal επιρροές με ένα πιο σκοτεινό στυλ μη χάνοντας το εκπληκτικό hard rock θέμα που μας έχουν κάνει να τους αγαπήσουμε.

Το εξαιρετικό The Secret Doctrine ανοίγει το δίσκο προμηνύοντας τι θα επακολουθήσει. Απίστευτος ήχος της κιθάρας καθ’ όλη τη διάρκεια του άλμπουμ που καταφέρνει να σε συνεπάρει ιδιαίτερα στα Bonafide, Redeemer, Tragic Flaw.

Επίσης οι στίχοι είναι πολύ καλοί και φαίνεται να ταιριάζουν γάντι σε κάθε κομμάτι. Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκαναν οι στίχοι στο κομμάτι So In Vain όπου πραγματικά αποτυπώνεται η απόγνωση και η προσπάθεια του καλλιτέχνη να ξεφύγει από την προσωπική απομόνωση.

Εν ολίγοις, ο προσανατολισμός της μπάντας δεν χάνεται, καθώς σου δίνεται μια αίσθηση επιρροής από συγκροτήματα όπως οι CRASHDIET, CRAZY LIXX, HANOI ROCKS, με την δική τους προσωπική ταυτότητα. Οι CYANIDE 4 επέστρεψαν, με ένα ομολογουμένως πολύ καλό άλμπουμ, που αξίζει να εξερευνήσετε και να βυθιστείτε στο όμορφο αυτό μουσικό ταξίδι με το όνομα Amalgama.

Αναμένουμε ανάλογη συνέχεια από την μπάντα και ανυπομονούμε να τους συναντήσουμε κάπου εκεί έξω, να τα σπάνε με το δικό τους ξεχωριστό τρόπο σε κάποιο live.

Amalgama tracklist:

01. The Secret Doctrine
02. Warlike Fellow
03. Perfect Sensation
04. So In Vain
05. Bonafide
06. Tragic Flaw
07. Alter Ego
08. Not A Perfect Circle
09. Redeemer
10. Unknown Momentum
11. Barred & Scarred

8,5/10

Review By Dimitrios “RailsOfMusic” Bosmos

English Version Below

My weakness for Hard Rock music inspired by the 80s is well known. Amazing vocal skills, powerful riffs, great drums and an incredible sense of dynamics that few musical idioms can offer you.

So when CYANIDE 4‘s 3rd album dropped into my hands, I at least knew it would take me on a journey. At first glance, the physical format of the CD is excellent with an eerie and dark photography that manages to intrigue you from the first moment.

A quick listen to the whole album at the beginning gives you the feeling that they combine many different metal influences with a darker style without losing the amazing hard rock theme that they have made us love.

The excellent The Secret Doctrine opens the album foreshadowing what’s to come. Incredible guitar sound throughout the album that manages to captivate you especially in Bonafide, Redeemer, Tragic Flaw.

Also the lyrics are very good and seem to fit every track like a glove. I was particularly impressed with the lyrics on the track So In Vain where the lyrics really capture the desperation and the artist’s attempt to escape personal isolation.

In short, the orientation of the band is not lost, as you are given a sense of influence from bands like CRASHDIET, CRAZY LIXX, HANOI ROCKS, with their own personal identity. CYANIDE 4 are back, with an admittedly very good album, worth exploring and immersing yourself in this beautiful musical journey called Amalgama.

We expect similar continuity from the band and look forward to meeting them out there somewhere, breaking it down in their own special way at a live show.

Amalgama tracklist:

01. The Secret Doctrine
02. Warlike Fellow
03. Perfect Sensation
04. So In Vain
05. Bonafide
06. Tragic Flaw
07. Alter Ego
08. Not A Perfect Circle
09. Redeemer
10. Unknown Momentum
11. Barred & Scarred

8,5/10

Review By Dimitrios “RailsOfMusic” Bosmos

Τρία χρόνια αργότερα οι MOTHER OF MILLIONS μας ξανασυναντούν μέσω ενός αφοπλιστικού EP που ακούει στο όνομα Orbit. To Orbit κυκλοφόρησε τον Μάιο από την ViciSolum Productions και πρόκειται για 16 λεπτά γεμάτα μουσική ειλικρίνεια. Το Orbit είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Μάκη Τσαμκόσογλου και η ηχογράφησή του περιγράφηκε από το συγκρότημα ως μια αναγκαία θεραπευτική εμπειρία για τη διαδικασία επανεκκίνησης.

Από το πρώτο δευτερόλεπτο του Where Do We Go From Here  διακρίνεται η συναισθηματική ειλικρίνεια με την οποία δημιουργήθηκε το Orbit. Το διακριτικό πιάνο, ελαφρώς παραμορφωμένο, και η φωνή του Γιώργου Προκοπίου, ταυτόχρονα ήρεμη και καθηλωτική, θέτουν τον τόνο του υπόλοιπου EP και καταφέρνουν μέσα σε λιγότερο από δύο λεπτά να σε πλημμυρίσουν με άπειρα συναισθήματα. Το Orbit είναι το ομώνυμο και κεντρικό κομμάτι του EP παρέχοντάς μας οικείους MOTHER OF MILLIONS ήχους,  με λίγο βαρύτερες κιθάρες και ηλεκτρονικά εφέ, ο άψογος συνδυασμός των οποίων κάνουν το Orbit  ένα σκοτεινό και συναισθηματικά καθηλωτικό μουσικό ταξίδι.

Θα ακολουθήσει μία πραγματικά υπέροχη διασκευή του No Light, No Light των FLORENCE AND THE MACHINE. Ένα standalone υπέροχο κομμάτι που οι MOTHER OF MILLIONS καταφέρνουν να κάνουν “δικό τους”, δίνοντάς του νέα μορφή και το προσωπικό τους άρωμα; και για μένα αυτό άλλωστε κάνει μια διασκευή επιτυχημένη. Όποιοι από εσάς ακολουθείτε τις μουσικές των MOTHER OF MILLIONS θα είστε σίγουρα εξοικειωμένοι με το υπέροχο Rome από το Sigma του 2017. Το κλείσιμο του Orbit θα έρθει με την πιανιστική εκδοχή του Rome, με έντονο συναισθητικό βάρος μια εκτέλεση που μπορεί να μην είναι ανώδυνη αλλά είναι σίγουρα λυτρωτική.

Πρέπει να πω πως μου ήταν πολύ δύσκολο να αποτυπώσω σε λόγια όλα αυτά που ένιωσα όταν έβαλα το Orbit να παίξει για πρώτη φορά. Μου είναι πολύ δύσκολο να το κάνω ακόμα και τώρα που το έχω ακούσει τόσες πολλές φορές, γιατί πολύ απλά τα συναισθήματα που μου  δημιουργεί το Orbit δεν χωράνε σε λόγια. Μουσικά και ποιοτικά το Orbit είναι σίγουρα πολύ ψηλά και ένας άξιος συνεχιστής όλων αυτών που μας έχουν μέχρι στιγμής προσφέρει οι MOTHER OF MILLIONS; rise and evolve με όλη του την σημασία. Οφείλω όμως να ομολογήσω πως το συγκεκριμένο κείμενο δεν το έγραψα ως αξιολόγηση, το έγραψα κυρίως για να πω ευχαριστώ στους MOTHER OF MILLIONS, για την μουσική ειλικρίνεια, την ανοιχτή ψυχή και για όλα αυτά τα πολύ δυνατά συναισθήματα που μοιράστηκαν μαζί μας.

We float among worlds, fluorescent…

 Orbit tracklist:

1. Where Do We Go From Here
2. Orbit
3. No Light, No Light
4. Rome (Piano Version)

10/10
Review by Rozi Kakrida

MOTHER OF MILLIONS is truly one of the most unique and beautiful bands you will ever listen to. They were formed in 2008 and consisted of Makis Tsamkosoglou, George Prokopiou, Kostas Konstantinidis, Panos Priftes and George Boukaouris. Until 2019 they had given us 3 full length albums, Human (2014), Sigma (2017) and Artifacts (2019), with the last two being two of the most beautiful progressive albums I have heard so far. Sadly, in June 2019 Makis Tsamkosoglou passed away suddenly during a concert. In the fall of 2019 and after a farewell concert for Makis, MOTHER OF MILLIONS said: “MOTHER OF MILLIONS is a collective vision and Makis was a huge part of it. We owe it to him to keep doing what we love. The band goes on, we’ll see you all again.”

Three years later, MOTHER OF MILLIONS have reunited with us via a disarming EP that goes by the name of Orbit. Orbit was released in May via ViciSolum Productions and is 16 minutes of musical honesty. Orbit is dedicated to the memory of Makis Tsamkosoglou and its recording was described by the band as a necessary healing experience for the restart process.

From the first second of Where Do We Go From Here, the emotional honesty with which Orbit was created is evident. The subtle piano, slightly distorted, and George Prokopiou’s voice, at once calm and captivating, sets the tone for the rest of the EP and manages to flood you with infinite emotions in less than two minutes. Orbit is the EP’s title and centerpiece track providing us with familiar MOTHER OF MILLIONS sounds, with slightly heavier guitars and electronic effects, the flawless combination of which make Orbit a dark and emotionally engaging musical journey.

This will be followed by a truly wonderful cover of FLORENCE AND THE MACHINE‘s No Light, No Light. A standalone wonderful track that MOTHER OF MILLIONS manage to make “their own”, giving it a new form and their own personal touch; and for me, that’s what makes a cover a success. Now, those of you who follow the music of MOTHER OF MILLIONS will surely be familiar with the wonderful Rome from 2017’s Sigma. Orbit’s closing track will come with the piano version of Rome, with an intense emotionally weighted performance that may not be painless but is certainly redemptive.

I have to say that it was very difficult for me to put into words all that I felt when I first listened to Orbit. It is very difficult for me to do so even now that I have listened to it so many times, because quite simply the emotions that Orbit evokes in me are beyond words. Musically and qualitatively Orbit is definitely very high and a worthy successor to all that MOTHER OF MILLIONS have offered us so far; rise and evolve in all its meaning. But I have to admit that I didn’t write this text as a review, I wrote it mainly to say thank you to MOTHER OF MILLIONS, for their musical honesty, their open soul and for all those raw feelings they shared with us.

We float among worlds, fluorescent…

 Orbit tracklist:

1. Where Do We Go From Here
2. Orbit
3. No Light, No Light
4. Rome (Piano Version)

10/10
Review by Rozi Kakrida

Με τα λόγια του Mille : “Μας αρέσει ακόμα να προκαλούμε τους εαυτούς μας, υποθέτω ότι σε αυτό καταλήγει”, λέει ο Mille, όταν ερωτάται για το μυστικό της μακροζωίας και των άψογων διαπιστευτηρίων τους. “Κάθε φορά που φτιάχνουμε ένα άλμπουμ, το νιώθουμε σαν το πρώτο. Παίρνουμε το χρόνο μας, είναι σημαντικό να έχουμε κάτι να πούμε και όχι να κυκλοφορούμε πράγματα απλά και μόνο για να βγάλουμε κάτι καινούργιο. Η ποιότητα είναι πάντα πάνω από την ποσότητα. Γιατί να βγάζουμε ανούσια, βαρετά άλμπουμ; Προτιμώ να χτίζω πάνω στην ουσία αυτού που προσπαθώ να πω και αυτό που θέλω να νιώσουν οι άνθρωποι. Γι’ αυτό και ακούγεται τόσο θυμωμένος και νευρικός ο ήχος μας”.

Το Hate Uber Alles επιφυλάσσει τραμπουκαλεμένο δυναμικό riffing με στίχους που δεν μασάνε τα λόγια τους και αποτελούν εξαιρετικό υλικό για ζωντανές εμφανίσεις. Το drumming είναι αδυσώπητο και οι κιθάρες σε πιάνουν απ’ το λαιμό από την πρώτη στιγμή και σε χτυπούν. Οφείλω να ομολογήσω ότι λάτρεψα το Conquer And Destroy (AMON AMARTH vibes), το Pride Comes Before The Fall, εξεπλάγην με το επικό συναίσθημα στο Crush The Tyrants, νομίζω ότι το Midnight Sun ακούγεται λίγο σαν το Apokathilosis των SUICIDAL ANGEL που ήταν αναζωογονητικό – ακούγοντας τους δασκάλους να επηρεάζονται από τους μαθητές τους και μου κίνησε την περιέργεια το Dying Planet. Συνολικά το Hate Uber Alles δεν είναι ένα άλμπουμ που δεν θα περίμενες από τους KREATOR, αλλά είναι σίγουρα όλα όσα ήθελες να ακούσεις από αυτούς τους thrash τιτάνες. Οπότε ακούστε το δυνατά!

Hate Uber Alles tracklist

1. Sergio Corbucci Is Dead
2. Hate Über Alles
3. Killer Of Jesus
4. Crush The Tyrants
5. Strongest Of The Strong
6. Become Immortal
7. Conquer And Destroy
8. Midnight Sun
9. Demonic Future
10. Pride Comes Before The Fall
11. Dying Planet

8/10

Review by Hellena Mihailidou

English Version Below

KREATOR have been a reliable force in thrash metal for well almost 40 years. Raw and aggressive they always aim their fists right between the eyes and get the target every time. Especially over the last two decades, with the help of newer technology their releases are all well above average without any exception. Hate Uber Alles which is out now on Nuclear Blast is one more album to add up to this ever-rising course.

In the words of Mille : “We still like to challenge ourselves, I guess that’s what it comes down to,” says Mille, when quizzed on the secret to their longevity and flawless credentials. “Every time we make an album, it feels like the first one. We take our time, it’s important to have something to say rather than releasing things just for the sake of putting out something new. Quality always over quantity. Why put out meaningless, boring albums? I’d rather build on the
essence of what I’m trying to say and what I want people to feel. That’s why we sound so angry and edgy.”

Hate Uber Alles holds angry forceful riffing with lyrics that don’t hold back and make excellent material for fierce live shows. The drumming is relentless and the guitars hook you by the first time they hit you. I must admit I loved Conquer And Destroy (AMON AMARTH vibes), Pride Comes Before The Fall, I was surprised with the epic feeling in Crush The Tyrants, I think Midnight Sun sounds a bit like SUICIDAL ANGEL’s Apokathilosis which was refreshing – listening to the teachers being influenced by their students and was intrigued by the Dying Planet. All in all Hate Uber Alles isn’t an album you wouldn’t expect from KREATOR, but is definitely everything you wanted to listen from these thrash titans. So blast it loud!

Hate Uber Alles tracklist

1. Sergio Corbucci Is Dead
2. Hate Über Alles
3. Killer Of Jesus
4. Crush The Tyrants
5. Strongest Of The Strong
6. Become Immortal
7. Conquer And Destroy
8. Midnight Sun
9. Demonic Future
10. Pride Comes Before The Fall
11. Dying Planet

8/10

Review by Hellena Mihailidou

Και όντως γιορτάζουν την εγγύτητα με τους οπαδούς τους κάνοντάς τους μέρος δύο τραγουδιών τους. Έχοντας φτάσει σε νέα ύψη δημοτικότητας, οι EVERGREY κάνουν τώρα το βήμα τους επανεξετάζοντας στοιχεία της πορείας τους από όλα αυτά τα χρόνια, μέσα από μια φρεσκοαποκτημένη διάσταση. Οι κιθάρες είναι κυρίαρχες και τα ντραμς γρήγορα και σκληρά και μέσα σε αυτή την έντονη ατμόσφαιρα του riffing έρχεται η συναισθηματική, εύθραυστη φωνή του Tom Englund να χαράξει το δρόμο της προς τον πυρήνα σου. Τα τραγούδια είναι ταυτόχρονα πορωτικά και καταθλιπτικά, καθώς μπορούν να σας εμπνεύσουν και να σε καταρακώσουν την ίδια στιγμή. Οι μελωδίες, οι οποίες είναι πάντα βασικό στοιχείο στη μουσική των EVERGREY ξετυλίγονται μέσα σε τραχύ riffing και το τελικό αποτέλεσμα είναι τραγούδια που κολλάνε στο μυαλό σου και συνδέονται σχεδόν αμέσως με συναισθήματα, αναμνήσεις και στιγμές. Καθώς συνέχισα να ακούω το άλμπουμ πριν από τη συνέντευξή μας με τον Tom (δείτε τη παρακάτω), έπιασα τον εαυτό μου να ξυπνάει ένα πρωί τραγουδώντας το Call Out The Dark (τι τραγούδι!). Από την εποχή του Hymns For The Broken οι EVERGREY αναπτύσσονται όλο και περισσότερο από άποψη δημοτικότητας. Όσον αφορά τη δημιουργικότητά τους, αναπτύσσονται δυναμικά από την αρχή της δημιουργίας τους. Και εμείς οι παλιοί οπαδοί, είμαστε ευτυχείς να καλωσορίσουμε όλους εσάς τους καινούργιους, που μόλις μπήκατε στην παρέα.

Το Heartless Portrait (The Orphean Testament) είναι η επόμενη πρόκληση για το συγκρότημα. Με τραγούδια όπως το Call Out The Dark – σας προκαλώ να σταματήσετε να τραγουδάτε αυτό το τραγούδι αφού το ακούσετε- που μιλάνε κατευθείαν στην καρδιά σας, βαθιές ερμηνείες όπως το Ominous, Blindfolded, Reawakening (τι υπέροχες φωνητικές γραμμές σε αυτό) αλλά και γρήγορα περασμένα “progie” τραγούδια όπως το ομώνυμο κομμάτι που φέρνουν στο μυαλό το Monday Morning Apocalypse και το Torn το A Heartless Portrait (The Orphean Testament) είναι βέβαιο ότι θα κυριαρχήσει στο playlist σας για πολύ καιρό. Αυτό που είναι εντυπωσιακό είναι ότι καθώς επιστρέφεις στο άλμπουμ ανακαλύπτεις περισσότερα στοιχεία στα τραγούδια.

Χρειάζεται να γράψω περισσότερα; Νομίζω πως όχι. Μετά από τόσα χρόνια οι Evergrey δεν χρειάζεται να αποδείξουν τίποτα σε κανέναν, ωστόσο παραμένουν δημιουργικοί και τολμηροί και αυτό μας κάνει να τους αγαπάμε περισσότερο.

A Heartless Portrait (The Orphean Testament) tracklist
1. Save Us
2. Midwinter Calls
3. Ominous
4. Call Out the Dark
5. The Orphean Testament
6. Reawakening
7. The Great Unwashed
8. Heartless
9. Blindfolded
10.Wildfires

8.8/10

Reviewed by Hellena Mihailidou

English Vesrion Below

There are those of us who love EVERGREY ever since The Dark Discovery and there are those of you who are just getting into that unique mystique enchantment this band is capable of.  With a new label by their side (Napalm Records) the Swedish progsters set out for a new adventure to conquer new fans and celebrate their old ones through A Heartless Portrait (The Orphean Testament).

And they do celebrate the closeness with their fans by making them part of two of their songs. Having reached new heights of popularity, EVERGREY are now making their stand by revisiting elements of their course throughout the years through a freshly gained dimension. The guitars are dominant and the drums fast and hard hitting and in this turbulence of riffing comes the sentimental, fragile voice of Tom Englund to carve its way to your core. The songs are both empowering and crushing as they can inspire you and cut deep at the same time. Melodies, which are always a key element in EVERGREY’s music are unraveling within rough riffing and the end result are songs that stick in your mind and are almost instantly attached to emotions, memories and moments. As I kept listening to the album before our interview with Tom, I caught myself waking up one morning singing Call Out The Dark (what a song!). Ever since Hymns For The Broken Evergrey have been growing bigger and bigger in terms of popularity. In terms of creativity, they have been growing strong since the very beginning. And us old fans, are glad to welcome all you newbies, who are just joining the ride.

A Heartless Portrait (The Orphean Testament) is the next challenge for the band. With songs like Call Out The Dark – I dare you to stop singing this song after listening to it- that speak directly to your heart, deep cuts like Ominous, Blindfolded, Reawakening (what wonderfully crafted vocal lines in this one) but also fast passed “progie” songs like the title track who bring to mind Monday Morning Apocalypse and Torn era A Heartless Portrait (The Orphean Testament) is bound to dominate your playlist for a long time. What’s striking is that as you return to the album you discover more elements in the songs.

Need I write more? I think not. After all these years EVERGREY need to prove nothing to no one yet they stay creative and daring and that makes us love them more.

A Heartless Portrait (The Orphean Testament) tracklist
1. Save Us
2. Midwinter Calls
3. Ominous
4. Call Out the Dark
5. The Orphean Testament
6. Reawakening
7. The Great Unwashed
8. Heartless
9. Blindfolded
10.Wildfires

8.8/10

Reviewed by Hellena Mihailidou

Ξεπερνώντας ακόμα μια φορά τα όρια και δείχνοντας πως ο ουρανός είναι το όριο με την προηγούμενη δισκογραφική τους δουλειά, Codex Omega, το κέντρο βάρους της μπάντας αλλάζει για ακόμα μια φορά δείχνοντας πως υπάρχει ακόμα χώρος για εξερεύνηση και ανάπτυξη των βασικών τους πτυχών και των μαγικών συστατικών που απαρτίζουν την ιδιαίτερη αυτή τους ταυτότητα. Ο πολύ ταλαντούχος υπερβαίνει τον εαυτό του, πάντοτε όμως ελλοχεύει ένας χρονικός ορίζοντας σε αυτό, αργά ή γρήγορα επέρχεται ο κορεσμός. Ο έξυπνος επαναπροσδιορίζει, θέτει νέες βάσεις και παράλληλες κορυφές, μεγαλώνει και εμπλουτίζεται. Αυτό κάνουν και οι SEPTICFLESH ακόμα μια φορά με το Modern Primitive. Μετριάζουν και κατεβάζουν όλη την μεγαλειώδη και πομπώδη ορχηστρική παρουσία των τελευταίων δίσκων ένα σκαλί κάτω, επιτρέποντας στην ρυθμική και κιθαριστική τους ταυτότητα να λάμψει ξανά στο επίκεντρο βγάζοντας ταυτόχρονα την πιο οργανική τους σχέση και δυναμική. Κάτι που βάζει μέσα στο σύνολο τον Kerim “Krimh” Lechner όσο ποτέ. Τρανό παράδειγμα τούτου, το Psychohistory.  Όχι πως ο δίσκος υστερεί φυσικά ορχηστρικών σημείων, υιοθετεί απλά έναν περισσότερο συνοδευτικό ρόλο εδώ.

Τολμώ να πω πως το Modern Primitive αποτελεί ίσως την πιο ισορροπημένη τους κυκλοφορία μέχρι σήμερα, συγκεντρώνοντας πιο αρμονικά από ποτέ άλλοτε στοιχεία από όλη την μέχρι τώρα πορεία τους. Όλα αυτά τα καίρια υλικά μέσα από όλες τους τις εκφάνσεις, τα οποία και σμίλεψαν την ταυτότητα τους. Κιθαριστικές μελωδίες που ταξιδεύουν πίσω μέχρι και το A Fallen Temple, φωνητικές αναφορές περιόδου Revolution DNA από τον Σωτήρη Βαγενά, έντονη παρουσία εποχής “Sumerian Daemons” στις κιθάρες και τα riff, ενώ η συνολική αισθητική του δίσκου, τόσο συνθετικά όσο και σε θέμα διάρκειας παραπέμπει έντονα στο Communion. ‘Εντονα δε παρουσιάζονται και τα πιο φρέσκα στοιχεία που φέρουν συνθέσεις όπως το A Desert Throne που ανοίγουν δρόμους και μονοπάτια προς νέες εξερευνήσεις και που κατά την ταπεινή μου γνώμη δίνουν φρέσκια πνοή. Το Modern Primitive αφήνει μια αρκετά έντονη αίσθηση ανανέωσης, κάτι το οποίο αν ισχύει θα δούμε ακόμα μεγαλύτερα επιτεύγματα. Όλα τα κομμάτια του album είναι ένα ξεχωριστό λυθαράκι, όλα με μια νέα προσθήκη στην μέχρι τώρα ταυτότητα του σχήματος, άλλοτε με περίτεχνα ρυθμικά pattern, άλλοτε με διαφορετικές μέχρι σήμερα φωνητικές κατευθύνσεις και προσεγγίσεις.

Το Modern Primitive αποτελεί ακόμα μια κορυφαία προσθήκη στην μέχρι τώρα δισκογραφία των SEPTICFLESH χωρίς να υστερεί σε τίποτα από τις προηγούμενες κυκλοφορίες της μπάντας. Το έκαναν πάλι το θαύμα τους.

Modern Primitive racklist:

1. The Collector
2. Hierophant
3. Self Eater
4. Neuromancer
5. Coming Storm
6. A Desert Throne
7. Modern Primitives
8. Psychohistory
9. A Dreadful Muse

9/10

Reviewed by Nomad

English Version Below

A steady upward leading career, although they are approaching the third decade of their presence in music. Their value is unquestionable, without exaggeration in my sayings or rather in what I write, they are one of the best bands in that sound and one of the most important that our country has to offer. They, by themselves, set new limits and new heights in each of their releases, only to surpass them and overcome them in every next step. And indeed, what a great achievement to be able to be practically a challenge for yourself after eleven studio albums.

Overcoming their own limits once again and showing that the sky’s the limit with their previous record, Codex Omega, the band’s center of gravity swifts once again soundwise, showing that there is still room for exploration and development of their basic elements and of the magical ingredients that make their special identity. The very talented transcends themselfs, but there is always a time restriction lurking in it, sooner or later satiety occurs. The smart redefines, lays new foundations and parallel heights, grows and enriches his sound. This is what SEPTICFLESH is doing once again with Modern Primitive. They bring down all the majestic and pompous orchestral presence of the last records one step down, allowing their rhythmic and guitar identity to shine in the spotlight again, bringing out at the same time their most organic chemistry and dynamics. Something that puts Kerim “Krimh” Lechner “in the band” like never before. A great example of this is Psychohistory. Not that the album lags of course in terms of orchestral arrangements, it just takes on a more accompanying role here.

I dare say that Modern Primitive is perhaps their most balanced release to date, gathering all the elements from their entire course so far more harmoniously than ever before. All these key materials through all their manifestations throughout the years, which sculpted their identity. Guitar melodies that travel back as far as A Fallen Temple, vocal references of the Revolution DNA period  by Sotiris Vayenas, strong presence of the Sumerian Daemons era on guitars and riffs, while the overall aesthetics of the album, both in songwriting and in terms of duration refers strongly to Communion album. ‘Even the freshest elements which come with compositions like A Desert Throne  are strongly presented and are opening roads and paths to explore and in my humble opinion give a fresh take to the band. Modern Primitive leaves a very strong sense of renewal, something which if it turns out to be true, will see even greater achievements. All the album tracks are a founding stone on their own, all with a new addition to the band’s identity, sometimes with elaborate rhythmic patterns, sometimes with different vocal directions and approaches to date.

Modern Primitive is another top addition to the SEPTICFLESH discography so far without lacking in any way compared to any of the band’s previous releases. They did their small miracle again.

9/10

Reviewed by Nomad

Μιλώντας για ασφυξία, θερμά συγχαρητήρια πρέπει να δοθούν και για την επίδοση, απόδοση και εν γένη σύνθεση στον τομέα των τυμπάνων. Καταπληκτικός παίκτης,  με εμφανείς γνώσεις όλου του φάσματος του ήχου της σκηνής, δεξιοτέχνης ως προς την διαχείριση και την κατανομή τεχνικής και ουσίας με διαρκείς “καλούδια” και “δωράκια” για όσους συγκεντρώνονται και εστιάζουν κατά την ακρόαση. Μηχανές, καλολαδωμένες μηχανές θα περιέγραφα τους DISHARMONY τόσο μεμονομένα όσο και σαν σύνολο. Όπως σε όλες τις μπάντες, έτσι και εδώ, η προσοχή και τα φώτα πέφτουν πάντοτε στην “ηγετική” παρουσία, αυτή της φωνής. Δεν είναι άγνωστο σε όσους έχουν επαφή με την εγχώρια σκηνή το επίπεδο και η ποιότητα φωνής του Χρήστου Κουνέλη. Αυτό που ίσως να ήταν άγνωστο, πιθανόν και στον ίδιο ακόμα, είναι το περιθώριο για ακόμα μεγαλύτερες κορυφές. Από τις βαθύτερες, ενδόμυχες φωνητικές πτώσεις, στις υψηλότερες οργισμένες κραυγές. Άβολες ερμηνείες, άβολα συναισθήματα, ξεδίπλωμα προσωπικών σκέψεων και γιατί όχι εμπειριών. Μίλησα για κάθαρση προ ολίγου.

Οι DISHARMONY δεν κρύβουν τις επιρροές τους σε αυτόν τον δίσκο, δεν ήταν ποτέ κρυφές βέβαια, αλλά αντιθέτως τις βροντοφωνάζουν περίτρανα. Δεν προσπαθούν να αποποιηθούν της γένεσης των ιδεών τους καθώς και των “πατέρων” αυτών. Βρίσκουν ελευθερία μπορώντας να απαγκιστρωθούν από αυτές τους τις επιρροές και αναφορές επεκτείνοντάς τες, κάνοντας τες δικές τους, δηλώνοντας τες, έτσι ώστε από εκεί και έπειτα να μπορούν να είναι οι εαυτοί τους. Δεν θα ξεχωρίσω κάποιο κομμάτι, δεν θα κάνω ιδιαίτερη μνεία σε κανένα από τα έντεκα κομμάτια του δίσκου. Όχι γιατί δεν ξεχώρισα όντως για τον εαυτό μου, αλλά γιατί δεν είναι δίσκος για ανθρώπους που ψάχνουν “κομμάτια” ή εν δυνάμη single. Αν ακούς με αυτόν τον τρόπο μουσική, το Gods Made Of Flesh δεν είναι για σένα. Χρειάζεται αφοσίωση, δέσμευση και κουράγιο για να “κερδίσεις” το τελικό έπαθλο. Δεν φτιάχτηκε για πασάλιμα, μην το αντιμετωπίσεις σαν ένα. Κατ εμέ και την ταπεινή μου γνώμη, μέσα στα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς που διανύουμε. Συγχαρητήρια.

Gods Made Of Flesh tracklist:

1. The Cynic And The Beggar
2. Nogard
3. Cruel And Bitter
4. The Cry Of The Gods
5. Dreamers Lost
6. Of Flesh
7. Trigger Of Pleasure
8. Desertion
9. The Shores Of Our Destiny
10. Under The Waves
11. L.I.F.E

9/10

Reviewed by: Nomad

English Version Below

Five years, or more commonly half a decade. Quite some time  for some, not that much for others, depending on who you ask. But that’s what it took for DISHARMONY to “set up” this edifice called Gods Made Of Flesh. Because indeed, this is a massive album to make.

I dare say that, from my point of view and personal sense of time, five years is not such a long period of time. However, considering what occurred in these five years, their impact on all of us and our lives, and therefore on the band itself, the gloomy, chaotic and utterly riveting emotional and musical load of DISHARMONYs third album makes perfect sense, in addition to being worth every minute of the wait. Gods Made Of Flesh is that kind of an album. An album of exaggeration, transcendence and self purification at the same time I might add. For the “reference”, the album includes eleven tracks, all of them with a heavy load, already from the titles that each one has. From the opening track  The Cynic And The Beggar the band shows clearly and beyond any doubt that the journey will not be “pleasant”. A breathtaking ensemble of exceptional and highly aggressive riffs, the technical requirement of which, together with their impeccable performance, shows not only an amazing guitarist in terms of technical training, but also an equally capable and evenly high leveled composer. There is no time to breathe until the end, until the last notes of L.I.F.E. You suffocate, just as the situations of the recent years have also forced you too.

Speaking of suffocation, congratulations should also be given for the performance and overall composition in the field of drums. Amazing player, with obvious knowledge of the whole spectrum of the genre soundwise, skilled in the amount and distribution between technique and meaningful playing with constant “goodies” and “chops” for those who like to focus during the listening session. Machines, well-oiled machines, that’s how I would describe DISHARMONY both individually and as a band. As in all bands, here too, the attention and the lights always fall on the “leading” member, the vocalist. The level and quality of Christos Kounelis’s voice is not unknown to those who have been “in touch” with the local scene. What may have been unknown, probably even to him, is the margin for even greater heights. From the deepest, innermost vocal dives, to the heaviest and angry screams. Uncomfortable performances, uncomfortable feelings, quite an unfolding of personal thoughts and why not even personal experiences. I referenced something about cleansing earlier, right?

DISHARMONY do not hide or run from their influences on this album, they never hidden them of course, but instead they shout their names out loud. They do not try to deny the roots of their musical ideas or the “fathers” of those. They find freedom by being able to detach themselves from those influences and references, extending them even more, making them their own, declaring them with pride, so that from there on they can be themselves. I will not try to point out any track, I will not make any special mention of any of the eleven tracks on the album. Not because I didn’t really have picked out some for myself, but because it is not an album for people that are looking for “tracks” or singles. If you are listening to music this way, Gods Made Of Flesh is not an album for you. It takes dedication, commitment and courage to “win” the final prize in this one. It was not made for joyrides, do not treat it as one. In my humble opinion, Gods Made Of Flesh is already among the best albums of the year. Congrats.

9/10

Reviewed by: Nomad

Κομμάτια όπως το Fire του Arthur Brown, το Paint It Black των ROLLING STONES ή το No Class των MOTORHEAD ανήκουν στην προαναφερθείσα κατηγορία. Φυσικά, υπάρχουν κομμάτια που θα μπορούσαν ίσως και να λείπουν, όπως το Man Of The Silver Mountain ή το Sympathy από RAINBOW και URIAH HEEP αντίστοιχα, καθώς ας μην κρυβόμαστε, έχουν ιδιαίτερες φωνητικές απαιτήσεις από την φύση τους και αν μη τι άλλο έχουν διασκευαστεί και ερμηνευτεί στο παρελθόν από τρομερές φωνές. Όχι ότι δεν είναι ιδιαίτερη από μόνη της η παρουσία του Udo σε αυτά, αλλά η αλήθεια είναι πως ίσως και να μπορούσαν να αντικατασταθούν με κάτι πιο ταιριαστό. Από την άλλη βέβαια, μέχρι και σε Tina Turner έκανε διασκευή ο αθεόφοβος και θα τολμήσω να πω πως μου άρεσε κιόλας. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει όμως και στους μουσικούς που των πλαισιώνουν, οι οποίοι παίζουν εξαιρετικά και έχουν βοηθήσει τα δέοντα στο πως ηχεί το τελικό αποτέλεσμα. Τρανό παράδειγμα η διασκευή με κάθε πιθανή και δυνατή έννοια του We Will Rock You των QUEEN.

Σίγουρα δεν έχουμε ανάγκη ακόμα έναν δίσκο διασκευών, αλλά ίσως και να τον είχε ανάγκη ο Udo, καθώς ακούγεται να το διασκεδάζει πολύ. Δεν θα κρύψω πως στο My Way συγκινήθηκα λίγο, έχει μια πολύ όμορφη ειλικρίνεια η ερμηνεία του στο συγκεκριμένο κομμάτι. Προσωπικά πέρασα πολύ καλά ακούγοντας τον δίσκο και στην τελική αυτό νομίζω είναι και το ζητούμενο. Στο κάτω κάτω ποιος είμαι εγώ να πω αν γιορτάζει καλά ή όχι ο Udo Dirkschneider τα εβδομήντα του χρόνια;

My Way tracklist:

1. Faith Healer (Alex Harvey)
2. Fire (Crazy World Of Arthur Brown)
3. Sympathy (Uriah Heep)
4. They Call It Nutbush (Tina Turner)
5. Man On The Silver Mountain (Rainbow)
6. Hell Raiser (The Sweet)
7. No Class (Motörhead)
8. Rock And Roll (Led Zeppelin)
   9.The Stroke (Billy Squier)

10. Paint It Black (Rolling Stones)
11. He’s A Woman, She’s A Man (The Scorpions)
12. T.N.T. (AC/DC)
13. Jealousy (Frankie Miller)
14. Hell Bent For Leather (Judas Priest)
15. We Will Rock You (Queen)
16. Kein Zurück (Wolfsheim)
17. My Way (Frank Sinatra)

7/10

Review by : Nomad

English Version Below

His musical shadow is almost as big as this music’s banner, which he holds up high for almost half a century now. Both as the original frontman of ACCEPT and as the master of the ship that bears his name, Udo Dirkschneider has nothing to prove to anyone. He succeeded and proved that there is life beyond ACCEPT with dignity and he has had a pretty dissent musical career since then, one that anyone would be jealous to have. So, it’s time for him to do a cover album as well. An album that could not have a more appropriate title.

My Way is the first Udo release under his new record label, that of Atomic Fire Records, to which he recently signed on and will be released on April 22nd. The songs he chose to present to us in his own unique way are pretty impressive, as impressive is their number, seventeen in total. According to him, these songs are part of his life, either because he listened to them as a young man or as covers that ACCEPT played in their early days. As expected, not all tracks are equally successful in their approach, but are all special in their own way and manage to sound magical like the next Udo song in every aspect. And this, if you ask me dear readers, is truly an achievement. It means that your identity and presence is so distinctive and unique as a musical entity, that it manages to make tracks like Hell Raiser from THE SWEET sound like Udo right from the start.

Tracks such as Arthur Brown’s Fire, ROLLING STONE’s Paint It Black or MOTORHEAD’s No Class fall to the aforementioned category. Of course, there are songs that could have been left out, such as Man Of The Silver Mountain or Sympathy by RAINBOW and URIAH HEEP respectively, cause let’s be honest, they have really high vocal requirements non the less and have also been performed and covered in the past by great singers. Not that Udo’s presence is not special by itself, but the truth is that maybe they could have replaced those songs with something more suitable. On the other hand, that little rascal made a cover of a Tina Turner song and I will dare to say that I really liked it. A special mention should be made to the musicians who accompany him exceptionally and have helped a lot in how the final result sounds. A great example of exactly that is the, in every possible way and meaning of the word, cover of We Will Rock You by QUEEN.

We certainly do not need another cover album, but maybe Udo needed one, he must have had  a lot of fun by the sound of it. I will not hide that in My Way I was a little moved, his performance on that song has a very beautiful sincerity in it. Personally, I had a great time listening to the album and at the end of the day, I think that’s what’s all about. After all, who am I to say whether or not Udo Dirkschneider is celebrating his seventieth birthday the “right way”?

7/10

Review by : Nomad

Οι PLAYGROUNDED είναι μία 5μελής progressive metal μπάντα, με έδρα της την Αθήνα και το Ρότερνταμ, αποτελούμενη  από τον τραγουδιστή Σταύρο Μαρκώνη, τον κιθαρίστα Μιχάλη Κοτσιράκη, τον μπασίστα Οδυσσέα Ζαφειρίου, τον ντράμερ Γιώργο Πουλιάση και τον Ορέστη Ζαφειρίου στα keyboards/synth/sampling. Το πρώτο δείγμα της ιδιαίτερα όμορφης μουσικής τους μας το έδωσαν το 2014 μέσω του Athens.  Όμως η μουσική των PLAYGROUNDED έκανε την καρδιά μου να σκιρτήσει πρώτη φόρα πριν 4 χρόνια όταν ανακάλυψα το υπέροχο In Time with Gravity, την δεύτερη δισκογραφική τους δουλειά που κυκλοφόρησε το 2017.

Το The Death of Death, είναι το τελευταίο άλμπουμ των PLAYGROUNDED, το οποίο κυκλοφόρησε στις 18 Μαρτίου από την Pelagic Records, και είναι 40 λεπτά απολαυστικής μουσικής εξερεύνησης από το φως στο σκοτάδι και από το σκοτάδι στο φως, μία αντίθεση που κάνει τη διαφορά.

Με βαρύ και αργό ατμοσφαιρικό post-metal συνδυασμένο με προοδευτικούς και ηλεκτρονικούς ήχους οι PLAYGROUNDED καταφέρνουν να σε κρατήσουν στο κέντρο του συναισθηματικού τους πυρήνα. Το ανήσυχο τέμπο καθ’ όλη τη διάρκεια του άλμπουμ καταφέρνει να σε μαγνητίσει αφού δημιουργεί συνεχώς την αίσθηση πως κάτι θα ακολουθήσει, με το μουσικό μυστήριο να ξεδιπλώνεται γύρω σου και να σε αγκαλιάζει σαν ξωτικό του οποίου η ταυτότητα σου είναι άγνωστη. Σε μελαγχολεί, σε ζεσταίνει, σε αγχώνει, σε σφίγγει αλλά πάντα σε λυτρώνει.

Σκοτεινά ηλεκτρονικά ηχοτοπία, κιθάρα ώριμη με βαριά riffs έτοιμη να διαλύσει κάθε αίσθηση μουσικής γαλήνης, δραματικά  και αυστηρά τύμπανα και ένα ατελείωτα απολαυστικό μπάσο που παίζει καθοριστικό ρόλο. Και όλα αυτά πολύ έξυπνα ισορροπημένα με την ερμηνεία του Σταύρου Μαρκώνη, ο οποίος άλλοτε με ανατριχιαστικούς ψιθύρους και άλλοτε με μία μοναδικά καταπραϋντική ένταση καταφέρνει να σε κρατάει ακίνητο στο κέντρο αυτής της μελωδικής συναισθηματικής έκρηξης που προκαλεί το The Death of Death.

Το The Death of Death μπορεί να είναι μικρό σε διάρκεια αλλά είναι πολύ μεγάλο στην ουσία του. Είναι το είδος του άλμπουμ που ανθίζει όλο και περισσότερο με την κάθε ακρόαση. Είναι εθιστικά μελαγχολικό και λυτρωτικό, αρκεί να του ανοίξεις την καρδιά σου. Το The Death of Death, ήρθε για να μας δείξει πως οι PLAYGROUNDED έχουν χτίσει και ακολουθούν πιστά το δικό τους μοναδικό μουσικό μονοπάτι, χαρίζοντάς μας μία αψεγάδιαστη δουλειά και ένα μουσικό βάθος που πολλές μπάντες θα ζήλευαν. Δεν έχετε παρά να αφεθείτε στη μαγεία τους.

The Death of Death tracklist

1. The Swan
   2. Rituals
   3. The Death of Death
   4. Tomorrow’s Rainbow
   5. A Road Out of the Flood
   6. Our Fire

9/10

Review by Rozi Kakrida

English Version Below

Okay, I’m generally a bit late to parties, but it’s worth the wait since we’re talking about our very beloved PLAYGROUNDED.

PLAYGROUNDED is a 5-piece progressive metal band, based in Athens and Rotterdam, consisting of vocalist Stavros Markonis, guitarist Michalis Kotsirakis, bassist Odysseus Zafeiriou, drummer Giorgos Pouliasis and Orestis Zafeiriou on synth/sampling. They gave us the first sample of their particularly beautiful music in 2014 through Athens.  But PLAYGROUNDED‘s music first made my heart skip a beat 4 years ago, when I discovered the wonderful In Time with Gravity, their second album released in 2017. The Death of Death, PLAYGROUNDED‘s latest album, released on March 18th via Pelagic Records, is 40 minutes of a delightful musical exploration. 40 minutes that are both light and darkness at the same time, a contrast that makes all the difference.

With heavy and slow atmospheric post-metal combined with progressive and electronic sounds, PLAYGROUNDED manages to keep you in the center of their emotional core. The restless tempo throughout the album manages to captivate you as it constantly creates the feeling that something will follow, with the musical mystery unfolding around you and embracing you like an elf whose identity is unknown to you. It saddens you, warms you up, makes you anxious, grasps you, but always redeems you.

Dark electronic soundscapes, mature guitar with heavy riffs ready to shatter any sense of calm, dramatic and austere drums and an endlessly enjoyable bass that plays a decisive role, all paint the beauty of this album equally well. But all this would not be so magically balanced without the performance of Stavros Markoni, who sometimes with creepy whispers and other times with a uniquely soothing intensity manages to keep you still in the center of this emotional explosion that The Death of Death creates.

The Death of Death may be short in length but it is very long in its essence. It’s the kind of album that blooms more and more with each listen. It’s addictively melancholic and redemptive if only you open your heart to it. The Death of Death, is here to show us that PLAYGROUNDED have built and are faithfully following their own unique musical path, giving us a flawless body of work and a musical depth that many bands would envy. All you have to do is indulge in their magic.

The Death of Death tracklist

1. The Swan
   2. Rituals
   3. The Death of Death
   4. Tomorrow’s Rainbow
   5. A Road Out of the Flood
   6. Our Fire

9/10

Review by Rozi Kakrida

To άλμπουμ ξεκινάει κινηματογραφικά θα λέγαμε, με μια εισαγωγή που συνδυάζει την metal μουσική, είναι όμορφη και σύντομη και κάνει μια εξαιρετική δουλειά στον να δημιουργήσει ατμόσφαιρα για τον τόνο του άλμπουμ.  Το υπόλοιπο άλμπουμ είναι φανταστικό, με κάποια κομμάτια να δημιουργούν ιδιαίτερη αίσθηση. Συγκεκριμένα το Divide & Conquer είναι σκληρό, με δυνατά riff, κάτι το οποίο κάποιος μπορεί να πει ότι ήταν αναμενόμενο από τον Romeo. Ακολουθούν τα ατμοσφαιρικά Destroyer και Metamorphosis τα οποία σου δίνουν την αίσθηση των SYMPHONY X. Το Before Dawn είναι μια πολύ όμορφη μπαλάντα, με εξαιρετική σύνθεση σε πιάνο το οποίο ταιριάζει απόλυτα με τις μελωδικές κιθάρες. Εδώ βλέπουμε και τις εκπληκτικές ικανότητες του Jelusick ο οποίος δίνει μια τέλεια συναισθηματική χροιά.

Κλείνοντας, μπορούμε να  πούμε ότι το War Of The Worlds Pt.2, καταφέρνει να είναι εξίσου διασκεδαστικό με τον προκάτοχό του. Ένα φανταστικό άλμπουμ με δυνατά riff, επικά solo, ισχυρά φωνητικά και μία άριστη μίξη progressive & power metal, όπως αναμενόταν από έναν από τους καλύτερους κιθαρίστες του είδους. Είτε κάνει περαιτέρω solo άλμπουμ είτε τελικά επιστρέψει με το κύριο συγκρότημα, πάντα θα είμαι ενθουσιασμένος και ανυπόμονος να ακούσω τη νέα του δουλειά

War Of The Worlds Pt.2 tracklist

1. Introduction – Part II
   2. Divide & Conquer
   3. Destroyer
   4. Metamorphosis
   5. Mothership
   6. Just Before the Dawn
   7. Hybrids
   8. Hunted
   9. Maschinenmensch
   10. Parasite
   11. Brave New World (Outro)
   Bonus tracks:
   12. The Perfect Weapon
   13. Alien DeathRay

9/10

Review by Dimitrios “Rails Of Music” Bosmos

English Version below

For the last few years, fans of the progressive metal band SYMPHONY X have been waiting patiently for a new album, but unfortunately, due to various commitments and events, it could not materialize. Meanwhile, guitarist Michael Romeo released an album titled War of the Worlds Pt.1 in 2018 and now 4 years later on March 25th he returns with War of the Worlds Pt.2

The album starts rather cinematically we could say, with an intro that combines metal music, it’s beautiful and short and does an excellent job in creating atmosphere for the tone of the album.  The rest of the album is fantastic, with some tracks creating a special feel. Divide & Conquer in particular is hard-hitting, with strong riffs, which one can say was to be expected from Romeo. Next up are the atmospheric Destroyer and Metamorphosis which give you a SYMPHONY X feel. Before Dawn is a very beautiful ballad, with excellent piano composition which fits perfectly with the melodic guitars. Here we also see the amazing skills of Jelusick who gives a perfect emotional tone.

In conclusion, we can say that War of the Worlds Pt.2, manages to be as entertaining as its predecessor. A fantastic album with powerful riffs, epic solos, strong vocals and an excellent mix of progressive & power metal, as expected from one of the best guitarists in the genre. Whether he makes further solo albums or eventually returns with the main band, I will always be excited and eager to hear his new work.

War Of The Worlds Pt.2 tracklist

1. Introduction – Part II
   2. Divide & Conquer
   3. Destroyer
   4. Metamorphosis
   5. Mothership
   6. Just Before the Dawn
   7. Hybrids
   8. Hunted
   9. Maschinenmensch
   10. Parasite
   11. Brave New World (Outro)
   Bonus tracks:
   12. The Perfect Weapon
   13. Alien DeathRay

9/10

Review by Dimitrios “Rails Of Music” Bosmos

Το We Are The Apocalypse που κυκλοφορεί στις 18 Μαρτίου από την Century Media Records περιλαμβάνει τόσο το χαρακτηριστικό black metal που έχουν προσφέρει οι ARK FUNERAL στο παρελθόν αλλά και κάποιες βαθύτερες ατμόσφαιρες με τολμηρούς πειραματισμούς. Όπως περιγράφουν οι Ahriman & Heljarmadr “Είναι κάτι πρωτόγνωρο, αλλά χρησιμοποιήσαμε μερικές καθαρές κιθάρες σε αυτόν τον δίσκο (στο When I‘m Gone και στο Leviathan) γιατί απλά ταίριαζε τόσο καλά με αυτό που έκανε η μουσική. Δεν είμαι σίγουρος αν ο κόσμος το έχει καταλάβει ακόμα, αλλά γράφω σχεδόν όλα τα riff ακουστικά. Το κάνω αυτό γιατί πρέπει να ακούσω τους ήχους όπως είναι για να βρω τις αρμονίες που είχα στο μυαλό μου. Μόνο αφού το κάνω αυτό, μπορώ να μετατρέψω αυτές τις αρμονίες στις δικές μου σατανικές συμφωνίες”.

Κατά τη γνώμη μου, οι καθαρές κιθάρες εξυπηρετούν τα τραγούδια με τρόπο που δεν στερούν τη βαρύτητα ούτε τις σκοτεινές ατμόσφαιρες, οπότε μην βιαστείτε να κρίνετε το αποτέλεσμα. Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για μια κυκλοφορία που πρέπει να την ακούσετε δυνατά και σας εγγυώμαι ότι θα σας «ρουφήξει» στο υπέροχο σκοτάδι της. Βαθιές σκοτεινές ατμόσφαιρες, ταχύτατα κιθαριστικά riffs και εκρηκτικό drumming. Με τραγούδια όπως τα When I Am Gone, Nightfall, A Beast To Praise, Leviathan και το ομώνυμο κομμάτι, είναι σίγουρα σε καλό δρόμο για μια θέση στις δέκα καλύτερες κυκλοφορίες του 2022 και ένα από τα πιο αναμενόμενα που θα ζήσετε ζωντανά!

We Are The Apocalypse tracklist

1. Nightfall
2.Let The Devil In
3.When Our Vengeance is Done
4. Nosferatu
5. When I’m Gone
6. Beyond The Grave
7.A Beast To Praise
8. Leviathan
9. We Are The Apocalypse

8.5/10
Review Hellena Mihailidou

English Version Below

ARK FUNERAL are one of the bands who have forged the genre of black metal. This weigh lies heavy on their “shoulders” as they present each release because expectations are high and fans are “bloodthirsty” to criticize. In the case of their latest release however, I think that fans will be over the top and haters will have far too few things to say!

We Are The Apocalypse out Marth 18^th on Century Media Records includes both the trademark black metal ARK FUNERAL has offered in the past but also some deeper atmospheres with daring experimentation. As described by Ahriman & Heljarmadr “It’s a first, but we used some clean guitars on this record (on When I’m Gone and Leviathan) because it just fit so well with what the music was doing. I’m not sure if people have picked up on it yet, but I write pretty much all the riffs acoustically. I do that because I need to hear the tones as they are in order to find the harmonies that I had in my head. It’s only after doing this that I can transform these harmonies into my own Satanic symphonies.”

In my opinion, the clean guitars serve the songs in a way that they don’t deprive the heaviness nor the dark atmospheres, so don’t be too quick to judge the result. Truth be told, this is a release that needs to be blasted loud and I guarantee it will suck you in its magnificent darkness. Deep dark atmospheres, fast paced guitar riffs and blasting drumming. With songs like When I Am Gone, Nightfall, A Beast To Praise, Leviathan and the title track, it’s most definitely on track for a place in the top ten releases of 2022 and one of the most anticipated to be experienced live!

We Are The Apocalypse tracklist

1. Nightfall
2.Let The Devil In
3.When Our Vengeance is Done
4. Nosferatu
5. When I’m Gone
6. Beyond The Grave
7.A Beast To Praise
8. Leviathan
9. We Are The Apocalypse

8.5/10
Review Hellena Mihailidou

Ο γνωστός δεξιοτέχνης της κιθάρας Kosta Vreto (WARDRUM) κάνει guest περάσματα σε τρία τραγούδια αλλά επιπλέον κάνει την ενορχήστρωση στα ορχηστρικά και χορωδιακά μέρη του άλμπουμ μαζί με τον Sakis Bandis (HORIZON’S END, HAIL SPIRIT NOIR). Την παραγωγή έχει επιμεληθεί ο Kosta Vreto μαζί μες τον ιθύνοντα νου, κιθαρίστα και τραγουδιστή της μπάντας Constantin Maris, στο LittleBig Studio, στη Θεσσαλονίκη.

Αναφορικά με την παραγωγή θα πούμε ότι παρόλο που υπάρχουν ορχήστρες για πρώτη φορά για τους FORBIDDEN SEED αυτές είναι αρκετά «πίσω» ενώ ο ήχος είναι έντονα κιθαριστικός με τις κιθάρες να παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο. Ερμηνευτικά ο Κωνσταντίνος στα φωνητικά έχει εξελιχθεί αρκετά και έχει αφήσει πίσω του την έντονη επιρροή που τον ακολουθούσε μέχρι και τώρα του Matt Barlow. Η ερμηνεία του ίσως για πρώτη φορά να έχει και αναφορές στον αγαπημένο του David Bowie. Μουσικά οι συνθέσεις είναι σαν υβρίδιο ανάμεσα στους Savatage και Evergrey, ίσως και λίγο Kamelot, με τις μπαλάντες του άλμπουμ να θυμίζουν έντονα WASP.

Εκτός από τον Κώστα Βρετό (που δεν τον λες ακριβώς και guest) στην παρουσία του στο άλμπουμ το άλμπουμ έχει εμπλουτιστεί με την παρουσία της Ρούμπη Μπουζιώτη, του Δημήτρη Γκουτζiαμάνη, του Σάκη Μπαντή και του Άγγελου Γερογιάννη.

Η αφήγηση της ιστορίας, τόσο συνθετικά όσο και στιχουργικά, είναι πολύ καλά ισορροπημένη με το αποτέλεσμα να έχει μια πολύ καλή ροή. Οι συνθέσεις είναι καλοδουλεμένες και τα «θεατρικά» στοιχεία που συνθέτουν το σκηνικό της ιστορίας δεν «φορτώνουν» το τελικό αποτέλεσμα αλλά το εξυπηρετούν. Σε σύνολο είναι μια δουλειά πολύ φιλόδοξη ως σύλληψη που το αποτέλεσμά της βγήκε πολύ καλό τηρουμένων των αναλογιών και των μέσων που είχε η μπάντα.

On Blackest Wings, Shadow of the Crow Pt. I tracklist

01 Awakening
02 On Feathered Wings
03 I Am
04 Murderers Among Us
05 Clown
06 Paint your Face
07 Victims Aren’t We All
08 Greed (feat. Dimitris Goutziamanis)
09 Paths of the Shadows
10 Bound
11 Dancing Shadows (feat. Angelos Gerogiannis)
12 Beyond the Doors of Sleep (feat. Ruby Bouzioti)
13 I Do Care
14 Death is Coming
15 Mother (A word for God) (feat. Kosta Vreto)
16 Till Death Do Us Part (Requiem)

8/10
Review By Hellena Mihailidou

English Version Below

Sunday afternoon and I’m a guest of FORBIDDEN SEED and more specifically Constantin Maris for an exclusive first listen of their third album. Concept album with The Crow theme both from the movie and the comic book. This is the first of two parts entitled On Blackest Wings, Shadow of the Crow Pt. I which is out on Friday, February 25th via Steel Gallery.

The well-known guitar virtuoso Kosta Vreto (WARDRUM) makes guest appearances on three songs but in addition he does arrangements of the instrumental and choral parts of the album together with Sakis Bandis (HORIZON’S END, HAIL SPIRIT NOIR). The production has been handled by Kosta Vreto together with the band’s mastermind, guitarist and vocalist Constantin Maris, at LittleBig Studio, in Thessaloniki.

Regarding the production we will say that although there are orchestras for the first time for FORBIDDEN SEED, they are quite in the “background” while the sound is strongly guitar driven with the guitars playing the leading role. The performance of Constantin on vocals has evolved quite a bit and he has left behind the strong influence that he has had up until now of Matt Barlow. His performance may for the first time also have references to his beloved David Bowie. Musically the compositions are like a hybrid between Savatage and Evergrey, maybe even a bit of Kamelot, with the ballads on the album strongly reminiscent of WASP.

Apart from Kosta Vreto (you wouldn’t exactly call him a guest) in his presence on the album, the album is enriched with the presence of Roubi Bouzioti, Dimitris Goutziamanis, Angelos Gerogiannis, Sakis Bandis.

The storytelling, both compositionally and lyrically, is very well balanced with the result having a very good flow. The compositions are well crafted and the “theatrical” elements that make up the backdrop of the story don’t “overload” the final result but serve it. As a whole, the album is a very ambitious work as a concept and the result came out very good considering the means the band had at hand and how they utilised them.

On Blackest Wings, Shadow of the Crow Pt. I tracklist

01 Awakening
02 On Feathered Wings
03 I Am
04 Murderers Among Us
05 Clown
06 Paint your Face
07 Victims Aren’t We All
08 Greed (feat. Dimitris Goutziamanis)
09 Paths of the Shadows
10 Bound
11 Dancing Shadows (feat. Angelos Gerogiannis)
12 Beyond the Doors of Sleep (feat. Ruby Bouzioti)
13 I Do Care
14 Death is Coming
15 Mother (A word for God) (feat. Kosta Vreto)
16 Till Death Do Us Part (Requiem)

8/10
Review By Hellena Mihailidou