Δείτε το βίντεο και σχολιάστε

Η βραδιά ξεκίνησε από της 19.30 το απόγευμα όταν οι EYESEVER ανέβηκαν στη σκηνή. Μοντέρνοι και φρέσκοι τόσο στην ηλικία όσο και στο υλικό τους ζέσταναν το κοινό που ομολογώ για πρώτη μπάντα ήταν εντυπωσιακό. Έχοντας μιλήσει με τον Νίκο τον νέο τραγουδιστή της μπάντας ήταν αρκετά ενδιαφέρον να ακούς το υλικό με τη νέα φωνή. Θα έχουμε ένα αυτί ανοιχτό για το επόμενο βήμα τους οπωσδήποτε.

Επόμενοι στη σκηνή οι NON LINEAR. Εδώ θα βρείτε και την κριτική που είχαμε κάνει για το EP τους, μέρος του οποίου μας παρουσίασαν. Ο ήχος τους και ο τρόπος που είχαν δομήσει τα τραγούδια τους παραπέμπει σε metalcore djent ήχο και η μίξη καθαρών φωνητικών φέρνει στο νου συγκροτήματα τύπου BLEED FROM WITHIN. Κατά τη γνώμη μου με το χρόνο και αρκετή δουλειά στην σκηνική παρουσία και στα καθαρά φωνητικά έχουν να μας προσφέρουν πολύ ενδιαφέρουσες δημιουργίες.

Τρίτοι στη σκηνή οι PSYANIDE όπως μας είπε ο τραγουδιστής τους από την Κατερίνη. Οι PSYANIDE είναι μια μπάντα οδοστρωτήρας. Δεν ήμουν εξοικειωμένη με τον ήχο τους και δεν τους είχα ξαναδεί live αλλά σίγουρα όπου τους ξανά πετύχω θα το επιδιώξω. Πολύ δεμένοι πάνω στη σκηνή, ογκώδης προσεγμένος ήχος πολύ ενδιαφέρον υλικό και αν σας αρέσουν μπάντες τύπου LAMB OF GOD δεν θα το πιστέψετε τι βγάζει η Κατερίνη! Θα μου πεις μιλάς σαν Αθηνέζα, και ζητώ συγνώμη για αυτό αλλά ειλικρινά εντυπωσιάστηκα από αυτή τη μπάντα.

Μάλιστα σε κάποια φάση ο τραγουδιστής κατέβηκε κάτω στο κοινό και έκανε χαμό μαζί με τον κόσμο. Μάλλον επειδή ο Κώστας είναι κιθαρίστας και στους NIGHTRAGE μια από τις εκπλήξεις της βραδιάς ήταν ο Μάριος Ηλιόπουλος που ανέβηκε στη σκηνή για ένα τραγούδι. Αλλά να σας πω κάτι, δεν ήταν το guest που έκανε τη διαφορά – παρόλο που ο Μάριος είναι ίσως ο πιο ανοιχτόκαρδος και γνήσιος οπαδός και καλλιτέχνης ταυτόχρονα της σκηνής μας- αλλά η μπάντα στο σύνολό της! Εμείς πάντως θα έχουμε αυτιά και μάτια ανοιχτά για τους PSYANIDE.

Τέλος ήρθε η ώρα των headliners και ανέβηκαν στη σκηνή οι HERTA, σε μια εμφάνιση που φάνηκε να συγκινεί και τους ίδιους. Οι HERTA έβαλαν πάρα πολύ προσωπική δουλειά για να στήσουν την συγκεκριμένη συναυλία και θεωρώ ότι το σχεδόν γεμάτο Κύτταρο τους αντάμειψε. Δεν νομίζω να έχω ξαναδεί τόσο ενθουσιασμό σε παρουσίαση πρώτου άλμπουμ συγκροτήματος της Ελληνικής σκηνής. Το CROSSING THE ILLUSION όπως συμφωνήσαμε στην πλειοψηφία μας οι παραγωγοί του metalradio.gr ήταν ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς που στάθηκε ισάξια δίπλα σε κυκλοφορίες καθιερωμένων συγκροτημάτων και τα ξεπέρασε. Επί σκηνής λοιπόν που για μένα ήταν το στοίχημα η μπάντα παρουσιάστηκε άψογη. Ο ήχος ήταν ζυγισμένος ολόσωστα και το αποτέλεσμα εντυπωσιακό από τον Βασίλη Παππά.

Τα τύμπανα του Αρσένιου εξαιρετικά, οι κιθάρες άψογες και τα φωνητικά του Κωνσταντίνου ακριβώς όπως έπρεπε για να δημιουργεί ένα εκρηκτικό αποτέλεσμα που ξεχυνόταν από τη σκηνή κάτω στον κόσμο που δεν σταμάτησε να moshάρει. Οι συνθέσεις τους είναι δύσκολες αλλά αυτοί παρουσιάστηκαν άψογοι. Ο Κωνσταντίνος από τους πιο δραστήριους frontmen που δεν άφησε το κοινό σε ησυχία και τους μετέδωσε όλο τον ενθουσιασμό που είχαν όλοι τους. Επι σκηνής μαζί τους ο Φώτης Μπενάρντο που έχει επιμεληθεί την παραγωγή και τη μίξη, ο Σάκης Τόλης που έχει βάλει τη σφραγίδα του στο Monolith και ο Γιώργος Προκοπίου των Mother Of Millions & Poem που έχει μεταμορφώσει το River to the Abyss με τα φωνητικά του. Η παρουσία τους και η συμμετοχή τους στη συναυλία έκανε την ατμόσφαιρα ακόμη πιο μοναδική.

Αν οι HERTA συνεχίσουν με τέτοια αφοσίωση -γιατί το ταλέντο και το μεράκι υπάρχει απλά επειδή ζούμε στην Ελλάδα χρειάζεται περισσότερος κόπος και αφοσίωση για να καταφέρεις κάτι που σε άλλες χώρες είναι αυτονόητο – σε αυτό που κάνουν σε λίγο θα είναι εκτός συνόρων και τους το ευχόμαστε ολόψυχα. Για εσάς που το χάσατε ξέρουμε ότι οι HERTA βιντεοσκόπησαν τη βραδιά και ελπίζω να έχουν καταφέρει να αποτυπώσουν αυτό το μοναδικό παλμό που είχε μια καινούρια μπάντα παρουσιάζοντας το πρώτο της άλμπουμ, λίγο πριν το sold out στο Κύτταρο.

Live report / photos Hellena Mihailidou

Τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του On Blackest Wings, Shadow Of The Crow Pt. I οι Forbidden Seed επιστρέφουν με το In Shadows Deep, Shadow of the Crow Pt. II, το οποίο κυκλοφόρησε στις 12 Δεκεμβρίου 2025 από την Steel Gallery Records. Το In Shadows Deep, Shadow of the Crow Pt. II αποτελείται από 15 κομμάτια με τον Κωνσταντίνο Μάρη να είναι πίσω από τις συνθέσεις, τους στίχους, τις κιθάρες, το μπάσο και φυσικά την φωνή. Στις κιθάρες και τα φωνητικά βρίσκουμε τον Στέφανο Ζαφειρόπουλου, στα πλήκτρα τον Γιώργο Τσούτσια και η παραγωγή/μίξη-mastering έγιναν από τον Κώστα Βρεττό στα Littlebig Studio της Θεσσαλονίκης. 

Σε περίπτωση που δεν είστε οικείοι με το On Blackest Wings, Shadow Of The Crow Pt. I, είναι ένα concept album εμπνευσμένο από την ταινία “The Crow” (1994) και φυσικά με το In Shadows Deep, Shadow of the Crow Pt. II συνέχιζουμε να είμαστε μάρτυρες της ίδιας ιστορίας. Δύο concept albums back to back…το λες και θαρραλέο, ειδικά όταν είναι βασισμένα σε μία τόσο δυνατή και σκοτεινή ιστορία αγάπης και εκδίκησης. Μία ιστορία που κατέληξε να έχει μία πολύ πικρή δόση αλήθειας. Μία ιστορία που ξεκινάει με μια ανάσταση από τους νεκρούς.  Και σου υπόσχομαι πως αυτό ακριβώς θα κάνει και το In Shadows Deep, Shadow of the Crow Pt. II. Θα αναστήσει όλα σου τα καλά κρυμμένα, μελαγχολικά, σκοτεινά και δυνατά συναισθήματα.

Ειλικρινά πιστεύω πως συνθετικά ο Κωνσταντίνος Μάρης δεν θα μπορούσε να έχει κάνει καλύτερη δουλειά αφού από το πρώτο κιόλας λεπτό του In Shadows Deep, Shadow of the Crow Pt. II  σε έχει βάλει στην συναισθηματική ατμόσφαιρα που θέλει. Από τις πρώτες κιόλας νότες θέλεις να σβήσεις τα φώτα, να ανάψεις ένα-δύο κεριά, να βάλεις ένα ποτό και να αφεθείς. Αν ακούς και την βροχή, ε τότε ακόμα καλύτερα (εγώ σαν τυχερό “αγγλάκι” δεν δυσκολεύτηκα και πολύ με το τελευταίο.) 

Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω λέγοντας πως η φωνή του Κωνσταντίνου Μάρη, γνωρίζουμε ήδη ότι είναι εκπληκτική αλλά και πολυεπίπεδη και αυτό είναι κάτι που έχει εκμεταλλευτεί πολύ έξυπνα καθόλη την διάρκεια του δίσκου γιατί με κάθε στίχο, με κάθε φράση, με κάθε ανάσα, ξέρει ακριβώς πως και που θα σε “χτυπήσει” συναισθηματικά. Σκεφτείτε πως κάθε κομμάτι του άλμπουμ αυτού είναι και ένα βήμα μέσα στην σκοτεινή, θλιμμένη και μοναχική αναζήτηση μίας ψυχής που θρηνεί, προς την εκδίκηση και μέσω αυτής, προς την συναισθηματική λύτρωση. Τώρα ξαναβάλε το άλμπουμ από την αρχή, άκουσε το άλλη μία φορά και πες μου πως σε έκανε να νιώσεις η φωνή του Κωνσταντίνου Μάρη. Θυμωμένο, θλιμμένο, αισιόδοξο, γεμάτο αγάπη, νοσταλγία, μελαγχολία; Μάλλον all of the above.

Μουσικά μιλάμε για ένα άλμπουμ με ακούραστο και δυνατό σφυγμό και, όπως και στα φωνητικά, πολυεπίπεδο. Υπάρχουν πάρα πολλά μουσικά “στρώματα” στο In Shadows Deep, Shadow of the Crow Pt. II που σε βοηθάνε απλά να χαθείς μέσα του, και τι πιο μαγικό ρε γαμώτο απ΄το να “χάνεσαι” μέσα στον συναισθηματικό μουσικό χάρτη ενός καλλιτέχνη. Ανά στιγμές περίπλοκα δομημένο για όλους τους σωστούς λόγους, θεατρικό, μελωδικό, θυμωμένο, ωμό, ελκυστικό, καθαρτικό. Εντυπωσιακές ρυθμικές κιθάρες, riff-άρες γεμάτες μελαγχολική οργή και σόλο που σαρώνουν, κάποια από τα δάχτυλα των Δημήτρη Γκουτζιαμάνι και Κώστα Βρεττό στα Pain και I Don’t Want it Anymore, αντίστοιχα. Heavy/power και progressive metal επιρροές και τεχνικές έχουν συνδυαστεί με τόσο επιδέξιο και όμορφο τρόπο, προσφέροντας μια πραγματικά υπέροχη και ολοκληρωμένη ακουστική εμπειρία.

Σε σχέση με τον προκάτοχό του (που ήταν μία πολύ δυνατή κυκλοφορία), το In Shadows Deep, Shadow of the Crow Pt. II είναι θεωρώ πιο σφιχτά δοδημένο, πιο μεστό, και για εμένα πάντα, ακόμα πιο άμεσο συνθετικά, εκτελεστικά και άρα συναισθηματικά. Το βρήκα πιο βαρύ, πιο σύνθετο και πιο μυστηριώδες. Η εξέλιξη των Forbidden Seed είναι εμφανής και το In Shadows Deep, Shadow of the Crow Pt. II είναι σίγουρα η πιο ολοκληρωμένη και εκλεπτυσμένη δουλειά τους μέχρι σήμερα.

Κλείνοντας θα σας πω ότι το In Shadows Deep, Shadow of the Crow Pt. II το έχω ακούσει αμέτρητες φορές από τότε που μου το έστειλε ο Κωνσταντίνος και μέχρι και την επίσημη κυκλοφορία του. Το έχω ακούσει αμέτρητες φορές αρχικά για να βγάλω το στοιχείο της προκατάληψης, αφού ο Κωνσταντίνος Μάρης εκτός από ένας καλλιτέχνης που αγαπώ πολύ, είναι κι ένας φίλος που αγαπώ πάρα πολύ και ήθελα αυτό να είναι κάτι που αν θέλετε, θα απομονωθεί όταν ακούω το άλμπουμ ώστε η αποψή μου για αυτό να είναι όσο πιο αντικειμενική γίνεται. Το έχω ακούσει όμως και αμέτρητες φορές, από την αρχή μέχρι το τέλος του, απλά γιατί ειλικρινά είναι ένα άλμπουμ που έχει να πει πολλά και που μιλάει στην καρδιά σου.

Το In Shadows Deep, Shadow of the Crow Pt. II είναι ένα μουσικό ταξίδι στον σκοτεινό κόσμο της απώλειας, της αγάπης, του πόνου, της εκδίκησης και ίσως τελικά της λύτρωσης. Βαθιά ατμοσφαιρικό, ελκυστικά πυκνό και καλλιτεχνικά ώριμο. Και ναι, το συγκεκριμένο μουσικό ταξίδι των Forbidden Seed μπορεί να είναι γεμάτο σκιές και μελαγχολία, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι είναι μία υπέροχη κυκλοφορία που τους έλουσε με άπλετο φως!

Αφήστε τον εαυτό σας να χαθεί χωρίς φόβο στις σκιές.

In case you are not familiar with On Blackest Wings, Shadow Of The Crow Pt. I, it is a concept album inspired by the movie “The Crow” (1994) and of course with In Shadows Deep, Shadow of the Crow Pt. II we continue to witness the same story. Two concept albums back to back…you could call it a bold move, especially when they are based on such a powerful and dark story of love and revenge. A story that ended up having a very bitter dose of truth. A story that begins with a resurrection from the dead. And I promise you, that’s exactly what In Shadows Deep, Shadow of the Crow Pt. II will do, it will resurrect all your well-hidden, melancholic, dark, and powerful emotions.

«Σήμερα, οι ARCHSPIRE, το γρηγορότερο συγκρότημα στον κόσμο, είναι περήφανοι να ανακοινώσουν το επερχόμενο άλμπουμ τους, «TOO FAST TO DIE», που θα κυκλοφορήσει στις 10 Απριλίου 2026. Παράλληλα με την ανακοίνωση, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το πρώτο single, «Carrion Ladder», προσφέροντας μια πρώτη γεύση από το νέο δίσκο. Το κομμάτι συνοδεύεται από ένα επίσημο μουσικό βίντεο, σε σκηνοθεσία των μελών της μπάντας Dean Lamb και Oliver Rae Aleron.»

Μπορείτε να προπαραγγείλετε το άλμπουμ ΤΩΡΑ στο www.archspire.net

Ακούστε το πρώτο single Carrion Ladder εδώ

‘TOO FAST TO DIE’ Track List:

1. Liminal Cypher
2. Red Goliath
3. Carrion Ladder
4. Anomalous Descent
5. The Vessel
6. Limb of Leviticus
7. Deadbolt the Backward
8. Too Fast to Die

ARCHSPIRE is (In No Particular Order):

Dean Lamb – Guitar

Oliver Rae Aleron – Vocals

Tobi Morelli – Guitar

Jared Smith – Bass

Spencer Moore – Drums

Produced, Mixed, and Mastered by Dave Otero

Additional Engineering by Mike Low

Cover Art by Shindy Reehal

Album Layout & Design by Kevin Moore at Mindreader

Release Coordination, Management, Hype Man Brett Bamberger

Photography by Alex Morgan Imaging

Additional gang vocals on ‘Anomalous Decent’ by the VIP’s from Archspire’s ‘Everything’s F#*!@D’ Tour 2024.

Μετά την αποχώρησή τους, οι Federoff και Smerda κατέφυγαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με ισχυρισμούς για ανεπαρκή αμοιβή, απειλητικό εργασιακό περιβάλλον και άδικη σύμβαση που, όπως δήλωσαν, αρνήθηκαν να υπογράψουν. Ο Dani Filth απάντησε στα τέλη Αυγούστου με δικές του κατηγορίες, ισχυριζόμενος κατάχρηση αλκοόλ από το ζευγάρι και δημοσιοποιώντας μηνύματα που αφορούσαν τον Dez Fafara. Μέχρι τον Σεπτέμβριο, και οι δύο πλευρές εξέδωσαν δηλώσεις που υποδήλωναν αποκλιμάκωση της διαμάχης τους, αλλά οι εντάσεις συνέχιζαν να σιγοβράζουν κάτω από την επιφάνεια.

Στις 26 Νοεμβρίου, η διαμάχη κλιμακώθηκε εκ νέου όταν κυκλοφόρησαν αναφορές ότι αρκετά πρώην μέλη των Cradle of Filth είχαν ενωθεί για να ασκήσουν αγωγή εναντίον του Dani Filth, των συνδεδεμένων επιχειρηματικών οντοτήτων της μπάντας και της The Oracle Management .

Η αγωγή κατατέθηκε στην Αριζόνα στις 30 Σεπτεμβρίου 2025 και τροποποιήθηκε στις 20 Νοεμβρίου. Οι ενάγοντες περιλαμβάνουν τους Federoff, Smerda, τον μακροχρόνιο κιθαρίστα Paul Allender, την πρώην κιμπορντίστρια και τραγουδίστρια Lindsay Matheson (Lindsay Schoolcraft), τον πρώην κιθαρίστα Richard Shaw και την Sasha Baxter, η οποία εμφανίστηκε σε δύο μουσικά βίντεο του συγκροτήματος.

Η αγωγή ισχυρίζεται μια ευρεία γκάμα παραβάσεων: μη εξουσιοδοτημένη εμπορική χρήση των φωτογραφιών των ενάγοντων, μη καταβληθέντα δικαιώματα για ζωντανές εμφανίσεις και ηχογραφημένα έργα, κατάχρηση των πνευματικών δικαιωμάτων του Matheson, υποτιμητικές δηλώσεις για τους Federoff και Smerda, και αδικαιολόγητος πλουτισμός από τις εμφανίσεις της Baxter σε βίντεο και από τη συμμετοχή των ενάγοντων σε συναντήσεις με το κοινό.

Αρκετοί ενάγοντες δηλώνουν ότι δεν υπέγραψαν ποτέ συμφωνίες που να επιτρέπουν στους CRADLE OF FILTH ή στη διοίκησή τους να χρησιμοποιούν τα ονόματά τους, τις εικόνες τους ή τις ηχογραφημένες συνεισφορές τους, ωστόσο η μπάντα φέρεται να επωφελήθηκε από αυτό το υλικό χωρίς να τους αποδώσει αποζημίωση.

Περαιτέρω αξιώσεις αφορούν την απόκρυψη οικονομικών στοιχείων που σχετίζονται με εμπορεύματα, ηχογραφήσεις, συμφωνίες έκδοσης και πληρωμένες εκδηλώσεις για τους θαυμαστές. Οι ενάγοντες αναφέρουν επίσης πιο προσωπικά παράπονα, όπως την υποτιθέμενη καταστροφή του μικροφώνου της Federoff, τη μη επιστροφή των ακουστικών της και την μη καταβολή αμοιβών για τις τελευταίες εμφανίσεις του ζευγαριού με το συγκρότημα τον Αύγουστο. Η ομάδα ισχυρίζεται ότι αυτές οι ενέργειες συνέβαλαν σε επαγγελματική και οικονομική ζημιά.

Από τη μερία της η Alissa ανέβασε τη δική της ανακοίνωση χρησιμοποιώντας το λογότυπο του προσωπικού της project. “Μετά από 12 χρόνια στους Arch Enemy, οι δρόμοι μας χώρισαν. Είμαι για πάντα ευγνώμων στους χιλιάδες καταπληκτικούς οπαδούς που γνώρισα σε αυτή τη διαδρομή. Σας ευχαριστώ, Beastlings! Ανυπομονώ να μοιραστώ μαζί σας όλα όσα έχω ετοιμάσει (με μερικές μεγάλες εκπλήξεις). Μείνετε συντονισμένοι για τα μεγάλα νέα το 2026 και θα τα πούμε πολύ σύντομα.”

Μπήκαμε στο Black Temple με μια μικρή καθυστέρηση από την ώρα που είχε ανακοινωθεί ότι θα ανοίξουν οι πόρτες όμως ήδη από την ώρα που έμπαινες ο χώρος είχε ρυθμό. Η μουσική προσεγμένη και έπαιρνες τα party vibes ότι κάτι όμορφο έρχεται. Συνήθως στους συναυλιακούς χώρους η μουσική που παίζει όση ώρα περιμένεις το συγκρότημα αλλά και στις αλλαγές είναι ή άσχετη ή ανούσια οπότε το ότι υπήρχαν DJs και έφτιαχναν ατμόσφαιρα μου έκανε πολύ καλή εντύπωση.

Πρώτοι πάνω στη σκηνή εμφανίστηκαν οι Grey Gallows από την Πάτρα. Πλήκτρα και κιθάρα και ατμόσφαιρα που υπογραμμιζόταν από τις προβολές πίσω τους. Οι επιρροές τους από Sisters Of Mercy εμφανείς αλλά μπορώ να πω δημιουργικά αφομοιωμένες και το τελικό αποτέλεσμα πολύ καλό.

Επόμενοι στη σκηνή μια από τις πιο «παραδοσιακές» μπάντες του goth οι Βρετανοί Nosferatu. Ατμοσφαρικοί, με τα κεριά τους επι σκηνής (εντάξει ψεύτικα αλλα για ντεκορ μια χαρά), τα βαψίματα, τα goth outfits ήταν ακριβώς αυτό που περίμενες για να μπεις σε μια χρονοκάψουλα να σε πάει στην εποχή του «ορθόδοξου» goth. Μάλιστα η επιλογή να ανοίξουν το σετ τους με το The Gathering έκανε την ατμόσφαιρα ακόμη πιο όμορφα goth και σκοτεινή.

Κάποια στιγμή αντιμετώπισαν κάποια τεχνικά προβλήματα με τον ήχο τους και συγκεκριμένα στο Crysania αλλά ευτυχώς το έπαιξαν ολόκληρο μολις επιλύθηκαν και έτσι το goth πάρτι συνεχίστηκε. Ο κόσμος συμμετείχε πολύ δυναμικά, χόρευε και απολάμβανε τη στιγμή και αυτό είναι κάτι που τώρα πια σπάνια το συναντάς και στο Lucy is red που έκλεισαν έγινε χαμός.

Μου έκανε πολύ θετική εντύπωση το ότι είδα πολύ νέο κόσμο στη συναυλία αλλά και το ότι ο χώρος ήταν σχεδόν γεμάτος. Νοσταλγία, μουσική, καλή διάθεση, Σαββατοβραδιάτικη, πάρτι, νομίζω ότι ένιωσα σαν να ήμουν σε πάρτι της εφηβείας μου και αυτό το συναίσθημα ήταν υπέροχο.

Review/Photos : Metalradio Team

Αρχικά, πως να μιλήσει κάποιος για το Ηρώδειο; Τι ακριβώς να πω για να περιγράψω την ασύγκριτη ενέργεια που ο ίδιος ο χώρος μεταδίδει; Την ακουστική του μεγαλοπρέπεια πέρα από την οπτική; Και εκεί, πάντα τελευταίοι βέβαια, ήρθαμε να τιμήσουμε και να χειροκροτήσουμε την πορεία ενός εκ των σημαντικότερων συγκροτημάτων που έβγαλε ποτέ αυτή η χώρα. Πάντα να καλοδεχτούμε τα δικά μας τέκνα, σαν εισαγόμενο πλέον “προϊόν”, σαν τέκνο που μεγαλουργεί πρώτα στο εξωτερικό, και κατόπιν να πράξουμε τα απολύτως αυτονόητα. Εκεί κληθήκαμε να γίνουμε μάρτυρες των μαγικών συνθέσεων των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων, ως επί το πλείστον, στην πραγματική τους διάσταση. Όπως δηλαδή εξ αρχής συλλήφθηκαν σαν ιδέες, σαν μουσικά κομμάτια. Πλαισιωμένα από τους καλύτερους μουσικούς που έχουμε, από ανθρώπους που χαίρουν και αυτοί με την σειρά τους άπειρη εκτύμιση, ανθρώπους με μουσική γνώση, παιδεία, ανθρώπους που δεν θα πίστευες ποτέ πως θα έβλεπες να κουνούν ρυθμικά το κεφάλι τους σε ήχους σκληρούς, σκοτεινούς και σε στιγμές δυσφορικούς. Και όμως, ακόμα και υπό αυτές τις συνθήκες τους παρέσυρε η δύναμη της μουσικής, των συναισθημάτων, της δύναμης και τον λέξεων που κάποιες φορές μόνο οι μουσικοί μπορούν να μοιραστούν μεταξύ τους. Αφέθηκαν σε στιγμές να τους πάρει μαζί της η ενέργεια και οι δοξαριές τους πρόδιδαν έκσταση, πρόδιδαν κατανόηση, ταύτιση, ακόμα και στα λευκά τους μαλλιά που ανέμιζαν από το πάθος της κίνησης του σώματος τους.

Πόσο μαγικό να μπορείς να γίνεις μάρτυρας δύο φαινομενικά διαφορετικών κόσμων, ίσως περισσότερο στο μυαλό παρά στην πραγματικότητα της μουσικής αυτής καθεαυτής, να γίνονται ένα μπροστά στα μάτια σου, να βρίσκουν κοινό παρονομαστή και να μοιράζουν τόσο δυνατές στιγμές. Πόσο μαγικό επίσης να μπορείς να ακούσεις και να πιστοποιήσεις πως οι ίδιες οι συνθέσεις που τόσο αγαπάς λειτουργούν πραγματικά, έξω από το στούντιο και τα μαγικά της παραγωγής, σε πραγματικές ζωντανές συνθήκες. Πως τα ορχηστρικά μέρη είναι πράγματι τόσο μεγαλειώδες, αλλά όσο δέος και αν προκαλούν, από μόνες τους δείχνουν λιψές, χρειάζονται το συγκρότημα για να πάρεις ότι εξ αρχής φαντάστηκε και ήθελε να σου δώσει ο Χρήστος Αντωνίου. Και ακριβώς το ίδιο από την αντίθετη πλευρά. Πόσο διαφορετικά θα ήταν όλα αν έλειπε κάτι από τα δύο. Η χαμηλή ένταση στην οποία έπρεπε να παίξουν οι Septic Flesh, για την προστασία του 2.000 ετών χώρου έδωσε αυτή την ευκαιρία σε όλους μας. Να ακούσουμε τα πάντα χωρίς εντυπωσιασμους, χωρίς “καμουφλάζ”, χωρίς τέλειες ηχητικά παραγωγές και ήταν εν τέλη ότι πιο τέλειο έχω ακούσει εδώ και πολλά χρόνια.

Δεν θα μιλήσω για την μπάντα, δεν υπάρχει κάτι να πω, τι να σχολιάσω δηλαδή; Πόσο τρομακτικός παίκτης είναι ο Krimh; Ή αν ο Σπύρος και ο Σωτήρης απέδωσαν καλά; Τα επίπεδα που κινείται αυτό το συγκρότημα είναι εδώ και πολλά χρόνια στα υψηλότερα στάνταρ, τα έθεσαν από μόνοι τους. Θα μιλήσω όμως για τους τόσο ξεχωριστούς ανθρώπους που τους συνόδευαν. Για το πόσο διαφορετική θα ήταν όλη αυτή η μοναδική εμπειρία χωρίς τους λαριγκισμούς της Φάνυ Μέλφη, κάθε της εμφάνιση επί σκηνής στοίχειωνε. Την αδιανόητη έκταση της φωνής της  Αφροδίτης Πατουλίδου που ήταν τόσο δύσκολο να δεχθείς πως όλος αυτός ο όγκος, αυτό το τρομερό φωνητικά ηχείο προερχόταν από ένα τόσο λεπτεπίλεπτο πλάσμα. Θα είμαι όμως απόλυτα ειλικρινής, δεν σταμάτησα να υποκύπτω σε απανωτές στιγμές ανατριχίλας εξαιτίας των άνωθεν κυριών, αλλά τα βαριά μάτια και η υποψία δακρύων ήρθε επανειλημμένα από τον ήχο της Αρμένικης ντουντούκας, κοινώς Αρμένικου oboe, και κατ επέκταση από την ψυχή του Vahal Galstyan. Δεν μπορώ να αφήσω έξω από την μουσική αυτή εξίσωση τις μαγικές φωνές την ανδρικής και γυναικείας χορωδίας που ήταν σε πολύ μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για τον επικό χαρακτήρα κάθε κομματιού. Πρέπει να πήρε το μάτι μου ανάμεσα στις τόσες εξαιρετικές γυναίκες, την αγαπητή Ελεάνα Τσακιράκη. Κρατήθηκα για να μην σηκωθώ όρθιος και αφεθώ σε ανεξέλεγκτα χειροκροτήματα σε κάθε εμφάνιση της παιδικής χορωδίας. Και όλοι αυτοί οι αδιανόητα ταλαντούχοι άνθρωποι λειτούργησαν σαν μία ύπαρξη, σαν ένας συνολικός οργανισμός υπό την σταθερότητα του μοναδικού αυτού μαέστρου. Ενός μαέστρου που κοιτούσε με τόσο σεβασμό και εκτίμηση τον Σπύρο Αντωνίου, που έπιασα τον εαυτό μου να κουνάει το κεφάλι. Η εγκάρδια αγκαλιά τους στο τέλος της συναυλίας δεν άφησε καμία αμφιβολία.

Δεν ξέρω τι περιμένατε να διαβάσετε, εγώ ξέρω μόνο το τι “είδα”, όχι με τα μάτια, αλλά με τις υπόλοιπες αισθήσεις μου. Είδα το μεγαλείο ενός συνθέτη και την ανύψωση/εξύψωση της δουλειάς του. Είδα το απόγειο μιας μπάντας, που μόχθησε από την αρχή όσο κανένας και ενωμένη έφτασε στην μεγαλύτερη τιμή που θα μπορούσε ποτέ να της κάνει η τόσο “φτωχή” χώρα της. Είδα έναν άνθρωπο να χαμογελά και να συγκινείται με τρομακτική ειλικρίνεια και αθωότητα. Είδα τόσους τρομερά ταλαντούχους ανθρώπους να κάνουν αυτό που αγαπούν. Είδα με δέος την κρατική μας ορχήστρα να παίζει με πάθος, έναν ήχο όχι και τόσο “δικό” της. Είδα έναν από τους σπουδαιότερους χώρους μας, να γεμίζει μέχρι επάνω με ανθρώπους κάθε ύφους, είδους και κουλτούρας. Και είμαι ευγνώμων για αυτό.

Για όλους τους άλλους, είδα τους Septic Flesh να παίζουν τα Portrait Of A Headless Man, Vampire From Nazareth, We, The Gods, Neuromancer, Enemy Of Truth, Hierophant, Virtues Of The Beast, Coming Storm, A Desert Throne, Prototype, The Collector, Martyr, Prometheus, Amphibians, Anubis και Dark Art σαν cd. Με πλήρη ενδυματολογική εξάρτηση, κλασικό επαγγελματικό κοπάνημα, παιχταράδες κλπ, ξέρετε, μία από τα ίδια, απλα στο Ηρώδειο.

Κωνσταντίνος Μάρης    

1 – ΤΟ LINE-UP

ΤA ονόματα του Mammothfest γίνονται κάθε χρόνο και “μεγαλύτερα” και αυτό μπορεί να το δει οποιοσδήποτε κάνοντας απλά μια σύγκριση μεταξύ των editions. Napalm Death, Virgin Steele, Rhapsody of Fire και Tiamat είναι σαφώς τα κραυγαλέα ονόματα για φέτος, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι τα μοναδικά κίνητρα.

Προσωπικά, ανυπομονώ για Varathron, Holocaust και Five the Hierophant, μια μπάντα που να σημειωθεί ότι ανακάλυψα πρόσφατα, εξαιτίας του Mammothfest. Και αυτό είναι μια καλή πάσα να περάσω στον 2ο λόγο για να πάει κάποιος στο φετινό Mammothfest.

2 – ΜΠΑΝΤΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ “ΠΕΤΥΧΕΙΣ” ΕΥΚΟΛΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ο τίτλος τα λέει όλα. Όπως και στο περσινό edition, έτσι και φέτος το Mammothfest έγινε αφορμή για να επεκτείνω τις setlist μου. Και αν είστε και εσείς σαν και μένα και γουστάρετε να ανακαλύπτετε μια μπάντα live, τότε 3-5 Οκτωβρίου ξέρετε τι να κάνετε.

3 – ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ “ΓΟΥΣΤΑ”

Μπορεί κατά βάση το φεστιβάλ να είμαι μια ωδή στο extreme metal, αλλά φέτος το line-up έχει πραγματικά κάτι για όλα τα γούστα. Έπεσες από μικρός στο έρεβος της black metal? Η Παρασκευή είναι η μέρα για σένα. Είσαι μήπως φτωχός πλην τίμιος οπαδός του κλασσικού heavy/power? Παρακαλώ περάστε το Σάββατο να σας κεράσουμε και κάνα σοκολατάκι. Ή τέλος μπορεί να είστε γκοθομορφονιοί σαν και μένα, που σημαίνει ότι την Κυριακή θα περάσουμε καλά. Πάρα πολύ καλά.

4 – Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ

Στην Ελλάδα ζούμε. Έχουν δει τέρατα και τέρατα τα ματάκια μας που σχετίζονται με την οργάνωση πολλών φεστιβάλ – σε κοιτάω Rockwave – και η αλήθεια είναι ότι στη βόρεια Ελλάδα δεν φημιζόμαστε και τόσο για την οργάνωση μας.

Βλέποντας το πόσο άψογα πήγε το περσινό εγχείρημα του Mammothfest με την εναλλαγή των 2 stages, μπορώ να πω με σιγουριά και μπόλικη ανακούφιση ότι όλα θα είναι για άλλη μια χρονιά άψογα. Από το πάρκινγκ μέχρι την αναμονή στο μπαρ, η περσινή χρονιά κύλησε ακριβώς όπως έπρεπε, με μοναδική εξαίρεση ίσως το γεγονός ότι το ένα από τα 2 stage ήταν κάπως… περιορισμένης χωρητικότητας.

Σε κάθε περίπτωση, δεν περιμένω τίποτα λιγότερο και φέτος.

5 – VALUE FOR MONEY

Μη γελιόμαστε, οι εποχές που με ένα 20ρικο πήγαινες και έβλεπες τη μισή μπλακ μέταλ σκηνή της Νορβηγίας μια απλή Τετάρτη έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Σε πολλές περιπτώσεις πλέον, ακόμα και για μεμονομένες συναυλίες, οι τιμές είναι εξωφρενικές.

Για τα σημερινά δεδομένα, το “value for money” που προσφέρει το Mammothfest είναι απλά μαθηματικά. Υπό νορμάλ συνθήκες, θα δίναμε ένα 40άρι για να δούμε ΜΟΝΟ τους Napalm Death (ή τους Tiamat, ή τους Rhapsody). Τώρα με ένα “πράσινο” – ή 2 πορτοκαλί, όπως βολεύεστε – τους βλέπετε όλους, μαζί με άλλες 15 μπάντες και με τα ρέστα πάρτε και μια μπύρα για ζέσταμα. Ή δύο, ή τρεις, ή δέκα. Δεν κρίνω.

6 – ΕΙΝΑΙ ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

Θα εξηγήσω, μην με κοιτάτε με αυτή την απορία της αγελάδας.

Τι μήνας είναι; Σωστά. Οκτώβριος. Τι συμβαίνει τον Οκτώβριο; ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ. Άντε το πολύ, να κανονίσετε να πάτε σε κανένα Χάλογουην πάρτυ ή κάνα τριημεράκι 28η. Μέχρι τότε, εδώ θα είστε, όλη μέρα πίσω από ένα γραφείο να περιμένετε τα Χριστούγεννα. Ε λοιπόν, δεν χρειάζεται να περιμένεις τα Χριστούγεννα. Οκτώβρη μήνα, το Mammothfest είναι εδώ για σένα, σε ένα μήνα που υπό νορμάλ συνθήκες δεν θα έκανες απολύτως τίποτα.

Ηθικό δίδαγμα: Μην περιμένεις τα Χριστούγεννα. Αργούν. Σε αντίθεση με το Mammothfest.

7 – ΑΦΟΡΜΗ ΓΙΑ “GETAWAY”

Αυτό αφορά κυρίως όσους δεν είναι από τη Θεσσαλονίκη, αλλά σε συνέχεια αυτού που έλεγα προηγουμένως, το Mammothfest είναι μια εξαιρετική αφορμή ακόμα και για κάποιον που μένει στην Αθήνα να έρθει να αράξει λίγο στον “βορρά” για να αλλάξει παραστάσεις.

Εντάξει, ακρόπολη δεν έχει. Αλλά έχει ένα μαμούθ πάνω στον λευκό πύργο. Και μουσικάρες. Μην είστε αχάριστοι. Και πλέον έχει και μετρό. Δεν θα σας πάει στον χώρο του φεστιβάλ, αλλά δεν πειράζει, αν έρθετε με ΚΤΕΛ, πάρτε το με τα πόδια.

8 –  Ο ΚΟΣΜΟΣ

Αρκετά υποκειμενικός λόγος, η αλήθεια είναι, αλλά για κάποιους από εσάς ενδεχομένως να είναι σημαντικό. Καλώς ή κακώς, η βόρεια Ελλάδα ανέκαθεν προσέλκυε στα events της και κόσμο εκτός συνόρων. Το Mammothfest είναι σίγουρα μια τέτοια αφορμή για αρκετό κόσμο από τις γειτονικές μας χώρες να επισκεφθούν. Και προσωπικά πάντα γουστάρω να γνωρίζω την εκτός συνόρων κοινότητα.

Εν ολίγοις, βλέπεις νέες φάτσες και αυτό προσωπικά μόνο ως θετικό μπορώ να το δω. Γνώρισα αρκετό κόσμο στο περσινό φεστιβάλ με τους οποίους ακόμα κρατάω επαφές και με χαροποιεί ιδιαίτερα αυτό. Γιατί στην τελική, ένα χωριό είναι η Θεσσαλονίκη – για να μην πω η Ελλάδα ολόκληρη. Αλλά οκ, έχουμε και αντικοινωνικούς στην παρέα που αυτό μπορεί να το βλέπετε σαν αρνητικό. Είπαμε, δεν κρίνω.

9 – ΤΟ MAMMOTHFEST ΔΙΝΕΙ ΤΟ ΦΙΛΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΣΤΗ ΣΚΗΝΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Ας μη γελιόμαστε, από την περίοδο της καραντίνας και μετά η μέταλ σκηνή της Θεσσαλονίκης μπήκε σε μια ΜΕΘ και την ξεχάσαμε εκεί για πάντα. Αν εξαιρέσουμε τους Blind Guardian που ξεκάθαρα έχουν αγοράσει εξοχικό στη Χαλκιδική όπως κάθε Γερμανός που σέβεται τον εαυτό του και απλά δεν μας το έχουν ανακοινώσει ακόμα, η Θεσσαλονίκη δεν βλέπει πλέον και πάρα πολλές συναυλίες το χρόνο.

Το Mammothfest μπορεί να μην είναι ο ήρωας που αξίζουμε – γιατί κατά βάθος είμαστε αχάριστοι και γκρινιάρηδες – αλλά σίγουρα είναι ο ήρωας που χρειαζόμαστε.

Το Mammothfest 2025 ανοίγει τις πύλες του την Παρασκευή 3 Οκτωβρίου, στις 17:00, στο Soul skg λόγω καιρικών συνθηκών στη Θεσσαλονίκη. Ελπίζω να σας δω εκεί.

Δημήτρης Τσοντάκης

Ο Niklas μας δίνει μια εικόνα για το συγκρότημα, το μουσικό στυλ, τη δημιουργία του νέου άλμπουμ, από που προέρχεται το όνομα της μπάντας, τις επιρροές τους, τη συμβουλή που θα έδινε στον εαυτό του αν ξεκινούσε τώρα και το τι πραγματικά είναι οι Orbit Culture.

Παρακολουθήστε τη συζήτηση και αφήστε τα σχόλιά σας στο κανάλι μας στο Youtube.

Ακραία riffs, καταιγιστικά, θανατηφόρα αλλά και τεχνικά τύμπανα, ακραία φωνητικά αλλά και σοπράνο, ανατολίτικα μέρη, ηλεκτρονικά, διαφορά εφέ, samples, μέχρι και τσιγγάνικα, ναι όντως, βιολιά θα ακούσετε, μιξαρισμένα υπέροχα και δοσμένα μέσα από μια υπέροχη παραγωγή που αναδεικνύει και ανεβάζει το όλο αποτέλεσμα. Το “AMEN” δεν είναι εύκολο άλμπουμ απαιτεί ανοιχτά αυτιά και διάθεση να χαθείς σε έναν κόσμο που ισορροπεί ανάμεσα στο όμορφο και το τρομακτικό.

Όμως, για όποιον τολμήσει, προσφέρει μια εμπειρία μοναδική, αποδεικνύοντας ότι ο IGORRR δεν είναι απλώς ένας εκκεντρικός δημιουργός, αλλά ένας αληθινός οραματιστής της σύγχρονης πειραματικής μουσικής. Ένα άλμπουμ το οποίο αξίζει ξεκάθαρα να ακούσετε και να χαθείτε μέσα στη μυσταγωγία που προσφέρει απλόχερα.

Tracklist

 01 Daemoni 04:09

02 Headbutt 03:44

03 Limbo 04:40

04 Blastbeat Falafel 03:15

05 ADHD 04:33

06 2020 00:12

07 Mustard Mucous 03:06

08 Infestis 05:26

09 Ancient Sun 04:00

10 Pure Disproportionate Black and White Nihilism 03:50

11 Étude n°120 01:30

12 Silence 05:46

Rate 8,5

Review By Panos Xenofos

English Version Below

An album balancing between brilliance and madness created by the mind of GAUTIER SERRE, considered by many to be a musical genius. I confess that in previous albums, I found the deliberate sonic “chaos” with frequent changes in style and song structure somewhat tiresome, and I did not give them, rightly or wrongly, the attention they deserved because I considered it all to be pretentious. So we finally arrived at “AMEN,” IGORRR’s fifth album, which was released on Friday, September 19, 2025, by Metal Blade Records, and opened up a different musical horizon for me. It’s an album that doesn’t tire the listener and highlights all the elements that the listener should feel.

Extreme riffs, thunderous, deadly but also technical drums, extreme vocals but also soprano, oriental parts, electronics, various effects, samples, even gypsy music, yes indeed, violins, mixed wonderfully and delivered through a superb production that highlights and elevates the overall result. “AMEN” is not an easy album; it requires open ears and a willingness to lose yourself in a world that balances between the beautiful and the terrifying.

However, for those who dare, it offers a unique experience, proving that IGORRR is not just an eccentric creator, but a true visionary of contemporary experimental music. This is an album that is definitely worth listening to and losing yourself in the mysticism it generously offers.

Review By Panos Xenofos

Igorrr line-up:

Gautier Serre: machines
Jb Le Bail: vocals
Marthe Alexandre: vocals
Remi Serafino: drums
Martyn Clément: guitars

Igorrr online:

https://www.facebook.com/IgorrrBarrroque/
http://igorrr.com
https://twitter.com/igorrrbarrroque
https://www.instagram.com/igorrr_music

Αρχή και “ποδαρικό” της νέας αυτής προσθήκης στα καλοκαιρινά festival της Αθήνας (ναι ακόμα καλοκαίρι είναι μέχρι τα μέσα του Σεπτεμβρίου θερμοκρασιακά) έκαναν οι Gunzi Gun. Πάντοτε δύσκολος και ολίγον τι άχαρος ο ρόλος του πρώτου συγκροτήματος, καθώς πέρα από την όποια ζέστη που εξακολουθεί να ζορίζει ακόμα και στις 5:30 το απόγευμα, η προσέλευση του κόσμου που συνήθως είναι ακόμα μικρή έρχεται διαχρονικά να προσθέσει στο όλο θέμα. Τίποτα από τα παραπάνω δεν φάνηκε βέβαια να πτοεί τους modern hard rock/metallers που έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό με περίσσια όρεξη και ενέργεια. Με δύο album στις αποσκευές τους μοιράστηκαν το υλικό τους με όσους έδωσαν το παρόν από την αρχή, ευχαριστώντας την διοργάνωση για την πρόσκληση και την εμπιστοσύνη στο πρόσωπό τους. Βασικά δεν θα μπορούσα να σκεφτώ καλύτερο ξεκίνημα για την συγκεκριμένη ημέρα.

Δεν μπορώ να κρύψω πως παρότι όσο περνούσε η ώρα και ο αριθμός των παρευρισκομένων αυξανόταν, περίμενα πως η προσέλευση θα ήταν μεγαλύτερη. Τηρώντας το πρόγραμμα, λίγο μετά τις 6, οι Cobra Spell ανέβηκαν στην σκηνή, με τον κόσμο να τους καλωσορίζει. Δεν θα κρυφτώ, το (σχεδόν) full female line up είναι χάρμα οφθαλμών και ο ήχος που έχουν επιλέξει να εκπροσωπήσουν είναι αρκετά ευχάριστος. Με ξεκάθαρες αναφορές στο heavy metal των 80’s και λίγο περισσότερο σε αυτό το πιο Turbo Lover/Ram It Down περιόδου Judas Priest μουσικά χρώμα, κέρδισαν νομίζω αρκετά την προσοχή του κόσμου, ακόμα και αυτών που ίσως δεν είχαν καμία επαφή με το υλικό τους. Σίγουρα η εμφάνιση τους όπως και οι συνθέσεις τους βοήθησαν σε αυτό, συνθέσεις κομμένες και ραμμένες για συνθήκες όπως αυτές, για festival καθώς έχουν ενέργεια, πολλές μελωδίες και χώρο για stage show και παιχνίδι με τον κόσμο.  Αν πρέπει να ξεχωρήσω κάτι είναι η πολύ δουλεμένη και πλούσια φωνή της Kris Vega. Επικοινωνιακή τόσο αυτή, όσο και η Sonia Anubis, κατάφεραν να κερδίσουν το χειροκρότημα του κόσμου.

Η διαφορά στον αριθμό των παρεβρισκομένων εδώ πραγματικά έκανε μεγάλη αίσθηση. Πράγμα διόλου τυχαίο βέβαια, δεν είναι μόνο τα 30 χρόνια παρουσίας, είναι και οι φοβερές δουλειές που έχουν κυκλοφορήσει, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια θα προσθέσω εγώ, αλλά και το πόσο καταπληκτικοί άνθρωποι είναι όλοι τους πέρα από φοβεροί μουσικοί. Ο λόγος για τους αγαπημένους μου Innerwish, που κάθε φορά που τους βλέπω ζωντανά δείχνουν να μικραίνουν όλο και περισσότερο ως προς τον ενθουσιασμό τους και την ζωντάνια τους επί σκηνής. Έχοντας έναν ομολογουμένως πολύ δυνατό καινούργιο δίσκο στα χέρια τους, δεν έχασαν την ευκαιρία να τον τιμήσουν ξεκινόντας το set τους με το Enemy Inside. Μεγάλος σύμμαχος τους ο ήχος που ήταν άψογος.Φρόντισαν φυσικά να τιμήσουν το υλικό όλης τους της πορείας μέσα στην μία ώρα που έμειναν στην σκηνή, με τον κόσμο για πρώτη φορά μέχρι εκείνη την ώρα να συμμετέχει και να ανταποκρίνεται σε κάθε κάλεσμα του Γιώργου Εικοσιπεντάκη. Απόλαυση ο Μανώλης Τσίγκος, κοινός “Γιατρός”, πραγματικά όμως, κάθε του έκφραση και μορφασμός, τα νιώθει τα κομμάτια στην ύπαρξη του και φροντίζει να το δείχνει και να το μεταδίδει αυτό. Παράδειγμα για κάθε έναν από εμάς που παίζουμε για την αγάπη του τόσο για το σχήμα του, όσο και για την ίδια την μουσική. Τεράστια μορφή φυσικά και ο Κρίκος,στιβαρός όπως πάντα, η ήρεμη δύναμη σκηνικά. Καλά για τον Φραγκίσκο είναι περιττό να πω το οτιδήποτε, μεγάλος παίχτης αυτό το παιδί, που μαζί με τον Μαζαράκη μοιράζουν σεμινάρια σωστού rhythm section. Στις 29 του Νοεβρίου θα γιορτάσουν τα 30 χρόνια τους και μας έδωσαν μια πολύ καλή προθέρμανση για το τι θα δούμε όσοι δώσουμε το παρόν.

Το highlight της ημέρας, αυτό που περίμενε ένας μεγάλος αριθμός κόσμου, ανάμεσά τους και αρκετοί φίλοι που ταξίδεψαν από την Θεσσαλονίκη, ήταν οι Overkill. Όπως λέει και ο θεάρεστος αδερφός Δημήτρης Τσοντάκης, παραδοσιακό και γνήσιο ταβερνόξυλο κυρίες και κύριοι. Το τι ξύλο έπεσε μέσα στο “νοητό” λόγω διαμόρφωσης χώρου pit δεν λέγεται. Ήρθαν, μας τσάκισαν με περίσσια άνεση και έφυγαν. Τόσο εύκολα, τόσο απλά. Επί μία ώρα σαν φρενιασμένο τρένο μας ισοπέδωσαν χωρίς σταματιμό. Δίκαση μέχρι να σβήσει ο ήλιος, thrash κιθαριστικά riff με την αλητεία που διακατέχει τους Overkill σε όλη τους την πορεία. Μια ματιά στο setlist αρκεί για να πειστεί και ο πιο διστακτικός. Πανικού αρχή με το ομότιτλο του τελευταίου φοβερού τους δίσκου Scorched, με τα Rotten To The Core και Bring Me The Night να ακολουθούν κατά ριπάς. Μέχρι και  το Deny The Cross ακούσαμε. Τρομακτική επίδοση, τρομακτική όμως, δεν ξέρω πως το κάνουν αυτές οι γενιές πλέον αυτό. Δεν είναι μόνο το άρτιο εκτελεστικό κομμάτι, που σε συγκροτήματα όπως οι Overkill αποτελεί από μόνο του κατόρθωμα σε αυτές τις υλικίες, είναι και η τρομακτική δύναμη που ξεχύνεται από την σκηνή. Καλά για τον Blitz δεν θα τολμήσω να πω κουβέντα. Σε όσους δεν αρέσει η χροιά του, ότι και να προσπαθήσω να φέρω σαν αντίλογο είναι ανούσιο, αλλά έφτυνε κάθε στίχο ο άνθρωπος σαν να ήταν παιδαρέλι, με αυτή την τραχιά τσιριχτή χαρακτηριστική του φωνάρα. Ο κόσμος δε, ομοβροντία στην ομοβροντία. Χέρια στον αέρα, και με μία φωνή, όλοι όσοι ήμασταν παρόντες απαντήσαμε στο καίριο ερώτημα του τελευταίου κομματιού με Fuck You, κάνοντας την τεχνόπολη να σειστεί. Πρώτη μου φορά τους είδα ζωντανά, και αν ήταν έτσι τώρα, δεν μπορώ να φανταστώ τις επισκέψεις τους σε παλαιότερα χρόνια. Αν με ρωτάτε, αυτοί ήταν οι πραγματικοί headliners, όχι ότι έχω κάτι με τους παρακάτω κυριούς, αλλά όπως και να το κάνουμε, ήταν μια εμφάνιση πραγματικά εκρηκτική.

Δεν μπορώ να πω πως είναι ο ήχος μου οι HammerFall, ποτέ νομίζω δεν ήταν. Ούτε τότε στις αρχές που δίσκο με τον δίσκο έχτιζαν πολύ, μα πολυ όμως πιστό κοινό. Άσχετα με το τι αρέσει στα αυτιά μου όμως, δεν γίνεται να αρνηθώ το πόσο μεγάλη θέση έχουν στην σκηνή, ούτε στο ότι αποτελούν βασιλιάδες στο κομμάτι σκηνικής παρουσίας και επαγγελματισμού. Το τίρησαν αυτό που είπαν, ήρθαν πράγματι με αν όχι φουλ, σίγουρα στο μεγαλύτερο βαθμό πλήρες σκηνικά. Φυσικά το μέγεθος της σκηνής δεν λειτούργησε τόσο εντυπωσιακά όσο η σκηνές των μεγαλύτερων festival του εξωτερικού, παρά ταύτα αυτό που είδαμε γέμιζε και κρατούσε την προσοχή σου επικεντρωμένη στα όσα διαδραματίζονταν επί σκηνής.

Τρομακτικά δουλεμένο συγκρότημα, φοβερά προσεγμένα όλα στην παραμικρή λεπτομέρεια. Από τα ομαδικά ρυθμικά a la Judas Priest χτυπήματα μέχρι της αλλαγές στους δύο “πέτρινους” πύργους που είχαν στηθεί δεξιά και αριστερά του drum kit. Δερμάτινα και πόζες που οκ, περιέχουν μια κάποια ίσως γραφικότητα αλλά από την άλλη, στο είδος αυτό νομίζω πως περνάει πολύ πιο εύκολα από ότι σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση. Βοηθάει φυσικά και το κομμάτι των συνθέσεων που έχουν αυτό το πομπώδες, arena friendly και sing along χαρακτήρα. Δεν μπορώ να αρνηθώ πως, σε πολλά από τα πιο Judas Priest vibe μουσικά κομμάτια τους, βρήκα τον εαυτό μου να εκπλήσσεται ευχάριστα. Τους πάει πολύ αυτό το ηχόχρωμα και τιμούν την όποια επιρροή τους εξαιρετικά καλά. Και μιλώντας για εξαιρετικά πράγματα, θα ήμουν τρομερά άδικος αν δεν ανέφερα πόσο καλός τραγουδιστής είναι ο Joakim Cans. Προσγειωμένος, μετρημένος, με φοβερή έκταση και δυνατότητες, παρόλα αυτά χωρίς αχρείαστες “ποζεριές” και όρεξη για επίδειξη. Και με τρομερή απόδοση και επίδοση σε όλη τους την εμφάνιση. Σε αυτό με κέρδισε πλήρως, καθώς και στο πόσο ευχάριστος είναι στην επικοινωνία του με τον κόσμο. Γνήσιος στα λόγια του, παρόλο που υπήρξαν στιγμές που το κοινό φάνηκε ολίγον μουδιασμένο ή κουρασμένο.

Όλο το συγκρότημα έδωσε τον καλύτερο του εαυτό, με τον Pontus Norgren να κλέβει λίγο περισσότερο την “παράσταση” καθ ότι μιλάμε για τεράστιο μα τεράστιο παίκτη και φυσικά την κιθάρα/σφυρί του Oscar να συμπληρώνει όλα τα στοιχεία για τα οποία είναι γνωστοί οι Hammerfall.

Όπως είπα όμως και πιο πάνω, δεν είναι ο ήχος μου, και αν υπάρχει η όποια πιθανή αίσθηση λιτότητας στις  παραπάνω γραμμές είναι καθαρά αυτό και η μη εξοικείωση μου μαζί τους . Βάζοντας αυτό στην άκρη, μιλάμε για φοβερά επαγγελματικό συγκρότημα στα πάντα. Ο κόσμος που έδωσε το παρόν για να τους τιμήσει μαρτυρά καλύτερα από εμένα την θέση που έχει στο κοινό της Ελλάδας, και τα χαμόγελα τους καθ όλη την διάρκεια της εμφάνισης τους το επισφραγίζει.

Γεμάτη μέρα, πολλά τα χρώματα, πολύς και ο κόσμος που περίμενε με υπομονή στα signing sessions όπως και στο merch. Και όλοι στο τέλος πήραν αυτό που ήθελαν και έφυγαν ευδιάθετοι, γελώντας. Κάτι πήγε πολύ σωστά.

Live Report Κωνσταντίνος Μάρης

Photos Elena Vasilaki / Rock Hard Festival

Οι βρετανοί Paradise Lost ιδρύθηκαν στο Halifax του Δυτικού Yorkshire το 1988 και θεωρούνται από τους πρωτοπόρους του death-doom είδους, καθώς και η κύρια επιρροή για το μεταγενέστερο gothic metal κίνημα. Εγώ τους ανακάλυψα το 2001 στην τρυφερή ηλικία των 19 ετών, ακούγοντας το Just Say Words και από κει και μετά ουσιαστικά μεγάλωσα μαζί τους. Από το 1988 οι Paradise Lost έχουν δημιουργήσει κάποια από τα πιο μελαγχολικά και σκυθρωπά riffs που έχουν κυκλοφορήσει εκεί έξω ενώ δεν έχουν φοβηθεί να πειραματιστούν αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι αρνούνται να παραμείνουν στάσιμοι.

Το Ascension είναι το 17ο full studio album των Paradise Lost, κυκλοφόρησε στις 19 Σεπτεμβρίου από την Nuclear Blast Records και μετά από πολλές ακροάσεις νομίζω πως έχει αρκετό misery, doom and sorrow ώστε να αποτελεί μία εξαιρετική προσθήκη στην ήδη πανέμορφη δισκοκραφία των Paradise Lost.

Από τις πρώτες νότες του εναρκτήριου κομματιού Serpent On The Cross παίρνουμε ακριβώς αυτό που θέλουμε: τη σκοτεινή μεγαλοπρέπεια των Paradise Lost. Mία σαγηνευτική και μελαγχολική doom μελωδία, που γρήγορα αλλάζει και σε τυλίγει με thundering riffs και βαρύγδουπο drumming, που φυσικά κρατάει το doom & misery της υπόθεσης στην θέση του, και με τον Nick Holmes να ρίχνει μια ηλιαχτίδα φωτός (ή μπορεί και όχι) στο σκοτάδι μας τραγουδώντας “…your lonely soul will rot”! Αλλά τέτοιοι είμαστε και τέτοια θέλουμε! Keep the doom coming Νικολάκη μας!

Θα ήθελα να σταθώ λίγο στo Salvation. A Paradise Lost golden classic διάρκειας 7 λεπτών. Μελαχγολική αίγλη με καμπάνες και κοράκια να κραυγάζουν στην εισαγωγή, μελαγχολικά αρμονικά σόλο και απελπισμένα γρυλίσματα να δημιουργούν μια θλιβερή και σκοτεινή ατμόσφαιρα. Προς το ρεφραίν αρχίζεις να ελπίζεις πως ίσως το φως έρχεται να σε διαπεράσει, με τον Nick Holmes να γίνεται πιο ενθαρρυντικός με τα καθαρά φωνητικά του, αλλά μην ελπίζεις και πολύ…γιατί αυτό οδηγεί σε ένα τεράστιο κρεσέντο με την φωνή του Nick να γίνεται και πάλι απελπισμένη επικαλύποντας καταιγιστικότατα riffs και καταλήγοντας σ’ ενα υπέροχο μελωδικό σόλο και κατ’ ευθείαν πάλι μέσα στην κατάθλιψη. Ένα βροντερό πένθιμο άσμα το οποίο όπως διάβασα κάπου και νομίζω δεν θα μπορούσα να το διατυπώσω καλύτερα, ανασταίνει όλα τα παλιά φαντάσματα των Paradise Lost (και κατά μεγάλη πιθανότητα και τα δικά σου).

Όμως το Ascension  έχει περισσότερα από ένα highlights και είναι διαδοχικά τοποθετημένα ώστε να ενθαρρύνουν την πλήρη αναπαραγωγή του δίσκου αντί για το στίβαγμα των πιο “δυνατών” στην αρχή. Για παράδειγμα, το πομπώδες και γοητευτικότατο Diluvium βρίσκεται ανάμεσα στα Lay A Wreath Upon The World και Savage Days τα οποία αποτελούν τις πιο ήπιες στιγμές του Ascension, χωρίς όμως να τους λείπει η δυναμική και οι απροσδότηκες ανατροπές ενισχύοντας έτσι την αίσθηση της ροής στο άλμπουμ. To Savage Days θα σε πάει σίγουρα στο memory lane του One Second (1997) και το Sirens που το ακολουθεί, μοιάζει ανά στιγμές σα να παντρέυτηκαν οι Depeche Mode με τους Metallica in a Paradise Lost kinda way.

Αλλά δεν πρόκειται μόνο για τα μεμονωμένα κομμάτια αφού το Ascension είναι θεωρώ ένα συνεχόμενο μουσικό ταξίδι. Υπάρχει μια παλίρροια και μια άμπωτη στην ακολουθία των κομματιών που δείχνει την κατανόηση της μπάντας για τη δυναμική και το ρυθμό. Τα καταθλιπτικά περάσματα έχουν χώρο να αναπνεύσουν, επιτρέποντας την πλήρη συναισθηματική τους επίδραση να προσγειωθεί και να καταλαγιάσει, ενώ οι πιο επιθετικές στιγμές χτυπούν με χειρουργική ακρίβεια.

Τα φωνητικά του Nick Holmes είναι ένα πολύ δυνατό σημείο του άλμπουμ, εξαιρετικός και πιο πολύπλευρος από ποτέ. Ο Aaron Aedy και ο Greg Macintosh ξεπερνούν τους εαυτούς τους γεμίζοντας το Ascension με μια συλλογή υψηλής ποιότητας riffs, με ελκυστικά lead, θλιβερές αρμονίες και τα συναισθηματικά σόλο. Τα ντραμς και το μπάσο παρέχουν σταθερά θεμέλια, εξασφαλίζοντας την πυκνότητα και τον εναλασσόμενο αλλά ακούραστο ρυθμό του άλμπουμ.

Το Ascension δεν είναι κάποια επαναστατική μουσική ανακάλυψη, μια δραματική αλλαγή ή κάποια τεράστια καινοτομία, αλλά μια όμορφη φυσική εξέλιξη. Δεν είναι το Icon ούτε το Draconian Times (όπως πολλοί σχολίασαν), αλλά γιατί να είναι; Και αν με ρωτάτε δεν θα ήθελα να είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο. They have been there, done that και έδειξαν ήδη τον δρόμο και τον τρόπο σε αναρίθμητες μπάντες που ακολούθησαν.

Το Ascension είναι θλίψη, επιβλητικά riffs, γοτθική μεγαλοπρέπεια και αδιαμφισβήτητη μελαγχολία. Είναι όλες οι στιγμές, οι πληγές και τα φαντάσματα των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών. Είναι το έργο μία μπάντας που νιώθει άνετα με τον εαυτό της, που αγκαλιάζει το παρελθόν με ανοιχτό μυαλό και συνεχίζει να μην μένει στάσιμη. Είναι μία συλλογή των καλύτερων στοιχείων που έχουν καθορίσει τον ήχο των Paradise Lost για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, φτιαγμένη με την αντίστοιχη ωριμότητα.

Χαίρομαι αφάνταστα όταν μία μπάντα που ακούω ασταμάτητα τα τελευταία 24 χρονιά συνεχίζει να με εκπλήσσει. Οι Paradise Lost επιστρέφουν υφαίνοντας μελωδίες που εισχωρούν βαθιά στο μυαλό και την ψυχή σου και αρνούνται να φύγουν. Ένα πολύ δυνατό άλμπουμ σε έναν ήδη επιβλητικό κατάλογο μιας σπουδαίας μπάντας. And this looks like Ascension to me!

Ascension Tracklist

1. Serpent On The Cross
2. Tyrants Serenade
3. Salvation
4. Silence Like The Grave
5. Lay A Wreath Upon The World
6. Diluvium
7. Savage Days
8. Sirens
9. Deceivers
10. The Precipice
11. This Stark Town
12. A Life Unknown

9/10 

Review by Rozi Kakrida 

(English version below)

Founded in Halifax, West Yorkshire, in 1988, Paradise Lost are considered pioneers of the death-doom genre and a major influence on the later gothic metal movement. I discovered them in 2001 at the tender age of 19 while listening to Just Say Words, and since then I haven’t done life without them. Since 1988, Paradise Lost have created some of the most melancholic and gloomy riffs ever released, while not being afraid to experiment, proving in concrete terms that they refuse to remain stagnant.

Ascension is Paradise Lost’s 17th full studio album, released on September 19th  by Nuclear Blast Records, and after many spins, I think it has enough misery, doom, and sorrow to be an excellent addition to Paradise Lost’s already beautiful discography.

From the first notes of the opening track, Serpent On The Cross, we get exactly what we want: the dark grandeur of Paradise Lost. A captivating and melancholic doom melody, which quickly changes and envelops you with thundering riffs and heavy drumming, which of course keeps the doom & misery of the story in place, with Nick Holmes throwing a ray of light (or not) into our darkness by singing “…your lonely soul will rot”! But hey, this is who we are and that’s how we want it! Keep the doom coming, Nikolakis!

I would like to touch on Salvation for a moment. A golden Paradise Lost classic lasting 7 minutes. Melancholic glamour with bells and crows crying out in the intro, melancholic harmonic solos and desperate growls creating a sad and dark atmosphere. Towards the chorus, you start to hope that maybe the light is coming through, with Nick Holmes becoming more hopeful with his clean vocals, but don’t get your hopes up too much… because this leads to a huge crescendo with Nick’s voice becoming desperate again, overlapping with stormy riffs and ending in a wonderful melodic solo and straight back into depression. A thunderous funeral song which, as I read somewhere and I don’t think I could put it better myself, resurrects all the old ghosts of Paradise Lost (and most likely yours too).

But Ascension has more than one highlight, and they are arranged in sequence to encourage listening to the entire album rather than skipping to the “strongest” tracks. For example, the punchy and super charming Diluvium is between Lay A Wreath Upon The World and Savage Days, which are the mellowest moments in Ascension, but without losing any of their energy and unexpected twists, making the album feel more fluid throughout. Savage Days will definitely take you down the One Second (1997) memory lane, and Sirens, which follows, at times sounds like Depeche Mode married Metallica in a Paradise Lost kinda way.

But it’s not just about the individual tracks, as Ascension is, in my opinion, a sustained musical journey. There is a ebb and flow to the sequence of tracks that demonstrates the band’s understanding of dynamics and rhythm. The more depressing passages have room to breathe, allowing their full emotional impact to land and settle, while the more aggressive moments strike with surgical precision.

Nick Holmes’ vocals are a very strong point of the album, excellent and more versatile than ever. Aaron Aedy and Greg Macintosh surpass themselves, filling Ascension with a collection of high-quality riffs, attractive leads, mournful harmonies, and emotional solos. The drums and bass provide a solid foundation, ensuring the album’s density and alternating but tireless rhythm.

Ascension is neither a revolutionary musical discovery, a dramatic change or a tremendous breakthrough, but a beautiful natural evolution. It is neither Icon nor Draconian Times (as many have commented), but why should it be? And if you ask me, I wouldn’t want it to be either one or the other. They have been there, done that and they have already shown the way to countless bands that followed.

Ascension is sadness, sweeping riffs, gothic grandeur, and undeniable melancholy. It is all the moments, wounds, and ghosts of the last four decades. It is the work of a band that is comfortable with itself, that embraces the past with an open mind and continues to move forward. It is a collection of the best elements that have defined Paradise Lost’s sound for almost four decades, crafted with the corresponding maturity.

It brings me great joy when a band that I have been listening to non-stop for the last 24 years continues to surprise me. Paradise Lost returns with melodies that deeply resonate in your mind and soul and refuse to leave. A very strong album in an already impressive catalogue of a great and very important band. And this looks like Ascension to me!

Ascension Tracklist

1. Serpent On The Cross
2. Tyrants Serenade
3. Salvation
4. Silence Like The Grave
5. Lay A Wreath Upon The World
6. Diluvium
7. Savage Days
8. Sirens
9. Deceivers
10. The Precipice
11. This Stark Town
12. A Life Unknown

9/10 

Review by Rozi Kakrida 

Η μουσική τους έχει μια μοναδική ατμόσφαιρα, έχει εκρηκτική ενέργεια και γοητευτικά μελωδικά μονοπάτια συνδυασμένα με ένα σύγχρονο τρόπο που τους κάνει να ξεχωρίζουν και να είναι αναγνωρίσιμοι. Το νέο τους άλμπουμ ενσωματώνει όλα τα στοιχεία που δίνουν την ταυτότητα του συγκροτήματος. Πιασάρικα riff, ογκοδέστατα τύμπανα, σπαρακτικά φωνητικά και στοιχειωτικές μελωδίες. Όταν ακούσεις έστω και μια φορά Orbit Culture δεν παίζει να τους μπερδέψεις με κανένα άλλο συγκρότημα. Ομολογώ ότι εκτιμώ το σύνολο της δισκογραφίας τους ακόμη και τα πιο εμπορικά περάσματα που έκαναν στο Descent αλλά αυτό το άλμπουμ, το Death Above Life που κυκλοφορεί στις 3 Οκτωβρίου από τη Century Media έρχεται για να τους καθιερώσει. Μακάρι κάποια στιγμή να μπορέσουμε να τους δούμε ζωντανά και στη χώρα μας.

Ήδη από τα βίντεο που έχουν βγει στη δημοσιότητα η ανταπόκριση είναι πολύ θετική και το σύνολο του άλμπουμ απλά εμπλουτίζει και μεγαλώνει την καλή αυτή εντύπωση. Για μένα είναι σίγουρα με τις καλύτερες κυκλοφορίες του 2025. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα και είμαι σίγουρη ότι δεν θα βγει από το player σας για πολύ καιρό.

«Το άλμπουμ αντιπροσωπεύει την αλλαγή, μια νέα αρχή», λέει ο κιθαρίστας, τραγουδιστής και συνθέτης Niklas Karlsson. «Προκαλεί πολλά θετικά και αρνητικά συναισθήματα, αλλά είναι μια μεγάλη αλλαγή προς το καλύτερο. Είναι σαν μια αναγέννηση». Περισσότερα στην συνέντευξη που μας παραχώρησε ο Niklas σύντομα στο metalradio.gr

Tracklist

1. Inferna
2. Bloodhound
3. Inside The Waves
4. The Tales Of War
5. Hydra
6. Nerve
7. Death Above Life
8. The Storm
9. Neural Collapse
10. The Path I Walk

Rate: 9,5/10

Review by Hellena Mihailidou

English Version Below

ORBIT CULTURE is the next big thing on the scene. You might say that’s a bold statement, and I’ll tell you that I don’t write lightly because I always try to be very conservative in what I write so that I can be as honest and sincere as possible with you, who are reading these lines and every line I have ever written or will ever write. It is a band that has worked hard to gain recognition, and it took them many years and, from what it seems, they needed to be seen in a positive light for people to start embracing them.

Their music has a unique atmosphere, explosive energy, and captivating melodies combined in a modern way that makes them stand out and be recognizable. Their new album incorporates all the elements that give the band its identity. Catchy riffs, powerful drums, heart-wrenching vocals, and haunting melodies. Once you hear ORBIT CULTURE even once, there’s no mistaking them for any other band. I admit that I appreciate their entire discography, even their more commercial passages on Descent, but this album, Death Above Life, released on October 3 by Century Media, is set to establish them. I hope that someday we will be able to see them live in our country.

The response to the videos that have been released is already very positive, and the album as a whole simply enriches and enhances this good impression. For me, it is definitely one of the best releases of 2025. I highly recommend it and I am sure it will be on repeat on your player for a long time.

“The album represents change, a new beginning,” says guitarist, singer, and composer Niklas Karlsson. “It evokes many positive and negative emotions, but it’s a big change for the better. It’s like a rebirth.” More in the interview Niklas gave us, coming soon to metalradio.gr.

Rate: 9,5/10

Review by Hellena Mihailidou

Θα μου επιτρέψετε να ξεκινήσω λέγοντας για  ακόμα μία φορά πως ο Will Ramos είναι ολόκληρη η σημασία της έκφρασης “the gift that keeps on giving”. Είναι ένας από τους πιο ευέλικτους και τεχνικά ικανότερους τραγουδιστές του extreme metal αυτή τη στιγμή (και ό,τι καλύτερο μπορούσε να συμβεί στους Lorna Shore). Το φωνητικό του εύρος είναι αδιανόητο, από τα χαμηλότερα γρυλίσματα που μοιάζουν να αναδύονται από τον πυρήνα της γης και τα νιώθεις στον σφυγμό σου, μέχρι τα πιο υψηλά φωνητικά του που θα μπορούσαν να συντρίψουν ό,τι διαπερνάνε. Κι όλα αυτά αγγίζοντας αδυσώπητα τα συναισθήματα του και κατ’ επέκταση και τα δικά μας.  

Από άποψη δομής το I Feel The Everblack Festering Within Me είναι στρωτό, δυναμικό και κατά μεγάλο ποσοστό καθηλωτικό. Είναι ένα άλμπουμ χωρίς κενά αλλά ακούγοντάς το αρχικά υπήρχαν λίγες στιγμές που ένιωθα πως κάποια μουσικά μέρη, κυρίως συμφωνικά, είναι εκεί απλά ως fillers; Ή για να το εκφράσω καλύτερα, απλά θα τα ήθελα λίγο πιο πλούσια; Δεν ήμουν ακριβώς σίγουρη, αλλά με λίγες ακόμα ακροάσεις ένιωσα πως τελικά όλα ήταν εκεί που έπρεπε, με κάθε πέρασμα να εξυπηρετεί το γενικότερο σκοπό του τραγουδιού.

Ο ρυθμός του άλμπουμ είναι άψογα διαχειρισμένος, με τις πιο έντονες στιγμές να ισορροπούνται από ατμοσφαιρικά ιντερλούδια που σου επιτρέπουν να πάρεις μια ανάσα πριν από το επόμενο blast-ίδι. Δεν είναι τόσο αδυσώπητα ωμό όσο το Pain Remains, το βρήκα λίγο πιο μελωδικό και κινηματογραφικό, και εξίσου ικανό να σε ταξιδέψει στις μοναδικές συναισθηματικές κοιλάδες των Lorna Shore, με την απομόνωση, τον εσωτερικό αγώνα και την αναζήτηση νοήματος σε έναν όλο και πιο χαοτικό κόσμο να είναι τα θέματα του album. 

Ερμηνευτικά  και εκτελεστικά είναι μάλλον όλοι ντοπαρισμένοι στην μπάντα αυτή. Τα τύμπανα και το μπάσο, ως συνήθως επιτίθενται στις αισθήσεις σου, προκαλώντας σου αυτή την γνώριμη πλέον αίσθηση κλειστοφοβίας. Οι κιθάρες χορεύουν στους τυπικούς αιματοβαμμένους ρυθμούς του deathcore αλλά και τους πιο κλασικούς μελωδικούς metal ρυθμούς. Οι πολυρυθμίες των Lorna Shore είναι απλά το κάτι άλλο και σε γενικές γραμμές θεωρώ πως το album αυτό αναδεικνύει μια μπάντα στο απόλυτο αποκορύφωμα των τεχνικών δυνατοτήτων της. 

Οι Lorna Shore με το I Feel The Everblack Festering Within Me  σίγουρα σπρώχνουν κάποια από τα όρια τους χωρίς όμως να ξεφεύγουν και πάρα πολύ από την γνωστή μεν, άκρως επιτυχέμενη δε, μουσική συνταγή των τελευταίων τριών κυκλοφοριών τους. Σίγουρα θα μπορούσαν να σπρώξουν τα όρια τους λίγο παραπάνω αλλά την δεδομένη στιγμή ίσως και να μην έχει και πολλή σημασία. Με το τελευταίο τους πόνημα και για ακόμα μία φορά, οι Lorna Shore καταφέρνουν να δώσουν συναισθηματικό βάθος, πολυπλοκότητα και να εκλεπτύνουν ένα είδος της extreme metal που είναι απελπιστικά και εξαντλητικά βαρύ στην ¨παραδοσιακή¨ του μορφή, απελευθερώνοντας τον εαυτό τους από τους περιορισμούς του είδους.

Οι Lorna Shore αποτελούνται αντικειμενικά από μουσικούς παγκόσμιας κλάσης που αποδεικνύουν ότι είναι ικανοί να δημιουργήσουν αψεγάδιαστη, καθηλωτική και συναισθηματικά γεμάτη μουσική, αλλά σίγουρα ανυπομονούμε να δούμε τι μας επιφυλάσσουν για το μέλλον. Προς το παρόν, αλλά και για άμεσο μέλλον, σίγουρα θα συνεχίσουν να είναι η αφρόκρεμα όχι μόνο της deathcore, αλλά και της extreme metal μουσικής σκηνής. 

I Feel The Everblack Festering Within Me  tracklist:

1. Prison of Flesh
2. Oblivion
3. In Darkness
4. Unbreakable
5. Glenwood
6. Lionheart
7. Death Can Take
8. War Machine
9. A Nameless Hymn
10. Forevermore

8/10

Review by Rozi Kakrida

English version below

My first encounter with Lorna Shore was in 2021 after the release of their EP And I Return to Nothingness. Until then, I had almost no contact with this subgenre of extreme metal music simply because it never clicked with me. Since that release, Lorna Shore has been on an unstoppable upward trajectory, with Pain Remains (2022) putting them in the corridors of deathcore royalty. I Feel The Everblack Festering Within Me is Lorna Shore’s fifth studio album, scheduled for release on September 12 by Century Media, and here I will try to give you a very small taste of it just before its official release.

Allow me to begin by saying once again that Will Ramos is the very embodiment of the expression “the gift that keeps on giving.” He is one of the most versatile and technically skilled vocalists in extreme metal right now (and the best thing that could happen to Lorna Shore). His vocal range is unimaginable, from the lowest growls that seem to emerge from the core of the earth and make your pulse race, to his highest vocals that could crush anything they pierce. And all this while relentlessly reaching for his emotions and, by extension, ours.

In terms of structure, I Feel The Everblack Festering Within Me is solid, dynamic, and largely captivating. It is an album without gaps, but while listening to it for the first few times there were a few moments when I felt that some musical parts, mainly symphonic, were just there as fillers? Or to put it better, I just wanted them to be a little richer? I’m not exactly sure, but after a few more spins, I felt that everything was finally where it should be, with each passage serving the overall purpose of the song.

The pace of the album is flawlessly managed, with the most intense moments balanced by atmospheric interludes that allow you to catch your breath before the next blast-assault. It’s not as relentlessly raw as Pain Remains, I found it a little more melodic and cinematic, but equally capable of drawing you to the unique emotional valleys of Lorna Shore, with isolation, inner struggle, and the search for meaning in an increasingly chaotic world being the themes of the album. 

In terms of performance, well everyone in this band seems to be on a creativity hype. The drums and bass, as usual, assault your senses, giving you that familiar feeling of claustrophobia. The guitars dance to the typical blood-soaked rhythms of deathcore, but also to more classic melodic metal rhythms. Lorna Shore’s polyrhythmic patterns are simply something else, and in general, I think this album showcases a band at the absolute pinnacle of its abilities. 

With I Feel The Everblack Festering Within Me, Lorna Shore definitely push some of their boundaries without straying too far from their familiar and highly successful formula of their last three releases. They could certainly push their boundaries a little further, but at this point, it may not matter much. With their latest work, Lorna Shore once again manages to provide emotional depth and complexity, refining a genre of extreme metal that is typically hopelessly and exhaustingly heavy in its “traditional” form, freeing themselves from the constraints of the genre.

Lorna Shore is objectively comprised of world-class musicians who have proven themselves capable of creating flawless, captivating, and emotionally resonant music, and we are certainly looking forward to seeing what they have in store for us in the future. For now and and for the foreseeable future, they will certainly continue to be the cream of the crop not only of deathcore, but also of the extreme metal music scene.

I Feel The Everblack Festering Within Me  tracklist:

1. Prison of Flesh
2. Oblivion
3. In Darkness
4. Unbreakable
5. Glenwood
6. Lionheart
7. Death Can Take
8. War Machine
9. A Nameless Hymn
10. Forevermore

8/10

Review by Rozi Kakrida

Στις 12 Σεπτεμβρίου 2025 επιστρέφουν με το δεύτερο άλμπουμ τους Artificial Imprisonment. Με την εξάπλωση της τεχνητής νοημοσύνης και την κουβέντα που έχει ξεκινήσει γύρω από αυτή η θεματική είναι απόλυτα επίκαιρή και εγείρει προβληματισμούς. Η κοινωνικές ανησυχίες άλλωστε ήταν πάντα στο επίκεντρο των θεματικών που άγγιζαν οι DREAMLORD. Το Artificial Imprisonment έρχεται ως μια φυσική εξέλιξη του ντεμπούτου άλμπουμ των DREAMLORD και η μπάντα φαίνεται να έχει δουλέψει αρκετά πάνω σε πολλά επίπεδα. Τόσο στην παραγωγή όσο και παικτικά όλοι τους φαίνεται να έχουν ρίξει σοβαρή δουλειά για να εξελίξουν τον ήχο τους και να παρουσιάσουν ένα αποτέλεσμα πολύ καλοπαιγμένο, συμπαγές και δυναμικό. Η παραγωγή είναι σίγουρα πιο καλοδουλεμένη από το πρώτο άλμπουμ και οι ίδιοι οι παίκτες φαίνεται να έχουν δώσει αγάπη και μεράκι.

Οι κιθάρες έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο και είναι καλοδουλεμένες, με σόλο που σου μένουν στο μυαλό, χωρίς περιττές «φλυαρίες». Οι συνθέσεις είναι μεγάλες σε διάρκεια, με μεγάλες εισαγωγές (ίσως περισσότερο από ότι χρειάζεται κατά την άποψη μου) και αυτό τους στερεί δυναμικότητας. Μου θυμίζουν έντονα τα άλμπουμ των METALLICA από το Death Magnetic και μετά που «αργεί» να μπει το κομμάτι, κάτι που εμένα προσωπικά δεν μου αρέσει ούτε στα άλμπουμ των METALLICA, παρόλο που τους αγαπώ. Υπήρξαν σημεία που μου θύμισαν τις βασικές επιρροές του συγκροτήματος – εκτός από METALLICA– SLAYER, MEGADETH και κάποια σημεία που μου έφεραν στο μυαλό τους EXODUS. Ακούγοντας το άλμπουμ στην ολότητά του είναι με ξένισε που στα περισσότερα τραγούδια οι φωνητικές γραμμές είναι παραπλίσιες με αποτέλεσμα να μοιάζουν ακολουθούν το ίδιο μοτίβο.

Ξεχώρισα το Evil Twin, Against Control & No Way Out αλλά σίγουρα με τα ακούσματα θα βρείτε τα δικά σας αγαπημένα. Τις ηχογραφήσεις και την παραγωγή στις κιθάρες και το μπάσο επιμελήθηκε η μπάντα και ο George Kapa. Τα τύμπανα και τα φωνητικά ηχογραφήθηκαν στο Esoteron Music Studio και την παραγωγή έκανε ο Alexi Keito & George Dovolos. Τη μίξη έκανε ο George Kapa και το master o George Bokos στα Grindhouse Studios. Το εξώφυλλο και το artwork επιμελήθηκε ο Vaggelis Petikas. Τις φωτογραφίες τράβηξε ο Thomas Fytsilis, τη μουσική έγραψαν οι Dreamlord και τους στίχους ο Babis, ο Christos και ο Yiannis.

Συνολικά θεωρώ ότι το Artificial Imprisonment είναι ένα βήμα μπροστά για την εξέλιξη του συγκροτήματος και θεωρώ ότι το μόνο που λείπει για να βγάλει η μπάντα ένα δίσκο φωτιά είναι να ξεπεράσει τον εφηβικό της εαυτό κάνοντας ένα αυστηρό editing στις συνθέσεις ώστε να είναι πιο άμεσες και εύστοχες. Κυκλοφορεί ανεξάρτητα στις 12 Σεπτεμβρίου 2025.

Tracklist

1. Artificial Imprisonment
2. Kill The Serpent
3. No Room For The Dead
4. Against Control
5. Global Decay
6. Evil Twin
7. No Way Out
8. This War Of Mine

 8/10

Review by Hellena Mihailidou

 English Version Below

DREAMLORD is one of the beloved bands of the Greek metal scene that started out in the Zografou neighborhood with deep thrash roots and a rather raw attitude. On their first album, Disciples Of War, released in 2019, they introduced themselves to the public and received quite positive reviews. For those unfamiliar with their sound, we could give a rough idea of their style by saying that they are influenced by METALLICA, SLAYER, MEGADETH, TESTAMENT, and, as they sound in 2025, EXODUS.

On September 12, 2025, they return with their second album, Artificial Imprisonment. With the spread of artificial intelligence and the conversation that has begun around this topic, it is absolutely timely and raises concerns. Social concerns have always been at the center of the themes addressed by DREAMLORD. Artificial Imprisonment comes as a natural evolution of DREAMLORD‘s debut album, and the band seems to have worked hard on many levels. Both in terms of production and playing, they all seem to have put in a lot of hard work to develop their sound and present a well-played, compact, and dynamic result. The production is definitely more polished than on the first album, and the musicians themselves seem to have put a lot of love and passion into it.

The guitars play a leading role and are well crafted, with solos that stick in your mind, without unnecessary “chatter.” The compositions are long, with long introductions (perhaps more than necessary, in my opinion), which detracts from their power. They strongly remind me of METALLICA‘s albums from Death Magnetic onwards, where it takes a while for the song to get going, something I personally don’t like even in METALLICA‘s albums, even though I love them. There were moments that reminded me of the band’s main influences – apart from METALLICA – SLAYER, MEGADETH, and some moments that brought EXODUS to mind. Listening to the album as a whole, I was surprised that in most songs the vocal lines are similar, so that the seem to follow the same pattern.

I particularly enjoyed Evil Twin, Against Control, and No Way Out, but I am confident that you will find your own favorites as you listen. The band and George Kapa handled the recording and production of the guitars and bass. The drums and vocals were recorded at Esoteron Music Studio and produced by Alexi Keito & George Dovolos. The mixing was done by George Kapa and the mastering by George Bokos at Grindhouse Studios. The cover and artwork were done by Vaggelis Petikas. The photos were taken by Thomas Fytsilis, the music was written by Dreamlord, and the lyrics by Babis, Christos, and Yiannis.

Overall, I think Artificial Imprisonment is a step forward for the band’s development, and I believe that the only thing missing for the band to release a killer album is to overcome their adolescent selves by rigorously editing their compositions to make them more direct and to the point. It will be released independently on September 12, 2025.

Tracklist

1. Artificial Imprisonment
2. Kill The Serpent
3. No Room For The Dead
4. Against Control
5. Global Decay
6. Evil Twin
7. No Way Out
8. This War Of Mine

 8/10

Review by Hellena Mihailidou

Η αλήθεια είναι πως οι προσδοκίες του τελευταίου τους ομότιτλου δίσκου ήταν τεράστιες. Οι γνώμες πολλές, άλλες αποθεοτικές, άλλες συγκρατημένες. Για εμένα στο νέο τους εγχείρημα κυριαρχεί μια βασική ερώτηση, μάλλον περισσότερο με “οπτική γωνία” μοιάζει και έχει δύο μεριές. Είσαι νοσταλγικός ακροατής ή ακροατής του σήμερα, που ακολούθησε τους HELLOWEEN σε όλη τους την διαδρομή μέχρι εδώ; Πολλά εξαρτώνται από αυτό, πολλά είναι πιθανόν να τα χάσεις ή να επισκιαστούν ανάλογα με την απάντηση σου.

Το Giants & Monsters είναι σε αρκετά μεγάλο βαθμό αδερφάκι του προκατόχου του, ξεκάθαρα στον τρόπο που είναι δομημένο και στημένο. Έχει κοινή δυναμική ως προς την θέση και την σκεπτική των συνθέσεων με μία αρκετά ξεκάθαρη διαφορά που γίνεται αντιληπτή από το πρώτο κιόλας άκουσμα. Είναι ένας δίσκος που βρίθει ποικιλίας ηχητικά, αρκετά πιο πλούσιος συνθετικά τόσο σε θέμα ανάπτυξης όσο και σε θέμα περιόδων της μπάντας.Και το στίγμα αυτή την φορά του αγαπημένου μου Kai Hansen και των GAMMA RAY είναι μεγαλύτερο κατά πολύ, πολύ όμως. Παρά ταύτα, εγώ θα πω και το προσωπικό μου παράπονο, για ακόμα μια φορά μου λείπει η παρουσία του Derris, όχι τόσο συνθετικά όσο σαν ουσιαστική παρουσία. Θα αντάλλαζα πάρα πολύ εύκολα το μεγαλύτερο μέρος των μερών του Kiske προκειμένου να έχω περισσότερο τον Andy. Είναι και αυτό μέρος της παραπάνω ερώτησης που έθεσα.

Στα πρακτικά λοιπόν, ο δεύτερος δίσκος της μεγάλης ένωσης χρειάζεται ακούσματα, πολλά όμως. Έχει πάρα πολλά πράγματα να ανακαλύψεις, φοβερά κρυμμένα διαμάντια σε σημεία και μεσαία μέρη κομματιών που ίσως εκ πρώτης φαίνονται πιθανών μέτρια ή χλιαρά, είναι μέχρι να στα σκάσουν σε βάθος χρόνου και επανάληψης. Γιατί όπως ανέφερα και πιο πάνω, αν το Helloween ήταν ένα album αγάπης για την πρώτη περίοδο του συγκροτήματος, το Giants & Monsters είναι το επόμενο βήμα με ξεκάθαρα πιο διευρυμένη παλέτα. Η εκκίνηση και μόνο με το “Giants On The Run” το κάνει ξεκάθαρο αυτό. Ίδιας αισθητικής με το αντίστοιχο του προηγούμενου δίσκο, σαφέστατα πιο πολύπλοκο. Έχει riff-αρες, αδιαπραγμάτευτα, αλλά αν κάτι το κάνει μαγικό είναι οι τόσες εναλλαγές του, οι στροφές του, το μεσαίο του σημείο, το ανθεμικό του φωνητικό σημείο, ένδοξο μπάσιμο αν με ρωτάτε. Τα “Saviour Of The World” και “A Little Is A Little To Much” είναι κλασικές ευδιαθετες στιγμές HELLOWEEN, πιασάρικες, με το τελευταίο εκ των 2 να χάνει στα σημεία από το αντίστοιχο του προηγούμενου δίσκου, ασώψετε την refren-αρα του “Best Time”. Να σταθούμε ένα τσικ παραπάνω στο “We Can Be Gods”, Hansen βλέπεις. Η πρώτη στιγμή που σε αιχμαλωτίζει μετά το ξεκίνημα, λίγο η κάποια ανατολίτικη μυρωδιά στο κουπλέ, λίγο το πιο “μαγικό” refrain του, λίγο η κιθαριστική του αρμονία.

Το “Into The Sun” είναι ένα πάρα πολύ όμορφο και ευαίσθητο κομμάτι, όπου το “παράπονο” που εξέφρασα πιο πάνω παίρνει κυριολεκτικά σάρκα και οστά. Ζητώ πραγματικά συγνώμη, από κάθε φίλο, αλλά ο Kiske δυστυχώς δεν μου “προσφέρει” τίποτα απολύτως, πέραν της όποιας νοσταλγίας που λέγαμε στην αρχή, ειδικά στο συγκεκριμένο κομμάτι όπου στα σημεία που ο Derris μονοπολεί το μικρόφωνο είναι αδύνατον να μην ανατριχιάσεις. Το “This Is Tokyo” είναι η απόλυτη έκπληξη του δίσκου καθώς η μεμονωμένη του ακρόαση σαν single σε αφήνει πιθανόν με μέτρια συναισθήματα αλλά η ακρόαση του σαν μέρος του δίσκου, ειδικότερα στην θέση όπου επιλέχτηκε για αυτό, αλλάζει πλήρως και απολύτως την αισθητική του, δίνοντας του τεράστια ώθηση και μία θέση εν τέλη στα δυνατά χαρτιά του συνόλου.  Το δεύτερο single του δίσκου “Universe (Gravity For Hearts)” είναι πραγματικά ένα ταξίδι, όπως πολύ ταιριαστά περιγράφει ο τίτλος του, όμορφες εναλλαγές, περάσματα πλούσια και σκεπτόμενα. Ένα από τα πιο σκαλωτικά κομμάτια του δίσκου, χωρίς απαραίτητα να είναι αυτό που λέμε ένα από τα highlight του, είναι το “Hand Of God”. Δεν γίνεται να μείνεις ακίνητος στην γκρούβα του, στην πιο ρυθμική “disco” αισθητική του και το refrain του όπου είναι αδύνατον να ξεχάσεις. Αν υπάρχει κάποια αδύνατη στιγμή συνολικά, αυτή θα ήταν το “Under The Moonlight” το οποίο είναι απλά συμπαθητικό.

Για το παρακάτω αριστούργημα χρειάζομαι ολόκληρο το άρθρο. Το μεγαλείο του Kai Hansen, το τεράστιο ηχητικό στίγμα των GAMMA RAY που πολλές φορές ήταν πιο HELLOWEEN  και από τους ίδιους, εδώ σε πλήρη δόξα. Πόσο ταιριαστός τίτλος, “Majestic” είπε και το έκανε όντως. Φοβερά riff, πόσο μαγική η συνύπαρξη και των τριών πλέον frontman τους, πόσο εκπληκτικές μελωδίες, το refrain του, ω ρε φίλε αυτό το refrain και η τρομερή ανατολίτικη σφήνα ακριβώς μετά…Μόνο και μόνο για να σε αποτελειώσει το ακουστικό άνοιγμα στα μισά, με τον Kai να μοιράζει ανατριχίλες. Το αντίστοιχο “Skyfall” του δίσκου, χωρίς όμως κατά την ταπεινή μου γνώμη να αγκίζει τέτοια ύψη. Μοναδικό παρά ταύτα, το τέλειο κλείσιμο σε έναν πολύ δυνατό και ποιοτικό δίσκο μιας μπάντας που έχει ουκ ολίγες ένδοξες δισκογραφικές στιγμές στην τόσο μεγάλη της καριέρα και πορεία. Μπορεί περίφανα να προσθέσει και το Giants & Monsters μέσα σε αυτά.

Εν κατακλείδι, αν ανήκεις στην πρώτη κατηγορία ή οπτική, ίσως να μην σε κερδίσει περισσότερο από το ομότιτλο. Αν πάλι του δώσεις τον χρόνο που του χρειάζεται και παρέμεινες φίλος καθ όλη τους την πορεία τότε αυτός είναι ένας δίσκος για εσένα. Αν βέβαια ο κύριος Derris ήταν περισσότερο παρόν ή πιο σωστά, περισσότερο στο επίκεντρο, τότε πολύ πιθανόν να ήταν ακόμα καλύτερο το αποτέλεσμα. Καλά για τα όποια σημεία μας πηγαίνει ο Hansen είναι η απόλυτη χαρά και ευχαρίστηση. Για κάποιο λόγο (καλά για πολύ συγκεκριμένο λόγο αλλά τέλος πάντων) η βαρύτητα έχει δοθεί στον Kiske, τουλάχιστον προς το παρόν.

Giants & Monsters tracklist:

1. Giants On The Run
2. Saviour Of The World
3. A Little Is a Little Too Much
4. We Can Be Gods
5. Into The Sun
6. This Is Tokyo
7. Universe (Gravity For Hearts)
8. Hand Of God
9. Under The Moonlight
10. Majestic

 8,5/10

Review by Constantine Maris

 English Version Below

And here we are, talking about the second album of this awesome “restart,” this admittedly successful third period of our beloved HELLOWEEN. What a commotion there was when the Pumpkins United line-up was announced, what anticipation for their self-titled album a few years ago, what an unforgettable performance at Release Athens Festival, how moving it was to see them all up there together, united. And now the time has come to see if all this was just a spark or if this fire is here to stay and if it will last.

The truth is that expectations for their latest album of the same name were enormous. Opinions varied, some enthusiastic, others more reserved. For me, their new project raises a fundamental question, or rather a “perspective” that has two sides to it. Are you a nostalgic listener or a listener of today, who has followed HELLOWEEN all the way here? Much depends on this, and much may be lost or overshadowed depending on your answer.

Giants & Monsters is pretty much like its predecessor, especially in how it’s put together and arranged. It’s got the same vibe in terms of the song structure and vibe, but there’s a pretty clear difference that you can hear right away. It is an album that is rich in variety in terms of sound, much richer in terms of composition, both in terms of development and in terms of the band’s musical periods. And the influence of my beloved Kai Hansen and GAMMA RAY is much, much greater this time around. Nevertheless, I will express my personal complaint: once again, I miss Derris‘ presence, not so much in terms of composition as in terms of his essential presence. I would very easily trade most of Kiske’s parts in order to have more of Andy. This is also part of the question I asked above.

In practice, then, the second album by this great band needs to be listened to, and listened to a lot. There are so many things to discover, amazing hidden gems in certain parts and middle sections of songs that may seem mediocre or lukewarm at first, but grow on you over time and repeated listening. Because, as I mentioned above, if Helloween was a love letter to the band’s early period, Giants & Monsters is the next step with a clearly broader palette. The opening track alone, “Giants On The Run” makes this clear. It has the same aesthetic as its counterpart on the previous album, but is clearly more complex. It has riffs, uncompromising ones, but what makes it magical are its many changes, its twists and turns, its middle section, its anthemic vocal section, a glorious entry if you ask me. “Saviour Of The World” and “A Little Is A Little Too Much” are classic HELLOWEEN moments, catchy, with the latter losing out to its counterpart on the previous album, forget the chorus of “Best Time” Let’s dwell a little longer on “We Can Be Gods” Hansen, you see. The first moment that captivates you after the start, a little bit of an oriental scent in the verse, a little bit of its more “magical” refrain, a little bit of its guitar harmony.

“Into The Sun” is a very beautiful and sensitive song, where the “complaint” I expressed above literally comes to life. I sincerely apologize to all my friends, but unfortunately Kiske offers me absolutely nothing, apart from the nostalgia we mentioned at the beginning, especially in this particular song where Derris monopolizes the microphone and it is impossible not to get goose bumps. “This Is Tokyo” is the ultimate surprise of the album, as listening to it on its own as a single may leave you with mixed feelings, but listening to it as part of the album, especially in the position where it was chosen for, completely and utterly changes its aesthetic, giving it a huge boost and ultimately a place among the album’s strongest tracks.  The second single from the album, “Universe (Gravity For Hearts)” is truly a journey, as its title aptly describes, with beautiful transitions and rich, thoughtful passages. One of the most memorable tracks on the album, without necessarily being one of its highlights, is “Hand Of God” It’s impossible to remain still to its groove, its more rhythmic “disco” aesthetic, and its unforgettable refrain. If there is a weak moment overall, it would be “Under The Moonlight” which is simply pleasant.

For the following masterpiece, I need the entire article. The greatness of Kai Hansen, the huge sound signature of GAMMA RAY, which was often more HELLOWEEN than HELLOWEEN itself, here in all its glory. What a fitting title, “Majestic” said it all and indeed did it. Awesome riffs, how magical the coexistence of their three frontmen is, how amazing the melodies are, the refrain, oh man, that refrain and the terrible oriental wedge right after… Just to finish you off, the acoustic opening in the middle, with Kai giving you goosebumps. The album’s equivalent of “Skyfall” but in my humble opinion, it doesn’t quite reach those heights. Nevertheless, it is unique, the perfect ending to a very strong and high-quality album by a band that has had many glorious moments in its long career and journey. Giants & Monsters can proudly be added to those.

In conclusion, if you belong to the first category or perspective, you may not enjoy it more than the self-title album. However, if you give it the time it needs and remained a fan throughout, then this is an album for you. Of course, if Mr. Derris had been more present, or more accurately, more at the center, then the result would probably have been even better. Well, wherever Hansen takes the lead, it is absolute joy and pleasure. For some reason (well, for a very specific reason, but anyway), the emphasis has been placed on Kiske, at least for now.

Giants & Monsters tracklist:

1. Giants On The Run
2. Saviour Of The World
3. A Little Is a Little Too Much
4. We Can Be Gods
5. Into The Sun
6. This Is Tokyo
7. Universe (Gravity For Hearts)
8. Hand Of God
9. Under The Moonlight
10. Majestic

 8,5/10

Review by Constantine Maris

Είχε διαγνωστεί με τη νόσο του Πάρκινσον το 2019. Ως frontman των Black Sabbath, βρισκόταν στην πρώτη γραμμή της heavy metal σκηνής . Η θεατρική σκηνική του παρουσία, συμπεριλαμβανομένης μιας φορά που δάγκωσε το κεφάλι μιας νυχτερίδας, και το στυλ του ως Πρίγκιπας του Σκότους τον χαρακτήρισε ως αμφιλεγόμενη φιγούρα.

Γεννημένος ως John Michael Osbourne στις 3 Δεκεμβρίου 1948 στο Aston του Birmingham, εγκατέλειψε το σχολείο στα 15 του και έκανε περιστασιακές δουλειές, μεταξύ άλλων σε εργοστάσια, πριν συνεργαστεί με τον σχολικό φίλο του Geezer Butler σε διάφορα συγκροτήματα.

Στις 5 Ιουλίου, αποχαιρέτησε τους θαυμαστές του με μια επανένωση των Black Sabbath, λέγοντας σε χιλιάδες λάτρεις του heavy metal στο Villa Park του Μπέρμιγχαμ – σε απόσταση αναπνοής από το μέρος όπου δημιουργήθηκαν οι Black Sabbath το 1968 – ότι ήταν «τόσο ωραίο να βρίσκομαι σε αυτή τη σκηνή» καθώς έπαιζε το τελευταίο του σετ από έναν μεγάλο μαύρο θρόνο. Πριν τη συναυλία είχε πει οτι θα έφευγε πάνω σε εκείνη τη σκηνή.

Ξεκάθαρο από την πρώτη ματιά στην σχετικά χαλαρή από κόσμο ακόμα Πλατεία Νερού το ότι αυτή η μέρα θα είναι για τους νεότερους οπαδούς, τους πιτσιρικάδες ρε παιδί μου, αυτούς που τους βλέπεις και το αυθόρμητο χαμόγελο είναι αναπόφευκτο. Από τέτοια χαρούμενα, μέσα στην ενέργεια πρόσωπα θα αποτελούνταν το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου. Α, και από παιδάκια, ναι παιδάκια, με ακουστικά στα αυτιά, μπαμπάδες και μαμάδες από το χέρι και βουρ στο κέντρο του πλήθους.

Με ολιγόλεπτη αργοπορία και τον ήλιο να δαγκώνει ακόμα αρκετά, οι LACUNA COIL έκαναν την είσοδο τους στην σκηνή. Με το “Layers of Time” να ανοίγει το set τους και τον κόσμο να τους καλωσορίζει με ενθουσιασμό, οι Ιταλοί δεν έκρυψαν τον ενθουσιασμό τους για την επιστροφή τους στην χώρα μας. Έχοντας παρακολουθήσει τους Ιταλούς απο τα πρώτα τους βήματα, τους εχω ανακαλύψει όταν βγάλανε το δεύτερο άλμπουμ τους, είναι εμφανές πλέον οτι η μπάντα τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει άρδην τη φιλοσοφία της θεματικά , εμφανισιακά και μουσικά. Η πρώτη φορά ήταν το μακρινό 2002 αν θυμάμαι καλά που τους είχα δει στη Θεσσαλονίκη σε μια χούφτα ανθρώπους παίζοντας τότε κομμάτια μέχρι και από το πρώτο ep και πρώτο δίσκο (ξεχασμένα πλέον αυτά απο τους ίδιους) και χρονιά με τη χρονιά, τύχαινε και τούς έβλεπα σχεδόν σε κάθε περίοδο τους ζωντανά. Η εξέλιξη τους δίσκο με το δίσκο φαινόταν, δώσανε μεγάλη έμφαση στην εμφάνιση τους και καλά κάνανε. Μετατρέψανε τη μουσική τους ανάλογα με τις τάσεις της εποχής και τους βγήκε. Εξαίρεση ενα δύο άλμπουμ μέτρια, αλλά αυτό είναι δική μου άποψη. Σε άλλους μπορεί να αρέσουν. Η μπάντα χρόνο με το χρόνο καλυτερεύει στο style, για τις μουσικές τους ικανότητες δεν χρειάζεται να πω κάτι(σε όποιον αρέσουνε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουνε), αλλά ίσως μερικές φορές, σαν τώρα, να έχουν ενα εναλλακτικό ντύσιμο γιατί οι συνθήκες ήταν πολύ δύσκολες. Ο ήλιος έκαιγε, η Χριστίνα και όλη η πεντάδα βγήκαν όπως βγαίνουν τα τελευταία χρόνια , αλλά εχω την εντύπωση οτι βασανίστηκαν και αυτό φάνηκε όταν ο A.Ferro στη μέση του σετ έβγαλε τα ρούχα και έμεινε με το κοντομανικο. Ο ήχος κάπως, κάτι, ήταν  παράξενος, αλλά οκ. Ενα κλίκ η ένταση νομίζω ήθελε πιο δυνατά αλλά μια χαρά.

Κάτι που φάνηκε από το πρώτο κομμάτι και τους ακολούθησε μέχρι το τέλος. Με το set τους να αποτελείται στο μεγαλύτερο μέρος του από τις 3 τελευταίες δισκογραφικές δουλειές τους, κοινός από το ηχητικό τους restart κατά κάποιο τρόπο, κάλυψαν και με το παραπάνω το μικρότερο ηλικιακά και νεότερο κοινό τους πλήρως, καθώς και όσους τους ακολουθούν μέχρι σήμερα από τα πρώτα τους βήματα. “Reckless”,”Hosting The Shadow” “Blood, Tears, Dust”, “Heaven’s A Lie” δυστυχώς από την νεότερη εκδοχή του Comalies, “Trip The Darkness” μερικά από τα κομμάτια που μας χάρισαν, φυσικά “I Wish You Were Dead” συνοδευόμενο από μια θάλασσα από μεσαία δάχτυλα κατόπιν προτροπής Christina προς ότι και όποιον τοξικό άνθρωπο ή σχέση μας ταλαιπωρεί.

Ο ήλιος και η ζέστη φάνηκε πως είχε αρχίσει πραγματικά να τους εξασθενεί όσο πλησίαζαν στο τέλος της εμφάνισης τους, απόλυτα λογικό και αναμενόμενο αν σκεφτούμε και όλο το εμφανισιακό/ενδυματολογικό κομμάτι. Για encore μας κράτησαν δυνατά με “Oxygen” και “Never Dawn”. Οι LACUNA COIL είναι ένα εντελώς άλλο συγκρότημα από αυτό που εγώ θυμάμαι την πρώτη φορά που τους είδα πίσω στο 2008. Ηχητικά και εμφανισιακά, αλλά αν κάτι παραμένει ίδιο είναι η ενέργεια που βγάζουν πάνω στην σκηνή και η τόσο όμορφη τους αλληλεπίδραση με τον κόσμο. Α, και ο Andrea Ferro, ο οποίος είναι ένας πραγματικά άλλος performer σήμερα. Τεράστια άλματα, τρομακτική εξέλιξη και ένα από τα highlight μου από την παρουσία τους. Εις το επανιδείν και στα κοντά ελπίζω αυτή την φορά.

Ευκαιρία για ανεφοδιασμό και χαιρετούρες με φίλους και γνώριμα πρόσωπα μέσα στο πλήθος μέχρι να ανέβουν στην σκηνή οι WHILE SHE SLEEPS. Θα είμαι ξεκάθαρος, δεν έχω καθόλου επαφή ούτε με την δισκογραφία του συγκροτήματος, που μετράει ήδη 6 studio albums (μπράβο ρε, τουρίστας) ούτε με την προηγούμενη τους εμφάνιση στην χώρα μας, οπότε ζητώ συγνώμη για τυχόν αστοχίες. Θα γράψω όσα βίωσα, ανεπηρέαστος από κάθε άποψη.

Τεράστια αυτοπεποίθηση, φοβερός αέρας από την πρώτη στιγμή. Θα δηλώσω εντυπωσιασμένος από κάθε πλευρά της εμφάνισης των Άγγλων, αλλά και από την διαπίστωση πως ένα μεγάλο μέρος του κόσμου ήρθε για αυτούς και μόνο. Το metalcore στα καλύτερα του, με στιγμές που στα δικά μου αυτιά τουλάχιστον, έπιασα χρώματα και από LINKIN PARK στις μελωδίες και αρμονίες φωνής. Κάτι που μόνο πολύ θετικά το λέω. Θα ρίξω μια ματιά στα κλεφτά, προκειμένου να πω ότι το “Systematic” που άνοιξε το set τους έστειλε τον κόσμο, που πλέον ήταν κάτι χιλιάδες παραπάνω από πριν, σε πλήρη φρενίτιδα. Χαμός όμως, ομοβροντία από παντού, φωτιές από σκηνής, μια larger than life και εντελώς cocky attitude που λένε και στο χωριό μου από μεριάς Lawrence Taylor. Χρόνια έχω να δω τόσο ξύλο, πραγματικά. Το συγκρότημα παίζει και μάλιστα σε εξαιρετικό επίπεδο και με περίσσιο αέρα, μεγάλης μπάντας. Τεράστιος σύμμαχος ο ήχος που ήταν αρτιότατος και δεν μας “στέρησε” τίποτα.

Το δυνατό χαρτί του συγκροτήματος βέβαια, πέραν των ρυθμικών και αλήτικων (Άγγλοι βλέπεις) συνθέσεων, αποδείχθηκε πως ήταν η επικοινωνία τους με το κοινό, που τους ανταπεδιδε όλη τους την ενέργεια εις διπλούν. Και ξεκινάνε τα crowdsurf, και ανοίγουν και τα mosh-pit που δεν ξανά έκλεισαν μέχρι το τέλος, και τα χαμόγελα και η έκπληξη από την σκηνή για τις αντιδράσεις του κοινού είναι κάτι παραπάνω από εμφανή. Δεν νομίζω ότι περίμεναν τέτοια κατάσταση. Προσθέτοντας σε όλα τα παραπάνω, ο κιθαρίστας του συγκροτήματος Sean Long αποφασίζει να κατέβει μέσα στο πλήθος και να πάρει θέση στο κέντρο του pit, μόνο για να ακολουθήσει ο Taylor τραγουδώντας πάνω στα χέρια των οπαδών. Ε, ζήλεψε μάλλον και ο μπασίστας Aaran McKenzie και είπε να κατέβει και αυτός μέσα στον κόσμο προκειμένου να ανοίξει ο ίδιος με τα χέρια του (και το μπάσο του σαν προέκταση) το τελευταίο wall of death. Και πάρε τις φωτιές και πάρε και τα riff και τις groove-ες. Τρομερή ανταλλαγή ενέργειας ανάμεσα σε μπάντα και κοινό, φοβερή διαχείριση δυναμικής. Μας λείπουν τέτοια live και αν το ένιωσα εγώ έτσι,που δεν έχω επαφή με την μπάντα, ο κόσμος τους πρέπει πραγματικά να τα είδε όλα. Μακάρι το μέλλον αυτής της μουσικής να είναι σε χέρια όπως των WHILE SHE SLEEPS, προκειμένου να έχει αύριο. Αυτές οι γραμμές γράφονται υπό τους ήχους του τελευταίου τους δίσκου, οπότε κάτι πήγε πολύ καλά.

Μεσολάβησαν περίπου 40 λεπτά μέχρι τον όλεθρο που εξαπέλυσαν οι GOJIRA. Δεν θα βγει ποτέ στο χαρτί τα όσα ζήσαμε οι, κατά τον υπολογισμό μου πάντα, πάνω από 10-12 χιλιάδες παρόντες στο set των Γάλλων. Χρειάστηκαν μερικά δευτερόλεπτα για να διαχειριστώ αυτό που με έσκασε στο “καλημέρα” του “Only Pain”. Η σκηνή, τα φώτα, οι φωτιές, ο ήχος, ω θεέ ο ήχος. Εντελώς άλλο τέρας από θέμα “μεγέθους σκηνικής παρουσίας” σε σχέση με το 2017. Δεν γίνεται να είναι τόσο μεγάλος ο όγκος τους, τόσο δεμένο το αποτέλεσμα σαν το βαρύτερο υλικό του σύμπαντος (pun intended). Δεύτερο χτύπημα στην σειρά το “The Axe” και όσοι δεν είναι μουδιασμένοι από αυτό που βλέπουμε και ακούμε απλά βρίσκονται σε εξτασιακή κατάσταση.

Κάποιος πρέπει να κάνει ένα μεμονωμένο άρθρο για την σεμιναριακή χρήση του φωτισμού αλλά και την σκηνοθεσία τόσο στις πλάγιες οθόνες όσο και στην κεντρική. Όλα μα όλα προσεγμένα, δουλεμένα και σκεπτόμενα στην τελευταία λεπτομέρεια. Οι GOJIRA έφυγαν από την Ελλάδα πριν 8 χρόνια σαν μια μεγάλη μπάντα του σύγχρονου ήχου με το “Magma” τότε κορονίδα στα χέρια τους και επέστρεψαν στην κορυφή του κόσμου,στο υψηλότερο βάθρο. Τέτοια μπάντα είδαμε, τέτοια μπάντα είναι, τέτοια μπάντα ήταν ανέκαθεν, απλά τώρα μπορεί να το παρουσιάσει όπως πάντα της άρμοζε. “Backbone”, “Stranded” “Flying Whales”, “The Cell” ρε τι ζούμε ρε; Η φωνή του Joe απλώνει παντού, σε παρασύρει μαζί της σαν τον χείμαρρο που την συνοδεύει. Η αγάπη δεν που έχω για τον  Jean-Michel Labadie βάρεσε κόκκινο. Πόσο δύναμη, πόσο ψυχή, πόσο περισσότερο μπορεί να απολαμβάνει κάποιος αυτό που κάνει;

Μικρή παύση για να μας troll-αρουν για τα καλά. Δυσκολεύτηκα να καταλάβω εξ αρχής τι ήταν αυτό που κρατούσε το τέρας που ακούει στο όνομα Mario στα χέρια του. Πλακάτ ρε σεις είναι; Του πέταξαν κάτι από κάτω; Μέχρι που το γυρνάει σε όλους μας για να δούμε και έχουμε απλά κλάψει από τα γέλια. “Να παίξω και άλλο δίκαση;” έγραφε με ωραία έτσι μεγάλα γράμματα. Ομοβροντία κόσμου. Το χαρτόνι γυρίζει για να θέσει το ερώτημα, “Για πόση ώρα;”. Μετά τα όποια γέλια, ακόμα μια ομοβροντία. Το χαρτόνι εναλλάσετε με άλλο που ρωτά, “Για 1 λεπτό;”. Γιούχα χιλιάδων, κάτι που επαναλαμβάνεται μέχρι να φτάσουμε στα 5 λεπτά και να μπεί το “From The Sky” με τα σερί 5 λεπτά δίκαση. Αντίο ζωή. “Another World”, “Silvera”, “Mea Culpa” και δεν θα βγούμε ζωντανοί όπως το πάνε. Ακόμα 2 κομμάτια στην συνέχεια από το τελευταίο τους (όχι για πολύ ακόμα όπως μας είπαν) δίσκο “Fortitude” με τα “The Chant” και “Amazonia”. Κάπου εκεί γυρίζω και λέω στην γυναίκα μου ότι με ενημέρωσαν από το “control” ότι στους Vip πρέπει να είναι ο Rob Flynn των MACHINE HEAD, που “ξέμεινε” στην χώρα μας από χθες. Μου ανταπέδωσε με ένα μεγάλο χαμόγελο, που να ξέραμε….!

Πότε φτάσαμε στο encore δεν κατάλαβα, δεν μπορούσαμε να πάρουμε τα μάτια μας τόση ώρα από την σκηνή. Το συγκρότημα επέστρεψε υπό τους ήχους του αγαπημένου “L’enfant Sauvage” μόνο και μόνο για να μας “στείλει” παίζοντας την διάσκευή που επέλεξαν να κάνουν στους θεούς BLACK SABBATH στην τελευταία τους εμφάνιση στο Back To The Beginning λίγο καιρό πριν. “Under The Sun” και κάπου εκεί μας αποτελείωσαν. “Λίγο πριν βγούμε στην σκηνή, είχαμε μια απρόσμενη επίσκεψη από έναν φίλο, ο οποίος είχε και τα γενέθλια του εχθές” μας λέει ο Joe και έχουμε παγώσει όλοι μέχρι να καλέσει στην σκηνή τον Rob Flynn και υπό τους ήχους του “Territory” να σειστεί όλο το Φάληρο. Νομίζω πως μετά από αυτό δεν πολύ κατάλαβε κανένας το “Vacuity” που έκλεισε και την εμφάνιση τους. Δεν είναι άνθρωποι αυτοί, πραγματικά το πιστεύω. Υπάρχουν μερικές ελάχιστες περιπτώσεις που υπερβαίνουν το ανθρώπινο και οι Γάλλοι σίγουρα ανήκουν σε αυτές. Όπως επίσης ανήκουν σε αυτές τις μαγικές, μετρημένες στο ένα χέρι μπάντες αδελφών που άλλαξαν την πορεία της μουσικής αυτής για πάντα. Έκλεισαν με την υποσχεση πως θα επιστρέψουν σύντομα, με καινούργιο υλικό. Και όλα αυτά αγκαλιά με τα παιδιά τους που είχαν κατακλύσει την σκηνή. Με αυτή την εικόνα εμένα προσωπικά με έσπασαν.

Ζούμε σε πολύ σημαντικές εποχές για αυτόν τον ήχο. Μεταβατικές και οριστικών αλλαγών, Τα μεγάλα και ιερά τέρατα που έχτισαν τόσο την σκηνή αυτή όσο και τις συναβλιακές μας μνήμες και συνθήκες όλες αυτές τις δεκαετίες φεύγουν και καλά θα κάνουμε να τους τιμήσουμε όσο γίνεται. Παράλληλα, φαινόμενα σαν τους GOJIRA χαράσουν μια άλλη αρχή, μια άλλη ιστορία και δείχνουν με πολύ φωτεινά χρώματα πως μπορεί να υπάρξει συνέχεια, ένδοξη και μεγάλη. Μένει απλά να είμαστε εκεί όσο αυτή γράφετε σαν μάρτυρες της νέας αυτής εποχής που ξεκινά.

Μέχρι του χρόνου, πιθανόν σε νέα τοποθεσία, μας έμεινε ακόμα μία μέρα για να αποχαιρετήσουμε το φετινό Release Athens Festival.

Live Report Metalradio Team

Οι NONLINEAR είναι μια νέα μπάντα που δημιουργήθηκε το 2023 και με αυτό το ντεμπούτο τους καταφέρνουν πολύ πετυχημένα να δημιουργήσουν τραγούδια και συνθέσεις που θα συγκινήσουν τον ακροατή όχι μόνο τεχνικά αλλά και συναισθηματικά. Η άρτια τεχνική κατάρτιση και η μεγάλη αφοσίωση και αγάπη για αυτό που κάνουν είναι έκδηλη καθ’ όλη τη διάρκεια της ακρόασης του άλμπουμ. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι το progressive metalcore με τα βαριά djent κουρδίσματα και riffs που τους χαρακτηρίζει διακρίνεται από αμεσότητα και συναισθηματική φόρτιση που συνυπάρχει με την τεχνική πολυπλοκότητα του είδους. Αυτό κάνει το άκουσμα του άλμπουμ μια πολύ ευχάριστη εμπειρία. Η επαναλαμβανόμενη εναλλαγή ανάμεσα στα εντυπωσιακά growl και εύηχα clean φωνητικά και οι ατμοσφαιρικές παρεμβάσεις των πλήκτρων και των μελωδικών κιθαριστικών περασμάτων δίνουν ένα ξεχωριστό χρώμα στις συνθέσεις και διαμορφώνουν την προσωπική μουσική φυσιογνωμία των NONLINEAR που μας αφήνει τις καλύτερες εντυπώσεις.

Ιδιαίτερα πετυχημένη είναι και η ηλεκτρονική παρέμβαση του Vrodex στο Holding On η οποία δίχως υπερβολή δένει όλες τις συνθέσεις μεταξύ τους. Δίνει δηλαδή έναν έντονο ατμοσφαιρικό τόνο στη μέση του άλμπουμ που ενώ από τη μια αποφορτίζει την όλη ένταση από την άλλη σου δημιουργεί μια υπέροχη αίσθηση συνέχειας και προσμονής για το μετά.

Και αυτή η προσμονή για το μετά συνδέεται με την όλη αισθητική του άλμπουμ που έχει να κάνει με την αναζήτηση του φωτός και την ελπίδα όταν όλα γύρω μας δείχνουν σκοτεινά και απροσπέλαστα. Γιατί το The Longing Light είναι ένα φωτεινό άλμπουμ με πολύ συναίσθημα, μελωδία, τεχνική και δύναμη.

Πραγματικά εντυπωσιάστηκα όταν είδα το official music video για το ομότιτλο τραγούδι, The Longing Light, στο κανάλι του συγκροτήματος στο Youtube. Πάρα πολύ καλή δουλειά που αποδίδει άψογα τη δυναμική και το συναίσθημα του κομματιού. Μου άρεσε πολύ και το cover artwork του άλμπουμ που αποπνέει ελπίδα και προοπτική και είναι δουλειά της Ειρήνης Γραμμένου. Η παραγωγή έχει γίνει από τους NONLINEAR ενώ το Mixing και Mastering από τον Gareth Hargreaves.

Αυτό λοιπόν είναι το ντεμπούτο EP των πολλά υποσχόμενων NONLINEAR που σφύζει από νεανικότητα και πάθος. Για τους νεότερους σε ηλικία και εξοικειωμένους με τον σύγχρονο σκληρό ήχο θα είναι σίγουρα ένα πολύ αγαπητό άκουσμα ενώ για εμάς τους μεγαλύτερους, το The Longing Light EP, είναι ένα λαμπερό κομμάτι από το σήμερα και το αύριο της μουσικής που αγαπήσαμε, αγαπάμε και θα αγαπάμε.

The Longing Light, Tracklist:

1. Awakening

2. Monochrome Chamber

3. Reflections

4. Holding On

5. The Longing Light

6. Daydreaming

8.5/10

Review by Kaos Alexander