Οι LEATHERHEAD είναι ένα speed/ thrash metal συγκρότημα από τη Λάρισα που δημιουργήθηκε το 2022. Κυκλοφόρησαν το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ τους 25 Οκτωβρίου 2024 και τώρα μέσα από τη δισκογραφική στέγη της No Remorse Records κυκλοφόρησαν το δεύτερο άλμπουμ τους Violent Horror Stories στις 13 Φεβρουαρίου 2026.

Ήδη από την πρώτη τους κυκλοφορία αλλά και από τα πολύ δυναμικά τους live shows έχουν τραβήξει την προσοχή του κοινού γιατί αυτό που παρουσιάζουν έχει μεράκι, πάθος αλλά και τεχνική! Συνήθως όταν μια μπάντα παίζει κάτι κοντά στον ήχο των LEATHERHEAD παίζει «άτσαλα» με την «δικαιολογία» της ακατέργαστης και πιο αθώας έκφρασης. Όμως οι Λαρισαίοι έχουν βάλει τον πήχη ψηλά και φροντίζουν να τον ξεπερνούν με κάθε κυκλοφορία! Στο Violent Horror Stories, οι συνθέσεις και οι εναλλαγές στους ρυθμούς μου θυμίζουν την ευρηματικότητα του Jeff Waters των ANNIHILATOR ενώ τα φωνητικά μου έφεραν στον μυαλό τον Midnight των CRIMSON GLORY. Τα παιξίματα είναι καλοδουλεμένα, τα riff πιασάρικα και γνήσια bangers ενώ η παραγωγή είναι ακριβώς όπως πρέπει ώστε να κολακεύει τις συνθέσεις και να αναδεικνύει το σύνολο.

Ξεχώρισα το Summoning The Dead αλλά και το ομότιτλο του άλμπουμ Violent Horror Stories. Αν έχουμε να περιμένουμε κάτι από τους LEATHERHEAD είναι μόνο προς το καλύτερο για αυτό και ανυπομονούμε για την επόμενη ζωντανή τους εμφάνιση στο release live του Violent Horror Stories που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 21 Μαρτίου στο Skyland με special guests Darklon & Abusive.

Tracklist

1. V.H.S.
2. Summoning The Dead
3. The Visitors
4. Children Of The Beast
5. Incubus
6. Crimson Eyes
7. Something Evil (This Way Comes)
8. Dreamcatcher

Rating 8.5/10

Review By Hellena Mihailidou

LEATHERHEAD is a speed/thrash metal band from Larissa that was formed in 2022. They released their self-titled debut album on October 25, 2024, and now, under the No Remorse Records label, they released their second album, Violent Horror Stories, on February 13, 2026.

Ever since their first release—and thanks to their incredibly dynamic live shows—they’ve captured the public’s attention because what they present is full of passion, enthusiasm, and technical skill! Usually, when a band plays something close to LEATHERHEAD’s sound, they play “roughly” under the “pretext” of raw and more innocent expression. But the guys from Larissa have set the bar high and make sure to surpass it with every release! On Violent Horror Stories, the compositions and shifts in tempo remind me of the ingenuity of Jeff Waters of ANNIHILATOR, while the vocals brought to mind Midnight of CRIMSON GLORY. The playing is well-crafted, the riffs are catchy and genuine bangers, and the production is exactly as it should be to flatter the compositions and highlight the whole.

I particularly liked “Summoning The Dead” as well as the album’s title track, “Violent Horror Stories.” If we can expect anything from LEATHERHEAD, it’s only the best, so we’re eagerly awaiting their next live performance at the Violent Horror Stories release show, which will take place on Saturday, March 21, at Skyland, featuring special guests Darklon & Abusive.

Οι AmongRuins, μετά από 2,5 χρόνια και το Land Of The Black Sun, έρχονται για να συνεχίσουν με συνέπεια το προφίλ σύγχρονου melodic death metal ήχου που έχουν χτίσει. Το Advent Of Chaos είναι η τέταρτη κυκλοφορία τους, η οποία κυκλοφορεί από τις 20 Φεβρουαρίου μέσω της Theogonia Records.

Στο Advent Of Chaos υπάρχει μία ροή στα κομμάτια και μία συνέχεια στο συναίσθημα που μπορεί να προκαλέσει στον ακροατή. Ξεκινά δυναμικά, με νεύρο, βάζοντας όποιον πατήσει το play κατευθείαν στο κλίμα.

Συγκεκριμένα, στο “Frozen to the Core” βρίσκουμε έντονα riffs και μελωδικές κιθάρες, με τη βαριά, death φωνή του Sverd να αναδεικνύεται. Το κομμάτι σε βάζει αμέσως να καταλάβεις τον κύριο χαρακτήρα του δίσκου (ίσως με λίγες εκπλήξεις που θα αναλύσουμε στη συνέχεια!).Η ροή συνεχίζεται με το “Advent of Chaos”, όπου συναντάμε τον ίδιο δυνατό παλμό. Τα καθαρά φωνητικά στο ρεφρέν είναι από αυτά που, αργά ή γρήγορα, θα τα φωνάζουμε στα live, ενώ το solo κάνει το κομμάτι ακόμα πιο ερωτεύσιμο.“Red Divine” — ή αλλιώς το χιτάκι με το catchy ρεφρέν! Από το πρώτο άκουσμα ήδη σιγοψιθύριζα “the red divine”. Ναι, μου κόλλησε. Και ναι, οριακά μπήκα στον ρόλο των backing vocals (μπορείτε να φανταστείτε πόσο καλά πήγε αυτό!). Το κομμάτι ανεβάζει τον παλμό και έχει εξαιρετικό δέσιμο με τα πλήκτρα του Christos Mitros. Αλλά γιατί να είμαστε back; Ας τα φωνάζουμε front, μαζί τους (θέλει εξαιρετική γυμναστική να κανουμε σωστα backing vocals και headbanging.. δεν ειναι για μενα αυτα τώρα).Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε η εισαγωγή του “Into the Flame”. Μελωδική αρχή, δυνατή riffάρα, καθαρά φωνητικά από την Christianna (Elysion) και ένας εξαιρετικός συνδυασμός της φωνής της με εκείνη του Sverd. Όλα αυτά πλαισιώνονται από death στοιχεία και breakdowns που δίνουν μια ελαφρώς διαφορετική γεύση στο άλμπουμ.Το “A Symphony of Loss” φέρνει αγαπημένες εναλλαγές, αλλαγές μέτρου και μια διάθεση που στα δικά μου αυτιά επιστρέφει στο κλασικό melodic death ύφος που αγαπάμε για να τα σαρώσει. Για ακόμα μία φορά, τα πλήκτρα δένουν ιδανικά τη συνταγή.Λίγο μελαγχολία η Αννέτα την ήθελε και την βρήκε στο “Open Wounds”. Τα φωνητικά του George Prokopiou (Mother Of Millions, Poem), σε συνδυασμό με του Sverd, με έφεραν αντιμέτωπη με δύο όψεις του εαυτού μου — κάτι που η μέταλ κάνει συχνά και λατρεύω όταν συμβαίνει! Η ενορχήστρωση κινείται σε πιο doom μονοπάτια, διατηρώντας όμως τον death πυρήνα and I’m always here for it! Και πριν προλάβουμε να βυθιστούμε πολύ στη μελαγχολία, το “Chained” έρχεται σαν το πατζούρι που ανοίγεις το πρωί. Thrash εσάνς, ενέργεια και ένα εξαιρετικό solo μας επαναφέρουν στον παλμό.Το “Night Mother” κλείνει το άλμπουμ με ένταση και έτσι όπως το ακούς πάρε και άλλη εναλλαγή ρυθμού.Καταλαβαίνω απόλυτα γιατί κλείνει με αυτο το Advent Of Chaos καθώς σε αυτό το κομμάτι, περιέχει συναισθήματα και μελωδίες που συνάντησα κάπου -κάπου μέσα στο άλμπουμ.

Το Advent Of Chaos είναι ένα melodic death άλμπουμ που αποπνέει αγάπη για το είδος. Αυτό που με κέρδισε περισσότερο είναι ότι δεν φοβήθηκαν να πειραματιστούν μέσα στο πλαίσιο του ύφους τους, ενσωματώνοντας στοιχεία από άλλα είδη. Και ίσως αυτός να είναι ο λόγος που σε στιγμές με άγγιξε περισσότερο.Δεν με χάνει. Κερδίζει την προσοχή μου, τη διάθεσή μου και τις σκέψεις μου.

Καλοτάξιδο — και ανυπομονούμε δούμε τα επόμενά τους βήματα καθώς και το live με τους Nightrage και i.see.red τον Μάρτιο.

Advent of Chaos – Tracklist

1.Frozen to the Core

2.Advent of Chaos

3.Red Divine

4.Into the Flame (feat. Christianna – Elysion)

5.A Symphony of Loss

6.Open Wounds (feat. George Prokopiou – Mother of Millions, Poem)

7.Chained

8.Night Mother

Μίξη & Mastering: Saku Moilanen, Deep Noise Studios (Φιλανδία)

Artwork & Visuals: Nikos Stavridakis, Vision Black Art

Review by Anneta Dervenaga

 English version below

AmongRuins return after 2.5 years since Land Of The Black Sun, continuing with consistency the modern melodic death metal identity they have built. Advent Of Chaos is their fourth release, out on February 20th via Theogonia Records.

There’s a clear flow throughout Advent Of Chaos — not just between the tracks, but in the emotional thread that runs through the album. It kicks off dynamically and with attitude, immediately pulling anyone who presses play straight into its atmosphere.

Specifically, “Frozen to the Core” delivers intense riffs and melodic guitars, with Sverd’s heavy death vocals standing out prominently. The track instantly introduces you to the album’s core character (perhaps with a few surprises we’ll get to later). The momentum continues with the title track, “Advent of Chaos,” carrying the same powerful drive. The clean vocals in the chorus are the kind you’ll inevitably find yourself shouting at live shows, while the solo makes the song even more irresistible.“Red Divine” — or simply the catchy anthem of the album. From the first listen, I was already whispering “the red divine.” Yes, it stuck with me immediately. And yes, I almost stepped into the role of backing vocals (you can imagine how well that went). The song raises the intensity and blends beautifully with Christos Mitros’ keyboards. But why stay in the back? This is one to sing front and center, together with the band.(it takes great practice to do proper backing vocals and headbanging.. those aren’t for me right now).The intro of “Into the Flame” particularly caught my attention. A melodic opening leads into a powerful riff, followed by clean vocals from Christianna (Elysion), whose voice combines perfectly with Sverd’s. All of this is framed by strong death elements and breakdowns that add a slightly different flavor to the album.“A Symphony of Loss” brings beloved tempo changes, shifts in meter, and a mood that, to my ears, returns to the classic melodic death metal style we love. Once again, the keyboards tie everything together seamlessly.I needed a touch of melancholy, and I found it in “Open Wounds”. George Prokopiou’s (Mother Of Millions, Poem) vocals, combined with Sverd’s, made me confront two emotional sides of myself — something metal often does, and I absolutely love when it happens. The orchestration leans into doom territories while maintaining its death metal core — and I’m always here for it.Before we sink too deeply into melancholy, “Chained” arrives like opening the shutters on a bright morning. Thrash touches, energy, and an excellent solo bring us right back into the album’s pulse.“Night Mother” closes the album with intensity, delivering yet another shift in rhythm just when you think you’ve settled into its pace. I completely understand why it was chosen as the closing track, as it gathers emotions and melodic themes that appeared throughout the album into one final statement.

Advent Of Chaos is a melodic death metal album that clearly reflects love for the genre. What won me over the most is that the band wasn’t afraid to experiment within their sound, incorporating elements from other styles. Perhaps that’s exactly why certain moments resonated with me so deeply.

It doesn’t lose me — it holds my attention, my mood, and my thoughts.

We look forward to seeing their next steps as well as the live with Nightrage and i.see.red this March.

Advent of Chaos – Tracklist

1.Frozen to the Core

2.Advent of Chaos

3.Red Divine

4.Into the Flame (feat. Christianna – Elysion)

5.A Symphony of Loss

6.Open Wounds (feat. George Prokopiou – Mother of Millions, Poem)

7.Chained

8.Night Mother

Μίξη & Mastering: Saku Moilanen, Deep Noise Studios (Finland)

Artwork & Visuals: Nikos Stavridakis, Vision Black Art

Review by Anneta Dervenaga

Θα σ’ αγαπάμε για πάντα Dave.

Έλενα Μιχαηλίδου Metalradio Show

Οι MEGADETH ήταν, είναι και θα είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι του μουσικού μου κόσμου. Είναι σίγουρα γλυκόπικρο το να αγοράζεις τον τελευταίο δίσκο μίας μπάντας με την οποία μεγάλωσες μαζί. Είναι όμως και πολύ άξιο σεβασμού όταν μία μπάντα αναγνωρίζει πως δεν μπορεί άλλο (για τους δικούς της λόγους) να συνεχίσει. Για εμένα το τελευταίο album των MEGADETH είναι μία γιορτή, μια ανακεφαλαίωση  της καριέρας τους και μου δίνει μία πολύ καθαρή αίσθηση πληρότητας  με κομμάτια που τους επιβεβαιώνουν  ως πρωτοπόρους του thrash metal αλλά και με κομμάτια που έχουν τις ρίζες τους στο πιο μελωδικό στυλ των MEGADETH. Φυσικά όλα αυτά με την  τεχνική ακρίβεια που τους χαρακτηρίζει. Αλλά ίσως όλα αυτά να μην έχουν σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι οι MEGADETH ρίχνουν αυλαία με την φλόγα τους να είναι ακόμα αναμμένη και δυνατή. Φεύγουν όπως ήρθαν, loud, bold and beautiful…ε και με τα δικά μας μάτια να βουρκώνουν στο άκουσμα του…”The final curtain falls, a quiet end to it all. Now it’s just memories in my mind. Just fading lights and names. If I ever play again then let this last note never die.”  

Θείε Dave, none of your notes will ever die. See you in June!  

Ρόζη Κακριδά, Cosmic Fusion  

Γι’ άλλη μια φορά ο θείος Dave και η παρέα του έκαναν τα μαγικά τους κόλπα και έφτιαξαν ένα δίσκο που δεν πρέπει να λείπει από καμία συλλογή. Στο σύνολό του έχει ψήγματα από σχεδόν όλη τη δισκογραφία του συγκροτήματος και φυσικά ριφάρες όπως μόνο ο Dave Mustaine ξέρει να γράφει. Προσωπικά δε βρήκα καμία μέτρια στιγμή σε όλο το album. Από χθες παίζει σε λούπα non-stop! Είναι από εκείνα τα διαμάντια που δεν το βαριέσαι και με κάθε άκουσμα γίνεται κτήμα σου. Νιώθεις τον θείο Dave να σου ψυθιρίζει στο αυτί “I don’t care if I’m not your class, I don’t care, you can kiss my ass”

Φεύγει με το κεφάλι ψηλά, με δισκογραφία που σπαρταράει. Κλείσιμο αυλαίας με “Ride the Lightning”, και ολοκληρώνει τον κύκλο που άνοιξε το 1983. Με αυτό το περίεργο στραβό χαμόγελό του, κατουράει στα μούτρα των Metallica και έχει και δίκιο! Τώρα, όποιος έχει αντίθετη άποψη να την κρατήσει για τον εαυτό του! Ο γκρινιάρης που τραγουδάει με σφιγμένα τα δόντια είναι ο “τρου μεταλοπατέρας” μας. Τα λέμε στο pit του Release Athens, να τον αποχαιρετήσουμε όπως του αρμόζει!

Σίσσυ Φανουράκη Twisted TranZistor

Ως γνήσιο MEGADETH “Φάνμποι”,ομολογώ πως σκάλιζα γραμμές στον τοίχο μου σαν ισοβίτης μεχρι την κυκλοφορία αυτού του δίσκου…και καλά έκανα.Η τελευταία αυτή κυκλοφορία της μπάντας λειτουργεί ως γνήσιο κύκνειο άσμα ενός τιτανοτεράστιου μουσικού legacy σαράντα τριών ετών. Όλο το παρελθόν του σχήματος αντικατοπτρίζεται σε κάποια μορφή. Aπό το νεανικό άγριο THRASH στυλ των πρώτων 2 δίσκων, των οποίων 80% του budget είχε πάει σε σκόνες (και φαίνεται) να αναφέρεται άμεσα με κομμάτια όπως το “Tipping Point” και το “Let There Be Shred”, καθώς και η πολυαγαπημένη περίοδος των 90s δίσκων τους με κομμάτια γεμάτα mid-tempo και “groovάτα” riff όπως το “Another Bad Day” και το “Puppet Parade” (Το οποίο αν μου έλεγες πως ήταν κομμάτι από το Youthanasia (1994),”I wouldn’t even bat an eye” ,που λένε και στο χωριό μου στη Σπάρτη).Φτάνει μάλιστα τόσο πίσω στο μουσικό παρελθόν του κυρίου Mustaine που πιάνει μέχρι και Metallica με τη διασκευή του ”Ride the Lightning,που μεταξύ μας δεν είναι διασκευή. O δίσκος αποτελεί μια τρομερή κυκλοφορία με πεντακάθαρη παραγωγή, τρομαχτικών διαστάσεων σολάρες από τον νεοσύλλεκτο Φινλανδό Teemu Mäntysaari και πάνω απ’όλα κλασικό Megadeth Songwriting. Κλείνοντας ένα έπος με το ”The Last Note”,στα τελευταία στιχουργικά λόγια του

Dave Mustaine: ”I Came, I Ruled, Now I Disappear..”.

Τσενές Κωνσταντίνος Sound Of Adolescence 

Μετά από 40 χρόνια καριέρας, ένα Grammy και πολλές ακόμα υποψηφιότητες, οι MEGADETH, η μπάντα που όρισε τη thrash και ο controversial frontman τους Dave Mustaine μας αποχαιρετούν όπως αυτοί ξέρουν, με πείσμα, δύναμη και σηκωμένο το μεσαίο δάχτυλο! (I don’t Care). Το κύκνειο άσμα τους που φέρει το όνομα της μπάντας κλείνει σε σχήμα κύκλου την πορεία τους, με τελευταίο κομμάτι το Ride the Lightning (Metallica λαμβάνουν;) ισορροπώντας ανάμεσα στην κλασική thrash επιθετικότητα και σε πιο ώριμες, εσωστρεφείς στιγμές (Hey God?! και The Last Note), δείχνοντας μια μπάντα που δεν απολογείται για το παρελθόν της. Στα δυνατά του σημεία βρίσκουμε sharp riffs, γνώριμη ένταση με κομμάτια όπως το Tipping Point, Puppet Parade και Let there be shred, που όμως ενίοτε μοιάζουν τρομερά οικεία, αναμενομενα και ασφαλή. Δεν ξέρω αν χρειαζόταν να τολμήσουν ωστόσο περισσότερο, αφού ο τελευταίος τους δίσκος πραγματικά αντικατοπτρίζει ποιοι είναι οι MEGADETH με τις επικές αλλά και κακές τους στιγμες και δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα και σε κανέναν. Τελευταίο «αντίο» λοιπόν με τη δέουσα αξιοπρέπεια και πυγμη από και ένα συγκρότημα τιτανοτεραστιου βεληνεκούς και όσο για μας, λαϊκό προσκύνημα στις αρένες, αδέρφια!

Άννα V Nightwave Diaries 

TRACKLIST

Tipping Point
I Don’t Care
Hey, God?!
Let There Be Shred
Puppet Parade
Another Bad Day
Made to Kill
Obey the Call
I Am War
The Last Note
Ride the Lightning (Bonus Track)

Ακόμη και για μένα νομίζω αυτό το σερί είναι περίεργο, μη πω πρωτόγνωρο. Έχω γράψει review για κάθε άλμπουμ των FULL HOUSE BC από το Me Against You μέχρι σήμερα και κάθε φορά ξεκινάω περίπου με τον ίδιο τρόπο. Τι πήγατε και κάνατε εκεί βρε παλιόπαιδα; Πήγατε και φτιάξατε μια αλμπουμάρα καλύτερη από την προηγούμενη; Γιατί αν το πάρεις αυξητικά και σε βάθος χρόνου καθώς προχωρούν οι κυκλοφορίες η μπάντα γίνεται όλο και καλύτερη με κάθε της δισκογραφικό βήμα!

Αυτοί είναι οι FULL HOUSE BREW CREW φίλοι μου και αν τους έχετε ακούσει, διαβάζοντας αυτές τις γραμμές αυτό θα σκέφτεστε και εσείς. Στις 6 Φεβρουαρίου λοιπόν έρχεται το επόμενο δισκογραφικό βήμα για την μπάντα που εξερευνά το χώρο του groove metal φλερτάρει με το metalcore ή ακόμη και το Gojiroτεχνικό ήχο. Στο καινούριο τους άλμπουμ είναι πιο επιθετικοί από ποτέ. Από ότι μας είπε και ο Βαγγέλης Καρζής, τραγουδιστής κιθαρίστας και βασικός συνθέτης της μπάντας είναι σε μια τέτοια φάση και για αυτό ο τίτλος Glasgow Grin που πήρε την έμπνευσή του από το Glasgow smile που είναι αυτό που οι συμμορίες των δρόμων έκαναν και μοιάζει με αυτό το χαμόγελο στα μάγουλα του Tζόκερ που ουσιαστικά ένα μαχαίρι έχει διευρύνει τις γωνίες του χαμόγελου σκίζοντας τα μάγουλα.

Ας ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι οι συνθέσεις δεν μοιάζουν με τις προηγούμενες κυκλοφορίες και έχουν μέσα ατμόσφαιρες metalcore, μελωδικό death, groove και πολύ περισσότερα brutal φωνητικά. Σκεφτείτε THY ART IS MURDER, FIT FOR AN AUTOPSY, GOJIRA, DARK TRANQUILITY, OV SULFUR… σκεφτείτε τα εσείς γιατί ο Βαγγέλης δεν τα σκέφτηκε (δείτε τη συνέντευξη παρακάτω και θα καταλάβετε) Για την ακρίβεια τα καθαρά θα τα ψάξετε και θα τα βρείτε σε καμιά γωνίτσα που και που. Όπως μας εξήγησε ο Βαγγέλης και στη συνέντευξη αυτή τη φορά ήταν πολύ μεγαλύτερη η συμμετοχή όλης της μπάντας και σίγουρα η προσθήκη του νέου ντράμερ έκανε μεγάλη διαφορά. Τον είχαμε δει και στο live της παρουσίασης του RISE OF THE UNDERDOGS και φαινόταν ήδη από εκεί ότι ο Χρήστος παίζει λες και η ζωή του εξαρτάται από αυτό. Αυτή ωστόσο είναι η πρώτη φορά που δισκογραφεί με τη μπάντα και η πινελιά του ταίριαξε και απογείωσε το αποτέλεσμα. Τα τραγούδια είναι από τσαμπουκαλεμένα έως εξαγριωμένα και ταυτίζεσαι με τα «νεύρα» τους από το πρώτο άκουσμα. Για πρώτη φορά, συνεργαστήκαν με τον Saku Moilanen, έναν καταπληκτικό ηχολήπτη από τη Φινλανδία, ο οποίος ακολούθησε το όραμα της μπάντας σε αυτό το άγριο μονοπάτι και δημιούργησε αυτές τις εξαιρετικά καθαρές κιθάρες, προσθέτοντας όμως και εκείνη την ένταση και τον δυναμικό ήχο των φωνητικών και των ντραμς.

Εκτός από τα τρία single που έχουν ήδη βγει στο YouTube No Gods, No Chains, Freefall και Tear εγώ ξεχώρισα πολύ το Distant Star και το Τhe Other Side. Ο Βαγγέλης μας εξήγησε ότι πάντα έτσι ήθελε να παίξει απλά μέχρι τώρα δεν μπορούσε. Εμείς θα πούμε ότι χαιρόμαστε που έφτασαν σε αυτό το σημείο. Στο προηγούμενο άλμπουμ είχα εντυπωσιαστεί με το άλμα που είχε κάνει o Βαγγέλης στα φωνητικά στο GLASGOW GRIN νομίζω ότι έχουν κάνει όλοι πολλά βήματα μπροστά. Όλη αυτή η ενέργεια που έδωσε η μπάντα, που αφοσιώθηκε, έβαλε ιδέες, μεράκι και ικανότητα απέδωσε και το ολοκληρωμένο αποτέλεσμα είναι το καλύτερο άλμπουμ των FULL HOUSE BREW CREW μέχρι σήμερα και σίγουρα μια από τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς παρόλο που βγαίνει 6 Φεβρουαρίου που είναι και η live παρουσίαση στο Arch στην Αθήνα. Ραντεβού εκεί να ιδρώσουμε γιατί νομίζω δεν θα μείνει ούτε ένας αυχένας στη θέση του με το GLASGOW GRIN.

Tracklist

1. Glasgow Grin 02:38
2. No Gods, No Chains 03:30
3. The Tear 03:17
4. The Other Side 03:09
5. Free Fall 03:33
6. Rain 03:58
7. From The Gutter 03:40
8. Distant Star 04:22
9. 09. Crawling 03:03
10. 10. Reign Of Terror

Even for me, I think this streak is strange, not to say unprecedented. I have written reviews for every FULL HOUSE BC album from Me Against You to today, and every time I start in pretty much the same way. What did you go and do there, you old boys? Did you go and make an album better than the last one? Because if you take it incrementally and over time, as the releases progress, the band gets better and better with every recording step!

These are FULL HOUSE BREW CREW, my friends, and if you’ve heard them, reading these lines will make you think so too. So, on February 6th, the band’s next album is coming, exploring the realm of groove metal, flirting with metalcore, and even Gojira’s technical sound. In their new album, they are more aggressive than ever. As Vangeliss Karzis, singer, guitarist, and main composer of the band, said on Metalradio.gr they are in such a phase, which is why the title GLASGOW GRIN was inspired by the Glasgow smile, which is what street gangs used to do and resembles the smile on the Joker’s cheeks, which is essentially a pocket knife has widened the corners of the smile by tearing the cheeks.

Let’s start with the fact that the compositions are unlike previous releases and feature metalcore, melodic death, groove, and much more brutal vocals. Think of bands such as THY ART IS MURDER, FIT FOR AN AUTOPSY, GOJIRA, DARK TRANQUILITY, OV SULFUR… think about it yourselves because Vangeliss didn’t (watch the interview above and you’ll understand- subs included). To be precise, you will search for the clean parts and find them here and there. As Vangeliss explained to us in the interview, this time the whole band was much more involved, and the addition of the new drummer certainly made a big difference. We had seen him live at the presentation of RISE OF THE UNDERDOGS, and it was already apparent that Christos plays as if his life depends on it. However, this is the first time he has recorded with the band, and his touch fit perfectly and elevated the result. The songs range from aggressive to furious, and you identify with their “aggression” from the first listen. For the first time, they collaborated with Saku Moilanen, an amazing sound engineer from Finland, who followed the band’s vision on this wild path and created these extremely clear guitars, while also adding that intensity and dynamic sound to the vocals and drums.

Apart from the three singles that have already been released on YouTube, No Gods, No Chains, Freefall, and Tear, I particularly liked Distant Star and The Other Side. Vangeliss explained to us that this is how he always wanted to play, but until now he couldn’t. We are delighted that they have reached this point. On the previous album, I was impressed by the leap Vangeliss had made in his vocals. On GLASGOW GRIN, I think everyone has taken many steps forward. All the energy the band put in, their dedication, their ideas, passion, and skill has paid off, and the end result is FULL HOUSE BREW CREW‘s best album to date and definitely one of the best releases of the year, even though it comes out so early in the year, February 6th which is also the date of their live presentation at Arch Club in Athens. See you there to sweat it out, because I don’t think there will be a single neck left in place with GLASGOW GRIN.

Vagelis Karzis – Vocals  / Guitars
Spiros Dafalias – Bass
Giorgios Tzatzakis – Guitars
Chris Borméy – Drums

Ακραία riffs, καταιγιστικά, θανατηφόρα αλλά και τεχνικά τύμπανα, ακραία φωνητικά αλλά και σοπράνο, ανατολίτικα μέρη, ηλεκτρονικά, διαφορά εφέ, samples, μέχρι και τσιγγάνικα, ναι όντως, βιολιά θα ακούσετε, μιξαρισμένα υπέροχα και δοσμένα μέσα από μια υπέροχη παραγωγή που αναδεικνύει και ανεβάζει το όλο αποτέλεσμα. Το “AMEN” δεν είναι εύκολο άλμπουμ απαιτεί ανοιχτά αυτιά και διάθεση να χαθείς σε έναν κόσμο που ισορροπεί ανάμεσα στο όμορφο και το τρομακτικό.

Όμως, για όποιον τολμήσει, προσφέρει μια εμπειρία μοναδική, αποδεικνύοντας ότι ο IGORRR δεν είναι απλώς ένας εκκεντρικός δημιουργός, αλλά ένας αληθινός οραματιστής της σύγχρονης πειραματικής μουσικής. Ένα άλμπουμ το οποίο αξίζει ξεκάθαρα να ακούσετε και να χαθείτε μέσα στη μυσταγωγία που προσφέρει απλόχερα.

Tracklist

 01 Daemoni 04:09

02 Headbutt 03:44

03 Limbo 04:40

04 Blastbeat Falafel 03:15

05 ADHD 04:33

06 2020 00:12

07 Mustard Mucous 03:06

08 Infestis 05:26

09 Ancient Sun 04:00

10 Pure Disproportionate Black and White Nihilism 03:50

11 Étude n°120 01:30

12 Silence 05:46

Rate 8,5

Review By Panos Xenofos

English Version Below

An album balancing between brilliance and madness created by the mind of GAUTIER SERRE, considered by many to be a musical genius. I confess that in previous albums, I found the deliberate sonic “chaos” with frequent changes in style and song structure somewhat tiresome, and I did not give them, rightly or wrongly, the attention they deserved because I considered it all to be pretentious. So we finally arrived at “AMEN,” IGORRR’s fifth album, which was released on Friday, September 19, 2025, by Metal Blade Records, and opened up a different musical horizon for me. It’s an album that doesn’t tire the listener and highlights all the elements that the listener should feel.

Extreme riffs, thunderous, deadly but also technical drums, extreme vocals but also soprano, oriental parts, electronics, various effects, samples, even gypsy music, yes indeed, violins, mixed wonderfully and delivered through a superb production that highlights and elevates the overall result. “AMEN” is not an easy album; it requires open ears and a willingness to lose yourself in a world that balances between the beautiful and the terrifying.

However, for those who dare, it offers a unique experience, proving that IGORRR is not just an eccentric creator, but a true visionary of contemporary experimental music. This is an album that is definitely worth listening to and losing yourself in the mysticism it generously offers.

Review By Panos Xenofos

Igorrr line-up:

Gautier Serre: machines
Jb Le Bail: vocals
Marthe Alexandre: vocals
Remi Serafino: drums
Martyn Clément: guitars

Igorrr online:

https://www.facebook.com/IgorrrBarrroque/
http://igorrr.com
https://twitter.com/igorrrbarrroque
https://www.instagram.com/igorrr_music

Οι βρετανοί Paradise Lost ιδρύθηκαν στο Halifax του Δυτικού Yorkshire το 1988 και θεωρούνται από τους πρωτοπόρους του death-doom είδους, καθώς και η κύρια επιρροή για το μεταγενέστερο gothic metal κίνημα. Εγώ τους ανακάλυψα το 2001 στην τρυφερή ηλικία των 19 ετών, ακούγοντας το Just Say Words και από κει και μετά ουσιαστικά μεγάλωσα μαζί τους. Από το 1988 οι Paradise Lost έχουν δημιουργήσει κάποια από τα πιο μελαγχολικά και σκυθρωπά riffs που έχουν κυκλοφορήσει εκεί έξω ενώ δεν έχουν φοβηθεί να πειραματιστούν αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι αρνούνται να παραμείνουν στάσιμοι.

Το Ascension είναι το 17ο full studio album των Paradise Lost, κυκλοφόρησε στις 19 Σεπτεμβρίου από την Nuclear Blast Records και μετά από πολλές ακροάσεις νομίζω πως έχει αρκετό misery, doom and sorrow ώστε να αποτελεί μία εξαιρετική προσθήκη στην ήδη πανέμορφη δισκοκραφία των Paradise Lost.

Από τις πρώτες νότες του εναρκτήριου κομματιού Serpent On The Cross παίρνουμε ακριβώς αυτό που θέλουμε: τη σκοτεινή μεγαλοπρέπεια των Paradise Lost. Mία σαγηνευτική και μελαγχολική doom μελωδία, που γρήγορα αλλάζει και σε τυλίγει με thundering riffs και βαρύγδουπο drumming, που φυσικά κρατάει το doom & misery της υπόθεσης στην θέση του, και με τον Nick Holmes να ρίχνει μια ηλιαχτίδα φωτός (ή μπορεί και όχι) στο σκοτάδι μας τραγουδώντας “…your lonely soul will rot”! Αλλά τέτοιοι είμαστε και τέτοια θέλουμε! Keep the doom coming Νικολάκη μας!

Θα ήθελα να σταθώ λίγο στo Salvation. A Paradise Lost golden classic διάρκειας 7 λεπτών. Μελαχγολική αίγλη με καμπάνες και κοράκια να κραυγάζουν στην εισαγωγή, μελαγχολικά αρμονικά σόλο και απελπισμένα γρυλίσματα να δημιουργούν μια θλιβερή και σκοτεινή ατμόσφαιρα. Προς το ρεφραίν αρχίζεις να ελπίζεις πως ίσως το φως έρχεται να σε διαπεράσει, με τον Nick Holmes να γίνεται πιο ενθαρρυντικός με τα καθαρά φωνητικά του, αλλά μην ελπίζεις και πολύ…γιατί αυτό οδηγεί σε ένα τεράστιο κρεσέντο με την φωνή του Nick να γίνεται και πάλι απελπισμένη επικαλύποντας καταιγιστικότατα riffs και καταλήγοντας σ’ ενα υπέροχο μελωδικό σόλο και κατ’ ευθείαν πάλι μέσα στην κατάθλιψη. Ένα βροντερό πένθιμο άσμα το οποίο όπως διάβασα κάπου και νομίζω δεν θα μπορούσα να το διατυπώσω καλύτερα, ανασταίνει όλα τα παλιά φαντάσματα των Paradise Lost (και κατά μεγάλη πιθανότητα και τα δικά σου).

Όμως το Ascension  έχει περισσότερα από ένα highlights και είναι διαδοχικά τοποθετημένα ώστε να ενθαρρύνουν την πλήρη αναπαραγωγή του δίσκου αντί για το στίβαγμα των πιο “δυνατών” στην αρχή. Για παράδειγμα, το πομπώδες και γοητευτικότατο Diluvium βρίσκεται ανάμεσα στα Lay A Wreath Upon The World και Savage Days τα οποία αποτελούν τις πιο ήπιες στιγμές του Ascension, χωρίς όμως να τους λείπει η δυναμική και οι απροσδότηκες ανατροπές ενισχύοντας έτσι την αίσθηση της ροής στο άλμπουμ. To Savage Days θα σε πάει σίγουρα στο memory lane του One Second (1997) και το Sirens που το ακολουθεί, μοιάζει ανά στιγμές σα να παντρέυτηκαν οι Depeche Mode με τους Metallica in a Paradise Lost kinda way.

Αλλά δεν πρόκειται μόνο για τα μεμονωμένα κομμάτια αφού το Ascension είναι θεωρώ ένα συνεχόμενο μουσικό ταξίδι. Υπάρχει μια παλίρροια και μια άμπωτη στην ακολουθία των κομματιών που δείχνει την κατανόηση της μπάντας για τη δυναμική και το ρυθμό. Τα καταθλιπτικά περάσματα έχουν χώρο να αναπνεύσουν, επιτρέποντας την πλήρη συναισθηματική τους επίδραση να προσγειωθεί και να καταλαγιάσει, ενώ οι πιο επιθετικές στιγμές χτυπούν με χειρουργική ακρίβεια.

Τα φωνητικά του Nick Holmes είναι ένα πολύ δυνατό σημείο του άλμπουμ, εξαιρετικός και πιο πολύπλευρος από ποτέ. Ο Aaron Aedy και ο Greg Macintosh ξεπερνούν τους εαυτούς τους γεμίζοντας το Ascension με μια συλλογή υψηλής ποιότητας riffs, με ελκυστικά lead, θλιβερές αρμονίες και τα συναισθηματικά σόλο. Τα ντραμς και το μπάσο παρέχουν σταθερά θεμέλια, εξασφαλίζοντας την πυκνότητα και τον εναλασσόμενο αλλά ακούραστο ρυθμό του άλμπουμ.

Το Ascension δεν είναι κάποια επαναστατική μουσική ανακάλυψη, μια δραματική αλλαγή ή κάποια τεράστια καινοτομία, αλλά μια όμορφη φυσική εξέλιξη. Δεν είναι το Icon ούτε το Draconian Times (όπως πολλοί σχολίασαν), αλλά γιατί να είναι; Και αν με ρωτάτε δεν θα ήθελα να είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο. They have been there, done that και έδειξαν ήδη τον δρόμο και τον τρόπο σε αναρίθμητες μπάντες που ακολούθησαν.

Το Ascension είναι θλίψη, επιβλητικά riffs, γοτθική μεγαλοπρέπεια και αδιαμφισβήτητη μελαγχολία. Είναι όλες οι στιγμές, οι πληγές και τα φαντάσματα των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών. Είναι το έργο μία μπάντας που νιώθει άνετα με τον εαυτό της, που αγκαλιάζει το παρελθόν με ανοιχτό μυαλό και συνεχίζει να μην μένει στάσιμη. Είναι μία συλλογή των καλύτερων στοιχείων που έχουν καθορίσει τον ήχο των Paradise Lost για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, φτιαγμένη με την αντίστοιχη ωριμότητα.

Χαίρομαι αφάνταστα όταν μία μπάντα που ακούω ασταμάτητα τα τελευταία 24 χρονιά συνεχίζει να με εκπλήσσει. Οι Paradise Lost επιστρέφουν υφαίνοντας μελωδίες που εισχωρούν βαθιά στο μυαλό και την ψυχή σου και αρνούνται να φύγουν. Ένα πολύ δυνατό άλμπουμ σε έναν ήδη επιβλητικό κατάλογο μιας σπουδαίας μπάντας. And this looks like Ascension to me!

Ascension Tracklist

1. Serpent On The Cross
2. Tyrants Serenade
3. Salvation
4. Silence Like The Grave
5. Lay A Wreath Upon The World
6. Diluvium
7. Savage Days
8. Sirens
9. Deceivers
10. The Precipice
11. This Stark Town
12. A Life Unknown

9/10 

Review by Rozi Kakrida 

(English version below)

Founded in Halifax, West Yorkshire, in 1988, Paradise Lost are considered pioneers of the death-doom genre and a major influence on the later gothic metal movement. I discovered them in 2001 at the tender age of 19 while listening to Just Say Words, and since then I haven’t done life without them. Since 1988, Paradise Lost have created some of the most melancholic and gloomy riffs ever released, while not being afraid to experiment, proving in concrete terms that they refuse to remain stagnant.

Ascension is Paradise Lost’s 17th full studio album, released on September 19th  by Nuclear Blast Records, and after many spins, I think it has enough misery, doom, and sorrow to be an excellent addition to Paradise Lost’s already beautiful discography.

From the first notes of the opening track, Serpent On The Cross, we get exactly what we want: the dark grandeur of Paradise Lost. A captivating and melancholic doom melody, which quickly changes and envelops you with thundering riffs and heavy drumming, which of course keeps the doom & misery of the story in place, with Nick Holmes throwing a ray of light (or not) into our darkness by singing “…your lonely soul will rot”! But hey, this is who we are and that’s how we want it! Keep the doom coming, Nikolakis!

I would like to touch on Salvation for a moment. A golden Paradise Lost classic lasting 7 minutes. Melancholic glamour with bells and crows crying out in the intro, melancholic harmonic solos and desperate growls creating a sad and dark atmosphere. Towards the chorus, you start to hope that maybe the light is coming through, with Nick Holmes becoming more hopeful with his clean vocals, but don’t get your hopes up too much… because this leads to a huge crescendo with Nick’s voice becoming desperate again, overlapping with stormy riffs and ending in a wonderful melodic solo and straight back into depression. A thunderous funeral song which, as I read somewhere and I don’t think I could put it better myself, resurrects all the old ghosts of Paradise Lost (and most likely yours too).

But Ascension has more than one highlight, and they are arranged in sequence to encourage listening to the entire album rather than skipping to the “strongest” tracks. For example, the punchy and super charming Diluvium is between Lay A Wreath Upon The World and Savage Days, which are the mellowest moments in Ascension, but without losing any of their energy and unexpected twists, making the album feel more fluid throughout. Savage Days will definitely take you down the One Second (1997) memory lane, and Sirens, which follows, at times sounds like Depeche Mode married Metallica in a Paradise Lost kinda way.

But it’s not just about the individual tracks, as Ascension is, in my opinion, a sustained musical journey. There is a ebb and flow to the sequence of tracks that demonstrates the band’s understanding of dynamics and rhythm. The more depressing passages have room to breathe, allowing their full emotional impact to land and settle, while the more aggressive moments strike with surgical precision.

Nick Holmes’ vocals are a very strong point of the album, excellent and more versatile than ever. Aaron Aedy and Greg Macintosh surpass themselves, filling Ascension with a collection of high-quality riffs, attractive leads, mournful harmonies, and emotional solos. The drums and bass provide a solid foundation, ensuring the album’s density and alternating but tireless rhythm.

Ascension is neither a revolutionary musical discovery, a dramatic change or a tremendous breakthrough, but a beautiful natural evolution. It is neither Icon nor Draconian Times (as many have commented), but why should it be? And if you ask me, I wouldn’t want it to be either one or the other. They have been there, done that and they have already shown the way to countless bands that followed.

Ascension is sadness, sweeping riffs, gothic grandeur, and undeniable melancholy. It is all the moments, wounds, and ghosts of the last four decades. It is the work of a band that is comfortable with itself, that embraces the past with an open mind and continues to move forward. It is a collection of the best elements that have defined Paradise Lost’s sound for almost four decades, crafted with the corresponding maturity.

It brings me great joy when a band that I have been listening to non-stop for the last 24 years continues to surprise me. Paradise Lost returns with melodies that deeply resonate in your mind and soul and refuse to leave. A very strong album in an already impressive catalogue of a great and very important band. And this looks like Ascension to me!

Ascension Tracklist

1. Serpent On The Cross
2. Tyrants Serenade
3. Salvation
4. Silence Like The Grave
5. Lay A Wreath Upon The World
6. Diluvium
7. Savage Days
8. Sirens
9. Deceivers
10. The Precipice
11. This Stark Town
12. A Life Unknown

9/10 

Review by Rozi Kakrida 

Η μουσική τους έχει μια μοναδική ατμόσφαιρα, έχει εκρηκτική ενέργεια και γοητευτικά μελωδικά μονοπάτια συνδυασμένα με ένα σύγχρονο τρόπο που τους κάνει να ξεχωρίζουν και να είναι αναγνωρίσιμοι. Το νέο τους άλμπουμ ενσωματώνει όλα τα στοιχεία που δίνουν την ταυτότητα του συγκροτήματος. Πιασάρικα riff, ογκοδέστατα τύμπανα, σπαρακτικά φωνητικά και στοιχειωτικές μελωδίες. Όταν ακούσεις έστω και μια φορά Orbit Culture δεν παίζει να τους μπερδέψεις με κανένα άλλο συγκρότημα. Ομολογώ ότι εκτιμώ το σύνολο της δισκογραφίας τους ακόμη και τα πιο εμπορικά περάσματα που έκαναν στο Descent αλλά αυτό το άλμπουμ, το Death Above Life που κυκλοφορεί στις 3 Οκτωβρίου από τη Century Media έρχεται για να τους καθιερώσει. Μακάρι κάποια στιγμή να μπορέσουμε να τους δούμε ζωντανά και στη χώρα μας.

Ήδη από τα βίντεο που έχουν βγει στη δημοσιότητα η ανταπόκριση είναι πολύ θετική και το σύνολο του άλμπουμ απλά εμπλουτίζει και μεγαλώνει την καλή αυτή εντύπωση. Για μένα είναι σίγουρα με τις καλύτερες κυκλοφορίες του 2025. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα και είμαι σίγουρη ότι δεν θα βγει από το player σας για πολύ καιρό.

«Το άλμπουμ αντιπροσωπεύει την αλλαγή, μια νέα αρχή», λέει ο κιθαρίστας, τραγουδιστής και συνθέτης Niklas Karlsson. «Προκαλεί πολλά θετικά και αρνητικά συναισθήματα, αλλά είναι μια μεγάλη αλλαγή προς το καλύτερο. Είναι σαν μια αναγέννηση». Περισσότερα στην συνέντευξη που μας παραχώρησε ο Niklas σύντομα στο metalradio.gr

Tracklist

1. Inferna
2. Bloodhound
3. Inside The Waves
4. The Tales Of War
5. Hydra
6. Nerve
7. Death Above Life
8. The Storm
9. Neural Collapse
10. The Path I Walk

Rate: 9,5/10

Review by Hellena Mihailidou

English Version Below

ORBIT CULTURE is the next big thing on the scene. You might say that’s a bold statement, and I’ll tell you that I don’t write lightly because I always try to be very conservative in what I write so that I can be as honest and sincere as possible with you, who are reading these lines and every line I have ever written or will ever write. It is a band that has worked hard to gain recognition, and it took them many years and, from what it seems, they needed to be seen in a positive light for people to start embracing them.

Their music has a unique atmosphere, explosive energy, and captivating melodies combined in a modern way that makes them stand out and be recognizable. Their new album incorporates all the elements that give the band its identity. Catchy riffs, powerful drums, heart-wrenching vocals, and haunting melodies. Once you hear ORBIT CULTURE even once, there’s no mistaking them for any other band. I admit that I appreciate their entire discography, even their more commercial passages on Descent, but this album, Death Above Life, released on October 3 by Century Media, is set to establish them. I hope that someday we will be able to see them live in our country.

The response to the videos that have been released is already very positive, and the album as a whole simply enriches and enhances this good impression. For me, it is definitely one of the best releases of 2025. I highly recommend it and I am sure it will be on repeat on your player for a long time.

“The album represents change, a new beginning,” says guitarist, singer, and composer Niklas Karlsson. “It evokes many positive and negative emotions, but it’s a big change for the better. It’s like a rebirth.” More in the interview Niklas gave us, coming soon to metalradio.gr.

Rate: 9,5/10

Review by Hellena Mihailidou

Θα μου επιτρέψετε να ξεκινήσω λέγοντας για  ακόμα μία φορά πως ο Will Ramos είναι ολόκληρη η σημασία της έκφρασης “the gift that keeps on giving”. Είναι ένας από τους πιο ευέλικτους και τεχνικά ικανότερους τραγουδιστές του extreme metal αυτή τη στιγμή (και ό,τι καλύτερο μπορούσε να συμβεί στους Lorna Shore). Το φωνητικό του εύρος είναι αδιανόητο, από τα χαμηλότερα γρυλίσματα που μοιάζουν να αναδύονται από τον πυρήνα της γης και τα νιώθεις στον σφυγμό σου, μέχρι τα πιο υψηλά φωνητικά του που θα μπορούσαν να συντρίψουν ό,τι διαπερνάνε. Κι όλα αυτά αγγίζοντας αδυσώπητα τα συναισθήματα του και κατ’ επέκταση και τα δικά μας.  

Από άποψη δομής το I Feel The Everblack Festering Within Me είναι στρωτό, δυναμικό και κατά μεγάλο ποσοστό καθηλωτικό. Είναι ένα άλμπουμ χωρίς κενά αλλά ακούγοντάς το αρχικά υπήρχαν λίγες στιγμές που ένιωθα πως κάποια μουσικά μέρη, κυρίως συμφωνικά, είναι εκεί απλά ως fillers; Ή για να το εκφράσω καλύτερα, απλά θα τα ήθελα λίγο πιο πλούσια; Δεν ήμουν ακριβώς σίγουρη, αλλά με λίγες ακόμα ακροάσεις ένιωσα πως τελικά όλα ήταν εκεί που έπρεπε, με κάθε πέρασμα να εξυπηρετεί το γενικότερο σκοπό του τραγουδιού.

Ο ρυθμός του άλμπουμ είναι άψογα διαχειρισμένος, με τις πιο έντονες στιγμές να ισορροπούνται από ατμοσφαιρικά ιντερλούδια που σου επιτρέπουν να πάρεις μια ανάσα πριν από το επόμενο blast-ίδι. Δεν είναι τόσο αδυσώπητα ωμό όσο το Pain Remains, το βρήκα λίγο πιο μελωδικό και κινηματογραφικό, και εξίσου ικανό να σε ταξιδέψει στις μοναδικές συναισθηματικές κοιλάδες των Lorna Shore, με την απομόνωση, τον εσωτερικό αγώνα και την αναζήτηση νοήματος σε έναν όλο και πιο χαοτικό κόσμο να είναι τα θέματα του album. 

Ερμηνευτικά  και εκτελεστικά είναι μάλλον όλοι ντοπαρισμένοι στην μπάντα αυτή. Τα τύμπανα και το μπάσο, ως συνήθως επιτίθενται στις αισθήσεις σου, προκαλώντας σου αυτή την γνώριμη πλέον αίσθηση κλειστοφοβίας. Οι κιθάρες χορεύουν στους τυπικούς αιματοβαμμένους ρυθμούς του deathcore αλλά και τους πιο κλασικούς μελωδικούς metal ρυθμούς. Οι πολυρυθμίες των Lorna Shore είναι απλά το κάτι άλλο και σε γενικές γραμμές θεωρώ πως το album αυτό αναδεικνύει μια μπάντα στο απόλυτο αποκορύφωμα των τεχνικών δυνατοτήτων της. 

Οι Lorna Shore με το I Feel The Everblack Festering Within Me  σίγουρα σπρώχνουν κάποια από τα όρια τους χωρίς όμως να ξεφεύγουν και πάρα πολύ από την γνωστή μεν, άκρως επιτυχέμενη δε, μουσική συνταγή των τελευταίων τριών κυκλοφοριών τους. Σίγουρα θα μπορούσαν να σπρώξουν τα όρια τους λίγο παραπάνω αλλά την δεδομένη στιγμή ίσως και να μην έχει και πολλή σημασία. Με το τελευταίο τους πόνημα και για ακόμα μία φορά, οι Lorna Shore καταφέρνουν να δώσουν συναισθηματικό βάθος, πολυπλοκότητα και να εκλεπτύνουν ένα είδος της extreme metal που είναι απελπιστικά και εξαντλητικά βαρύ στην ¨παραδοσιακή¨ του μορφή, απελευθερώνοντας τον εαυτό τους από τους περιορισμούς του είδους.

Οι Lorna Shore αποτελούνται αντικειμενικά από μουσικούς παγκόσμιας κλάσης που αποδεικνύουν ότι είναι ικανοί να δημιουργήσουν αψεγάδιαστη, καθηλωτική και συναισθηματικά γεμάτη μουσική, αλλά σίγουρα ανυπομονούμε να δούμε τι μας επιφυλάσσουν για το μέλλον. Προς το παρόν, αλλά και για άμεσο μέλλον, σίγουρα θα συνεχίσουν να είναι η αφρόκρεμα όχι μόνο της deathcore, αλλά και της extreme metal μουσικής σκηνής. 

I Feel The Everblack Festering Within Me  tracklist:

1. Prison of Flesh
2. Oblivion
3. In Darkness
4. Unbreakable
5. Glenwood
6. Lionheart
7. Death Can Take
8. War Machine
9. A Nameless Hymn
10. Forevermore

8/10

Review by Rozi Kakrida

English version below

My first encounter with Lorna Shore was in 2021 after the release of their EP And I Return to Nothingness. Until then, I had almost no contact with this subgenre of extreme metal music simply because it never clicked with me. Since that release, Lorna Shore has been on an unstoppable upward trajectory, with Pain Remains (2022) putting them in the corridors of deathcore royalty. I Feel The Everblack Festering Within Me is Lorna Shore’s fifth studio album, scheduled for release on September 12 by Century Media, and here I will try to give you a very small taste of it just before its official release.

Allow me to begin by saying once again that Will Ramos is the very embodiment of the expression “the gift that keeps on giving.” He is one of the most versatile and technically skilled vocalists in extreme metal right now (and the best thing that could happen to Lorna Shore). His vocal range is unimaginable, from the lowest growls that seem to emerge from the core of the earth and make your pulse race, to his highest vocals that could crush anything they pierce. And all this while relentlessly reaching for his emotions and, by extension, ours.

In terms of structure, I Feel The Everblack Festering Within Me is solid, dynamic, and largely captivating. It is an album without gaps, but while listening to it for the first few times there were a few moments when I felt that some musical parts, mainly symphonic, were just there as fillers? Or to put it better, I just wanted them to be a little richer? I’m not exactly sure, but after a few more spins, I felt that everything was finally where it should be, with each passage serving the overall purpose of the song.

The pace of the album is flawlessly managed, with the most intense moments balanced by atmospheric interludes that allow you to catch your breath before the next blast-assault. It’s not as relentlessly raw as Pain Remains, I found it a little more melodic and cinematic, but equally capable of drawing you to the unique emotional valleys of Lorna Shore, with isolation, inner struggle, and the search for meaning in an increasingly chaotic world being the themes of the album. 

In terms of performance, well everyone in this band seems to be on a creativity hype. The drums and bass, as usual, assault your senses, giving you that familiar feeling of claustrophobia. The guitars dance to the typical blood-soaked rhythms of deathcore, but also to more classic melodic metal rhythms. Lorna Shore’s polyrhythmic patterns are simply something else, and in general, I think this album showcases a band at the absolute pinnacle of its abilities. 

With I Feel The Everblack Festering Within Me, Lorna Shore definitely push some of their boundaries without straying too far from their familiar and highly successful formula of their last three releases. They could certainly push their boundaries a little further, but at this point, it may not matter much. With their latest work, Lorna Shore once again manages to provide emotional depth and complexity, refining a genre of extreme metal that is typically hopelessly and exhaustingly heavy in its “traditional” form, freeing themselves from the constraints of the genre.

Lorna Shore is objectively comprised of world-class musicians who have proven themselves capable of creating flawless, captivating, and emotionally resonant music, and we are certainly looking forward to seeing what they have in store for us in the future. For now and and for the foreseeable future, they will certainly continue to be the cream of the crop not only of deathcore, but also of the extreme metal music scene.

I Feel The Everblack Festering Within Me  tracklist:

1. Prison of Flesh
2. Oblivion
3. In Darkness
4. Unbreakable
5. Glenwood
6. Lionheart
7. Death Can Take
8. War Machine
9. A Nameless Hymn
10. Forevermore

8/10

Review by Rozi Kakrida

Στις 12 Σεπτεμβρίου 2025 επιστρέφουν με το δεύτερο άλμπουμ τους Artificial Imprisonment. Με την εξάπλωση της τεχνητής νοημοσύνης και την κουβέντα που έχει ξεκινήσει γύρω από αυτή η θεματική είναι απόλυτα επίκαιρή και εγείρει προβληματισμούς. Η κοινωνικές ανησυχίες άλλωστε ήταν πάντα στο επίκεντρο των θεματικών που άγγιζαν οι DREAMLORD. Το Artificial Imprisonment έρχεται ως μια φυσική εξέλιξη του ντεμπούτου άλμπουμ των DREAMLORD και η μπάντα φαίνεται να έχει δουλέψει αρκετά πάνω σε πολλά επίπεδα. Τόσο στην παραγωγή όσο και παικτικά όλοι τους φαίνεται να έχουν ρίξει σοβαρή δουλειά για να εξελίξουν τον ήχο τους και να παρουσιάσουν ένα αποτέλεσμα πολύ καλοπαιγμένο, συμπαγές και δυναμικό. Η παραγωγή είναι σίγουρα πιο καλοδουλεμένη από το πρώτο άλμπουμ και οι ίδιοι οι παίκτες φαίνεται να έχουν δώσει αγάπη και μεράκι.

Οι κιθάρες έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο και είναι καλοδουλεμένες, με σόλο που σου μένουν στο μυαλό, χωρίς περιττές «φλυαρίες». Οι συνθέσεις είναι μεγάλες σε διάρκεια, με μεγάλες εισαγωγές (ίσως περισσότερο από ότι χρειάζεται κατά την άποψη μου) και αυτό τους στερεί δυναμικότητας. Μου θυμίζουν έντονα τα άλμπουμ των METALLICA από το Death Magnetic και μετά που «αργεί» να μπει το κομμάτι, κάτι που εμένα προσωπικά δεν μου αρέσει ούτε στα άλμπουμ των METALLICA, παρόλο που τους αγαπώ. Υπήρξαν σημεία που μου θύμισαν τις βασικές επιρροές του συγκροτήματος – εκτός από METALLICA– SLAYER, MEGADETH και κάποια σημεία που μου έφεραν στο μυαλό τους EXODUS. Ακούγοντας το άλμπουμ στην ολότητά του είναι με ξένισε που στα περισσότερα τραγούδια οι φωνητικές γραμμές είναι παραπλίσιες με αποτέλεσμα να μοιάζουν ακολουθούν το ίδιο μοτίβο.

Ξεχώρισα το Evil Twin, Against Control & No Way Out αλλά σίγουρα με τα ακούσματα θα βρείτε τα δικά σας αγαπημένα. Τις ηχογραφήσεις και την παραγωγή στις κιθάρες και το μπάσο επιμελήθηκε η μπάντα και ο George Kapa. Τα τύμπανα και τα φωνητικά ηχογραφήθηκαν στο Esoteron Music Studio και την παραγωγή έκανε ο Alexi Keito & George Dovolos. Τη μίξη έκανε ο George Kapa και το master o George Bokos στα Grindhouse Studios. Το εξώφυλλο και το artwork επιμελήθηκε ο Vaggelis Petikas. Τις φωτογραφίες τράβηξε ο Thomas Fytsilis, τη μουσική έγραψαν οι Dreamlord και τους στίχους ο Babis, ο Christos και ο Yiannis.

Συνολικά θεωρώ ότι το Artificial Imprisonment είναι ένα βήμα μπροστά για την εξέλιξη του συγκροτήματος και θεωρώ ότι το μόνο που λείπει για να βγάλει η μπάντα ένα δίσκο φωτιά είναι να ξεπεράσει τον εφηβικό της εαυτό κάνοντας ένα αυστηρό editing στις συνθέσεις ώστε να είναι πιο άμεσες και εύστοχες. Κυκλοφορεί ανεξάρτητα στις 12 Σεπτεμβρίου 2025.

Tracklist

1. Artificial Imprisonment
2. Kill The Serpent
3. No Room For The Dead
4. Against Control
5. Global Decay
6. Evil Twin
7. No Way Out
8. This War Of Mine

 8/10

Review by Hellena Mihailidou

 English Version Below

DREAMLORD is one of the beloved bands of the Greek metal scene that started out in the Zografou neighborhood with deep thrash roots and a rather raw attitude. On their first album, Disciples Of War, released in 2019, they introduced themselves to the public and received quite positive reviews. For those unfamiliar with their sound, we could give a rough idea of their style by saying that they are influenced by METALLICA, SLAYER, MEGADETH, TESTAMENT, and, as they sound in 2025, EXODUS.

On September 12, 2025, they return with their second album, Artificial Imprisonment. With the spread of artificial intelligence and the conversation that has begun around this topic, it is absolutely timely and raises concerns. Social concerns have always been at the center of the themes addressed by DREAMLORD. Artificial Imprisonment comes as a natural evolution of DREAMLORD‘s debut album, and the band seems to have worked hard on many levels. Both in terms of production and playing, they all seem to have put in a lot of hard work to develop their sound and present a well-played, compact, and dynamic result. The production is definitely more polished than on the first album, and the musicians themselves seem to have put a lot of love and passion into it.

The guitars play a leading role and are well crafted, with solos that stick in your mind, without unnecessary “chatter.” The compositions are long, with long introductions (perhaps more than necessary, in my opinion), which detracts from their power. They strongly remind me of METALLICA‘s albums from Death Magnetic onwards, where it takes a while for the song to get going, something I personally don’t like even in METALLICA‘s albums, even though I love them. There were moments that reminded me of the band’s main influences – apart from METALLICA – SLAYER, MEGADETH, and some moments that brought EXODUS to mind. Listening to the album as a whole, I was surprised that in most songs the vocal lines are similar, so that the seem to follow the same pattern.

I particularly enjoyed Evil Twin, Against Control, and No Way Out, but I am confident that you will find your own favorites as you listen. The band and George Kapa handled the recording and production of the guitars and bass. The drums and vocals were recorded at Esoteron Music Studio and produced by Alexi Keito & George Dovolos. The mixing was done by George Kapa and the mastering by George Bokos at Grindhouse Studios. The cover and artwork were done by Vaggelis Petikas. The photos were taken by Thomas Fytsilis, the music was written by Dreamlord, and the lyrics by Babis, Christos, and Yiannis.

Overall, I think Artificial Imprisonment is a step forward for the band’s development, and I believe that the only thing missing for the band to release a killer album is to overcome their adolescent selves by rigorously editing their compositions to make them more direct and to the point. It will be released independently on September 12, 2025.

Tracklist

1. Artificial Imprisonment
2. Kill The Serpent
3. No Room For The Dead
4. Against Control
5. Global Decay
6. Evil Twin
7. No Way Out
8. This War Of Mine

 8/10

Review by Hellena Mihailidou

Η αλήθεια είναι πως οι προσδοκίες του τελευταίου τους ομότιτλου δίσκου ήταν τεράστιες. Οι γνώμες πολλές, άλλες αποθεοτικές, άλλες συγκρατημένες. Για εμένα στο νέο τους εγχείρημα κυριαρχεί μια βασική ερώτηση, μάλλον περισσότερο με “οπτική γωνία” μοιάζει και έχει δύο μεριές. Είσαι νοσταλγικός ακροατής ή ακροατής του σήμερα, που ακολούθησε τους HELLOWEEN σε όλη τους την διαδρομή μέχρι εδώ; Πολλά εξαρτώνται από αυτό, πολλά είναι πιθανόν να τα χάσεις ή να επισκιαστούν ανάλογα με την απάντηση σου.

Το Giants & Monsters είναι σε αρκετά μεγάλο βαθμό αδερφάκι του προκατόχου του, ξεκάθαρα στον τρόπο που είναι δομημένο και στημένο. Έχει κοινή δυναμική ως προς την θέση και την σκεπτική των συνθέσεων με μία αρκετά ξεκάθαρη διαφορά που γίνεται αντιληπτή από το πρώτο κιόλας άκουσμα. Είναι ένας δίσκος που βρίθει ποικιλίας ηχητικά, αρκετά πιο πλούσιος συνθετικά τόσο σε θέμα ανάπτυξης όσο και σε θέμα περιόδων της μπάντας.Και το στίγμα αυτή την φορά του αγαπημένου μου Kai Hansen και των GAMMA RAY είναι μεγαλύτερο κατά πολύ, πολύ όμως. Παρά ταύτα, εγώ θα πω και το προσωπικό μου παράπονο, για ακόμα μια φορά μου λείπει η παρουσία του Derris, όχι τόσο συνθετικά όσο σαν ουσιαστική παρουσία. Θα αντάλλαζα πάρα πολύ εύκολα το μεγαλύτερο μέρος των μερών του Kiske προκειμένου να έχω περισσότερο τον Andy. Είναι και αυτό μέρος της παραπάνω ερώτησης που έθεσα.

Στα πρακτικά λοιπόν, ο δεύτερος δίσκος της μεγάλης ένωσης χρειάζεται ακούσματα, πολλά όμως. Έχει πάρα πολλά πράγματα να ανακαλύψεις, φοβερά κρυμμένα διαμάντια σε σημεία και μεσαία μέρη κομματιών που ίσως εκ πρώτης φαίνονται πιθανών μέτρια ή χλιαρά, είναι μέχρι να στα σκάσουν σε βάθος χρόνου και επανάληψης. Γιατί όπως ανέφερα και πιο πάνω, αν το Helloween ήταν ένα album αγάπης για την πρώτη περίοδο του συγκροτήματος, το Giants & Monsters είναι το επόμενο βήμα με ξεκάθαρα πιο διευρυμένη παλέτα. Η εκκίνηση και μόνο με το “Giants On The Run” το κάνει ξεκάθαρο αυτό. Ίδιας αισθητικής με το αντίστοιχο του προηγούμενου δίσκο, σαφέστατα πιο πολύπλοκο. Έχει riff-αρες, αδιαπραγμάτευτα, αλλά αν κάτι το κάνει μαγικό είναι οι τόσες εναλλαγές του, οι στροφές του, το μεσαίο του σημείο, το ανθεμικό του φωνητικό σημείο, ένδοξο μπάσιμο αν με ρωτάτε. Τα “Saviour Of The World” και “A Little Is A Little To Much” είναι κλασικές ευδιαθετες στιγμές HELLOWEEN, πιασάρικες, με το τελευταίο εκ των 2 να χάνει στα σημεία από το αντίστοιχο του προηγούμενου δίσκου, ασώψετε την refren-αρα του “Best Time”. Να σταθούμε ένα τσικ παραπάνω στο “We Can Be Gods”, Hansen βλέπεις. Η πρώτη στιγμή που σε αιχμαλωτίζει μετά το ξεκίνημα, λίγο η κάποια ανατολίτικη μυρωδιά στο κουπλέ, λίγο το πιο “μαγικό” refrain του, λίγο η κιθαριστική του αρμονία.

Το “Into The Sun” είναι ένα πάρα πολύ όμορφο και ευαίσθητο κομμάτι, όπου το “παράπονο” που εξέφρασα πιο πάνω παίρνει κυριολεκτικά σάρκα και οστά. Ζητώ πραγματικά συγνώμη, από κάθε φίλο, αλλά ο Kiske δυστυχώς δεν μου “προσφέρει” τίποτα απολύτως, πέραν της όποιας νοσταλγίας που λέγαμε στην αρχή, ειδικά στο συγκεκριμένο κομμάτι όπου στα σημεία που ο Derris μονοπολεί το μικρόφωνο είναι αδύνατον να μην ανατριχιάσεις. Το “This Is Tokyo” είναι η απόλυτη έκπληξη του δίσκου καθώς η μεμονωμένη του ακρόαση σαν single σε αφήνει πιθανόν με μέτρια συναισθήματα αλλά η ακρόαση του σαν μέρος του δίσκου, ειδικότερα στην θέση όπου επιλέχτηκε για αυτό, αλλάζει πλήρως και απολύτως την αισθητική του, δίνοντας του τεράστια ώθηση και μία θέση εν τέλη στα δυνατά χαρτιά του συνόλου.  Το δεύτερο single του δίσκου “Universe (Gravity For Hearts)” είναι πραγματικά ένα ταξίδι, όπως πολύ ταιριαστά περιγράφει ο τίτλος του, όμορφες εναλλαγές, περάσματα πλούσια και σκεπτόμενα. Ένα από τα πιο σκαλωτικά κομμάτια του δίσκου, χωρίς απαραίτητα να είναι αυτό που λέμε ένα από τα highlight του, είναι το “Hand Of God”. Δεν γίνεται να μείνεις ακίνητος στην γκρούβα του, στην πιο ρυθμική “disco” αισθητική του και το refrain του όπου είναι αδύνατον να ξεχάσεις. Αν υπάρχει κάποια αδύνατη στιγμή συνολικά, αυτή θα ήταν το “Under The Moonlight” το οποίο είναι απλά συμπαθητικό.

Για το παρακάτω αριστούργημα χρειάζομαι ολόκληρο το άρθρο. Το μεγαλείο του Kai Hansen, το τεράστιο ηχητικό στίγμα των GAMMA RAY που πολλές φορές ήταν πιο HELLOWEEN  και από τους ίδιους, εδώ σε πλήρη δόξα. Πόσο ταιριαστός τίτλος, “Majestic” είπε και το έκανε όντως. Φοβερά riff, πόσο μαγική η συνύπαρξη και των τριών πλέον frontman τους, πόσο εκπληκτικές μελωδίες, το refrain του, ω ρε φίλε αυτό το refrain και η τρομερή ανατολίτικη σφήνα ακριβώς μετά…Μόνο και μόνο για να σε αποτελειώσει το ακουστικό άνοιγμα στα μισά, με τον Kai να μοιράζει ανατριχίλες. Το αντίστοιχο “Skyfall” του δίσκου, χωρίς όμως κατά την ταπεινή μου γνώμη να αγκίζει τέτοια ύψη. Μοναδικό παρά ταύτα, το τέλειο κλείσιμο σε έναν πολύ δυνατό και ποιοτικό δίσκο μιας μπάντας που έχει ουκ ολίγες ένδοξες δισκογραφικές στιγμές στην τόσο μεγάλη της καριέρα και πορεία. Μπορεί περίφανα να προσθέσει και το Giants & Monsters μέσα σε αυτά.

Εν κατακλείδι, αν ανήκεις στην πρώτη κατηγορία ή οπτική, ίσως να μην σε κερδίσει περισσότερο από το ομότιτλο. Αν πάλι του δώσεις τον χρόνο που του χρειάζεται και παρέμεινες φίλος καθ όλη τους την πορεία τότε αυτός είναι ένας δίσκος για εσένα. Αν βέβαια ο κύριος Derris ήταν περισσότερο παρόν ή πιο σωστά, περισσότερο στο επίκεντρο, τότε πολύ πιθανόν να ήταν ακόμα καλύτερο το αποτέλεσμα. Καλά για τα όποια σημεία μας πηγαίνει ο Hansen είναι η απόλυτη χαρά και ευχαρίστηση. Για κάποιο λόγο (καλά για πολύ συγκεκριμένο λόγο αλλά τέλος πάντων) η βαρύτητα έχει δοθεί στον Kiske, τουλάχιστον προς το παρόν.

Giants & Monsters tracklist:

1. Giants On The Run
2. Saviour Of The World
3. A Little Is a Little Too Much
4. We Can Be Gods
5. Into The Sun
6. This Is Tokyo
7. Universe (Gravity For Hearts)
8. Hand Of God
9. Under The Moonlight
10. Majestic

 8,5/10

Review by Constantine Maris

 English Version Below

And here we are, talking about the second album of this awesome “restart,” this admittedly successful third period of our beloved HELLOWEEN. What a commotion there was when the Pumpkins United line-up was announced, what anticipation for their self-titled album a few years ago, what an unforgettable performance at Release Athens Festival, how moving it was to see them all up there together, united. And now the time has come to see if all this was just a spark or if this fire is here to stay and if it will last.

The truth is that expectations for their latest album of the same name were enormous. Opinions varied, some enthusiastic, others more reserved. For me, their new project raises a fundamental question, or rather a “perspective” that has two sides to it. Are you a nostalgic listener or a listener of today, who has followed HELLOWEEN all the way here? Much depends on this, and much may be lost or overshadowed depending on your answer.

Giants & Monsters is pretty much like its predecessor, especially in how it’s put together and arranged. It’s got the same vibe in terms of the song structure and vibe, but there’s a pretty clear difference that you can hear right away. It is an album that is rich in variety in terms of sound, much richer in terms of composition, both in terms of development and in terms of the band’s musical periods. And the influence of my beloved Kai Hansen and GAMMA RAY is much, much greater this time around. Nevertheless, I will express my personal complaint: once again, I miss Derris‘ presence, not so much in terms of composition as in terms of his essential presence. I would very easily trade most of Kiske’s parts in order to have more of Andy. This is also part of the question I asked above.

In practice, then, the second album by this great band needs to be listened to, and listened to a lot. There are so many things to discover, amazing hidden gems in certain parts and middle sections of songs that may seem mediocre or lukewarm at first, but grow on you over time and repeated listening. Because, as I mentioned above, if Helloween was a love letter to the band’s early period, Giants & Monsters is the next step with a clearly broader palette. The opening track alone, “Giants On The Run” makes this clear. It has the same aesthetic as its counterpart on the previous album, but is clearly more complex. It has riffs, uncompromising ones, but what makes it magical are its many changes, its twists and turns, its middle section, its anthemic vocal section, a glorious entry if you ask me. “Saviour Of The World” and “A Little Is A Little Too Much” are classic HELLOWEEN moments, catchy, with the latter losing out to its counterpart on the previous album, forget the chorus of “Best Time” Let’s dwell a little longer on “We Can Be Gods” Hansen, you see. The first moment that captivates you after the start, a little bit of an oriental scent in the verse, a little bit of its more “magical” refrain, a little bit of its guitar harmony.

“Into The Sun” is a very beautiful and sensitive song, where the “complaint” I expressed above literally comes to life. I sincerely apologize to all my friends, but unfortunately Kiske offers me absolutely nothing, apart from the nostalgia we mentioned at the beginning, especially in this particular song where Derris monopolizes the microphone and it is impossible not to get goose bumps. “This Is Tokyo” is the ultimate surprise of the album, as listening to it on its own as a single may leave you with mixed feelings, but listening to it as part of the album, especially in the position where it was chosen for, completely and utterly changes its aesthetic, giving it a huge boost and ultimately a place among the album’s strongest tracks.  The second single from the album, “Universe (Gravity For Hearts)” is truly a journey, as its title aptly describes, with beautiful transitions and rich, thoughtful passages. One of the most memorable tracks on the album, without necessarily being one of its highlights, is “Hand Of God” It’s impossible to remain still to its groove, its more rhythmic “disco” aesthetic, and its unforgettable refrain. If there is a weak moment overall, it would be “Under The Moonlight” which is simply pleasant.

For the following masterpiece, I need the entire article. The greatness of Kai Hansen, the huge sound signature of GAMMA RAY, which was often more HELLOWEEN than HELLOWEEN itself, here in all its glory. What a fitting title, “Majestic” said it all and indeed did it. Awesome riffs, how magical the coexistence of their three frontmen is, how amazing the melodies are, the refrain, oh man, that refrain and the terrible oriental wedge right after… Just to finish you off, the acoustic opening in the middle, with Kai giving you goosebumps. The album’s equivalent of “Skyfall” but in my humble opinion, it doesn’t quite reach those heights. Nevertheless, it is unique, the perfect ending to a very strong and high-quality album by a band that has had many glorious moments in its long career and journey. Giants & Monsters can proudly be added to those.

In conclusion, if you belong to the first category or perspective, you may not enjoy it more than the self-title album. However, if you give it the time it needs and remained a fan throughout, then this is an album for you. Of course, if Mr. Derris had been more present, or more accurately, more at the center, then the result would probably have been even better. Well, wherever Hansen takes the lead, it is absolute joy and pleasure. For some reason (well, for a very specific reason, but anyway), the emphasis has been placed on Kiske, at least for now.

Giants & Monsters tracklist:

1. Giants On The Run
2. Saviour Of The World
3. A Little Is a Little Too Much
4. We Can Be Gods
5. Into The Sun
6. This Is Tokyo
7. Universe (Gravity For Hearts)
8. Hand Of God
9. Under The Moonlight
10. Majestic

 8,5/10

Review by Constantine Maris

Οι NONLINEAR είναι μια νέα μπάντα που δημιουργήθηκε το 2023 και με αυτό το ντεμπούτο τους καταφέρνουν πολύ πετυχημένα να δημιουργήσουν τραγούδια και συνθέσεις που θα συγκινήσουν τον ακροατή όχι μόνο τεχνικά αλλά και συναισθηματικά. Η άρτια τεχνική κατάρτιση και η μεγάλη αφοσίωση και αγάπη για αυτό που κάνουν είναι έκδηλη καθ’ όλη τη διάρκεια της ακρόασης του άλμπουμ. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι το progressive metalcore με τα βαριά djent κουρδίσματα και riffs που τους χαρακτηρίζει διακρίνεται από αμεσότητα και συναισθηματική φόρτιση που συνυπάρχει με την τεχνική πολυπλοκότητα του είδους. Αυτό κάνει το άκουσμα του άλμπουμ μια πολύ ευχάριστη εμπειρία. Η επαναλαμβανόμενη εναλλαγή ανάμεσα στα εντυπωσιακά growl και εύηχα clean φωνητικά και οι ατμοσφαιρικές παρεμβάσεις των πλήκτρων και των μελωδικών κιθαριστικών περασμάτων δίνουν ένα ξεχωριστό χρώμα στις συνθέσεις και διαμορφώνουν την προσωπική μουσική φυσιογνωμία των NONLINEAR που μας αφήνει τις καλύτερες εντυπώσεις.

Ιδιαίτερα πετυχημένη είναι και η ηλεκτρονική παρέμβαση του Vrodex στο Holding On η οποία δίχως υπερβολή δένει όλες τις συνθέσεις μεταξύ τους. Δίνει δηλαδή έναν έντονο ατμοσφαιρικό τόνο στη μέση του άλμπουμ που ενώ από τη μια αποφορτίζει την όλη ένταση από την άλλη σου δημιουργεί μια υπέροχη αίσθηση συνέχειας και προσμονής για το μετά.

Και αυτή η προσμονή για το μετά συνδέεται με την όλη αισθητική του άλμπουμ που έχει να κάνει με την αναζήτηση του φωτός και την ελπίδα όταν όλα γύρω μας δείχνουν σκοτεινά και απροσπέλαστα. Γιατί το The Longing Light είναι ένα φωτεινό άλμπουμ με πολύ συναίσθημα, μελωδία, τεχνική και δύναμη.

Πραγματικά εντυπωσιάστηκα όταν είδα το official music video για το ομότιτλο τραγούδι, The Longing Light, στο κανάλι του συγκροτήματος στο Youtube. Πάρα πολύ καλή δουλειά που αποδίδει άψογα τη δυναμική και το συναίσθημα του κομματιού. Μου άρεσε πολύ και το cover artwork του άλμπουμ που αποπνέει ελπίδα και προοπτική και είναι δουλειά της Ειρήνης Γραμμένου. Η παραγωγή έχει γίνει από τους NONLINEAR ενώ το Mixing και Mastering από τον Gareth Hargreaves.

Αυτό λοιπόν είναι το ντεμπούτο EP των πολλά υποσχόμενων NONLINEAR που σφύζει από νεανικότητα και πάθος. Για τους νεότερους σε ηλικία και εξοικειωμένους με τον σύγχρονο σκληρό ήχο θα είναι σίγουρα ένα πολύ αγαπητό άκουσμα ενώ για εμάς τους μεγαλύτερους, το The Longing Light EP, είναι ένα λαμπερό κομμάτι από το σήμερα και το αύριο της μουσικής που αγαπήσαμε, αγαπάμε και θα αγαπάμε.

The Longing Light, Tracklist:

1. Awakening

2. Monochrome Chamber

3. Reflections

4. Holding On

5. The Longing Light

6. Daydreaming

8.5/10

Review by Kaos Alexander

Οι BEHEMOTH επέστρεψαν πιο δυνατοί από ποτέ. Ο ήχος που διαμόρφωσαν στο The Shit Ov God τους τοποθετεί αυτοδίκαια ανάμεσα στις ηγετικές δυνάμεις του σύγχρονου ακραίου ήχου. Το άλμπουμ χαρακτηρίζεται από έντονη θεατρικότητα, επικό και συνθετικό μεγαλείο, στιχουργική ευθύτητα και άσβεστο πάθος. Οι συμφωνικές στιγμές δίνουν ακόμα μεγαλύτερο βάθος και επιβλητικότητα στην ακραία φορτισμένη ατμόσφαιρα ενώ δε μπορούν να περάσουν απαρατήρητα τα drums του Inferno που καλπάζουν ξέφρενα και ανυπότακτα σε κολασμένους ρυθμούς. Ο Nergal δείχνει πιο αποφασισμένος από ποτέ να αποδομήσει κάθε μορφή οργανωμένης θεόσταλτης μεσιτείας και οι ερμηνείες του είναι συγκλονιστικές. Ο δίσκος απελευθερώνει τρομερή ενέργεια. Τα ζοφερά ηχοχρώματα, οι απόκοσμες χορωδιακές προσθήκες και η στιχουργική ποιητική ωμότητα φωτογραφίζουν μια κοσμική αντίληψη και μια πνευματική διάσταση μέσα στην οποία δεν χωράει η ηττοπάθεια και η παθητικότητα.

Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 9 Μαΐου του 2025 από την Nuclear Blast Records. Της παραγωγής του άλμπουμ ηγήθηκε ο απαράμιλλος Jens Bogren των Fascination Street Studios ο οποίος κράτησε αλώβητο το χάος και την αγριότητα που κυριαρχεί στον ήχο του συγκροτήματος. Τα guest οπερατικά φωνητικά στα The Shit Ov God και Avgvr (The Dread Vvltvre) καθώς και ο συνταρακτικός, τραγικός μονόλογος στο τέλος του To Drown The Svn In Wine ανήκουν στην Ανδρονίκη Σκουλά. Η ηχογράφηση τους ολοκληρώθηκε με το μαγικό άγγιγμα του Φώτη Benardo πίσω από το engineering, στα Devasoundz Studios.

Το The shit Ov God είναι ο θρίαμβος της ατομικότητας πάνω στις συλλογικές απάτες και αυταπάτες. Η εξιδανίκευση της χειραγώγησης δεν έχει θέση εδώ. Αντίθετα η ελεύθερη βούληση και η ατομική αναζήτηση μέσα σε έναν κόσμο όχι αγγελικά πλασμένο εξυψώνονται. Όσο για τον τίτλο του άλμπουμ πιστεύω να συμφωνείτε ότι είναι καθαρά ειρωνικός και στοχευμένος. Οι BEHEMOTH δεν είναι μηδενιστές ούτε αυτοκαταστροφικοί αλλά εμβαθύνουν στην έννοια της θεϊκότητας έτσι όπως αυτοί την αντιλαμβάνονται. Συγκλονιστικό άλμπουμ. Από τις πιο σπουδαίες κυκλοφορίες των BEHEMOTH και ένα από τα πιο αγαπημένα μου άλμπουμ γενικότερα.

The shit Ov God, Tracklist:

1. The Shadow Elite

2. Sowing Salt

3. The Shit Ov God

4. Lvciferaeon

5. To Drown The Svn In Wine

6. Nomen Barbarvm

7. O, Venvs Come!

8. Avgvr (The Dread Vvltvre)

9.5/10

Review by Kaos Alexander

Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 02 Μαΐου του 2025 από την Lifeforce Records σε παραγωγή και μείξη Φώτη Benardo στα Devasoundz Studios και mastering Johann Meyer στο Silver Cord Studio. Σχεδόν ενάμιση μήνα μετά, σήμερα που γράφεται τούτο εδώ το άρθρο, οι HERTA έχουν δίχως υπερβολή κάνει αισθητή την παρουσία τους στην εγχώρια και όχι μόνο μουσική σκηνή. Θα έχετε παρατηρήσει ότι τα τρία singles του άλμπουμ που έχουν δημοσιευθεί στο επίσημο κανάλι της Lifeforce Records στο Youtube παρουσιάζουν ήδη αρκετές χιλιάδες views παρά το σύντομο χρονικό διάστημα που έχει μεσολαβήσει από την κυκλοφορία τους.

Η αποδοχή που διακρίνει την τολμηρή προσπάθεια των HERTA σε έναν απαιτητικό και διόλου εύπεπτο χώρο σαν αυτόν του progressive groove metal, έγκειται κατά την άποψη μου, στην πολύ δυνατή ατμόσφαιρα που φτιάχνουν στις συνθέσεις τους. H αποκλιμάκωση που επιτυγχάνεται με τα χορωδιακά σημεία και τα κιθαριστικά ατμοσφαιρικά περάσματα δίνει φοβερό ενδιαφέρον στο άκουσμα του άλμπουμ. Το παραπάνω μοτίβο γίνεται ιδιαίτερα εμφανές από τη δεύτερη σύνθεση Eyes of Sorrow και συνεχίζεται και κλιμακώνεται μέχρι και το τελευταίο τραγούδι My Demise. Αυτό δίνει στους HERTA ένα καθαρά δικό τους αξιοζήλευτο προσωπικό στυλ παρά τις εμφανείς επιρροές από μεγάλα ονόματα του χώρου που τους χαρακτηρίζουν. Με απλά λόγια οι HERTA έφτιαξαν ένα άλμπουμ που παρά τις αλλεπάλληλες εναλλαγές στους ρυθμούς του, στα riffs του, στις μελωδίες και στα refrain του, όχι μόνο δε σε αφήνει να χαθείς αλλά σε ταξιδεύει σε κόσμους που δεν έχεις ξαναδεί.

Αν και δεν είμαι ιδιαίτερα fan του Progressive ήχου έτσι όπως αυτός διαμορφώθηκε και εξελίχθηκε μέσα στις δεκαετίες, βλέποντας την πρόσφατη συνέντευξη των HERTA στην Έλενα Μιχαηλίδου και το MetalRadio και ουσιαστικά γνωρίζοντας έτσι την μπάντα, μπήκα στον πειρασμό να ακούσω το Crossing the Illusion. Τα συναισθήματα που ξύπνησαν μέσα μου ήταν πολύ δυνατά και ως ένα βαθμό πρωτόγνωρα. Η πρώτη του ακρόαση μου κέντρισε έντονα το ενδιαφέρον να το ξανακούσω και να προσπαθήσω να μπω ακόμα βαθύτερα στο ζοφερό του κόσμο. Έτσι άρχισε να ξεδιπλώνεται μπροστά μου ένα μουσικό στερέωμα ήχων, εικόνων και σκέψεων. Με εντυπωσίασαν τα extreme φωνητικά με τις αναζωογονητικές εναλλαγές τους ανάμεσα σε aggressive και clean ύφος, τα υψηλής τεχνικής drums, τα ευρηματικά κιθαριστικά riffs και μελωδίες και παράλληλα ο δεμένος, αριστοτεχνικός ήχος με το χαρακτηριστικό μεταλλικό του groove βουτηγμένο μέσα σε αχανείς, μαγικές, δραματικές και σκοτεινές ατμόσφαιρες που μόνο οι HERTA μπόρεσαν να φτιάξουν και γι’ αυτό είναι αποκλειστικά δικές τους.

H συμμετοχή του Σάκη Τόλη στο Monolith δένει υπέροχα με την ερμηνεία του Κωνσταντίνου Τόγκα και με το μυσταγωγικό και απόκρυφο ύφος του τραγουδιού. Αντίστοιχα, εξίσου ταιριαστή είναι και η συμμετοχή του Γιώργου Προκοπίου από τους Poem και Mother Of Millions στην πιο λυρική και αιθέρια στιγμή του άλμπουμ, το River to the Abyss. Το ποιητικό στοιχείο κυριαρχεί σε όλο το άλμπουμ μετατρέποντας το σε ένα μουσικό φιλοσοφικό ταξίδι στις σκιές και στο μυστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης και αφήνοντας στον ακροατή άφθονο χώρο για εσωτερική αναζήτηση, στοχασμό και υποκειμενική προσέγγιση.

Η όλη προσπάθεια των HERTA διακρίνεται από μεγάλη ωριμότητα και επαγγελματισμό. Tο Crossing the Illusion είναι μια πολύ αξιόλογη και προσεγμένη κυκλοφορία. Όσοι έχετε αποκτήσει το βινύλιο ή το Cd θα διαπιστώσατε πόσο καλή δουλειά έχει γίνει. To αινιγματικό εξώφυλλο είναι δουλειά του Μάνθου Στεργίου. Οι HERTA αναφέρουν στο official site τους, hertaband.com, για το cover art του Crossing the Illusion: «Το εξώφυλλο αποτυπώνει την επική, απόκοσμη ατμόσφαιρα του άλμπουμ – μονολιθικά πρόσωπα που αναδύονται από το κενό, τα λαμπερά μάτια τους διαπερνούν την ψευδαίσθηση. »

Crossing the Illusion, Tracklist:

1. Control

2. Eyes of Sorrow

3. Monolith

4. Labyrinth

5. River to the Abyss

6. The Path

7. Incarnations

8. The Snake devours the Wolf

9. Beyond the Dead you see Light

10. My Demise

9/10

Review by Kaos Alexander

Ο ήχος των GRIM LOVE είναι ένα δυνατό κοκτέιλ με δόσεις από σύγχρονο metalcore και κάποια στοιχεία εναλλακτικού σκληρού ήχου. Θραύση κάνουν οι γκρούβες του και τα σαρωτικά riffs του ενώ τα ρεφρέν του ισορροπούν υποδειγματικά ανάμεσα στη μελωδία και την οργή. Και λέω υποδειγματικά, γιατί στον σύγχρονο metalcore ήχο λίγα συγκροτήματα καταφέρνουν να πετύχουν αυτήν την ισορροπία χωρίς να αλλοιωθεί το τελικό δυναμικό συναίσθημα που θέλουν να δώσουν στον ακροατή.  

Αν ακούσετε το άλμπουμ πιθανότατα να νοιώσετε την έκπληξη που ένοιωσα και εγώ όταν το άκουσα για πρώτη φορά. Ίσως να μπείτε στον πειρασμό να το ξανακούσετε και να το ξανακούσετε. Αν αναλογιστείτε ότι οι GRIM LOVE είναι μια νέα ελληνική μπάντα και αυτό που ακούτε είναι ξεκάθαρα ένα εκρηκτικό μείγμα σύγχρονου metal ήχου που όχι απλά προσεγγίζει αλλά στέκεται στα επίπεδα μεγάλων συγκροτημάτων του χώρου, τότε ίσως συμφωνήσετε με αρκετούς από εμάς που τολμούμε να χαρακτηρίζουμε τους GRIM LOVE έκπληξη της χρονιάς.

Με τον Dean Hadjichristou (Parkway Drive, Protest the Hero κ.α.) πίσω από την παραγωγή και με τόσο καλοφτιαγμένα και πλούσια σε σύγχρονες επιρροές και ιδέες τραγούδια, οι GRIM LOVE ήταν αναμενόμενο να εντυπωσιάσουν. Είναι όμως η φωνή του τραγουδιστή τους που μας άφησε αρχικά άφωνους. Φοβερές ερμηνείες με συναίσθημα στο κόκκινο και ένα εκρηκτικό φάσμα μουσικών επιδράσεων βαθειά ριζωμένο μέσα τους. Οι άνεμοι που πνέουν στη σχεδόν μισής ώρας διάρκεια του Mataroa είναι σαρωτικοί και δε σε αφήνουν λεπτό να ξενερώσεις. Αυτό άλλωστε αρμόζει σε ένα metalcore άλμπουμ που θέλει να σε κρατήσει όρθιο και δυνατό απέναντι στα προσωπικά σου αδιέξοδα και στο χάος των καιρών.

Αν με ρωτούσες τί θα άλλαζες σε μια τόσο νέα μπάντα όσο οι GRIM LOVE, θα σου έλεγα, τίποτα. Απολύτως τίποτα. Η αίσθηση πληρότητας και τα δυνατά συναισθήματα που μου αφήνει το Mataroa κάθε φορά που το ακούω με κάνει να σκέφτομαι με ανυπομονησία μόνο ένα πράγμα. Την επόμενη δισκογραφική δουλειά τους. Πιστεύω ότι το μέλλον τους ανήκει. Όσοι τους έχετε δει και live σίγουρα καταλαβαίνετε τί εννοώ.

Mataroa, Tracklist:

1. The Shameless
2. Sail Away
3. Safe and Sound
4. Revival
5. Hate Unfolds
6. Wasted Youth
7. Blood Thread

9.5/10

Review by Kaos Alexander

Αν κάνετε το λάθος και δείτε το υπέροχο εξώφυλλο του UNATØNED, που μοιάζει να είναι συνέχεια του εξώφυλλου του προηγούμενου πολύ πετυχημένου άλμπουμ τους ØF KINGDØM AND CRØWN, και περιμένετε να ακούσετε κάτι αντίστοιχο ή παρεμφερές με τον ήχο του ØF KINGDØM AND CRØWN, θα απογοητευτείτε. Για την ακρίβεια, όσο και αν ψάξετε στην πλούσια και πολύ αξιόλογη δισκογραφία των MACHINE HEAD, δεν πρόκειται να βρείτε κάποιο άλμπουμ που να σας θυμίζει, ούτε στο ελάχιστο, αυτό που θα ακούσετε στο UNATØNED. Αυτό βέβαια σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να σας αποθαρρύνει ως προς την ακρόαση του άλμπουμ. Γιατί φανταστείτε πόσο προβλέψιμο και ίσως για κάποιους από εσάς, ανιαρό, θα ήταν να ακούγατε μια νέα δουλειά από το αγαπημένο σας συγκρότημα που θα θύμιζε μια από τις δέκα προηγούμενες του δουλειές. Θα μου πείτε τώρα, αυτό δεν είναι κακό. Ιδιαίτερα όταν μιλάμε για ένα συγκρότημα σαν τους MACHINE HEAD. Σίγουρα δεν είναι. Όμως, μετά από τριάντα χρόνια πετυχημένης δισκογραφικής πορείας, η απόφαση να φτιάξεις ένα άλμπουμ που δεν θυμίζει σε τίποτα τα προηγούμενα μπορεί να κριθεί, αν μη τι άλλο, γενναία. Και χρησιμοποιώ τη λέξη γενναία γιατί σίγουρα πρέπει να έχεις μεγάλη αυτοπεποίθηση για να πιστέψεις ότι θα τα καταφέρεις.

Οι MACHINE HEAD, πολύ ορθά κατά την ταπεινή μου γνώμη, προχωρούν στο UNATØNED μπροστά κοιτάζοντας ελάχιστα πίσω. Τόσο όσο πρέπει. Και γιατί το κάνουν αυτό; Πολύ απλά, γιατί μπορούν.

Το UNATØNED είναι ένα άλμπουμ εμπνευσμένο από την τελευταία λέξη του σύγχρονου metal ήχου. Δεν σας κρύβω ότι στο πρώτο του άκουσμα μου φάνηκε πολύ παράξενο για MACHINE HEAD άλμπουμ. Από το δεύτερο όμως άκουσμα και μετά άρχισα πραγματικά να το απολαμβάνω. Λατρεύω τα άλμπουμ που τα ακούω και ο χρόνος κυλάει σαν νερό. Και το UNATØNED είναι σίγουρα ένα από αυτά. Οι γκρούβες του, τα blast beats του, τα riffs του και οι εκρηκτικές ερμηνείες του Robb Flynn είναι δεμένα στις φόρμες και τη φιλοσοφία του σύγχρονου metal ήχου. Με διάρκεια γύρω στα τριάμισι λεπτά το κάθε κομμάτι (εκτός από το Bleeding Me Dry που είναι γύρω στα πεντέμισι λεπτά) και με δομή σύνθεσης τέτοια που θέλει να σε διασκεδάσει χωρίς να σε κουράσει, το UNATØNED, ιδιαίτερα αν είσαι νέος σε ηλικία, μπορεί και να γίνει το soundtrack του φετινού σου καλοκαιριού. Αν πάλι είσαι μεγαλύτερος και πέτυχες τους MACHINE HEAD στο σπουδαίο ξεκίνημα τους ή στις μετέπειτα φοβερές κυκλοφορίες τους, δεν έχεις παρά να κρίνεις αυτό που ακούς. Γιατί μπορεί να σου αρέσει, μπορεί και όχι.

Η προσωπική μου άποψη, και πάντοτε κρίνοντας από το πόσο με έλκει ένα άλμπουμ να το ακούσω ξανά και ξανά, είναι ότι το UNATØNED είναι σίγουρα ένα τολμηρό βήμα για ένα τόσο καταξιωμένο συγκρότημα όπως οι MACHINE HEAD, σε μονοπάτια που δεν είχαν βαδίσει πριν. Είναι όμως φορές σαν αυτή που ακούγοντας ένα άλμπουμ νοιώθω τον δυνατό αέρα της ανανέωσης και την αύρα της ζωντάνιας και της αλλαγής να με αγκαλιάζει τόσο σφιχτά, που αυτό από μόνο του, είναι λόγος να το αγαπήσω.

UNATØNED, Tracklist:

1. Landscape Øf Thørns
2. Atømic Revelatiøns
3. Unbøund
4. Øutsider
5. Nøt Løng Før This Wørld
6. These Scars Wøn’t Define Us
7. Dustmaker
8. Bønescraper
9. Addicted Tø Pain
10. Bleeding Me Dry
11. Shards Øf Shattered Dreams
12. Scørn

8/10

Review by Kaos Alexander

English Version Below

It’s rare that a band with almost thirty years of successful recordings decides to make an album that literally doesn’t resemble anything of their previous releases. And to be more specific, UNATØNED differs from every previous work of MACHINE HEAD in terms of the philosophy of composition, in terms of the length of the tracks and in terms of the musical direction the band decides to follow in the wider field of metal sound.

If you make the mistake of looking at the beautiful cover of UNATØNED, which seems to be a continuation of the cover of their previous very successful album ØF KINGDØM AND CRØWN, and expect to hear something similar or similar to the sound of ØF KINGDØM AND CRØWN, you will be disappointed. In fact, no matter how much you search through MACHINE HEAD’s rich and very remarkable discography, you will not find any album that reminds you, not in the least, of what you will hear on UNATØØNED. This, of course, should in no way discourage you from listening to the album. Because imagine how predictable and maybe for some of you, boring, it would be to listen to a new work from your favourite band that would remind you of one of their ten previous works. You’ll tell me now, that’s not a bad thing. Especially when we are talking about a band like MACHINE HEAD. It certainly isn’t. But, after thirty years of a successful recording career, the decision to make an album that doesn’t resemble anything of the previous ones can be considered, if anything, brave. And I use the word brave because you certainly have to be very confident to believe that you can do it.

MACHINE HEAD, very rightly in my humble opinion, move forward in UNATØNED, looking back a little. As much as they should. And why do they do this? Quite simply, because they can.

UNATØNED is an album inspired by the latest in modern metal sound. I won’t hide from you that on first listen it seemed very strange for a MACHINE HEAD album. But from the second listen onward I really started to enjoy it. I love albums that I listen to and time flows like water. And UNATØNED is definitely one of them. Its grooves, its blast beats, its riffs and Robb Flynn’s explosive performances are tied to the forms and philosophy of the modern metal sound. With a duration of around three and a half minutes per track (except for Bleeding Me Dry which is around five and a half minutes) and with a compositional structure that wants to entertain you without tiring you, UNATØNED, especially if you are young in age, can be the soundtrack of your summer this year. If you’re older and caught MACHINE HEAD in their great beginning or their later great releases, you have no choice but to judge what you’re listening to. Because you might like it, you might not.

My personal opinion, and always judging by how much I’m drawn to listen to an album over and over again, is that UNATØNED is definitely a bold step for such an established band like MACHINE HEAD, in paths they hadn’t walked before. But it’s times like this when listening to an album that I feel the strong air of renewal and the aura of vitality and change embrace me so tightly, that that in itself is reason to love it.

Η τραγικότητα και η δραματικότητα στις συνθέσεις του Children of Eve σε συνδυασμό με τις συγκλονιστικές ερμηνείες του Ευθύμη Καραδήμα συνθέτουν ένα μουσικό τοπίο οργής, άρνησης και αντίστασης απέναντι σε οτιδήποτε παθητικό και δόλιο. Δίχως υπερβολή, ακούγοντας το άλμπουμ, έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να νιώθει σαν να βρίσκεται μέσα σε συναυλιακή αρένα και όχι σε σπίτι. Στα drums του Φώτη Benardo χτυπάει η καρδιά των NIGHTFALL με το δεινό τους σφυροκόπημα και υπό την σκέπη της απαράμιλλα επικοδραματικής ερμηνείας του Ευθύμη Καραδήμα οδηγούν την κιθάρα του Κώστα Kυριακόπουλου και το μπάσο της Βασιλικής Μπιζά σε ένα ηχητικό παραλήρημα, που αλώνει κάθε άβατο.

Πριν ξεκινήσετε να ακούτε το άλμπουμ δυναμώστε πολύ την ένταση του ήχου. Η εισαγωγή- μονόλογος του εναρκτήριου I Hate, που μοιάζει να έχει ξεπηδήσει μέσα από αρχαία ελληνική τραγωδία, πρέπει να ακουστεί δυνατά. Το συναίσθημα που γεννάται είναι διαπεραστικό και φέρνει ρίγη. Ο δραματικός αυτός γυναικείος μονόλογος της Πηνελόπης Αναστασοπούλου απoτελείται από πιθανόν τέσσερις προτάσεις, που είναι στην ουσία οι τίτλοι των τραγουδιών με τη σειρά που εμφανίζονται στο άλμπουμ. ”I hate The Cannibal Lurking Inside my head. Seeking revenge For the expelled ones. The traders of anathema. With outlandish desire to disobey The makhaira of the deceiver Christian svengali.”  Στα παραπάνω λόγια συνοψίζεται με απόλυτη ακρίβεια και λεπτομέρεια το νόημα ολόκληρου του άλμπουμ. Καί ὁ νοῶν νοήτω.

Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 2 Μαΐου του 2025 από τη Season of Mist και ηχογραφήθηκε στην Αθήνα στα Devasoundz Studios. Την παραγωγή ανέλαβαν ο Ευθύμης Καραδήμας και ο Φώτης Benardo με τη βοήθεια του κιθαρίστα των InnerWish, Θύμιου Κρίκου. Το Mixing & Mastering έγινε από τον Jacob Hansen στα Hansen Studios, στο Ribe, στη Δανία. Ο πίνακας ζωγραφικής, που κοσμεί το εξώφυλλο του άλμπουμ και αντικατοπτρίζει με πολύ παραστατικό τρόπο τον δραματικό του τόνο, είναι δημιούργημα του φημισμένου Eliran Kantor γνωστού από τα έργα του σε εξώφυλλα των Testament, Soulfly, Kreator, My Dying Bride, Helloween και άλλων metal συγκροτημάτων.

Οι NIGHTFALL συνεχίζουν και σε αυτό το άλμπουμ τους να καταπιάνονται με πολύ ευαίσθητα και νευραλγικά πεδία της ανθρώπινης ύπαρξης και κοινωνίας. Ένα από αυτά τα πεδία είναι και η θρησκευτική πίστη. Και εάν το εντυπωσιακό At Night We Prey με την εκτενή αναφορά του στον αόρατο και τόσο ύπουλο εχθρό της ψυχικής διαταραχής και της κατάθλιψης έφερε στο δικό μου μυαλό τη φράση του J.R.R. Tolkien: “Let him not vow to walk in the dark, who has not seen the nightfall.”, το Children of Eve φέρνει στη δική μου σκέψη την επιγραφή που είναι χαραγμένη στα Λατινικά στον τάφο του Ελβετού ψυχίατρου Karl Jung: “VOCATUS ATQUE NON VOCATUS DEUS ADERIT”. Γιατί στην πρόσφατη συνέντευξη που έδωσαν οι NIGHTFALL στο Metal Radio και την Έλενα Μιχαηλίδου ξεκαθάρισαν ότι δεν αντιτίθενται στην ανάγκη του ατόμου να πιστεύει, να φιλοσοφεί και να αναζητά. Αντιτίθενται στην εκμετάλλευση αυτής της ανάγκης από οργανωμένα θρησκευτικά συστήματα για εξυπηρέτηση αλλότριων σκοπών. Επιπλέον αντιτίθενται  στη φίμωση της καλλιτεχνικής ελευθερίας στο βωμό της θρησκευτικής ορθότητας και σε σειρά άλλων ανάλογων ζητημάτων. Αξίζει νομίζω εδώ να αναφέρουμε ότι έχουμε την τύχη να ζούμε σε εκείνο το κομμάτι του πλανήτη που μπορούν να ακούγονται ανοιχτά φωνές σαν αυτή των NIGHTFALL. Γιατί στον ελεύθερο κόσμο η τέχνη μπορεί και πρέπει να εκφράζεται ελεύθερα.

Children of Eve, Tracklist:

1. I Hate
2. The Cannibal
3. Lurking
4. Inside My Head
5. Seeking Revenge
6. For the Expelled Ones
7. The Traders of Anathema
8. With Outlandish Desire to Disobey
9. The Makhaira of the Deceiver
10. Christian Svengali

9/10

Review by Kaos Alexander

English Version Below

I won’t hide from you that when I saw, five years ago on the Season of Mist YouTube page, the impressive live reissue of Ishtar from the distant Athenian Echoes with the lineup of the then reunited NIGHTFALL, I felt, like maybe many of you, that something very big had been reborn. Fotis Benardo’s collaboration with NIGHTFALL, which began with 2021’s impressive At Night We Prey, was to be the beginning of a great new era for the already established band. And here comes now Children of Eve not only to confirm the above reflection but to shape a musical reality that is hard to find its equal. I am one of those who firmly believe that the right chemistry between people is responsible for all kinds of collective achievements. And the chemistry in Children of Eve’s NIGHTFALL unleashes their musical talent, inspiration and creativity to the fullest extent.

The tragedy and drama in Children of Eve’s compositions combined with the shocking performances of Efthimis Karadimas compose a musical landscape of rage, denial and resistance against anything passive and deceitful. Without exaggeration, listening to the album, I found myself many times feeling as if I was in a concert arena and not at home. The heart of NIGHTFALL beats in the drums of Fotis Benardo’s drum kit with their dreadful pounding and under the cover of Efthimis Karadimas’ unparalleled epic dramatic interpretation they lead Kostas Kyriakopoulos‘ guitar and Vasiliki Biza’s bass in a sonic delirium, which smears every sanctuary.

The album was released on May 2, 2025 under Season of Mist and was recorded in Athens at Devasoundz Studios, produced by Efthimis Karadimas and Fotis Benardo with the help of InnerWish guitarist Thymios Krikos. Mixing & Mastering was done by Jacob Hansen at Hansen Studios, Ribe, Denmark. The painting, which adorns the album cover and reflects its dramatic tone in a very descriptive way, is the creation of the renowned Eliran Kantor known for his work on the covers of Testament, Soulfly, Kreator, My Dying Bride, Helloween and other metal bands.

NIGHTFALL continues in this album to deal with very sensitive and nerve-wracking fields of human existence and society. One of these fields is religious faith. And if the impressive At Night We Prey with its extensive reference to the invisible and so insidious enemy of mental disorder and depression brought to my mind the phrase of J.R.R. Tolkien: “Let him not vow to walk in the dark, who has not seen the nightfall.” Because in the recent interview that NIGHTFALL gave to MetalRadio and Elena Mihailidou, they made it clear that they are not opposed to the individual’s need to believe, to philosophize and to seek. They oppose the exploitation of this need by organized religious systems to serve alien purposes. They further oppose the silencing of artistic freedom on the altar of religious correctness and a host of other similar issues. I think it is worth mentioning here that we are lucky enough to live in that part of the planet where voices like NIGHTFALL’s can be heard openly. Because in the free world art can and should be expressed freely.

Το Rise είναι ένα καλοφτιαγμένο άλμπουμ και συνάμα μια κατάθεση ψυχής από την εξαμελή μπάντα από την Αθήνα. Συνθέσεις όλο ζωντάνια και ενθουσιασμό. Με έκδηλες επιρροές από τα μεγάλα ονόματα του κλασσικού heavy και power metal που σμίλευσαν και διαμόρφωσαν τον ήχο που έμελε να γίνει το soundtrack της ζωής μας.

Η προσεγμένη παραγωγή από τον David Prudent και τους WILDFIRE στο Made in Hell studio είναι από τα μεγάλα συν του άλμπουμ γιατί εγκλωβίζει με πολύ όμορφο τρόπο το παραδοσιακό, διαχρονικό metal feeling μέσα στις εννιά συνθέσεις του Rise.

Στο Rise οι WILDFIRE φτιάχνουν το δικό τους ξεχωριστό ήχο. ‘Έναν ήχο που κρύβει σύγχρονη ζωντάνια και νεανική ενέργεια παρά τις παραδοσιακές metal καταβολές του. Με riffs και solos που δίνουν στα τραγούδια αξιοζήλευτους δυναμικούς χρωματισμούς. Με ολοζώντανα φωνητικά που δίνουν στις συνθέσεις τον παλμό και τη ψυχή που τους αρμόζει. Με μπάσο που δένει τον ήχο σαν γροθιά. Με drums που κυριολεκτικά καλπάζουν. Ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο όμως στη διαμόρφωση και ολοκλήρωση του ήχου των WILDFIRE παίζουν τα πλήκτρα αφού χρωματίζουν υπέροχα τις συνθέσεις δίνοντας τους ξεχωριστό ύφος και κάποιες φορές έναν ιδιαίτερο μελωδικό τόνο που γοητεύει.

Όσοι έχετε ακούσει το άλμπουμ θα διαπιστώσατε πόση αμεσότητα, πάθος και συναίσθημα κρύβει ο ήχος του και ο στίχος του. Το Rise ξεκινάει με μια πολύ όμορφη instrumental σύνθεση, το Leap of Faith, και συνεχίζει με το ομότιτλο τραγούδι του άλμπουμ που σε προτρέπει να κάνεις στη ζωή σου αυτό που θέλεις πραγματικά. Μέσα στα τραγούδια αυτής της πρώτης δισκογραφικής δουλειάς των WILDFIRE κρύβονται σκέψεις, εικόνες και μνήμες που μιλούν στον καθένα ξεχωριστά. Οι έρωτες που ζωντανεύουν και χάνονται μέσα στην νύχτα, στο Nights. Οι θαλασσοπόροι εξερευνητές και το ταξίδι τους στο άγνωστο, στο Navigators. Το σύστημα και εμείς εγκλωβισμένοι μέσα του, στο Inside The Box. Μια προτροπή στον καθένα μας να προχωρήσουμε μπροστά, στο Breaking Point. Εμείς και ο άλλος μας εαυτός, στο Mirror’s Edge. Μακριά και πέρα από εδώ, στην Κόλαση, μέσα σε μια εντυπωσιακή ατμόσφαιρα, στο Far and Beyond (In Hell). Το άλμπουμ κλίνει με το bonus track, Night With A Witch που είναι επανηχογράφηση του τραγουδιού που υπάρχει το EP “Wildfire” του 2021.

Για την προώθηση του άλμπουμ έχουν κυκλοφορήσει δύο official video clips στο κανάλι του συγκροτήματος στο Youtube. To πρώτο αφορά το τραγούδι Inside The Box και το επιμελήθηκε ο Bob Katsionis και το δεύτερο αφορά το τραγούδι Nights και γυρίστηκε κατά τη διάρκεια της ζωντανής παρουσίασης του άλμπουμ στο Temple Athens στις 22 Μαρτίου του 2025.

Οι WILDFIRE αγαπούν πολύ αυτό που κάνουν, γι’ αυτό και το κάνουν τόσο καλά. Κάπως έτσι άλλωστε αρχίζουν να γίνονται πραγματικότητα τα μεγαλύτερα μας όνειρα.

Rise, Τracklist:

01 Leap of Faith

02 Rise

03 Nights

04 Navigators

05 Inside the Box

06 Breaking Point

07 Mirror’s Edge

08 Far and Beyond (In Hell)

09 Night With A Witch (bonus track – reissue 2023)

8/10

Review by Kaos Alexander

Η ηχογράφηση έγινε στο Red House Music Studio από τον Nick Grey ενώ το μοντάζ στα τύμπανα ανέλαβε ο Δευκαλίων Δήμος. Η εξαιρετική παραγωγή/μίξη έγινε από τον Steve Lado στο SL Studio και το υπέροχο artwork ανήκει στην Νάσια Στυλίδου (Decomposition). Αυτό που όμως μένει να δούμε είναι αν οι ORIA έχτισαν επάνω στο πολύ δυνατό θεμέλιο που δημιούργησαν το 2020 και πόσο τελικά πίεσαν τα μουσικά τους όρια. 

Το This Future Wants Us Dead είναι ένα εννοιολογικό άλμπουμ που εξελίσσεται σε ένα δυστοπικό μέλλον, που δεν φαντάζει και τόσο μακρινό, αφού οι ORIA αγγίζουν θέματα περιβαλλοντικής καταστροφής, τεχνολογικής κυριαρχίας και κοινωνικής απομόνωσης, τα οποία έχουν σπρώξει την ανθρωπότητα στο χείλος της κατάρρευσης.  

Με φωνητικά που ισορροπούν πολύ έξυπνα μεταξύ clean and harsh και μέσω αδυσώπητων riffs, περίπλοκων ρυθμών και κατατρεπτικών/μελαγχολικών μελωδιών, οι ORIA ζωγραφίζουν ένα σκοτεινό, επιθετικό και ενοχλητικά οικείο τοπίο και μας κάνουν κομμάτι  μιας ανυποχώρητης διαδικασίας κοινωνικής και προσωπικής αναζήτησης. Βαδίζοντας μέσα στο σκοτάδι της καταστροφής και με μόνο φως την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, η ανθρώπινη ψυχή πρωταγωνιστεί σε έναν αγώνα αντοχής, αναδημιουργίας  και διεκδίκησης του μέλλοντος. 

Οι ORIA έχουν καταφέρει να κάνουν  το This Future Wants Us Dead τόσο κινηματογραφικό που ζωντανεύει μπροστά σου ακούγοντάς το. Εξωκοσμικά στοιχεία και ψυχροί, ρομποτικοί ρυθμοί δημιουργούν ανά στιγμές μία αποστειρωμένη μουσική ατμόσφαιρα που σου θυμίζει το βαρύ κενό μετά την καταστροφή…αυτό το εσωτερικό μούδιασμα  που φαντάζει σαν το πρώτο σου  πρωινό ξύπνημα σ’ έναν μετα-αποκαλυπτικό κόσμο.  

Η άψογη ισορροπία μεταξύ της εκλεπτυσμένης πολυπλοκότητας και ευαισθησίας των  progressive στοιχείων και της ωμής βαρύτητας των groove στοιχείων του άλμπουμ, κάνουν την ήδη εύθραυστη ισορροπία μεταξύ κατάρρευσης και επιβίωσης ακόμα πιο ζωτικής σημασίας, υπενθυμίζοντάς μας την ανθεκτικότητα και την δύναμή μας και διατηρώντας την ζεστή ηλιαχτίδα ελπίδας ζωντανή. 

Οργισμένο, μελαγχολικό, κινηματογραφικό, βαθιά εσωστρεφές και πάρα πολύ ευαίσθητο. Μουσική που προκαλεί και εμπνέει. Με το This Future Wants Us Dead οι ORIA μας αποδεικνύουν για ακόμα μια φορά πως τα όρια υπάρχουν για να τα πιέζουμε. Με υψηλό επίπεδο μουσικότητας, αψεγάδιαστες εκτελέσεις και απαράμιλλη στιχουργική, οι ORIA αφήνουν και πάλι το καταπληκτικό μουσικό τους στίγμα και καθιερώνονται πλέον σταθερά ως ένα από τα πιο δυνατά και ταλαντούχα ανερχόμενα σχήματα της metal μουσικής σκηνής. 

Αν αφεθείς στο This Future Wants Us Dead  θα δεις πως δεν είναι μόνο ένα ταξίδι στην εύθραυστη πραγματικότητα της ανθρωπότητας αλλά κι ένα σκληρό αλλά ταυτόχρονα συναισθηματικά ευάλωτο soundtrack μέσα στο προσωπικό σου αέναο ταξίδι προς την αυτογνωσία, την λύτρωση και την αναδημιουργία. Τόσο σκοτεινό μα τόσο φωτεινό. Άφησε το να σε παρασύρει.

This Future Wants Us Dead  tracklist: 

1. Metamorphocene: The New from the Shell of the Old 
2. Pirates, Parrots and Parasites 
3. Clouds of Anatta 
4. Guided by the Hand of G.O.D.S. 
5. Chthonic Uprising 
6. From Wastelands to Vile Hands 
7. Terragenics 
8. The Islandead 
9. Tantalia 
10. Slow Down, Take a Breath and Bury the World that Was

9/10  

Review by Rozi Kakrida 

English version below 

ORIA first appeared in the metal music scene with their strong debut album Sublimation(s), in 2020. Few months ago they announced their signing to Theogonia Records and their long-anticipated sophomore album, This Future Wants Us Dead, which will be released on April 25th in CD digipack and digital format.

The recording was done at Red House Music Studio by Nick Grey while the drums were edited by Deucalion Dimos. The excellent production/mixing was done by Steve Lado at SL Studio and the wonderful artwork is by Nasia Stylidou (Decomposition). But what remains to be seen is whether ORIA built on the very strong foundation they created in 2020 and how much they actually pushed their musical limits. 

This Future Wants Us Dead, is a conceptual album set in a dystopian future that doesn’t seem so far away, as ORIA touch on issues of environmental destruction, technological domination and social isolation that have pushed humanity to the brink of collapse. 

With vocals that very intelligently fluctuate between clean and harsh and through relentless riffs, complex rhythms and devastating/melancholic melodies, ORIA paint a dark, aggressive and disturbingly familiar landscape and make us part of an unyielding process of social and personal search. Marching through the darkness of destruction and with only the hope for a better future as the only light, the human soul takes the lead in a struggle to endure, recreate and reclaim the future. 

ORIA have managed to make This Future Wants Us Dead so cinematic that it comes to life in front of you listening to it. Out of this world elements and cold, robotic rhythms create a sterile musical atmosphere that reminds you of the heavy soul void after the disaster…that internal numbness, exactly how you would imaging your first morning wake-up in a post-apocalyptic world. 

The flawless balance between the sophisticated complexity and sensitivity of the progressive elements and the raw heaviness of the album’s groove elements make the already fragile balance between collapse and survival even more vital, reminding us of our resilience and strength whilst keeping the warm sunshine of hope alive. 

Angry, melancholic, cinematic, deeply introverted and very sensitive. Music that challenges and inspires. With This Future Wants Us Dead, ORIA prove once again that boundaries are there to be pushed. With a high level of musicianship, flawless performances and unparalleled lyricism, ORIA once again leave their amazing musical mark and are now firmly established as one of the strongest and most talented up-and-coming acts in the metal music scene. 

If you let go when listening to This Future Wants Us Dead you will find that it is not only a journey into the fragile reality of humanity but also a harsh yet emotionally vulnerable soundtrack into your personal perpetual journey towards self-awareness, redemption and re-creation. So dark but so bright. Let it carry you away.

This Future Wants Us Dead  tracklist: 

1. Metamorphocene: The New from the Shell of the Old 
2. Pirates, Parrots and Parasites 
3. Clouds of Anatta 
4. Guided by the Hand of G.O.D.S. 
5. Chthonic Uprising 
6. From Wastelands to Vile Hands 
7. Terragenics 
8. The Islandead 
9. Tantalia 
10. Slow Down, Take a Breath and Bury the World that Was

9/10  

Review by Rozi Kakrida 

Facebook:   / oriabandofficial  

Instagram:   / oria.band  

Youtube:    / @oriaband  

Apple Music:   / oria  

Facebook :   / theogoniarecords  

Instagram :   / theogoniarecords  

Σίγουρα δεν είμαι εγώ αυτός που θα σας πει ποιοι είναι οι Benediction. Οι περισσότεροι από εσάς θα ξέρετε. Και αν δε ξέρετε, νομίζω, ότι καλό θα ήταν να τους ανακαλύπτατε. Αν σας αρέσει ο ακραίος metal ήχος, ίσως οι Benediction να γίνουν ένα από τα αγαπημένα σας συγκροτήματα.

Το Scriptures του 2020 ήταν ένα πολύ καλό άλμπουμ. Η επιστροφή του Dave Ingram στη φωνή των  Benediction  σε αυτό το άλμπουμ πυροδότησε ένα εκκριτικό μείγμα Death Metal  κόλασης, που συνεχίζεται με ακόμα μεγαλύτερη ένταση στο Ravage of Empires, που κυκλοφόρησε στις 4 του Απρίλη του 2025 από την Nuclear Blast Records.

Ένδεκα τραγούδια δυναμίτες που συντρίβουν οτιδήποτε συμβατικό στο πέρασμα τους. Αμάσητο Death Metal με φονικές κιθάρες, καταστροφικά riffs και drums που σπέρνουν τον όλεθρο. Ο στίχος είναι χαοτικός και για να είμαι ειλικρινής όχι του γούστου μου, όμως θα ήταν ψέμα αν έλεγα, ότι δεν κουμπώνει τέλεια με τον ισοπεδωτικό ήχο  που χαρακτηρίζει τούτο εδώ το άλμπουμ. Εννοείται σε τέτοια ακούσματα δεν μας περισσεύει χρόνος για φιλοσοφίες, προβληματισμούς και άλλα τέτοια. Εδώ γίνεται μάχη. Και ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Από το εναρκτήριο λάκτισμα του A Carrion Harvest μέχρι την τελειωτική βολή  του ομότιτλου Ravage of Empires το μακελειό δε σταματά ούτε δευτερόλεπτο. Και για να είμαι ειλικρινής, πιστεύω ότι έτσι πρέπει να είναι το Death Metal που φέρει το όνομα των Benediction. Αδυσώπητο και χωρίς οίκτο.

Εννοείται ότι δε θα σας περιγράψω τα τραγούδια γιατί όπως όλοι γνωρίζουμε εν έτη 2025 ο καθένας μπορεί να βρει το official streaming της κάθε νέας κυκλοφορίας και να ακούσει με τα ίδια του τα αυτιά αυτό για το οποίο εγώ γράφω. Να το ακούσει και να αποφασίσει, αν του αρέσει ή όχι. Γιατί περί ορέξεως ουδείς λόγος. Και συν τοις άλλοις, you have to trust yourself like nobody else σε θέματα μουσικού γούστου, που λέει και ο λαός.

Αυτό όμως που οφείλω να σας πω είναι ότι κατά το προσωπικό μου γούστο τέτοια άλμπουμ τα ακούς και εύχεσαι να μην τελειώσουν. Και όταν τελειώσουν, θα πατήσεις το play και θα ξεκινήσουν ξανά ή θα σηκωθείς από εκεί που κάθεσαι και θα βάλεις τη βελόνα στο δίσκο για να τον ξανακούσεις, μέχρι να τον λιώσεις.

Ravage of Empires, Tracklist:

1 – A Carrion Harvest
2 – Beyond The Veil (Of The Grey Mare)
3 – Genesis Chamber
4 – Deviant Spine
5 – Engine Of War
6 – The Finality Of Perpetuation
7 – Crawling Over Corpses
8 – In The Dread Of The Night
9 – Drought Of Mercy
10 – Psychosister
11 – Ravage Of Empires

9/10

Review by Kaos Alexander

Before I start writing anything about Ravage of Empires, I have to warn you that I don’t belong to the hard core of Death Metal fans. To be honest my very favorite bands belong to the Black genre, not Death. Benediction along with some other Death Metal bands are an exception.
I’m certainly not the one to tell you who Benediction is. Most of you will know. And if you don’t know, I think, it would be a good thing to discover them. If you like extreme metal sound, Benediction might become one of your favorite bands.

2020’s Scriptures was a very good album. The return of Dave Ingram on Benediction’s vocals on that album sparked a secretive mix of Death Metal hell, which continues with even more intensity on Ravage of Empires, released on April 4, 2025 by Nuclear Blast Records.

Eleven songs of dynamite that crush anything conventional in their path. Unapologetic Death Metal with killer guitars, devastating riffs and drums that wreak havoc. The lyrics are chaotic and to be honest not to my taste, but I would be lying if I said, that it doesn’t fit perfectly with the flattening sound that characterizes this album. It goes without saying that in such sounds we don’t have time for philosophies, reflections and other things like that.

There is a battle going on here. And may he who saves himself be saved. From the opening kick of A Carrion Harvest to the final shot of the title track Ravage of Empires the carnage doesn’t stop for a second. And to be honest, I think that’s what the Death Metal that bears the Benediction name should be like. Unrelenting and without mercy.

Of course I won’t describe the songs because as we all know in 2025 everyone can find the official streaming of every new release and listen with their own ears to what I’m writing about. To listen to it and decide if he likes it or not. Because there is no question of appetite. And on top of that, you have to trust yourself like nobody else in matters of musical taste, as the saying goes.

But what I have to tell you is that in my personal taste you listen to such albums and wish they would never end. And when they are over, you press play and they start again, or you get up from where you’re sitting and stick the needle in the record and listen to it again until you melt it down.

Ravage of Empires, Tracklist:

1 – A Carrion Harvest
2 – Beyond The Veil (Of The Grey Mare)
3 – Genesis Chamber
4 – Deviant Spine
5 – Engine Of War
6 – The Finality Of Perpetuation
7 – Crawling Over Corpses
8 – In The Dread Of The Night
9 – Drought Of Mercy
10 – Psychosister
11 – Ravage Of Empires

9/10

Review by Kaos Alexander

Δεν μιλάμε για μια απλή εξέλιξη του ήχου των EPICA, αλλά για μια αναγέννηση του μέσα από τις ρίζες του, με φοβερά πετυχημένο αποτέλεσμα. Πρόκειται για ένα εκπληκτικό άλμπουμ με έντεκα συνθέσεις που δεν χορταίνεις να ακούς. Τρομερά ξεκούραστο άκουσμα με έντονη συναισθηματική φόρτιση και υποδειγματική ενορχήστρωση και παραγωγή. Χωρίς συνθετική φλυαρία αλλά με αξιοζήλευτο συνθετικό βάθος. Οι συνθέσεις θα αγγίξουν όχι μόνο τους οπαδούς του συμφωνικού metal, αλλά όλους όσους αγαπάνε τη μουσική, τη μελωδία και το όνειρο.

Οι EPICA με το Aspiral δεν ακολουθούν την πολύ πετυχημένη συνταγή των προηγούμενων άλμπουμ τους. Αλλάζουν τη φιλοσοφία στη σύνθεση και την πολυπλοκότητα του ήχου τους και ουσιαστικά προσαρμόζουν τις όποιες prog τάσεις τους χαρακτηρίζουν, στην κατεύθυνση του λυρισμού, της αμεσότητας και του συναισθήματος. Διατηρούν την ορχήστρα και την χορωδία που είναι η ψυχή τους και φτιάχνουν τραγούδια που όλα μαζί και το κάθε ένα ξεχωριστά μπορούν να κατακτήσουν και τον πιο αμύητο στο metal (πόσο μάλλον στο symphonic metal) ακροατή.

Η επιλογή του τίτλου του άλμπουμ είναι ενδεικτική της παραπάνω νέας φιλοσοφίας στον ήχο του συγκροτήματος. Ο τίτλος Aspiral είναι εμπνευσμένος από το ομώνυμο χάλκινο γλυπτό του 1965 του Πολωνού γλύπτη και ζωγράφου Stanisław Szukalski. Το χάλκινο αγαλματίδιο με τη γυμνή κοπέλα, που αναδύεται μέσα από τη γεμάτη λεπτομέρεια και συμβολισμό βάση του και απλώνει τα χέρια της προς το ουράνιο άπειρο, αποτελεί καλλιτεχνική απεικόνιση του τρίπτυχου “Spire – Aspire – Inspire”. Στην ανακοίνωση για την επικείμενη κυκλοφορία του άλμπουμ μέσω της επίσημης σελίδας της δισκογραφικής εταιρίας Nuclear Blast Records, έγινε γνωστό ότι το έργο αυτό του Stanisław Szukalski αντιπροσωπεύει την ανανέωση και την έμπνευση – λέξεις κλειδιά- που προσδιορίζουν τους EPICA του 2025.

Το εντυπωσιακό εξώφυλλο του άλμπουμ είναι δουλειά του βραβευμένου εικαστικού και γλύπτη Hedi Xandt γνωστού από τις συνεργασίες του με τους Rammstein, τους Ghost και τους Parkway Drive. Όπως θα παρατηρήσατε είναι η πρώτη φορά που δεν εμφανίζεται το όνομα των EPICA και ο τίτλος του άλμπουμ στο εξώφυλλο. Ο Hedi Xandt έχει πει στην

επίσημη σελίδα του στο instragram για το συγκεκριμένο εξώφυλλο, μεταξύ άλλων, ότι: “Όπως η μουσική των EPICA χτίζει κόσμους μέσα σε κόσμους έτσι και αυτό το έργο τέχνης δεν είναι απλώς ένα εξώφυλλο, αλλά μια πύλη — ένας ψίθυρος από το απέραντο άγνωστο, που μας καλεί μπροστά”.

Οι ένδεκα συνθέσεις του Aspiral είναι ένα πολύ προσεκτικά φτιαγμένο μείγμα σκληρού ήχου, αιθέριων φωνητικών, συνοδευτικών brutal φωνητικών, ορχήστρας, χορωδίας και φιλοσοφικής αναζήτησης. Σχετικά με την ιδέα του Mark Jansen για τη συνέχιση της A New Age Dawns saga και σε αυτό εδώ το άλμπουμ, (θυμίζουμε ότι τα τρία πρώτα μέρη της πρωτοεμφανίστηκαν στο άλμπουμ Consign to Oblivion του 2005 και συνεχίστηκε στο άλμπουμ Design Your Universe του 2009 με τα τρία επόμενα μέρη της ) η Simone Simons σε μια πρόσφατη συνέντευξη της, δήλωσε: “Ουσιαστικά με λίγα λόγια απλά καταλήγουμε στο ότι, βρισκόμαστε στο τέλος της αλλαγής στη συνείδησή μας όπου πρέπει όλοι να βρεθούμε μαζί σε αυτόν τον χαοτικό κόσμο για να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τα πράγματα προς το καλύτερο.”

Σε έναν Κόσμο, που βρίσκεται ίσως στην πιο κρίσιμη καμπή της μεταπολεμικής του Ιστορίας, οι Ολλανδοί EPICA παραδίδουν ένα ξεχωριστό album συμφωνικού metal, γεμάτο τέχνη, ελπίδα, φιλοσοφία, προοπτική και πρόκληση. Όπως αναγράφεται στο inlay του πρώτου δίσκου από το διπλό βινύλιο του Aspiral:

“SEEDS WE SOW WILL NEED

ALL OF OUR LOVE TO GROW

TO REACH NEW HIGHTS

AND GUIDE BELOW”

Aspiral, Tracklist:

01. Cross the Divide

02. Arcana

03. Darkness Dies in Light (A New Age Dawns, Part VII)

04. Obsidian Heart

05. Fight to Survive – The Overview Effect

06. Metanoia (A New Age Dawns, Part VIII)

07. T.I.M.E.

08. Apparition

09. Eye of the Storm

10. The Grand Saga of Existence (A New Age Dawns, Part IX)

11. Aspiral

9/10

Review by Kaos Alexander

EPICA return with their ninth album, which will be released on April 11th via Nuclear Blast Records. Joost van den Broek remains firmly behind the sound production, while the band’s line-up is the same as on their previous album, Omega, from 2021. The album is titled Aspiral and in every respect it’s a decisive step forward for the much-loved Dutchmen.

We’re not talking about a mere evolution of EPICA’s sound, but a rebirth of it from its roots, with a tremendously successful result. This is an amazing album with eleven compositions that you can’t get enough of listening to. Terribly relaxing listening with a strong emotional charge and exemplary instrumentation and production. Without compositional chatter but with enviable compositional depth. The compositions will touch not only the fans of symphonic metal, but all those who love music, melody and dream.

EPICA with Aspiral don’t follow the very successful recipe of their previous albums. They change the philosophy in the composition and complexity of their sound and essentially adapt any prog tendencies that characterize them, in the direction of lyricism, immediacy and emotion. They keep the orchestra and choir that is their soul and make songs that all together and each one individually can conquer even the most uninitiated metal (let alone symphonic metal) listener.

The choice of the album’s title is indicative of the above new philosophy in the band’s sound. The title Aspiral is inspired by the 1965 bronze sculpture of the same name by Polish sculptor and painter Stanisław Szukalski. The bronze statuette of a naked girl, emerging from its detailed and symbolic base and extending her arms towards the celestial infinite, is an artistic representation of the triptych “Spire – Aspire – Inspire”. In the announcement of the upcoming release of the album via the official website of the record label Nuclear Blast Records, it was made known that this project by Stanisław Szukalski represents renewal and inspiration – key words – that define EPICA of 2025.

The album’s impressive cover is the work of award-winning artist and sculptor Hedi Xandt known for his collaborations with Rammstein, Ghost and Parkway Drive. As you may have noticed, it’s the first time that EPICA’s name and the album title don’t appear on the cover. Hedi Xandt has said in

official instragram page about this cover, among other things, that: “Just as EPICA’s music builds worlds within worlds, this artwork is not just a cover, but a portal – a whisper from the vast unknown, calling us forward.”

Aspiral’s eleven compositions are a very carefully crafted blend of hard sound, ethereal vocals, accompanying brutal vocals, orchestra, choir and philosophical quest. Regarding Mark Jansen’s idea of continuing the A New Age Dawns saga on this album, (we recall that the first three parts first appeared on the 2005 album Consign to Oblivion and continued on the 2009 album Design Your Universe with the next three parts ) Simone Simons in a recent interview stated: “Basically in a nutshell it just comes down to, we’re at the end of the change in our consciousness where we all have to come together in this chaotic world to try and change things for the better.”

In a world that is perhaps at the most critical turning point in its post-war history, the Dutch EPICA deliver a unique album of symphonic metal, full of art, hope, philosophy, perspective and challenge. As stated on the inlay of the first album from Aspiral’s double vinyl:

“SEEDS WE SOW WILL NEED

ALL OF OUR LOVE TO GROW

TO REACH NEW HIGHTS

AND GUIDE BELOW”

Aspiral, Tracklist:

01. Cross the Divide

02. Arcana

03. Darkness Dies in Light (A New Age Dawns, Part VII)

04. Obsidian Heart

05. Fight to Survive – The Overview Effect

06. Metanoia (A New Age Dawns, Part VIII)

07. T.I.M.E.

08. Apparition

09. Eye of the Storm

10. The Grand Saga of Existence (A New Age Dawns, Part IX)

11. Aspiral

9/10

Review by Kaos Alexander