Η 1η μέρα του φεστιβάλ ξεκίνησε με τους πιτσιρικάδες “The Pot” από τη γειτονική Βόρεια Μακεδονία να μας κάνουν ποδαρικό. Τιμιότατος βαλκανικός stoner metal ήχος που προσωπικά  απόλαυσα αρκετά ακόμα και αν δεν είμαι ο μεγαλύτερος φαν του είδους. Δυστυχώς, αν και κάπως αναμενόμενα, η προσέλευση σε αυτό το στάδιο ήταν θλιβερά χαμηλή, αλλά η καλή ατμόσφαιρα που ανέφερα προηγουμένως ήταν ήδη εκεί.

Η μέρα συνεχίστηκε με τους Kvadrat, την πρώτη ελληνική συμμετοχή του τριημέρου και εδώ ήταν που η θερμοκρασία άρχισε να ανεβαίνει και εμείς να προετοιμαζόμαστε σιγά σιγά για το “κυρίως πιάτο” της βραδιάς. Σε αυτό το σημείο να πω πως εδώ έγινε το πρώτο “crash test” για τον ήχο, ο οποίος σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του τριημέρου ήταν άψογος, με εξαίρεση κάποια διάσπαρτα φάουλ στα φωνητικά, ειδικά σε μπάντες – όπως οι Kvadrat – που είχαν δεύτερες φωνές.

Με την προσέλευση του κόσμου να αυξάνεται σταθερά, σειρά είχαν οι Mephistofeles από την Αργεντινή. Ειλικρινά δεν ήξερα τι να περιμένω εδώ, αλλά αυτό που έγινε ήταν ίσως για εμένα η ευχάριστη έκπληξη της βραδιάς. Έχω πει πολλές φορές ότι λατρεύω να γνωρίζω μπάντες σε συναυλιακό setting, και οι Mephistofeles ήταν αυτή η μπάντα για μένα. Ποτέ δεν περίμενα τόσο χρώμα και ενέργεια από μια μπάντα που θα μπορούσε να την κατατάξει κανείς στο φάσμα της stoner/doom. Πραγματικά μια απολαυστική εμφάνιση που ήταν ο ορισμός του “περνάμε καλά και αυτό βγαίνει προς τα έξω”, όπως επίσης και μια υπενθύμιση για το πώς οι εκάστοτε μουσικές κουλτούρες μπορεί να αντιλαμβάνονται το ίδιο είδος με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Όπως και να το κάνουμε, να παίζεις doom metal και να το κάνεις με κάποιο μαγικό τρόπο να ακούγεται groovy, είναι κάτι που δεν περίμενα να δω και σίγουρα θέλει ταλέντο.

Αλλά η αλήθεια είναι πώς το χρώμα αυτό θα έσβηνε σύντομα, με την καλή έννοια. Ο κόσμος πλέον έχει αυξηθεί – θα τολμήσω να πω ότι είμαστε πλέον γύρω στα 400 άτομα, αλλά δεν βάζω και το χέρι μου στη φωτιά – και το stage του Soul καταλαμβάνουν οι Varathron. “Hegemony of Chaos”, “Tenebrous” και “Unholy Funeral” back-to-back και εμείς θα την ιδρώσουμε τη φανέλα με το καλημέρα σας. Φοβερό σετλιστ και τελετουργική εμφάνιση από τους πρωτοπώρους του ελληνικού black metal και νομίζω κανείς μας δεν περίμενε τίποτα λιγότερο.

Μετά από ένα απαραίτητο διάλειμμα για σουβλάκια ώστε να αναπληρωθούν οι θερμίδες που κάηκαν στους Varathron, σειρά παίρνουν οι Σκωτσέζοι Holocaust. Το μενού ήταν απλό, λιτό και απέριττο. Θέλετε να ακούσετε όλο το “The Nightcomers”; Η απάντηση είναι “Ναι, θέλουμε.” Γουστάραμε; Εννοείται. Μας πέταξε σε ένα εντελώς άλλο mood από αυτό που μας έβαλαν οι Varathron; Ξεκάθαρα. Ήταν το κατάλληλο ζέσταμα για τους headliners της 1ης μέρας του Mammothfest; Ναι. Ω, Θεοί, ναι.

Λίγο μετά τις 11, οι Napalm Death ανεβαίνουν στη σκηνή του Soul και από δω και πέρα το πόδι δεν φεύγει από το γκάζι. Ακολουθεί non-stop λαϊκό ταβερνόξυλο που θα ζήλευαν μέχρι και οι οπαδοί της ΑΕΚ και του ΠΑΟΚ στον ιστορικό τελικό κυπέλλου στο Πανθεσσαλικό. Επί 90 λεπτά, κορμιά απλά εκτοξεύονται προς πάσα κατεύθυνση. Τελικά, ίσως η θεραπεία για την κατάθλιψη να είναι μια γεμάτη αγκωνιά στο σαγόνι. Ή ίσως και όχι. Πάντως εγώ την έφαγα και την ευχαριστήθηκα. Και με ιδιαίτερη χαρά θα πω πως ο νούμερο ένα κανόνας του mosh pit καλά κρατεί: Επιτρέπεται να πέσεις. Επιβάλλεται να σε σηκώσουν. Εύγε καμάρια μου.

Ξημερώνει Σάββατο και με αρκετούς σπόνδυλους ακόμα να βρίσκονται σε λάθος θέση καταφθάνω από τις 17:00 στο Soul με το σκεπτικό ότι δεν θα τεντώσω άλλο το κορμάκι μου μέχρι τουλάχιστον τους Rhapsody και ότι θα κάτσω χαλαρά να απολαύσω τη συναυλία με το μπυράκι μου.

“Κούνια που σε κούναγε μικρέ”, μου είπαν με την ενέργεια τους οι Leatherhead με το που αντικρύζω το stage. Τα παλικάρια από την εξωτική Λάρισσα ήρθαν με ανεβασμένο… ηθικό και εκτόξευσαν το θερμόμετρο με το καλημέρα. “Φάε λίγο θεσσαλικό speed metal να ξυπνήσεις γιατί σα να μην έφαγες το πρωινό σου σήμερα”. Και όντως, με έναν καφέ ήμουν. Λάθος μου, ομολογώ. Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφέρω πως όλες οι ελληνικές μπάντες του τριημέρου ήταν σημαντικά πιο ενθουσιώδεις σε σύγκριση με τις μπάντες του εξωτερικού πλην ελαχίστων εξαιρέσεων όπως οι Rhapsody και οι Mephistofeles. Τα συμπεράσματα δικά σας, εγώ απλά το αναφέρω ως προσωπική παρατήρηση.

Και εκεί που λέω ότι θα πάρω τελικά μια ανάσα να έρθω να στα ίσια μου, ανεβαίνουν στη σκηνή στα καπάκια οι Black Soul Horde και κάπου εκεί αποδέχομαι τη μοίρα μου ότι δεν θα τη βγάλω καθαρή. Με διαφορά η έκπληξη της ημέρας και εύκολα ένα από τα πιο άψογα performances όλου του τριημέρου. Είχα ήδη βραχνιάσει στην υπερκομματάρα που ακούει στον τίτλο “Beware The Deep” μέχρι τα πνευμόνια μου να σφυρίξουν λήξη στο “Death’s Parade”. Όσοι δεν τους ξέρετε, κάντε μια χάρη στον εαυτό να τους μάθετε. Όπως σωστά φώναξε στο κοινό ένας φίλος από Αλεξανδρούπολη, “Πάμε ρε, King Diamond της Ελλάδας”.

Σειρά είχαν οι Vigilhunter, οι πρώτοι Ιταλοί της βραδιάς. Εδώ η αλήθεια είναι ότι για εμένα η μέρα άρχισε να κάνει μια μικρή κοιλιά. Γνώρισα πάρα πολλούς θαμώνες για τους οποίους οι Vigilhunter ήταν μπάντα κίνητρο για να έρθουν στο Mammothfest, αλλά δυστυχώς δε μπορώ να πω ότι μοιράζομαι τα λεπτά τους συναισθήματα. Οφείλω να πω πάντως πως το Σάββατο ήταν σίγουρα η πιο “σφιχτή” μέρα από άποψη είδους και σαφώς μια μέρα που κυρίως καλούσε τους πιο “βετεράνους” της μέταλ κοινότητας. Αλλά οκ, τι να κάνουμε. Κάποιοι είμαστε φτωχοί πλην τίμιοι γκοθομορφονιοί. Σχωράτε με. Ή μάλλον, σκουζάτε μι.

Η βραδιά συνεχίστηκε με μια ολιγόλεπτη διακοπή ρεύματος που ευτυχώς δεν ήταν ανησυχητική, πριν ακολουθήσουν επί σκηνής οι Γερμανοί “The Night Eternal”. Έχοντας πρόσφατα ακούσει το άλμπουμ “Fatale” του 2023, έχω να πω ότι περίμενα μια πιο σκοτεινή ατμόσφαιρα από τη συγκεκριμένη μπάντα. Αλλά σίγουρα πολλές φορές είναι εντελώς διαφορετική η εντύπωση που διαμορφώνεις ακούγοντας απλά ένα άλμπουμ, σε σύγκριση με το να δεις την εν λόγω μπάντα μπροστά σου. Μπορεί να μην ήταν αυτό που – ίσως εσφαλμένα – περίμενα, αλλά σε κάθε περίπτωση οι Γερμανοί μας έδωσαν μια τιμιότατη εμφάνιση με ωραίο σετλιστ.

Η ώρα όμως που όλοι – ή τουλάχιστον οι περισσότεροι μας – περιμέναμε, έφτασε. Οι Rhapsody κατέφθασαν στην σκηνή το “The Dark Secret” και η παρουσία τους ήταν επιβλητική από την αρχή μέχρι το τέλος. Μαγικό σετλιστ, από το οποίο φυσικά δεν έλειπε και φόρος τιμής στον τεράστιο Christopher Lee, καθώς είχαμε την τύχη να ακούσουμε “Magic Of The Wizard’s Dream”. Τα υπόλοιπα δεν χρειάζονται σχολιασμό καθώς είναι περιττό να αναφέρω το πανηγύρι που στήθηκε κατά τη διάρκεια του “Rain of Fury” και την εκπληκτική ατμόσφαιρα στο “Dawn Of Victory”. Κάπου εκεί στο ενδιάμεσο, οι λίγοι τυχεροί που ακόμα καταφέραν να κρατάνε ακόμα ποτό στα χέρια τους – δηλαδή εγώ και ο ηχολήπτης – είχαν την χαρά να τα τσουγκρίσουν με τον Giacomo, ο οποίος έχω να πω ότι είχε φοβερή αλληλεπίδραση με το κοινό σε κάθε ευκαιρία. Πραγματικά απολαυστική εμφάνιση, που προσωπικά θα θυμάμαι για καιρό.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στους headliners Virgin Steele. Σας παρακαλώ, μην με κάψετε στον πάσαλο, αλλά ρε παιδιά όσο και να προσπαθώ, αυτή η αμερικανική σχολή του κλασσικού heavy δεν μου μίλησε ποτέ στην ψυχούλα. Όχι ότι ήταν κακό το performance των Virgin Steele, για να μην παρεξηγηθώ, εξαιρετικοί ήταν. Απλά όπως και να το κάνουμε, είμαστε φαν του Ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Να σημειωθεί βέβαια, για την ιστορία, πως επάξια μπορούν να θεωρηθούν οι headliners όλου του τριημέρου, καθώς ήταν η μοναδική μπάντα που κέρασε encore. Γεμάτη setlist, χορταστική εμφάνιση, με τα “The Wine of Violence” και “The Burning Of Rome” να είναι τα προσωπικά μου highlights.

Ξημερώνει Κυριακή και για ορεκτικό έχουμε άλλη μια ελληνική μπάντα, που η Σίσσυ Φανουράκη είχε τη χαρά να φιλοξενήσει την προηγούμενη σεζόν στο Twisted Tranzistor, τους Calyces. Όπως ανέφερα και πριν, για άλλη μια φορά ο ενθουσιασμός και η ενέργεια των ελληνικών μπαντών ήταν μπόλικη και αυτό που ακριβώς χρειαζόμαστε από τις μπάντες που ανοίγουν ένα φεστιβάλ. Δυστυχώς – και μεγάλο δυστυχώς – ήταν η μοναδική εμφάνιση που ο ήχος στα φωνητικά θα μπορούσε – και θα έπρεπε – να είναι πολύ καλύτερος. Στα θετικά της υπόθεσης βέβαια, να πω ότι αυτό ήταν το μοναδικό “τρανταχτό” φάουλ του τριημέρου, οπότε μικρό το κακό, αλλά σε κάθε περίπτωση έπρεπε να το αναφέρω.

Αλλά! Σταματήστε ό,τι κάνετε και ξεχάστε ό,τι γράφτηκε. Τίποτα δεν έχει σημασία μπροστά σε αυτό που αντικρύσαμε λίγο μετά τους Calyces. Κατά την ταπεινή μου άποψη και γούστο, αν υπήρξε μια εμφάνιση στο τριήμερο που απλά με άφησε με το στόμα ανοιχτό – ισάξια των Ούγγρων “Thy Catafalque” στο Mammothfest του 2024 – ήταν αυτοί των Άγγλων “Five The Hierophant”. Η ατμόσφαιρα ξαφνικά μύρησε λιβάνι – κυριολεκτικά – και αυτό που ακολούθησε ήταν μια σεμνή τελετή από άλλο πλανήτη. Κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και τρέχτε αμέσως να ακούσετε το “Moon Over Ziggurat” και ίσως πάρετε μια γεύση από αυτό που βιώσαμε στο Soul την Κυριακή. Μια απλή υπενθύμιση, ότι όσο και αν χτυπιούνται οι Σκανδιναβοί, βασίλισσα της μέταλ θα είναι δικαιωματικά η Αγγλία και δύσκολα θα εκθρονιστεί. Οι “Five The Hierophant” ήρθαν, είδαν, δεν είπαν ούτε καλησπέρα, μας κέρασαν ήχους από το υπερπέραν και εμείς ακόμα κοιτάμε από τα μπαλκόνια μας για να δούμε αν όντως υπάρχουμε.

Όσο στο κεφάλι μας συνέχιζε να υπάρχει η ηχώ ενός σαξόφωνου, σειρά στη σκηνή έπαιρναν οι Θεσσαλονικείς “The Temple” και κάπου εδώ για κάποιο λόγο έχω την εντύπωση ότι έγινε ένα από τα παράδοξα του φεστιβάλ. Ενώ έχει ήδη μαζευτεί αρκετός κόσμος, και με τους The Temple να έχουν ετοιμάσει ένα άκρως ατμοσφαιρικό σετλιστ, ήταν ίσως η μοναδική στιγμή του τριημέρου που ο κόσμος ήταν “απών”. Πραγματικά ψάχνω τα λόγια να το περιγράψω και δεν τα βρίσκω. Ήταν ξαφνικά σαν να αποφάσισε το μισό venue να πάει για σουβλάκια και όσοι έμειναν μέσα έφαγαν ταυτόχρονο ptsd από τις εποχές της καραντίνας και κρατούσαν social distancing.

Να πούμε εδώ βέβαια μια λεπτομέρεια που μάλλον είναι σημαντική, γιατί από όσο έμαθα από τον φίλτατο Ραζβάν πολλές πτήσεις που έφευγαν εκείνο το βράδυ μετακινήθηκαν από 2 έως και 4 ώρες ΝΩΡΙΤΕΡΑ, λόγω της επικείμενης καταιγίδας, οπότε ίσως αυτό να έπαιξε κάποιο ρόλο. Σε κάθε περίπτωση, εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι για λίγη ώρα το Soul φάνηκε να “αδειάζει” απότομα, με τους The Temple παρ’όλα αυτά να μας δίνουν όπως είπα μια τιμιότατη και άκρως ατμοσφαιρική εμφάνιση.

Αυτό το άδειασμα δεν κράτησε πολύ, γιατί ακολουθούσαν οι Tribulation. Για όσους τους είδαν και πριν από λίγες μέρες πριν το Mammothfest, πραγματικά νομίζω τα λόγια είναι περιττά. Σαφώς πάνω κάτω το ίδιο σετλιστ με αυτή του Temple, με μερικές περικοπές, αλλά η ατμόσφαιρα να είναι σκοτεινά ρομαντική και ρομαντικά σκοτεινή. Η αρχή έγινε με το “The Unrelenting Choir” και προσωπικά μου highlights το “Hamartia” και φυσικά η απίστευτή κομματάρα από το τελευταίο τους άλμπουμ που ακούει στον τίτλο “Murder In Red”.

Βέβαια, εδώ έχω να κάνω ένα μικρό παράπονο, για το οποίο δεν ευθύνονται φυσικά οι Tribulation, αλλά στα δικά μου αυτάκια δεν έβγαζε καμία λογική. Headliners της βραδιάς όπως όλοι ξέρουμε, είναι οι Tiamat. Θα περίμενε κανείς οπότε Tribulation και Tiamat να είναι back-to-back για να χαρούμε και εμείς οι γκοθομορφονιοί που γελάει το χειλάκι μας σε αυτή την πόλη “once in a blue moon” που λένε και στο χωριό μου, αλλά όχι. Για κάποιο περίεργο λόγο, αντί στα καπάκια να μας καλησπερίσει ο πρώην συντοπίτης Γιαννάκης Έντλουντ, σειρά στη σκηνή είχαν οι Καναδοί “Riot City”. Τα είπα και πριν για τους Virgin Steele, μην τα ξαναλέω, αυτή η σχολή δεν ήταν ποτέ “my cup of tea” που επίσης λένε στο χωριό μου. Αλλά στην προκείμενη περίπτωση, είναι λίγο κωμικό να βλέπεις μια μπάντα με στοιχεία Judas Priest, να κάνει perform μπροστά σε ένα κοινό που τιμάει την καμπαρντίνα του Hugh Jackman στο Van Helsing και τον κορσέ της Kate Beckinsale στο Underworld. Αλλά οκ, αν εξαιρέσουμε το “σαν τη μύγα μες το γάλα” της υπόθεσης, οι “Riot City” έδωσαν ένα εξαιρετικό σόου και πιθανότατα αν ήταν στο line-up του Σαββάτου να τους είχα εκτιμήσει πολύ περισσότερο.

Και φτάνουμε επιτέλους στην τελετή λήξης και τους Tiamat. Θα ομολογήσω ότι έμεινα με κάπως αμφιλεγόμενα συναισθήματα, αλλά σε εκείνο το σημείο ίσως να ευθυνόταν και το γεγονός ότι οι αντοχές μου είχαν αρχίσει να καταρρέουν. Για όλα τα καλά που έχω να πω, νιώθω ότι στο μυαλό μου υπάρχει ένα “αλλά” που ακόμα επεξεργάζομαι. Το σέτλιστ ήταν καλό, με μπόλικη έμφαση στο “Wildhoney”, αλλά μου άφησε μια αίσθηση ότι κάτι έλειπε. – σίγουρα το “Brighter Than The Sun” – Από τη μία η ενέργεια που έπαιρνα ήταν αυτό που περίμενα, από την άλλη ένιωθα στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι κάτι δεν μου κάθεται καλά. Τη μια στιγμή ο Γιαννάκης ήταν αυτός που ξέρουμε και αγαπάμε, την αμέσως επόμενη σε έβαζε σε σκέψεις μήπως ήπιε 2-3 μπυράκια παραπάνω από όσο θα έπρεπε. Υπάρχουν μάλιστα μαρτυρίες που λένε ότι σε κάποια φάση ξεχάσαμε στίχους και χρειαστήκαμε “σκονάκι”. Δεν υπέπεσε κάτι τέτοιο στην αντίληψη μου, οπότε δεν το επικυρώνω σε καμία περίπτωση, αλλά από την άλλη δεν θα μου έκανε καμία εντύπωση να συνέβη όντως.

Για να συνοψίσω, θα αναφέρω ξανά αυτό που είπα και στην αρχή. Το φετινό Mammothfest θα μου μείνει αξέχαστο για πάρα πολλούς λόγους και πραγματικά ανυπομονώ να δω τι θα γίνει του χρόνου. Γνώρισα μερικούς υπέροχους ανθρώπους και είδα μπάντες που με άφησαν με το στόμα ανοιχτό, σε ένα φεστιβάλ που όπως είπα ακόμα νιώθει κάπως “οικογενειακό” αλλά σίγουρα αξίζει πολύ μεγαλύτερη προσοχή από το κοινό. Η οργάνωση όπως και πέρσι ήταν άψογη, αστοχίες σαφώς και υπήρχαν, αλλά η συνολική εμπειρία είναι κάτι που σας προσκαλώ από τώρα να έρθετε να βιώσετε του χρόνου.

Μέχρι τότε, φιλιά στα μούτρα και τσακιστείτε να ακούσετε “Five The Hierophant” και “Black Soul Horde”.

Live Report Δημήτρης Τσοντάκης

Ξεκινώντας από τους δικούς μας Black Soul Horde που άνοιξαν τη μέρα μέσα στον καυτό ήλιο έχω μόνο καλά λόγια να πω! Οπλισμένοι με τα γυαλιά ηλίου τους, ανέβηκαν στην σκηνή ακριβώς στην ώρα τους μπροστά σε ένα κοινό έτοιμο να ακούσει με όρεξη παρά τη ζέστη και τον ήλιο. Δεμένοι και ορεξάτοι παρουσίασαν το υλικό τους με εξαιρετικό ήχο και κέρδισαν τις εντυπώσεις και το χειροκρότημα του κοινού. Μέχρι να ολοκληρώσουν το σετ τους ο χώρος γέμιζε συνεχώς με κόσμο και πολύ μεγάλο μέρος τους έφτανε στη σκηνή ώστε να τους παρακολουθήσουν.

Με τον ήλιο ακόμη ψηλά και σε καυτές θερμοκρασίες το hard rock super group The Dead Daisies ανεβαίνει στη σκηνή. Αγαπημένος Doug Aldrich στην κιθάρα, Brian Tichy στα τύμπανα με μπλουζάκι Athens για να μας τιμήσει, ο Αυστραλός David Lowy  και φυσικά στο μικρόφωνο και το μπάσο η φωνή του Rock N Roll, όπως τον προσφώνησαν οι συμπαίκτες του, Glenn Hughes! Ξεκίνησαν με το Long Way To Go και το κοινό ανταποκρίθηκε πολύ θερμά. Παρουσίασαν το υλικό τους, επιλογές από την πιο πρόσφατη κυκλοφορία τους που δεν είχαν καταφέρει να παίξουν ζωντανά λόγω του covid, το πρώτο single από την επερχόμενη δισκογραφική τους δουλειά που βγαίνει σε 6 μήνες αλλά και μια διασκευή του Mistreated που έκανε κάποιους οπαδούς να τρέχουν από το πίσω μέρος του φεστιβαλ μπροστά στη σκηνή για να το «νιώσουν». Ο Gary φυσικά με το βελούδινο κουστούμι υπέφερε από τη ζέστη και διαμαρτυρήθηκε αλλά η φωνή του ήταν ανατριχιαστικά καλή! Υποσχέθηκαν να επιστρέψουν του χρόνου για να δώσουν τη θέση τους στα Filthy πλάσματα από την Μεγάλη Βρετανία.

Ακριβώς στις 20.30 λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα ανεβαίνουν στη σκηνή οι Cradle Of Filth. Με τον ήλιο να μην ταιριάζει και τόσο στο ύφος τους αλλά σε πάρα πολύ καλή φόρμα ξεκινούν με το Existential Terror από το Existence Is Futile που μας προσέφεραν το 2021. Παράδοξο που δεν είχαν αυτό το backdrop πίσω τους αλλά νομίζω ότι οι δυνατοί άνεμοι πρέπει να τους απέτρεπαν από το χρησιμοποιήσουν backtrop εξ ολοκλήρου. Ο Danni σε εξαιρετική φόρμα και με πολύ διάθεση αεικίνητος παρά την ζέστη που τον ταλαιπωρούσε. Η νέα τραγουδίστρια στα γυναικεία φωνητικά και τα πλήκτρα εξαιρετική τόσο φωνητικά όσο και ως σκηνική παρουσία. Ο κιθαρίστας βέβαια που αντικατέστησε τον Richard Shaw μάλλον «λίγος» πράγμα που φάνηκε περισσότερο στα solo με τα χαρακτηριστικά παιξίματα του Shaw (Hammer on & Pull off) που δεν κατάφερε να χρησιμοποιήσει όπως είναι ηχογραφημένα στο άλμπουμ ή έστω να αντικαταστήσει με δικό του τρόπο.

Τα τύμπανα ήταν όπως πάντα εξαιρετικά και το set list παρόμοιο με αυτό που είχαν στην περιοδεία τους στις ΗΠΑ σε υποστήριξη των Danzing. Θα θέλαμε να ακούσουμε κάποια επιπλέον παλιά τραγούδια λόγω και την επετείου του Dusk And Her Embrace αλλά το σίγουρο είναι ότι το συγκρότημα απέδωσε κορυφαία, ξεσήκωσε τον κόσμο που δεν σταμάτησε το πιτ για κανένα λόγω ενώ δεν έλειψαν και τα καπνογόνα. Ο Danni φρόντιζε να ενθαρρύνει το πιτ, «Θέλω να δω αυτό το Pit να ανοίγει all the way to hell» Αφιέρωσε το Scorched Earth Erotica στις πανέμορφες Ελληνίδες και σχολίασε «Δεν ξέρω αν εσείς εδώ έχετε πάθει ανοσία και δεν το συνειδητοποιείτε» και κάποια στιγμή ζήτησε από το κοινό να φωνάξει για τους Judas Priest και όταν δεν τον ικανοποίησε η κραυγή του κόσμου τους προκάλεσε, «Τι έγινε νομίζετε ότι είστε σε καμιά συναυλία της Dua Lipa εδώ μιλάμε για τους Judas Priest» με αποτέλεσμα να ξεσηκώσει και το τελευταίο κεφάλι μέσα στην Πλατεία Νερού. Έκλεισαν με το Her Ghost In The Fog. Απίστευτη σύμπτωση ότι κάποια στιγμή και ενώ ο ήλιος είχε δύσει ενώ έπαιζαν οι CoF μια νυχτερίδα πέταξε στο πλάι της σκηνής…

CRADLE OF FILTH SETLIST
Existential Terror

Nocturnal Supremacy

Lilith Immaculate

I Am the Thorn

Crawling King Chaos

Nymphetamine (Fix)

A Gothic Romance (Red Roses for the Devil’s Whore)

Scorched Earth Erotica

Portrait of the Dead Countess

Lustmord and Wargasm (The Lick of Carnivorous Winds)

Necromantic Fantasies

Her Ghost in the Fog

22.30 και έφτασε η ώρα για τους Judas Priest. Το επιβλητικό σύμβολο τους ανεβαίνει και φωτίζει τη σκηνή καθώς παίζει το War Pigs και τραγουδάει όλο το Release . Ανεβαίνει στη σκηνή ο Metal God και ξεκινά το παραλήρημα. One Shot At Glory και οι Priest δείχνουν πως είναι να συνδυάζεις την ιστορία του heavy metal με ένα οπτικοακουστικό υπερθέαμα. O Richie Faulkner κινητήρια δύναμη για τη μπάντα αεικίνητος και σε πολύ καλή διάθεση σαρώνει τη σκηνή, παίζει με το κοινό χωρίς να χάνει νότα. O Made Of Metal πλέον μετά την περιπέτεια της υγείας του κιθαρίστας είναι ότι καλύτερο μπορούσε να συμβεί στους Priest μετά τα αυθεντικά μέλη. Στην άλλη εξάχορδη ο Andy Sneap είναι σίγουρα πιο συνεσταλμένος από τον Richie αλλά σίγουρα μια εξαιρετική ριφομηχανή.

Τα τύμπανα εξακολουθούν να είναι εξαιρετικά, εγγύηση για αυτό ο πανύψηλος Scott Travis.  Όσο για τον metal god Rob Halford, πάντα εντυπωσιάκος στις στυλιστικές του επιλογές και ορεξάτος. Αναφορικά με την απόδοση της φωνής του δεν θα γράψω διθυραμικούς επαίνους. Θα πω ότι για την ηλικία του και την καταπόνηση που της έχει κάνει τραγουδώντας τα τραγούδια των Priest είναι σε ένα καλό επίπεδο αλλά όχι εντυπωσιακά καλό. Σίγουρα καταφέρνει να φτάσει σε κάποιες ψηλές αλλά κόβοντας ενδεχομένως διάρκειες ή και κατεβάζοντας λίγο ταχύτητες. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν λέω ότι είναι κακός αλλά έχοντας ακούσει πριν λίγες μέρες των Eric Adams, που είναι και με ένα, δύο χρόνια διαφορά συνομήλικοι, θα ήταν αδικία να πούμε ότι ο Rob είναι όπως ήταν. Το σετ τους είχε όλα τα αγαπημένα του κοινού που πραγματικά ξεσάλωσε κάτω απ’ τη σκηνή. Πάρα πολύ ευχάριστη έκπληξη το Touch Of Evil και στα καπάκια Blood Red Skies όμως και τα δύο σε μια 2022 εκδοχή όπου ο Rob έφερε στα μέτρα του φωνητικά. Πάρα πολύ όμορφη στιγμή για τον «πολιτισμό» της σκηνής το γεγονός ότι όλοι οι Cradle Of Filth με πρώτο τον Danni παρακολούθησαν ολόκληρο το σετ από το πλάι της σκηνής παρέα με τον κόσμο.

JUDAS PRIEST SETLIST

One Shot at Glory

Lightning Strike

You’ve Got Another Thing Comin’

Freewheel Burning

Turbo Lover

Hell Patrol

The Sentinel

A Touch of Evil

Victim of Changes

Blood Red Skies

The Green Manalishi (With the Two Prong Crown)

(Fleetwood Mac cover)

Diamonds & Rust

(Joan Baez cover)

Painkiller

Encore:

The Hellion

Electric Eye

Hell Bent for Leather

Breaking the Law

Living After Midnight

Live Report Metalradio Team
Photo report Hellena Mihailidou

English Version Below

The Metal God, the Dark Filthy Prince and the voice of Rock & Roll enter a festival… This is how an anecdote about yesterday’s hot day of Release Athens Festival could start, which stole the impressions both for the performances of the bands and for the attendance of the crowd and the atmosphere they created.

Starting with our own Black Soul Horde who opened the day in the hot sun I have only good things to say! Armed with their sunglasses, they took to the stage right on time in front of a crowd ready to listen closely despite the heat and the sun. Bound and hungry, they presented their material with excellent sound and won the impressions and applause of the audience. By the time they finished their set the venue was constantly filling up with people and a very large number of them made it to the stage to watch them.

With the sun still high and in scorching temperatures, hard rock super group The Dead Daisies took to the stage. Our favourite Doug Aldrich on guitar, Brian Tichy on the drums with an Athens t-shirt in honor of our country, Australian David Lowy and of course on the mic and bass the voice of Rock N Roll, as his bandmates addressed him, Glenn Hughes! They started with Long Way To Go and the crowd responded very warmly. They performed their material, selections from their most recent release that they hadn’t been able to play live due to the covid, the first single from their upcoming album which comes out in 6 months and a cover of Mistreated that had some fans running from the back of the festival to the front of the stage to “feel it”. Gary of course in his velvet suit suffered from the heat and protested but his voice was creepy good! They promised to return next year before leaving the stage to the Filthy Creatures from Great Britain.

At exactly 20.30 just before sunset Cradle Of Filth take to the stage. With the sun not really fitting their style but in very good form they kick off with Existential Terror from Existence Is Futile which they offered us in 2021. Strange how that they didn’t have this backdrop behind them but I think the strong winds must have prevented them from using a backtrop entirely. Danni in excellent shape and very eager to get moving despite the heat that was bothering him. The new singer on female vocals and keyboards is excellent both vocally and as a stage presence. The guitarist of course who replaced Richard Shaw was rather “small” which became more apparent in the solos with Shaw’s characteristic playing in Hammer ons & Pull offs which he didn’t manage to use as recorded on the album or even to replace it in his own way. The drumming was excellent as always and the set list was similar to the one they had on their US tour in support of Danzing. We would have liked to listen to some additional old songs due to the anniversary of Dusk And Her Embrace but one thing is for sure, the band performed top notch, got the crowd going who didn’t stop the circle pit for any reason and there was no shortage of smoke bombs. Danni made sure to encourage the pit, “I want to see this Pit open all the way to hell” He dedicated Scorched Earth Erotica to the beautiful Greek women and commented “I don’t know if you guys here are immune and don’t realise it” and at one point he asked the crowd to shout for Judas Priest and when he wasn’t satisfied the crowd’s scream challenged them, “What the hell do you think you’re at a Dua Lipa concert here we’re talking about Judas Priest” causing every last head in Water Square to pop up. They closed with Her Ghost In The Fog. Funny coincidence, that at one point and while the sun had set while CoF were playing a bat flew to the side of the stage…

CRADLE OF FILTH SETLIST
Existential Terror

Nocturnal Supremacy

Lilith Immaculate

I Am the Thorn

Crawling King Chaos

Nymphetamine (Fix)

A Gothic Romance (Red Roses for the Devil’s Whore)

Scorched Earth Erotica

Portrait of the Dead Countess

Lustmord and Wargasm (The Lick of Carnivorous Winds)

Necromantic Fantasies

Her Ghost in the Fog

22.30 and it’s time for Judas Priest. Their imposing symbol rises and lights up the stage as they play War Pigs and sing the whole release. One Shot At Glory and Priest show what it’s like to combine heavy metal history with an audio-visual extravaganza. Richie Faulkner is the driving force for the band, airborne and in a great mood, sweeping the stage, playing with the audience without missing a note. Made Of Metal now after his health adventure the guitarist is the best thing that could happen to Priest after the original members. On the other six-string Andy Sneap is certainly more timid than Richie but certainly an excellent thrower. The drums are still excellent, guarantee for that the amazing Scott Travis.  As for metal god Rob Halford, always impressive in his stylistic choices and in great spirits. Regarding his vocal performance, I will not write two-fold praise. I will say that for his age and the strain he has put on it singing Priest songs it is on a good level but not spectacularly good. He certainly manages to reach some high notes but possibly cutting durations or even slowing down a bit. Not to be misunderstood, I’m not saying he’s bad but having listened to Eric Adams a few days ago, who are also one or two years apart in age, it would be unfair to say Rob is as good as he was. Their set had all the crowd favorites that really got the crowd going under the stage. Very pleasantly surprised Touch Of Evil and on the lids Blood Red Skies though both in a 2022 version where Rob brought his vocals to his current ability. Very nice moment for the “metalhead tribe” was the fact that all Cradle Of Filth members Danni being the first watched the whole set from the side of the stage together with the crowd.

JUDAS PRIEST SETLIST

One Shot at Glory

Lightning Strike

You’ve Got Another Thing Comin’

Freewheel Burning

Turbo Lover

Hell Patrol

The Sentinel

A Touch of Evil

Victim of Changes

Blood Red Skies

The Green Manalishi (With the Two Prong Crown) (Fleetwood Mac cover)

Diamonds & Rust (Joan Baez cover)

Painkiller

Encore:

The Hellion

Electric Eye

Hell Bent for Leather

Breaking the Law

Living After Midnight