Με καθυστέρηση περίπου μισής ώρας ανέβηκαν στη σκηνή οι νεαροί Ravenous. Αυτά τα νεαρά μεταλλάκια είναι διψασμένα για τη σκηνή και τη μουσική, ο τραγουδιστής τους είναι πραγματικά η χαρά της ζωής και ανέβηκαν στη σκηνή με τον ενθουσιασμό 15χρονου. Όχι δεν θα σχολιάσω το επικό μαλλί του τραγουδιστή, θα πω ότι το υλικό τους είναι ορμητικό και έκανε μια καλή δουλειά στο να ζεστάνει του κοινό που άρχιζε να μαζεύεται.

Δεύτεροι στη σκηνή οι Upon Revival με τα υπέροχα φωνητικά και την prog ατμόσφαιρά τους προσπαθούσαν να ζεστάνουν το κοινό με μέτρια αποτελέσματα. Παρουσίασαν το υλικό τους μέσα σε ένα ατμοσφαιρικό κλίμα και απέδωσαν πολύ καλά επι σκηνής και αν το κοινό τους είχε αγκαλιάσει περισσότερο ίσως να είχε απογειωθεί το αποτέλεσμα.

Οπότε με το κοινο σχετικά αμήχανο ανέβηκαν στη σκηνή οι Sober On Tuxedos. «Ρε μαλάκες αφού είστε έτσι γιατί βγήκατε σήμερα;» ρωτάει ο Στέλιος αλλά δεν το βάζει κάτω και ξεκινούν το σετ δυναμικά. Το rhythm section της μπάντας είναι πλέον ο Σπύρος Τσοπελάκος και ο Chris Rusty και αυτό κάνει μεγάλη διαφορά στον ήχο τους. Ο Σπύρος έχει αλλάξει το grip στις μπακέτες και τα τύμπανα πια είναι αγνό καθαρόαιμο βρωμόξυλο και αλητεία. Ο Rusty εκτός από το ότι είναι μπάσο με έντονη παρουσία κάνει πολύ καλές δεύτερες στο Στέλιο με αποτέλεσμα τα τραγούδια να παρουσιάζονται πολύ πιο γεμάτα και πολύ κοντά στην στούντιο παραγωγή. Δεν χρειάζεται να σχολιάσω κάτι για τη φωνάρα του Στέλιου, ούτε για την κιθάρα του Χρήστου που είναι σταθερές αξίες. Ομολογώ τους περίμενα πιο μουδιασμένους αλλά οι Sober μετα από δύο χρόνια καραντίνας ακούγονται σα να προβάρανε κάθε μέρα! Επιθετικοί, δεμένοι, ορμητικοί και έτοιμοι να σπάσουν τη σκηνή. Αν η ατμόσφαιρα ήταν λίγο πιο ενθουσιώδης θα μιλούσαμε για πραγματική κατεδάφιση. Highlight της βραδιάς η παρουσία της Ειρήνης Κετικίδη στο τραγούδι που συμμετέχει και στο άλμπουμ!

Τα τραγούδια του δεύτερου άλμπουμ ακούγονται πάρα πολύ καλά και του πρώτου ακούγονται καινούρια με τον τρόπο που τα παίζουν. Ανεβασμένη ταχύτητα και περίσσεια δύναμη τόσο που η σκηνή φαινόταν μικρή για το wall of sound που έβγαζαν.

Τι να πω; Χάσατε όσοι το χάσατε; Θα πω ότι κάποια υπόσχεση για Soberfest έδωσε ο Μαγαλιός οπότε κρατήστε το στο πίσω μέρος του μυαλού σας.

English Version Below

Almost a week after the first live presentation of Sober On Tuxedos’ Good Intentions at Temple and all I have to write is that the band has changed the engine and doubled the horsepower, but let’s take things from the beginning…

After a delay of about half an hour the young Ravenous took the stage. These young metalheads are hungry for the stage and music, their singer is truly the joy of life and they took to the stage with the enthusiasm of a 15-year-old. No I won’t comment on the singer’s epic hair, I will say that their material is impetuous and they did a good job of warming up the crowd that was starting to gather.

Second on stage Upon Revival with their wonderful vocals and prog atmosphere tried to warm up the audience with moderate results. They presented their material in an atmospheric atmosphere and performed very well on stage and if the audience had embraced them more the result might have taken off.

So, with the audience relatively uncomfortable Sober On Tuxedos took to the stage. “You assholes if you’re like this why did you come out tonight?” asks Stelios but he doesn’t give up and they start the set with vigour. The rhythm section of the band is now Spyros Tsopelakos and Chris Rusty and that makes a big difference in their sound. Spyros has changed the grip on the drums and the drums are now pure stinking wood and tramp. Rusty apart from being a bass with a strong presence does great backing vocals to Stelios and as a result the songs come across as much fuller and much closer to the studio production. I don’t need to comment on Stelios’ vocals or Christos’ guitar which are constant values. I admit I expected them to be more numb but Sober after two years of quarantine sound like they rehearse every day! Aggressive, tight, impetuous and ready to break the stage. If the atmosphere was a little more enthusiastic, we would be talking about real demolition. Highlight of the night Irene Ketikidis’ solo as recorded in the album.

The songs of the second album sound very good and the songs of the first album sound new with the way they play them. Up tempo and excess power so much that the stage seemed small for the wall of sound they were putting out.

What can I say? Did those of you who missed it miss it? I will say that some promise of Soberfest was given by Magalios so keep that in the back of your mind.

Είναι σα να πήραν ένα σφουγγάρι να έσβησαν ότι είχαν γράψει μέχρι τώρα, να άνοιξαν όλα τα κουτάκια των μουσικών επιρροών τους και να αφήσαν να ξεχυθούν και να μπλεχτούν τα αρώματα σε ένα νέο παρανοϊκό, βαθιά συναισθηματικό, έντονα θεατρικό και πολύ έντονο ενεργειακά αποτέλεσμα.  Ο ήχος τους είναι απόλυτα μοντέρνος και σημερινός και κάνει ακροβατισμούς σα roller coaster από το alternative rock στο groove metal κάνοντας στάσεις σε όλους τους ενδιάμεσους σταθμούς. Τώρα θα μου πεις κοπελιά γράφεις γράφεις και αντί να μας ξεμπλέκεις μας μπερδεύεις περισσότερο για το τι πρόκειται να ακούσουμε στο Good Intentions των Sober On Tuxedos που κυκλοφορεί στο Spotify στις 11 Δεκέμβρη 2020 από την Heaven αλλά όταν το ακούσεις θα με θυμηθείς, ότι ακριβώς έτσι περιγράφεται με λέξεις αυτό που ακούς.

Να κάνουμε μια βουτιά στα πιο βαθιά τώρα; Το νέο rhythm section της μπάντας, ο Σπύρος Τσοπελάκος στα τύμπανα και ο Chris Rusty στο μπάσο έχουν αλλάξει ριζικά τον ήχο της μπάντας. Από τη μια ο Σπύρος με την γκρούβα του στα τύμπανα που έχει δώσει ρυθμό και ψυχή στα τραγούδια εκτός από ένταση, γιατί κακά τα ψέματα, τα τύμπανα θέλουν groove, έχει μεταμορφώσει τον ήχο της μπάντας. Τα παιξίματα του είναι ευρηματικά, δυνατά όταν πρέπει, στακάτα όταν επιβάλλεται, γρήγορα όταν απαιτείται και ρυθμικά τόσο ώστε να σου ξανασετάρουν τον ρυθμό του καρδιογραφήματος σου. Ο Chris στο μπάσο, ίσως και λόγω του ότι έχει επιμεληθεί την παραγωγή, έχει δώσει χώρο στα παιξίματά του και δεν φοβήθηκε να βγει μπροστά. Όχι δεν κάνει τα αίσχη του Demaio που είναι το μπάσο στο θεό οριακά πιο κάτω από τον τραγουδιστή. Αλλά δίνει στο μπάσο ισότιμη θέση, σόλο και ουσιαστική συμμετοχή.

Ο Χρήστος Κιτσαντάς σε αυτό το άλμπουμ μοιάζει να απολαμβάνει την σωστή κυκλοφορία της μπάλας μέσα στην ομάδα των Sober. Οι κιθάρες του είναι γεμάτες, ογκώδεις, τα παιξίματα του ακροβατικά, αφηγηματικά. Μέσα από κάθε τραγούδι λέει και μια διαφορετική ιστορία όχι όμως σα μοναχικός αφηγητής, αλλά σαν μέρος ενός συνόλου. Τόσο αυτός όσο και ο Στέλιος δείχνουν εμπιστοσύνη στους συνεργάτες τους και ενώ μέχρι τώρα σήκωναν τη μπάντα στην «πλάτη» τους, ειδικά ο Στέλιος, τώρα κάνουν χαλαρές πασούλες και το αποτέλεσμα ακούγεται πιο ομαδικό με κοινό στόχο την εξυπηρέτηση του μηνύματος κάθε τραγουδιού που ομολογουμένως έχει να πει πολλά.

Οι στίχοι είναι βαθιά ποτισμένοι με τους προβληματισμούς τόσο των μελών της μπάντας όσο και όλων μας. Θίγουν θέματα καθημερινά, ανθρώπινα, που μας απασχολούν όλους λίγο πολύ. Μιλώντας για στίχους λοιπόν φτάνουμε στην ερμηνεία και τον ροκ σταρ Στέλιο Μαγαλιό που όμως μου έχει ορίσει ο ίδιος το ρόλο του σε μια συνέντευξη «το λαλάει». Σε αυτό το δίσκο λοιπόν ο Στέλιος ξεκινάει από χροιές που θυμίζουν τον λατρεμένο M Shadows των Avenged Sevenfold (Ν.Ο), περνάει από τον παρανοϊκό Serj Tankian (Endgame, Caption This), κάνει ένα πέρασμα από έναν Nick Cave που έχει κάνει γαργάρες με σκουριασμένες ταβανόπροκες (No Exit) για να καταλήξει σε ερμηνείες που μοιάζουν με ένα ψίθυρο σαν στοιχειωτικό όνειρο (Cleansed που θα μπορούσαμε να πούμε ότι φέρνει στο νου NIN). Ο Στέλιος που έπαιρνε στους ώμους με την ερμηνεία του, το βάρος του να βγάλει προς τα έξω τον ήχο της μπάντας, έχει αναπνεύσει, γιατί έχει από πίσω του τη μπάντα που ξεδιπλώνει τον ήχο που πρέπει, και με απόλυτη ελευθερία αφήνεται να εξερευνήσει ερμηνευτικά μονοπάτια και να αποκαλύψει έναν εαυτό που μέχρι τώρα δεν είχε αφήσει να φανεί.

Οι guest εμφανίσεις Georgina Karahaliou, Irene Ketikidi και George Poulios είναι επιλεγμένες πολύ προσεκτικά. Ο κατάλληλος Guest στο σωστό τραγούδι, όχι για να δώσει αξία στο δίσκο αλλά γιατί εκεί έπρεπε να μπει κάποιος που να ακούγεται έτσι ώστε να υπηρετηθεί σωστά το τραγούδι. Στο We Are One το σόλο της κιθάρας είναι πραγματικά μαγικό γιατί σε βάζει κατευθείαν στο νόημα.  Η φωνή της Georgina είναι ένα μουσικό όργανο τοποθετημένο στο Slip για να δημιουργήσει μια απόκοσμη, νοσταλγική ατμόσφαιρα με ένα μουσικό λυγμό. Ξεχώρισα τα The Rabbit Punch, Slip, N.O., Cleansed και το We Are One.

Πιο δεμένοι από ποτέ και πιο καλοδουλεμένοι από ποτέ οι Sober On Tuxedos με το δεύτερο άλμπουμ τους τολμούν. Τολμούν με τις συνθέσεις, με τα στοιχεία που χρησιμοποιούν ακόμη και με την παραγωγή που είναι επίτηδες οργανική. Δεν έχει μπουσταριστεί για να ακούγεται «τούμπανη» πράγμα που μπορεί να ξενίσει στο πρώτο άκουσμα. Αλλά αυτό το άλμπουμ είναι πολλαπλών αναγνώσεων. Όχι όμως με την έννοια των progressive άλμπουμ που δεν καταλαβαίνεις ακριβώς τι γίνεται και το ξανακούς μπας και ξεστραβωθείς ακουστικά. Το ακούς και θέλεις να το ξανακούσεις γιατί με το πρώτο άκουσμα δεν έπιασες ακριβώς τι ήταν αυτό, αλλά σου άρεσε και θέλεις να μπορέσεις να το αποκωδικοποιήσεις. Οπότε αν θέλεις τη γνώμη μου, αυτό το άλμπουμ είναι hate it or love it. Ή που θα σου αρέσει ο τρόπος που σε προκαλεί να το ανακαλύψεις, ή που θα το μισήσεις γιατί σου βάζει δύσκολα και δεν μπορείς να το παρακολουθήσεις. Δεν είναι ο τυπικός δίσκος που θα τον βάλεις σε ένα είδος και θα ξεμπερδέψεις. Αλλά πάλι μουσική χωρίς προκλήσεις;

Track list:

1.  N. O.
2.  Endgame
3.  Could you?
4.  Caption this
5.  The rabbit punch
6.  Slip (feat. Giorgina Karahaliou)
7.  No exit
8.  Cleansed (feat. George Poulios)
9.  We are one (feat. Irene Ketikidi)

90/100
Review By Hellena Mihailidou

Τέσσερα χρόνια από την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά και μετά από πολλές ζωντανές εμφανίσεις σε Ελλάδα και Κύπρο, οι Sober On Tuxedos επιστρέφουν στην δισκογραφία με νέο line up, και παρουσιάζουν το νέο τους άλμπουμ μέσω της Heaven Music, με τίτλο Good Intentions.

Πρόκειται για ένα roller coaster συναισθημάτων με εννέα μουσικές συνθέσεις, μέσα από τις οποίες η μπάντα αφηγείται μια διαδρομή ζωής σε τρεις ενότητες. Αγνοώντας τις μουσικές ταμπέλες αλλά διατηρώντας ταυτόχρονα την ταυτότητα της, η μπάντα επαναπροσδιορίζεται μέσα από την βαθύτερη προσωπική έκφραση και την έντονη θεατρικότητα. Ημερομηνία κυκλοφορίας του άλμπουμ στο Spotify 11/12/2020 .

Good Intentions Track list:

1. N. O.
2. Endgame
3. Could you?
4. Caption this
5. The rabbit punch
6. Slip (feat. Giorgina Karahaliou)
7. No exit
8. Cleansed (feat. George Poulios)
9. We are one (feat. Irene Ketikidi)

Sober On Tuxedos
Stelios Magalios ~ Vocals
Chris Kitsantas ~ Guitar
Chris Rusty ~ Bass, vocals
Spiros Tsopelakos ~ Drums

All music by Chris Kitsantas, Chris Rusty
All lyrics by Chris Rusty
Producer: Chris Rusty
Recorded at MD recording studios, Athens
Mixing: Nick Michalodimitrakis, Chris Rusty
Master: Nick Michalodimitrakis
Album cover photo: Vangelis Gkinis
Album artwork: Fay Vevi
Graphic design: Nick Antzoulatos