Μπήκαμε στο Black Temple με μια μικρή καθυστέρηση από την ώρα που είχε ανακοινωθεί ότι θα ανοίξουν οι πόρτες όμως ήδη από την ώρα που έμπαινες ο χώρος είχε ρυθμό. Η μουσική προσεγμένη και έπαιρνες τα party vibes ότι κάτι όμορφο έρχεται. Συνήθως στους συναυλιακούς χώρους η μουσική που παίζει όση ώρα περιμένεις το συγκρότημα αλλά και στις αλλαγές είναι ή άσχετη ή ανούσια οπότε το ότι υπήρχαν DJs και έφτιαχναν ατμόσφαιρα μου έκανε πολύ καλή εντύπωση.

Πρώτοι πάνω στη σκηνή εμφανίστηκαν οι Grey Gallows από την Πάτρα. Πλήκτρα και κιθάρα και ατμόσφαιρα που υπογραμμιζόταν από τις προβολές πίσω τους. Οι επιρροές τους από Sisters Of Mercy εμφανείς αλλά μπορώ να πω δημιουργικά αφομοιωμένες και το τελικό αποτέλεσμα πολύ καλό.

Επόμενοι στη σκηνή μια από τις πιο «παραδοσιακές» μπάντες του goth οι Βρετανοί Nosferatu. Ατμοσφαρικοί, με τα κεριά τους επι σκηνής (εντάξει ψεύτικα αλλα για ντεκορ μια χαρά), τα βαψίματα, τα goth outfits ήταν ακριβώς αυτό που περίμενες για να μπεις σε μια χρονοκάψουλα να σε πάει στην εποχή του «ορθόδοξου» goth. Μάλιστα η επιλογή να ανοίξουν το σετ τους με το The Gathering έκανε την ατμόσφαιρα ακόμη πιο όμορφα goth και σκοτεινή.

Κάποια στιγμή αντιμετώπισαν κάποια τεχνικά προβλήματα με τον ήχο τους και συγκεκριμένα στο Crysania αλλά ευτυχώς το έπαιξαν ολόκληρο μολις επιλύθηκαν και έτσι το goth πάρτι συνεχίστηκε. Ο κόσμος συμμετείχε πολύ δυναμικά, χόρευε και απολάμβανε τη στιγμή και αυτό είναι κάτι που τώρα πια σπάνια το συναντάς και στο Lucy is red που έκλεισαν έγινε χαμός.

Μου έκανε πολύ θετική εντύπωση το ότι είδα πολύ νέο κόσμο στη συναυλία αλλά και το ότι ο χώρος ήταν σχεδόν γεμάτος. Νοσταλγία, μουσική, καλή διάθεση, Σαββατοβραδιάτικη, πάρτι, νομίζω ότι ένιωσα σαν να ήμουν σε πάρτι της εφηβείας μου και αυτό το συναίσθημα ήταν υπέροχο.

Review/Photos : Metalradio Team

Το venue είναι ήδη γεμάτο και η πρώτη μπάντα βγαίνει στη σκήνη. Η αλήθεια είναι πως τους Employed to Serve τους ανακάλυψα σχετικά πρόσφατα και μου έκαναν πολλή καλή ακουστική εντύπωση, οπότε το να τους δω και live θα ήταν the deal breaker or maker, και οι Employed to Serve δεν απογοήτευσαν. Φοβερή ενέργεια επάνω στη σκηνή,  έπαιξαν σαν μία ολοκληρωμένη τέλεια δεμένη μονάδα, χωρίς να τσιγκουνεύονται τα shredding και τα θανατηφόρα breakdowns και σίγουρα αξίζουν να βρίσκονται στο προσκήνιο της metal σκηνής μαζί με τους μεγάλους παίκτες εκεί έξω.

Κι αφού έχουμε ζεσταθεί και το mosh pit έχει πάρει κι αυτό φωτιά, σειρά έχουν οι απίστευτοι Alien Weaponry, που ξέρετε ότι τους έχω αδυναμία ε; Ηλικίας μεταξύ 20-25 ετών οι 3 Νεοζηλανδοί ανεβαίνουν στην σκηνή και πλημμυρίζουν το venue με την αστείρευτη ενέργεια τους. Γνωστοί για την κληρονομιά τους από τους Μαορί και το πως συνδυάζουν την μουσική τους γύρω απ΄αυτή, οι Alien Weaponry συνέχισαν να θέτουν τις βάσεις για μια εκπληκτική βραδιά metal με οld school thrash & groove metal και Gojira infused μουσικές και παραδοσιακούς Μαορί ήχους/στίχους. Ο μπασίστας των Alien Weaponry, Tūranga Morgan-Edmonds, ήταν ανεξάντλητη πηγή ενέργειας και απλά δεν μπορούσες να πάρεις τα μάτια σου από πάνω του.

Νομίζω πως δεν θα υπήρχε δυνατότερος συνδυασμός opening acts που να μας προετοιμάσει καλύτερα για τους Γάλλους της καρδιάς μας, Gojira, οι οποίοι μας είπαν καλησπέρα με το Born of One Thing. Το Fortitude φυσικά κυριάρχησε στο setlist, αλλά και με παλιότερα πολυαγαπημένα όπως,  The Heaviest Matter of The Universe, Flying Whales, Silvera, Stranded, The Art of Dying, L’ Enfant sauvage, οι Gojira μας έστειλαν ταξιδάκι στο φοβερό memory lane της δισκογραφίας τους.

Πρώτη φορά για εμένα που έβλεπα τους Gojira live και αυτό που έχω να πω με σιγουριά είναι πως η ζωντανή τους εμφάνιση απέδειξε γιατί έχουν σκαρφαλώσει στην κορυφή και γιατί είναι μία από τις καλύτερες τεχνικές metal μπάντες αυτή τη στιγμή. Μία εμφάνιση βαριά και δυνατή, με εξαιρετικές μουσικές και ένα πολύ ευχαριστημένο κοινό. Το μόνο μικρό μου παράπονο είναι πως η μουσική τους ήταν πολλή δυνατή και ο Joe Duplantier ακουγόταν κάπως χαμηλά. Μεγαλύτερο highlight για εμένα, φυσικά ο mind blowing Mario Duplantier στα drums. Thank you very much for a great night and à bientôt!

LiveReport / PhotoReport Rozi Kakrida

English Vesrion Below

What did you guys do for Valentine’s Day? I took one of my Palentine’s and we headed down to the centre of Newcastle to get closer to a few more thousand people and show our love to a very powerful bunch: England’s Employed to Serve, New Zealand’s Alien Weaponry and French bien-aimés, Gojira on the occasion of the release of their most recent album Fortitude which was released  in 2021, but due to various obstacles Gojira were unable to tour it earlier.

The venue is already packed and the first band takes to the stage. Truth be told, I discovered Employed to Serve relatively recently and they made a great auditory impression, so seeing them live would be the deal breaker or the deal maker, but Employed to Serve did not disappoint. Great energy on stage, they played as a complete perfectly tight unit, with generous shredding and deadly breakdowns. They definitely deserve to be at the forefront of the metal scene alongside the big players out there.

And after we’ve warmed up and the mosh pit is on fire too, it’s the turn of the incredible Alien Weaponry, who you know I have a soft spot for, right? Aged between 20-25, the 3 New Zealanders take to the stage and flood the venue with their boundless energy. Known for their Māori heritage and how they blend their music around it, Alien Weaponry continued to set the stage for an amazing night of metal with old school thrash & groove metal Gojira infused melodies and traditional Māori sounds/lyrics. Alien Weaponry’s bassist, Tūranga Morgan-Edmonds, was an unstoppable source of energy as you simply couldn’t take your eyes off him.

I don’t think there could have been a stronger combination of opening acts to better prepare us for the Frenchmen of our hearts, Gojira, who said good evening to us with Born of One Thing. Fortitude of course dominated the setlist, but with old favourites such as, The Heaviest Matter of The Universe, Flying Whales, Silvera, Stranded, The Art of Dying, L’Enfant sauvage, Gojira sent us on a trip down the awesome memory lane of their discography.

First time for me to see Gojira live and what I can say for sure is that their live performance proved why they have climbed to the top and why they are one of the best technical metal bands right now. A heavy and powerful performance, with great music and a very happy crowd. My only minor complaint is that their music was too loud and Joe Duplantier sounded a bit low. Biggest highlight for me, of course, was the mind blowing Mario Duplantier on drums. Thank you very much for a great night and à bientôt!

LiveReport / PhotoReport Rozi Kakrida

Επόμενοι στη σκηνή οι Lazy Man’s Load οι οποίοι προφανώς και έχουν οριοθετημένο το στυλ τους ως Heavy Metal / Southern / Hard Rock. Με μια ιδιαίτερη εμφάνιση που δεν είμαι σίγουρη ακριβώς προς τα πού πήγαινε με το κίλτ τον μπερέ και το στρατιωτικό σακάκι και το κάρβουνο πάνω σε όλα τα μέλη του συγκροτήματος παρουσίασαν το υλικό τους πολύ δυναμικά. Δεμένοι και με πολύ όρεξη «δοκίμασαν» και ένα καινούριο τραγούδι στο κοινό που τους επευφημούσε και τους στήριζε σε κάθε εναλλαγή τους. Παρουσίασαν και τον νέο μπασίστα τους που φάνηκε να έχει εγκλιματιστεί απόλυτα με το συγκρότημα.

Μεσάνυχτα αν όχι λίγο μετά ανέβηκαν στη σκηνή οι Black Stone Machine. Με ένα καινούριο EP στην φαρέτρα τους και όρεξη για live άνοιξαν την εμφάνισή τους με το Bounty Hunter. Παρουσίασαν υλικό από όλο το φάσμα της δισκογραφίας τους έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό και δεν σταμάτησαν να παίζουν ακόμη και όταν ο ντράμερ είχε πια χάσει τις αντοχές του… στα λόγια γιατί εμείς μια χαρά τον ακούγαμε. Μοναδικό ενδεχομένως εκνευριστικό σημείο το γεγονός ότι ο Γιώργος Δρούλιας είχε κάποια τεχνικά θέματα με την κιθάρα του, τα καλωδιά του, την τύχη του τι άλλο να πω, που ωστόσο διασώζονταν σχεδόν άμεσα με την από μηχανής επέμβαση του Δημήτρη Τσακμάκη που για ακόμη μια φορά έβγαλε ηχάρα.

Σε ένα sold out live με καλή διάθεση και πολύ κέφι από τη σκηνή να γεμίζει το χώρο το μόνο κακό ήταν η καθυστέρηση έναρξης του live που θεωρώ ότι με λίγο καλύτερο προγραμματισμό μπορεί να αποφευχθεί την επόμενη φορά.

Live report/photos Hellena Mihailidou