Τηρώντας το πρόγραμμα στην τρίχα εμφανίζονται στην σκηνή οι Γερμανοί Hiraes. Το Metalradio.gr και όσοι μας παρακολουθείτε γνωρίζετε τη μπάντα από το πρώτο τους άλμπουμ μιας και τους είχαμε εντοπίσει από την αρχή και είχαμε κάνει συνέντευξη με την Britta Görtz & Lukas Kerk  που μπορείτε να βρείτε στο κανάλι μας στο Youtube. Το συγκρότημα έχει δημιουργηθεί από μέλη των Dawn Of Disease και παίζουν μελωδικό death metal.

Στο πρώτο άλμπουμ θυμίζουν έντονα Insomnium ενώ στο δεύτερο στο οποίο στηρίχτηκε και το live set list τους παίζουν και ακούγονται πιο επιθετικοί. Σίγουρα ο ανδρικός πληθυσμός καρδιοχτύπησε με την παρουσία της Britta, και θεωρώ ότι είχαν πλήρη επίγνωση ότι οι παρευρισκόμενοι στην πλειοψηφία τους δεν τους ήξεραν και έδωσαν έμφαση στο να παρουσιάσουν σωστά το υλικό τους και τα κατάφεραν. Η δε παρουσία τους στο merch μετά το τέλος του live δείχνει την αφοσίωση τους στο να “χτίσουν” τη μπάντα τους, one fan at a time.

Δεύτεροι στη σκηνή οι αγαπημένοι του Ελληνικού κοινού και δικοί μου Moonspell. Το συρτάκι στην αρχή για να μας δείξει πόσο αγαπάει τη χώρα μας και αμέσως μετά ανεβαίνουν στη σκηνή. Σε πολύ μεγάλα κέφια και εξαιρετική φόρμα αλλά με τραγικό κούρεμα και μουστάκι (αλλά οκ γούστα είναι αυτά) ο Fernando Ribeiro και η παρέα του σαρώνουν τη σκηνή του Gagarin με Opium έτσι για το καλησπέρα.

Μαθαίνω από φίλους που παρακολουθούσαν από κάτω ότι δεν άκουγαν καλά. Εμείς επάνω ακούγαμε άψογα. Επαναλαμβάνω καθόμασταν ακριβώς πίσω από τον ηχολήπτη τους. Το σετ ήταν πολύ ισορροπημένο και μας επεφύλαξε ως έκπληξη το Magdalene που όπως είπε εμπνεύστηκε διαβάζοντας Καζαντζάκη. Μάλιστα σε κάποιο σημείο του σετ ευχαρίστησε τις Ελληνικές μπάντες, φίλους, και όπως τόνισε είναι σημαντικό να πούμε ότι και οι μπάντες του Νότου και της Μεσογείου μπορούν να γράψουν metal δεν είναι προνόμιο του Βορρά (νομίζω ότι είπε Σουηδία). Μας αποχαιρέτησαν με ένα υπέροχο Full Moon Madness και υποσχέθηκαν να επιστρέψουν.

Γρήγορη αλλαγή και πάμε για Μιχαλάκη! Οι Dark Tranquillity βγαίνουν στη σκηνή προκαλώντας πανικό αλλά ο ήχος τους ήταν απογοητευτικός. Επάνω δεν ακούγαμε τα πλήκτρα και τη δεύτερη κιθαρά. Σε αυτό το σημείο να δώσω μια πληροφορία, ότι ο ηχολήπτης ήταν ο ίδιος που λίγο πριν είχε βγάλει τον ήχο κρύσταλο στους Moonspell. Ίδιος χώρος, ίδιος εξοπλισμός, ίδιος ηχολήπτης, τι στο διάολο πήγε τόσο στραβά. Ο ήχος δεν ίσωνε με τίποτα με αποτέλεσμα το κοινό να φωνάζει ρυθμικά Fix The Sound! Ο Μιχάλης δεν καταλαβαίνει πάρα μονάχα ύστερα από πολλές επαναλήψεις του κοινού ανάμεσα σε κάθε τραγούδι, όταν τελικά κατάλαβε και σχολίασε οκ θα προσπαθήσω να τραγουδάω πιο δυνατά. Μας κάνει μια εισαγωγή για το τραγούδι που επαναφέραν μετά από πολλά χρόνια στο σετ και ξαφνικά ακούγονται όλα καλά στο Empty Me!

Το σετ πήγαινε ένα παλιό αγαπημένο ένα καινούριο μέχρι που στο τέλος έπαιξε το σερί που γκρέμισε το Gagarin. Στεναχωρήθηκα που το μισό σετ, μισό ακούστηκε αλλά ποτέ δεν φεύγεις από live τους χωρίς αυτό το χαμόγελο που σου προκαλεί η ενέργεια του Mikael Stanne. Ας ελπίσουμε την επόμενη φορά ο ηχολήπτης να είναι εξίσου εξοικειωμένος με το υλικό των DT όσο και με τον Moonspell.

Live report/ photos & video Hellena Mihailidou

Ζητώ συγγνώμη, γιατί αισθάνομαι ότι είναι καθήκον μου να είμαι πάντα σε κορυφαία φωνητική και φυσική κατάσταση απέναντι στους οπαδούς μας που πληρώνουν τα σκληρά κερδισμένα χρήματά τους για να δουν το σόου μας. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Παρ’ όλα αυτά, μην κάνετε κανένα λάθος: σας έδωσα ό,τι είχα (και πέρα από αυτό) και τα κατάφερα σε όλο το σόου, φεύγοντας από τη σκηνή όρθιος και περπατώντας στα πόδια μου. Τίποτα από όλα αυτά δεν θα ήταν εφικτό χωρίς την αγάπη της μπάντας μου, του συνεργείου και των οπαδών μου. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ! Μια λέξη ευγνωμοσύνης στην ομάδα των τραυματιοφορέων που με βοήθησαν μετά το σόου και με βοήθησαν, ώστε να μπορέσω να ταξιδέψω πίσω στην Πορτογαλία.

Αυτή τη στιγμή παρακολουθούμε και εξετάζομαι σε νοσοκομείο της Λισαβόνας και είμαι αρκετά σίγουρος ότι όλα θα πάνε καλά στο τέλος. Το πρόβλημα υγείας μου είναι μια πάθηση του στομάχου, δεν έχει καμία σχέση με ναρκωτικά (που δεν χρησιμοποιώ) ή αλκοόλ (δεν πίνω τελευταία), που επιδεινώθηκε από το αίσθημα εξάντλησης και (ναι) κατάθλιψης που με πλήττει τελευταία και το οποίο θα ξεπεράσω με τον καιρό. Στο μεταξύ, ελπίζω να σας δω στις υπόλοιπες καλοκαιρινές συναυλίες των Moonspell, πριν κάνουμε ένα μικρό διάλειμμα από τις ζωντανές εμφανίσεις για να επικεντρωθούμε σε δικά μας προσωπικά θέματα και σε περαιτέρω project των Moonspell.
Θα έρθουν καλύτεροι καιροί Ευλογημένοι να είστε, ευχαριστούμε για την ανάγνωση!
Fernando, @the_portuguese_wolf”

English Version Below

Moonspell have uploaded a message from Fernando Ribeiro after their gig in Poland. ” A message from Fernando: I want both to say thanks and to apologize to the amazingly empathic crowd of Mystic Festival Gdańsk, Poland

Οι Moonspell όμως καθώς έβαλαν τις μπρίζες και ανέβηκαν στη σκηνή για το πλήρες σόου τους ήταν απλά συγκλονιστικοί! Ακόμη και με κανα δυο τεχνικά θέματα που τους βγήκαν στην πορεία τόσο το σετ list όσο και η απόδοσή τους ήταν πραγματικά υπέροχη. Ο Fernando που αγαπάμε να αποδίδει άψογα, η επικοινωνία και η ανταπόκριση του κοινού παθιασμένη και τραγούδια που δεν άφησαν κανένα παραπονεμένο μιας και έφτασαν μέχρι το Wolfheart και το Vampria, για όλους εμάς που εξακολουθούμε να αγαπάμε τα βαμπίρ που έφυγαν από τη μόδα και αντικαταστάθηκαν από τους μονόκερους όπως είπε ο Fernando. Το κοινό παρόλο που δεν θεωρώ ότι ήταν αντιπροσωπευτικό της δυναμικής του συγκροτήματος (βράδυ Δευτέρας, συνεχείς αναβολές και ακυρώσεις μη τα ξαναλέμε) ήταν παθιασμένο και έκανε το Fuzz να δονείται ειδικά σε τραγούδια όπως το Opium.

Highlight της βραδιάς ο Σάκης Τόλης που ανέβηκε στη σκηνή για να τραγουδήσουν μαζί το Alma Mater & Full Moon Madness. Ο Fernando μίλησε πολύ θερμά για τη φιλία του με το Σάκη και στη σκηνή οι δύο τους φάνηκαν εντελώς αρμονικοί. Ο Σάκης βέβαια δεν σχολίασε κάτι ακόμη και όταν ο Fernando του είπε μην έχεις άγχος για τους στίχους και κάποιος από το κοινό αστειεύτηκε «he doesn’t understand English» για να απαντήσει ο Σάκης από το μικρόφωνο ότι “I do understand English”. Ολοκληρώνοντας το σετ ο Fernando απευθύνεται στο κοινό. Μας ευχαριστεί και είναι πραγματικά συγκινημένος… Εμείς σας ευχαριστούμε Moonspell…

Setlist:

The Greater Good

Extinct

Night Eternal

Finisterra

In and Above Men

From Lowering Skies

Opium

Abysmo

Butterfly FX

Breathe (Until We Are No More)

Apophthegmata

Play Video

Mephisto

Vampiria

Alma Mater (with Sakis Tolis)

Encore:

Tenebrarum Oratorium (Andamento I/Erudit Compendyum)

The Southern Deathstyle

Full Moon Madness (with Sakis Tolis)

Live report Hellena Mihailidou

English Version Below

Monday evening probably the worst choice for a concert day but the Moonspell rejection was big and therefore we weren’t going to let it go. Let’s start with the fact that this was a concert that had been postponed, Green Carnation also cancelled at the last minute and as a result it started with an acoustic set by Moonspell “making up for” their earlier cancellation. I caught it a little at the end but didn’t try to go early because to be perfectly honest I very much wanted to avoid what replaced Green Carnation’s performance which was their guitarist’s acoustic set which I had also endured at the Soen gig. Very much out of my preferences so I won’t write anything more than that I would have preferred a Greek band to have taken their place.

But Moonspell as they put on the plugs and took to the stage for their full show were simply sensational! Even with a couple of technical issues that came up along the way both their set list and their performance was truly superb. Fernando who we love to perform flawlessly, the communication and audience response was passionate and songs that left no one disappointed as they went all the way to Wolfheart and Vampria, for all of us who still love the vampires that went out of fashion and were replaced by unicorns as Fernando said. The crowd although I don’t think it was representative of the band’s dynamic (Monday night, constant postponements and cancellations not to mention) was passionate and made the Fuzz vibrate especially on songs like Opium.

Highlight of the night was Sakis Tolis who took to the stage to sing Alma Mater & Full Moon Madness together. Fernando spoke very warmly about his friendship with Sakis and on stage the two seemed completely harmonious. Sakis of course didn’t comment on anything even when Fernando told him not to be nervous about the lyrics and someone in the audience joked “he doesn’t understand English” only for Sakis to reply from the microphone that “I do understand English”. Finishing the set Fernando addresses the audience. He thanks us and is really moved… We thank you Moonspell…

“Οι προγραμματισμένες συναυλίες των Moonspell και Green Carnation δεν θα πραγματοποιηθούν όπως επρόκειτο, την Παρασκευή 20 Μαΐου 2022 (στην Αθήνα, στο Fuzz Live Music Club) και την Κυριακή 22 Μαΐου 2022 (στην Θεσσαλονίκη, στο Principal Club Theater), αλλά θα μεταφερθούν σε νέες ημερομηνίες εντός του έτους. Τα ήδη αγορασμένα εισιτήρια (είτε είχαν αγοραστεί για την ξεχωριστή συναυλία των Green Carnation στην Αθήνα, είτε για τις από κοινού συναυλίες των Moonspell μαζί με τους Green Carnation), θα ισχύουν και για τις νέες ημερομηνίες, που θα ανακοινωθούν στο προσεχές διάστημα.”

Το Newcastle Upon Tyne ήταν η έβδομη στάση των Paradise Lost, σε αυτό το μικρό αλλά πολύ-αναμενόμενο Obsidian Moon UK Tour, και η μόλις δεύτερη στάση των Moonspell, μιας και οι Alunah ήταν αυτοί που συνόδευσαν τους Paradise Lost στα πρώτα πέντε live τους. Φυσικά και είμαστε στη Βόρειοανατολική Αγγλία, που σημαίνει αναποφάσιστος ουρανός, μέρα κρύα με πολύ αέρα, και σ΄ένα από τα παλιότερα venues του Newcastle ακριβώς δίπλα στον ποταμό Tyne ο κόσμος αρχίζει σιγά σιγά να μαζεύεται μέχρι που οι πόρτες του Riverside ανοίγουν ώστε να ζεσταθούμε – επιτέλους – παρέα με τους φλογερούς λύκους της Πορτογαλίας, τους μοναδικούς Moonspell, οι οποίοι θα ανοίξουν τη συναυλία.

Από το Wolfheart του 1995 μέχρι και το Hermitage του 2021, οι Moonspell είναι μία μπάντα που παραμένει πιστή σε αυτό που αγαπάει να δημιουργεί: από ψυχής συναισθηματικό metal που μας συνοδεύει ακόμα και στους πιο σκοτεινούς καιρούς. Πλησιάζοντας την 30η επέτειό τους ως συγκρότημα οι Moonspell είναι πιο δυνατοί από ποτέ με το Hermitage, το 13ο κατά σειρά studio album τους, να είναι ένα ευαίσθητο, εκλεπτυσμένο αλλά κι ένα επαναστατικό, σκοτεινό ταξίδι μέσα στην ανθρώπινη ύπαρξη.

Τα φώτα αρχίσουν να γεμίζουν τον χώρο, η βελούδινη φωνή του Fernando Ribeiro αρχίσει να απαγγέλει μέχρι που ο Hugo Rebeiro επιτίθεται στο drum kit του δημιουργώντας τη δυνατή ρυθμική βάση του αριστουργηματικού The Greater Good και ο χώρος γεμίζει με αυτή τη μοναδική εκρηκτική ενέργεια που εκπέμπουν οι Moonspell.  Ακολουθεί ο goth ύμνος Common Prayers και μία αιθέρια μελωδικότητα, τολμώ να πω πως θα μας γαληνεύσει…για λίγο!

Γιατί οι Moonspell ξέρουν πολύ καλά να κρατάνε τις ισορροπίες κι έτσι σειρά παίρνει ένα από τα κορυφαία κομμάτια τους, το οποίο ξεσήκωσε όλους εμάς τους πιστούς οπαδούς τους, αλλά και όχι μόνο…Opium, desire or will με το πόδι καρφωμένο στο ηχείο μας τραγουδάει ο Fernando Ribeiro, o οποίος εναλλάσσει φωνητικά τενόρου με θανατηφόρα growls με χαρακτηριστική άνεση και μας ανεβάζει τους παλμούς επικίνδυνα.

Είχα αποφασίσει να μείνω μακριά από οποιαδήποτε setlist που μπορεί να είχε δημοσιευθεί στα social media λόγω του απρόσμενου ενθουσιασμού που με κατακλύζει όταν ακούω κομμάτια που δεν περιμένω, όπως τα υπέροχα Breathe και Extinct! Το μπάσο τουAires Pereira και τα drums του Hugo Rebeiro χορεύουν σε σαγηνευτικούς ρυθμούς, με τις αιθέριες αλλά και παχιές κιθάρες του Ricardo Amorim και τα συμφωνικά πλήκτρα του Pedro Paixão να δημιουργούν την απόλυτη ατμόσφαιρα μέσα στην οποία τα φωνητικά και οι απαγγελίες του Fernando θυμίζουν λύκο που στάζει γλυκό αίμα.

Hermits Saints, Apophthegmata  και Hermitage ήταν τα υπόλοιπα κομμάτια που οι Moonspell μας παρουσίασαν απ΄τη τελευταία τους δουλειά και φυσικά φρόντισαν  για ακόμα μία φορά να μας ταξιδέψουν πίσω στη δεκαετία του ‘90 με τα πολύ αγαπημένα Alma Mater αλλά και με τον επίλογο της εμφάνισής τους: Full Moon Madness, κατά τη διάρκεια του οποίου ο Fernando αρπάζει ένα σετ drumsticks και τα χτυπάει με μαθηματική ακρίβεια απέναντι από τον καθισμένο Hugo ξεσηκώνοντας το Riverside για τα καλά.

Δεν νομίζω πως θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερη μπάντα να ανοίξει το Obsidian Moon Tour των Paradises Lost. Οι Moonspell μας ζωγράφισαν ένα υπέροχο μουσικό τοπίο μέσα στο οποίο μας ενσωμάτωσαν μέσω της μαγευτικής τους ενέργειας προσφέροντάς μας μία πανέμορφη οπτικοακουστική εμπειρία και αφήνοντάς μας να ανυπομονούμε να τους ξαναδούμε ζωντανά. Moonspell, we are definitely under your spell!

Και αφού το φλογερό ταπεραμέντο της Πορτογαλίας μας ζέστανε για τα καλά, σειρά παίρνει το Halifax της Αγγλίας, με τους masters του death doom metal headliners, Paradise Lost.  Έχοντας υπάρξει ως μπάντα από το 1988, οι Paradise Lost αυτή τη στιγμή περιοδεύουν το Obsidian, το 16ο και  πιο πρόσφατο άλμπουμ τους, το οποίο κυκλοφόρησε το 2020.

Προς τεράστια έκπληξή μου (ευχάριστη πάντα) οι Paradise Lost άνοιξαν το live τους με ένα υπερ-αγαπημένο μου κομμάτι, από το τεράστιο Icon. Συντριπτικά drums από τον Waltteri Väyrynen, ένα φλογερό σόλο από τον Gregor Mackintosh και  η πολύ γνώριμη φωνή του Nick Holmes μας μεταφέρει πίσω στο χρόνο και η καρδιά μας φτερουγίζει υπό τους ήχους του Widow.

Οι καπνοί πυκνώνουν και το Fall From Grace  μπαίνει αργό, βασανιστικό και άκρως απολαυστικό, με το Blood And Chaos να ακολουθεί σε παρόμοια σκηνική ατμόσφαιρα, με φωνητικά και κιθαριστικά riffs να χορεύουν ξέφρενα.  Το Faith Divides Us- Death Unites Us θα ακολουθήσει και οι Paradise Lost θα ξεσηκώσουν το Riverside με αυτή την τόσο δυναμική και μελωδική νωχελικότητά τους.

Για το επόμενο κλείσαμε τα μάτια και αφεθήκαμε στην Eternal μουσική ικανοποίηση που μόνο οι Paradise Lost ξέρουν να προσφέρουν από το 1991 και το Gothic, ένα άλμπουμ ορόσημο, τόσο για την μπάντα όσο και για το είδος. One Second μας λέει ο Nick από το ομώνυμο του 1997 και με ένα μόνο άλμα θα μεταφερθούμε στο 2020 και το Serenity, ένα κομμάτι του Obsidian στο οποίο ομολογώ πως δεν είχα δώσει πολύ προσοχή. Σταθερά drums, απειλητικό και χαμηλό μπάσο, παχιά riffs και πολύς καπνός!

Η πολύ χαρακτηριστική και μελαγχολική εισαγωγή του επόμενου κομματιού  ήταν η πρώτη απόπειρα για mosh pit από κάποιους, κάτι που θα αφήσω ασχολίαστο. As I Die και οι Paradise Lost  σε πλήρη μουσική νιρβάνα έχουν ξυπνήσει όλες τις αισθήσεις μας, με τους μπλε περιστερφόμενους φωτισμούς να κάνουν αυτή την ατμόσφαιρα ακόμα πιο μαγική. To Last Time ήταν σίγουρα μία πιο επιτυχημένη προσπάθεια από κάποιους για mosh pit και το μόνο κομμάτι που ακούστηκε από το αγαπημένο σε πολλούς από εμάς Draconian Times.

Το Just Say Words ήταν το κομμάτι με το οποίο μας είπαν την πρώτη καληνύχτα οι Paradise Lost με τον Waltteri Väyrynen να μας παρακινεί και καθοδηγεί στα παλαμάκια, ενώ σίγουρα δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε να χοροπηδάμε μέχρι το αναγκαστικό και ξαφνικό κλείσιμο. Μετά από ένα σύντομο διάλλειμα οι Paradise Lost ανέβηκαν στη σκηνή για ένα συντριπτικό encore, με τον Nick Holmes να ανεβαίνει πρώτος, ψιθυρίζοντας, drifting through loss, we escape from the cost of the pain, the healing through years so obscured by the tears and the strain..και μέχρι όλη η μπάντα να μαζευτεί στη σκηνή και να μας δώσει τον καλύτερό της εαυτό, με ένα Darker Thoughts εκτελεσμένο από καρδιάς.

So Much Is Lost για να θυμηθούμε τα νιάτα μας και να ανέβουμε λίγο, πριν κατέβουμε Beneath Broken Earth, αργά και βαριά, με τον Aaron Aedy και τον Steve Edmondson να εναρμονίζονται σε κίνηση και πάθος και τον Nick να γρυλίζει ανατριχιαστικά. Οι Paradise Lost μας άφησαν με το υπέροχο Ghosts και με όλο το Riverside να αναφωνεί χοροπηδώντας “For Jesus Christ”.

Και κάπως έτσι το υπνωτικό doom των Paradise Lost έκανε το θαύμα του. Η αγαπημένη μπάντα μας χάρισε μία υπέροχη βραδιά.  Σχεδόν κινηματογραφική ατμόσφαιρα με τους τοίχους του Riverside να γκρεμίζονται από  καταπληκτικές συμφωνίες doom/goth. Μέχρι την επόμενη φορά…!

Ο ήχος και τα φώτα και για τα δύο συγκροτήματα ήταν on point και το πλήρωμα του Riverside ήταν όπως πάντα φιλικότατο.

Live Report by Rozi Kakrida

English Version

Moonspell and Paradise Lost are two bands that I have been following musically for about 25 years and yet I have never had the chance to see them live (don’t ask me how and why, I don’t know). The ticket was of course purchased in no time and February 12th, 2022 was painted on my calendar with bright colours.  Of course, we live in uncertain times, so the excitement fluctuated at normal levels for a while, up to 2-3 days before the concert. 

Newcastle Upon Tyne was Paradise Lost’s seventh stop on this short but highly anticipated Obsidian Moon UK Tour, and only Moonspell’s second stop, as it was Alunah who accompanied Paradise Lost on their first five shows. Of course we’re in the North East of England, which means indecisive skies, cold and windy days, and in one of Newcastle’s oldest venues right next to the river Tyne the crowd slowly starts to gather until the doors of the Riverside open to warm up – at last – in the company of the fiery wolves of Portugal, the one and only Moonspell, who will open the show. 

From 1995’s Wolfheart to 2021’s Hermitage, Moonspell is a band that stays true to what they love to create: soulful, emotional metal that stays with us even in the darkest of times. Approaching their 30th anniversary as a band, Moonspell are stronger than ever with Hermitage, their 13th studio album, being a sensitive, sophisticated but also a revolutionary, dark journey into our hearts.

The lights begin to fill the room, Fernando Ribeiro’s velvety voice begins to recite until Hugo Rebeiro attacks his drum kit creating the powerful rhythmic foundation of the masterful The Greater Good and the room fills with that unique explosive energy that Moonspell emit. The goth anthem Common Prayers follows and an ethereal melodicism will put us at ease…for a while.

Since Moonspell know very well how to keep the balances, it’s the turn of one of their all-time top tracks, which has roused all of us, their loyal fans,and not only…Opium, desire or will sung by Fernando Ribeiro, who alternates between tenor vocals and deadly growls with significant ease and raises our pulse dangerously. 

I had decided to stay away from any setlist that might have been posted on social media because of the unexpected excitement that overwhelms me when I hear songs I don’t expect, like the wonderful Breathe and Extinct! Aires Pereira’s bass and Hugo Rebeiro’s drums dance to seductive rhythms, with Ricardo Amorim’s ethereal yet thick guitars and Pedro Paixão’s symphonic keyboards creating the ultimate atmosphere in which Fernando’s vocals and recitations are reminiscent of a wolf dripping sweet blood. 

Hermits Saints, Apophthegmata and Hermitage were the other tracks that Moonspell presented us from their latest work and of course they made sure once again to take us back to the ’90s with the much loved Alma Mater but also with the epilogue of their performance: Full Moon Madness, during which Fernando grabs a set of drumsticks and hits them with mathematical precision oppossite the seated Hugo, stirring up Riverside for good.

I don’t think there could be a better band to open Paradises Lost’s Obsidian Moon Tour. Moonspell painted a wonderful musical landscape and they absorbed us in, through their mesmerizing energy, giving us with a magnificent performance and leaving us eager to see them live again.

Moonspell, we are definitely under your spell.

And after the fiery temperament of Portugal has warmed us up for good, it’s time for Halifax, England  and the masters of death doom metal & headliners, Paradise Lost.  Having been around as a band since 1988, Paradise Lost are currently touring Obsidian, their 16th and most recent album, released in 2020.

To my huge surprise (always a pleasant one) Paradise Lost opened their show with a super-favorite track of mine, from the massive Icon. Crushing drums from Waltteri Väyrynen, a fiery solo from Gregor Mackintosh and the very familiar voice of Nick Holmes took us back in time and our hearts fluttered to the sounds of Widow. 

The smoke thickens and Fall From Grace kicks in, slow, torturous and thoroughly indulging, with Blood And Chaos following in a similar stage atmosphere, with vocals and guitar riffs dancing wildly.  Faith Divides Us- Death Unites Us will follow and Paradise Lost will rock the Riverside down with this so powerful and melodic languidness.

For the next one we closed our eyes and indulged in the Eternal musical satisfaction that only Paradise Lost know how to deliver, from 1991 and Gothic, a landmark album for both the band and the genre. One Second Nick sings to us from 1997’s self-titled and with a single jump we’re transported to 2020 and Serenity, an Obsidian track I confess I hadn’t paid much attention to. Steady drums, menacing and low bass, thick riffs and lots of smoke!    

The very familiar and melancholic intro of the next track was the first attempt to mosh pit by some people (no comments):  As I Die and Paradise Lost in full musical nirvana have awakened all our senses, with the blue rotating lights making this atmosphere even more magical. Last Time was definitely a more successful attempt by some to mosh pit and the only track that was played from Draconian Times, a favourite of many of us. 

Say Just Words was the track with which Paradise Lost said their first goodnight to us with Waltteri Väyrynen motivating and guiding us through the clapping, and we certainly couldn’t stop jumping around until the forced and sudden closing. After a short break Paradise Lost took to the stage for a crushing encore, with Nick Holmes taking the stage first, whispering: drifting through loss, we escape from the cost of the pain, the healing through years so obscured by the tears and the strain..and until the whole band gathered on stage and to give us their ultimate best, with a Darker Thoughts performed from the heart.

So Much Is Lost to reminisce about our youth and lift out spirits, before descending Beneath Broken Earth, slow and heavy, with Aaron Aedy and Steve Edmondson harmonising in movement and musical passion and Nick grunting creepily. Paradise Lost left us with the wonderful Ghosts and with the whole of Riverside exclaiming and bouncing “For Jesus Christ”.

The irresistible hypnotic aura of Paradise Lost has done its miracle. The beloved band gave us a terrific night.  Almost cinematic atmosphere with the walls of the Riverside being shattered by amazing doom/goth symphonies.  Until we meet again…!

Sound and lights for both bands were amazing and the crew of Riverside was, as always, spot on.

Live Report by Rozi Kakrida

English Version Below

https://youtu.be/rcL2Juuoydc

Arte concert, has uploaded the entire set of Portuguese gothic metal masters Moonspell on Alcatraz Festival which took place between August 13th and 15th in  Kortrijk,Belgium. This appearance is a bit more special for Greeks as their Front Of House sound engineer was Alexi Keito also know for the drums he plays in Full House BC.

Το βίντεο προέρχεται από ζωντανή εμφάνιση του συγκροτήματος σύμφωνα με τα πρωτόκολλα ασφαλείας του Covid 19 με καθιστούς θεατές και αποστάσεις στο Pavilhão Rosa Mota – Super Bock Arena – στο Porto, της Πορτογαλίας. Δείτε το βίντεο και τις ημερομηνίες παρακάτω:

English Version below:

An epic join UK tour with Paradise Lost is the way Moonspell celebrate their 30year anniverssary.

To celebrate upcoming tour schedules, with many more dates to be added in Europe soon, MOONSPELL have just unleashed an epic live video from their recent show at the Pavilhão Rosa Mota – Super Bock Arena – in Porto, Portugal, in December 2020. Get into the perfect mood for a killer live package to return live on stage in 2022, and taken from their latest album Hermitage, you can now watch the enthralling live clip for MOONSPELL’s

The Greater Good here:

Πρόκειται για το The Hermit Saints και μπορείτε να δείτε το βίντεο παρακάτω. Το Hermitage κυκλοφορεί στις 26 Φεβρουαρίου από τη Napalm Records.

ENGLISH VERSION

Moonspell reveal their last single before the release of Hermitage.

It’s the video for the song The Hermit Saints and you can watch the video below. Hermitage is out this Friday, February 26th through Napalm Records.

Η νέα κυκλοφορία των Πορτογάλων dark metal πρωτοπόρων θα έχει τον τίτλο Hermitage και θα κυκλοφορήσει 26 Φεβρουαρίου 2021 από τη Napalm Records. Το νέο άλμπουμ των MOONSPELL ηχογραφήθηκε, μιξαρίστηκε και έγινεmaster από τον Jaime Gomez Arellano (Paradise Lost, Primordial, Ghost, Sólstafir & many more) στα Orgone Studios στο Ηνωμένο Βασίλειο. Και σε αυτή την κυκλοφορία οι αιθέριες μελωδίες των MOONSPELL είναι εδώ, χωρίς να αφήνουν πίσω τις metal ρίζες τους. Επηρεασμένοι από underground metal μπάντες όπως οι Bathory χαρακτηρίζουν το Hermitage μάλλον το πιο βαθύ, απρόσμενο και επικό άλμπουμ που έχουν γράψει ποτέ. Μαζί με τις πληροφορίες του άλμπουμ παρουσιάζουν και το τραγούδι “The Greater Good”.

“We are nothing, therefore we are everything…”

Hermitage tracklist :

01. The Greater Good
02. Common Prayers
03. All or Nothing
04. Hermitage
05. Entitlement
06. Solitarian
07. The Hermit Saints
08. Apophthegmata
09. Without Rule
10. City Quitter (Outro)

+ Bonus Tracks:
11. Darkness in Paradise (Candlemass Cover – available on LP, Deluxe Box, MC + Mediabook)
12. The Great Leap Forward (7″ Vinyl – available in Deluxe Box)

Οι MOONSPELL ανακοίνωσαν ένα special Halloween LIVE show, που θα πραγματοποιηθεί στη Νότια Πορτογαλία στην αρχαία πόλη της Beja, στις 31 Οκτώβρη 2020!

Στο τοπικό θέατρο Pax Julia, που είναι χτισμένο το 1928, το συγκρότημα θα πραγματοποιήσει το ετήσιο Halloween σόου τους. Θα διατεθούν μόνο 300 εισιτήρια για φυσική παρουσία αλλά θα μεταδοθεί και διαδικτυακά.

Στην πανσέληνο της 31^ης Οκτώβρη η συναυλία θα ξεκινήσει 21.30 (PT/UK), 22.30 (Europe), 1.30 PM (PDT), 4.30 PM (NY/EDT), 5.30 PM (MX /CDT), 6.30 AM (NOV 1st/GMT+9), 7.30 AM (NOV 1ST/GMT+10).