Κάτι ακόμα που απαιτεί λίγη προσπάθεια από μεριάς μου είναι το να αφήσω για λίγο στην άκρη την αγάπη μου για τον frontman των PSYCHOTIC WALTZ και να αποδώσω την βραδιά όσο το δυνατόν πιο αντικειμενικά. Πρώτη φορά προσωπικά βλέπω ακουστικό set στον χώρο του Κυττάρου, κάτι που έκανε την εικόνα που αντίκρισα εισερχόμενος στο club ξεχωριστή. Καρέκλες είχαν στηθεί η μία δίπλα στην άλλη κατά μήκος της σκηνής, τόσο στον βασικό χώρο, όσο και περιμετρικά σε αυτόν του εξώστη. Μία και μοναδική βαλίτσα κιθάρας υπήρχε, ανοιχτή,  επάνω στο stage, συνοδευόμενη από 2 μικρά πετάλια κιθάρας. Τόσο απλό, τόσο λιτό, τόσο ξεκάθαρο ως προς το τι ήρθαμε να δούμε. Ένα καθαρά ακουστικό show ενός εκ των ιδιαιτερότερων φωνών και ταυτόχρονα μπαντών του χώρου μας. Και πραγματικά αυτό ακριβώς βιώσαμε, αλλά λίγο διαφορετικό, μάλλον σε διαφορετικούς τομείς, από ότι περίμενα και εγώ ο ίδιος.

Πιστός στο χρονοδιάγραμμα, λίγο μετά της 21.30, ο Devon Graves ανέβηκε στην σκηνή κρατώντας μια ακουστική κιθάρα, υπό τους ήχους χειροκροτημάτων. Από τις πρώτες του κιόλας κινήσεις, αντιλήφθηκα κάτι το οποίο με συνόδεψε μέχρι και το τέλος της βραδιάς. Δεν είναι δυνατόν αυτός ο άνθρωπος να έχει τόσο τρακ. Σπάζοντας τον πάγο αστειευόμενος με το κουρδιστήρι του, δεν έχασε χρόνο, ξεκινώντας με το εναρκτήριο κομμάτι του Bleeding, φυσικά το Faded. Μέχρι την στιγμή που μπήκαν οι στίχοι, κανένας μας δεν είχε καταλάβει τι ακριβώς ακούμε. Πως θα μπορούσαμε άλλωστε, το να τολμήσεις να παίξεις ακουστικά το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας αυτής της μπάντας είναι άθλος μεγάλος, πόσο μάλλον ένα τόσο χαρακτηριστικό κομμάτι. Και παρόλα αυτά, δουλεύει η προσέγγιση, μια εντελώς άλλη διάσταση σε ένα τόσο αγαπημένο κομμάτι. Μέχρι να τελειώσει το κομμάτι αντιλαμβάνομαι επίσης μια κάποια κόπωση στην φωνή του Devon, κάτι καθόλου παράξενο αν σκεφτεί κανείς πως είναι οι πρώτες στάσεις της περιοδείας, συνήθως αυτές είναι και οι δυσκολότερες μέχρι να βρεις τα πατήματά σου, της ηλικίας του αλλά και τον προβλημάτων που αντιμετώπιζε πριν χρόνια με την φωνή του γενικά. Ακολουθούν τα επόμενα κομμάτια του tracklist του Bleeding σχεδόν με απόλυτη σειρά, όλα, μα όλα τόσο διαφορετικά, τόσο γνώριμα και ταυτόχρονα τόσο καινούργια. Με τους στίχους τους να αποκτούν εντελώς άλλη οπτική υπό αυτή τους την απόδοση, κάτι που έχω την εντύπωση ότι το ένιωσε ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό των παρεβρισκομένων.

Και η φωνή, μαζί με αρκετά λαθάκια στα ακόρδα και τις συγχορδίες, εξακολουθεί να παρουσιάζει αρκετές και συχνές αστοχίες. Και εδώ είναι που ξεκινάει το πραγματικά ιδιαίτερο της βραδιάς. Ο άνθρωπος συχνά πυκνά γελούσε με τα παραπάνω κατά την διάρκεια των κομματιών. Δεν προσπάθησε να τα κρύψει, δεν προσπάθησε να τα κουκουλώσει, ούτε να διατηρήσει μια “ατσαλάκωτη” εικόνα. Γελούσε με τα ίδια του τα “λάθη”, αυτοσαρκαζόταν τόσο κατά την διάρκεια, όσο και ενδιάμεσα στο κάθε κομμάτι με έναν τρόπο τόσο ανθρώπινο, τόσο anti star, προσιτό και θα τολμήσω να πω, εύθραυστο. Δεν ήταν λίγες οι φορές που μας ζήτησε συγνώμη και να ξανά ξεκινήσει από την αρχή προκειμένου να το κάνει σωστά. Αν κάτι με “χτύπησε” περισσότερο από όλα ήταν αυτό. Παρακολουθούσαμε ένα απλό άνθρωπο, με αρκετό άγχος, να προσπαθεί να παρουσιάσει μερικά από τα δυσκολότερα και ομορφότερα κομμάτια της καριέρας του με ένα άλλο τρόπο, πιο αληθινό, γήινο,πιο ποιητικό, πιο δικό του. Ανάθεμα με, τα κατάφερε. Όχι αψεγάδιαστα, όχι με τον εξωγήινο τρόπο που πολύ από εμάς τον έχουμε στο μυαλό μας, ούτε με το “άπιαστο” και “ονειρικό” τρόπο άλλων παραπλήσιων μουσικών, αλλά με ειλικρίνεια και απλότητα.

Παραλείποντας κάποια κομμάτια, τα οποία όπως είπε και ο ίδιος, δεν κατάφερε να “μεταφράσει” σε ακουστική έκδοση (το Skeleton παίχτηκε κατά το ήμισυ εξαιρετικά, γιατί τόσο μας είπε ότι κατάφερε να μεταφέρει αλλά πληροί την υποχρέωση του συμβολαίου ), έκλεισε την παρουσίαση του Bleeding με το λατρεμένο My Grave. Η επαφή του με τον κόσμο όλη αυτή την ώρα ήταν συνεχής και άμεση, μας διηγήθηκε γεγονότα τόσο από το παρελθόν των PSYCHOTIC WALTZ  όσο και των DEAD SOUL TRIBE ρίχνοντας φως στα backstory των κομματιών. Η φωνή του όλο και καλυτέρευε, πρέπει να έπαιξε ρόλο και το Jack with Honey που ήρθε σε αντικατάσταση του Jagermeister που δεν είχε το μαγαζί (απίστευτο 3λεπτο γέλιου που δεν μπορεί να περιγραφεί) και κάπου εκεί μας φιλάει έκπληξη. Καλεί στην σκηνή την Μαντώ, ναι ναι την Μαντώ, για να πούνε μαζί την πρώτη διασκευή της βραδιάς. Και πόσο όμορφα έδεσαν οι φωνές τους στο Space Oddity του David Bowie. Για την Μαντώ δεν θα μιλήσω, είμαι πολύ “μικρός” για να μιλήσω, μικρός μπροστά στο τεράστιο ταλέντο της και την τρομακτική φωνή της. Στην συνέχεια τίμησε την πορεία του τόσο με τους DEAD SOUL TRIBE όσο και τον προσωπικό του δίσκο, μόνο και μόνο για να μας χαρίσει μία πραγματικά μοναδική στιγμή που ακούει στον τίτλο Hanging On A String.

Τίμησε και την τελευταία δισκογραφική δουλειά των PSYCHOTIC WALTZ με το Demistyfied πριν τιμήσει τα γενέθλια του John Lennon και του αφιερώσει τα Imagine και Let It Be. Η βραδιά έκλεισε με το κομμάτι που περιμέναμε όλοι, το I Remember που όπως μας είπε, στο παρελθόν όλοι τον ρωτούσαν γιατί έγραψε ένα αντιπολεμικό κομμάτι εν καιρώ ειρήνης, με τον ίδιο να απαντάει, “για παν ενδεχόμενο”. Μας παρακάλεσε να μην φύγουμε, να του επιτρέψουμε να πάει για λίγο μέσα, και στην συνέχεια να επιστρέψει για να μιλήσει με όλους μας. Και όντως αυτό έκανε. Όχι απλά αφιέρωσε άπλετο χρόνο στον κάθε έναν που ήρθε να τον τιμήσει, μιλώντας μαζί του για ότι μπορεί να βάλει ο νους, αλλά αυτός ήταν που αγκάλιαζε σφιχτά τον κάθε έναν πριν τον καληνυχτίσει. Έναν προς έναν, μηδενός εξαιρουμένου.

Έφυγα από το Κύτταρο στις 1.30 την νύχτα. Ήμουν από τους τελευταίους που είχε μείνει να του δώσει το χέρι. Αντί αυτού, μου έδωσε πίσω μια αγκαλιά και εμένα, από αυτές τις αληθινές, όχι τις τυπικές, τις “επαγγελματικές”. Αυτή είναι η ιδιαιτερότητα που ανέφερα ξεκινώντας. Αυτό είδα την Δευτέρα το βράδυ, ένα ευάλωτο, αληθινό και καθημερινό άνθρωπο. Ένα καλλιτέχνη που μετράει δεκαετίες ζωής (57 παρακαλώ) και καριέρας και παρόλα αυτά δείχνει να νιώθει άβολα πάνω στην σκηνή, δίνοντας πραγματικά από τον εαυτό του, με όσα λάθη ή αστοχίες αυτό περιλαμβάνει. Απομυθοποίηση. Ευχαριστούμε πολύ Devon.

Setlist

The Bleeding Album Section:
Faded
Locust
Morbid
Bleeding
Need
Drift
Northern Lights
Freedom?
Skeleton
My Grave

Space Oddity
Cry For Tomorrow
Regret
Windsong
Hanging On A String
Demystified
Imagine
Let It Be
I Remember

Live Report, Constantine Maris

Πρώτα απ’ όλα θα θέλαμε να σε καλωσορίσουμε στο Metalradio.gr. Τη Δευτέρα 9 Οκτωβρίου έρχεστε στην Ελλάδα για μια πολύ ξεχωριστή ακουστική συναυλία. Πες μας τι οδήγησε στις ακυρώσεις των εμφανίσεών σου με τους Psychotic Walz και αν αυτός είναι ο λόγος που θα πας σε αυτή τη σόλο περιοδεία.

DG- Υπέθεσα ότι μέχρι τώρα είχε γίνει γνωστό ότι ο Brian Mcalpin αποσύρθηκε από τις περιοδείες λόγω των τεράστιων κινδύνων για την υγεία του. Κανείς μας δεν είχε την καρδιά να βγει με κάποιον στη θέση του, οπότε φαίνεται ότι οι Psychotic δεν θα περιοδεύσουν ξανά. Αυτό πραγματικά μου ραγίζει την καρδιά. Σε όλους μας.

Περιμένουμε να παρουσιάσετε ολόκληρο το άλμπουμ The Bleeding στην εκπομπή σας. Πείτε μας για τη μετατροπή του ώστε να ταιριάζει σε μια ακουστική συναυλία και ποιες είναι οι προσδοκίες σας από αυτό.

DG- Πολλά από τα τραγούδια έχουν αναδιαταχθεί με νέες ακροάσεις συγχορδιών για να μεταφραστούν σε μια ακουστική κατάσταση τύπου “τραγουδοποιού”. Οι μελωδίες είναι σχεδόν πανομοιότυπες, μόνο που οι δυναμικές τους είναι πιο κατάλληλες για ένα ακουστικό περιβάλλον. Υπάρχουν μερικά τραγούδια των οποίων οι δομές των συγχορδιών παραμένουν λίγο-πολύ άθικτες. Απλά ξαναέγραψα τις ακολουθίες συγχορδιών στα πιο μονοτονικά βασισμένα riffs που δεν λειτουργούν καλά χωρίς ηλεκτρική κιθάρα και μπάντα. Μου αρέσουν πολύ αυτές οι ενορχηστρώσεις. Ελπίζω να τις αγαπήσετε κι εσείς.

Οι Psychotic Waltz αποτελούν τεράστια έμπνευση για πολλούς μουσικούς. Πιστεύετε ότι πήραν την αναγνώριση που τους αξίζει; Θα μπορούσαν να γίνουν πιο δημοφιλείς, αν ίσως είχαν δημιουργηθεί σε μια διαφορετική εποχή;

DG- Όταν οι μουσικοί είναι η βάση των οπαδών σου, έχεις πρόβλημα εξ αρχής. Ποιος ξέρει τι θα μπορούσε να είχε γίνει. Ήλπιζα πραγματικά ότι αυτή θα ήταν η νέα μας εποχή στη δεκαετία του 2020, αλλά δυστυχώς. Δεν ήταν γραφτό να γίνει. Πολλοί κλασικοί συνθέτες δεν αναγνωρίστηκαν παρά μόνο 100 χρόνια μετά τη ζωή τους. Έτσι, μπορούμε πάντα να ελπίζουμε σε αυτό.

Πάνω σε τι εργάζεστε αυτή τη στιγμή; Εργάζεστε πάνω σε νέα μουσική;

DG- Το σχέδιο είναι το νέο άλμπουμ των Deadsoul Tribe, καθώς και ένα νέο σόλο άλμπουμ πιθανότατα. The Strange Mind of Devon Graves.

Περιμένουμε επίσης να παίξετε τραγούδια από τους Deadsoul Tribe. Τι ακριβώς μας επιφυλάσσετε;

DG- Θα παίξω το Bleeding σχεδόν ολόκληρο. Αλλά επίσης πολλά από κάθε άλμπουμ των PW και πολλά από το Deadsoul Tribe.

 Δεν είναι η πρώτη φορά που πηγαίνεις σόλο περιοδεία. Προτιμάς να πηγαίνεις σε θεματική σόλο περιοδεία παρά ως μέλος ενός συγκροτήματος;

DG- Λατρεύω να κάνω συναυλίες όπως αυτή για την απλότητα και την οικειότητά τους. Λατρεύω να τραγουδάω σε ακουστικό περιβάλλον γιατί ταιριάζει πολύ καλύτερα στη φωνή μου από πολλές απόψεις. Τραγουδάω διαφορετικά. Περισσότερη διάσταση και δυναμική. Περισσότερο συναισθηματικά. Αλλά τίποτα δεν είναι καλύτερο από το να παίζω με τους Psychotic Waltz. Θα μου λείψει τρομερά.

Μπορούμε να περιμένουμε ότι θα επαναπρογραμματίσετε τις ακυρωμένες συναυλίες των Psychotic Waltz;

Για την απάντηση μας παρέπεμψε στο παρακάτω βίντεο.

English Vesrion Below

First of all we would like to Welcome you in Metalradio.gr. On Monday October 9 th you are coming to Greece for a very special acoustic show. Tell us what led to the cancellations of your appearances with Psychotic Walz and if that’s the reason you are going on this solo tour.

DG- I assumed by now it was well publicised that Brian Mcalpin stepped down from touring because of the massive health risks involved for him. None of us had the heart to go out with someone in his place, so it looks like Psychotic will never tour again. That really rips my heart out. All of us.

We expect you to perform the entire The Bleeding album on your show. Tell us about the transformation to make it fit an acoustic show and what are your expectations from it.

DG-  Many of the songs have been re-arranged with new chord progressions to make them translate to an acoustic “singer-songwriter” type of situation. The melodies are nearly identical, except with more appropriate dynamics for an acoustic setting. There are a few songs whose chord structures remain more or less intact. I just re wrote the chord sequences on the more single-tonic based riffs that don’t work well without an electric guitar and a band. I really love these arrangements. I hope you all will too.

Psychotic Waltz are a huge inspiration for many musicians. Do you feel they got the recognition they deserve? Could they become more popular, if maybe they were formed in a different era?

DG-  When musicians are your fanbase you are in trouble to begin with. Who knows what could have been. I was really hoping this would have been our new era in the 2020s, but alas. It was not to be. Many classical composers werent recognised until 100 years after their lifetime. So we can always hope for that.

What are you currently working on? Are you working on new music?

DG- New Deadsoul tribe is the plan, plus a new solo album most likely. The Strange Mind of Devon Graves.

We also expect you to play songs from Deadsoul Tribe. What exactly do you have in store for us?

DG- I will be playing Bleeding pretty much in it’s entirety. But also a lot from each PW album and lot’s of Deadsoul Tribe.

It’s not the first time you go on a solo tour. Do you prefer going on special solo tour that as a member of a band?

DG- I love doing concerts like this for their simplicity and intimacy. I love singing in an acoustic setting because it suits my voice much better in many ways. I sing differently. More dimension and dynamics. More emotionally. But nothing is better that playing with Psychotic Waltz. I will miss that terribly.

Can we expect that you reschedule the cancelled Psychotic Waltz shows?

Check out the video above for deeper discussion on all of this: