Να μιλήσουμε τώρα για την ημέρα των Amon Amarth; Ξεκίνημα με μια τεράστια ουρά να περιμένει να ανοίξουν οι πόρτες, πράγμα που μπορούμε να φανταστούμε τι σημαίνει. Με το που αρχίζει να μπαίνει ο κόσμος τρέχει για το κάγκελο και μάλιστα κάποιοι με τις διαφημιστικές coca cola στο χέρι να χύνονται στη διαδρομή. Η πρώτη σκέψη είναι ότι θέλουν να πιάσουν τη θέση για τους Viking αλλά με το που ξεκίνησαν οι Σκοτσέζοι BLEED FROM WITHIN έγινε ξεκάθαρο ότι πολλοί από αυτούς που έτρεχαν ήθελαν να απολαύσουν μια από τις καλύτερες νέες μπάντες της νέας γενιάς του metalcore στην πρώτη της εμφάνιση στην Ελλάδα.

Κραυγές θαυμασμού και πάθος. Ο Scott Kennedy ομολογεί ότι δεν μπορεί να πιστέψει ότι είναι η πρώτη φορά που εμφανίζονται στην Ελλάδα και είναι εκεί ήδη ένας πυρήνας οπαδών τους, που γνωρίζει και τραγουδάει τους στίχους τους! «Μπορώ να σας υποσχεθώ ένα πράγμα, θα επιστρέψουμε». Η μπάντα έπαιξε χωρίς μπασίστα αλλά ήταν πραγματικά πολύ εντυπωσιακοί, σχεδόν καλύτεροι από την ηχογράφηση. Ακούσαμε όλα τα κομμάτια που θέλαμε από την πιο πρόσφατη δισκογραφική τους δουλειά Shrine αλλά και από το προηγούμενο Fracture. Πάθος, ενέργεια, χημεία τόσο μεταξύ τους όσο και με τον κόσμο που μέσα στον καυτό ήλιο έκανε wall of death & mosh pit!

Στο τέλος ο Scott έκανε και crowd surf  πάνω στο κοινό που τους αποθέωσε. Το μόνο σίγουρο είναι ότι κατέβηκαν από τη σκηνή με πολύ περισσότερους οπαδούς από ότι ανέβηκαν και αυτό λέει πολλά για μια μπάντα στην αρχή της.

Επόμενοι στη σκηνή οι μελωδικοί death metallers HEAVEN SHALL BURN που είχαν περίπου 14 χρόνια να έρθουν στην Αθήνα αλλά στο μεσοδιάστημα δεν τους ξέχασε κανείς! Βγήκαν στη σκηνή με το Hunters Will be Hunted αλλά το κοινό φάνηκε να χρειάζεται, ή χρόνο να συνέλθει από τους νεαρούς. Παρά τον ελαφρώς βαβουριάρικο ήχο τους κατευθείαν έβαλαν το κοινό ξανα σε τροχιά pit με τραγούδια όπως τα My Heart and the Ocean, Bring the War Home, Übermacht, το Behind a Wall of Silence που ζήτησε να κάνουν ένα Wall Of Death αλλά και τον επίλογο με το Endzeit.

Οι Γερμανοί έχουν μια δισκογραφία πίσω τους και ένα ήχο που τους κάνει μοναδικούς. Με μελωδικά στοιχεία που σε κερδίζουν αλλά και στοιχεία που σου βγάζουν την έντονη Γερμανική καταγωγή. Πάνω στη σκηνή ήταν αεικίνητοι, ο Marcus Bischoff με ένα κόκκινο πουκάμισο που πρέπει να μετάνιωσε ήδη απ’ το πρώτο τραγούδι καθώς στο τέλος λούστηκε με ένα μπουκαλάκι νερό ενώ μετά το μέσο του σετ το έβγαλε εντελώς. Το κοινό τους φώναζε και κάθε φορά που τους ρωτούσε αν κουράστηκαν ανταποκρίνονταν με περισσότερη δίψα ενώ στο τέλος ο Marcus έκανε και μια βουτιά στον κόσμο, όχι πολύ πετυχημένη μιας και είχε στάξει απ’ τον ιδρώτα και από μακριά φάνηκε να τους γλίστρησε.

Και φτάνει η ώρα για τους αγαπημένους του Ελληνικού κοινού KREATOR. 90 λεπτά σετ, 90 λεπτά pit! Δεν σταμάτησαν ποτέ μόνο όταν μας μιλούσε ο Mille ο οποίος όπως είπε νιώθει την Ελλάδα το δεύτερο σπίτι του τόσο αυτός όσο και η υπόλοιπη μπάντα. Ξεκίνησαν με Hate Uber Alles και pyro show και συνέχισαν δυναμικά με Flag Of Hate! Να τονίσουμε ότι το σετ τους ήταν διαφορετικό από τα υπόλοιπα της περιοδείας με έμφαση στο να ευχαριστήσει τους old school fans. Μάλιστα στεκόμουν δίπλα σε ένα κύριο μεγαλύτερης ηλικίας που απολάμβανε το σόου με την Kreator μπλούζα του και τραβώντας βιντεάκια φορώντας τα γυαλιά πρεσβυωπίας του.

Το χαμόγελο του που φωτιζε όλο το πρόσωπο του είναι όλη η ουσία της μουσικής που υπερβαίνει το χρόνο και σε κάνει να νιώθεις το ίδιο σε όποια ηλικία και αν είσαι. Η εμφάνιση των KREATOR ήταν πραγματικά άψογη. Ο ήχος, η ένταση, η ενέργεια, η συμμετοχή του κόσμου, το σετ… όλα στο μάξιμουμ. Κολασμένο αποτέλεσμα και ένα pit χωρίς σταματημό.

Έντεκα πάρα δέκα και ανοίγει η αυλαία των AMON AMARTH για να αποκαλύψει το εντυπωσιακό σκηνικό των απόλυτων κυρίαρχων της σκηνής! Βγαίνουν στη σκηνή με καταδρομική ορμή και τα riff του Guardians Of Asgaard πλημυρίζουν την Πλατεία Νερού. Πανδαιμόνιο! Είναι η πρώτη φορά που οι AA παίζουν σε ανοιχτό φεστιβάλ επί Ελληνικού εδάφους και πρέπει να παραδεχτούμε ότι τους πάει ΤΟΟΟΟΣΟΟΟΟ πολύ! Και οι ίδιοι όμως όπως μας είπαν είχαν προσδοκίες, αλλά η λαοθάλασσα από κάτω απ’ τη σκηνή τις ξεπέρασε. Raven’s Flight και μια πολύ καλοστημένη «χορογραφία» στο φωτισμό συνοδεύει τα βαριά ριφ και τα growl του Johan. Αθήνα, Ελλάς, τόσο ο Johan που απευθύνεται στο κοινό χαμογελάει και γελάνε και τα μάτια του από τον κόσμο που τους έχει υποδεχτεί με πάθος αλλά καθώς είχαμε την ευκαιρία να τους ‘δουμε από κοντά στο photo pit όλοι τους χαμογελούσαν και απολάμβαναν κάθε στιγμή.

Πάνω στη σκηνή καθώς αλλάζαν τα σκηνικά για το Great Heathen Army εμφανίστηκαν δύο στρατιώτες, στο Deceiver Of The Gods ο Loki με τα φωτεινά πράσινα μάτια του αλλά και καθώς άρχισε να ακούγεται ο παφλασμός των κυμάτων η σκηνή έγινε ένα Viking πλοίο και ήρθε η ώρα να σπάσουμε το ρεκορ τραβώντας κουπί. Όλη η πλατεία κάθισε και άρχισε να τραβάει κουπί στο Put Your Back In The Row, Row, Row, Row.. και ο Johan μας λέει ότι είμασταν το μεγαλύτερο rowing pit. Συνέχεια με την προβλεπόμενη πρόποση με το Raise Your Horns και ολοκλήρωση με το Twillight Of The Thunder God. Έμειναν αρκετή ώρα μετά στη σκηνή χαιρετώντας τον κόσμο και μάλιστα ο Johan έβγαλε απ τις τσέπες του δυο περικάρπια με τους ρούνους της μπάντας και τα πέταξε στο κοινό. Δεν έχει υπάρξει φορά που να έχουν έρθει στην Ελλάδα και να μην τους έχω δει. Δεν με έχουν απογοητεύσει ΠΟΤΕ! Και τώρα που όλο αυτό μεταφέρθηκε σε ένα ανοιχτό φεστιβαλ πραγματικά ξεδιπλώθηκε μπροστά μας μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια. Οι Amon Amarth είναι από τις μεγαλύτερες live μπάντες της σκηνής και εμείς τυχεροί που τους απολαύσαμε.

Live Report Metalradio Team
Photo Report Hellena Mihailidou

Λίγο μετά τις 6 λοιπόν, η πρώτη μπάντα της ημέρας ανέβηκε στην σκηνή κάτω από τον αρκετά ζεστό ήλιο. Ο λόγος για τους OYD, την ύπαρξη των οποίων αγνοούσα εντελώς, παρότι έχουν κυκλοφορήσει 2 δισκογραφικές δουλειές. Καλοπροβαρισμένο και δουλεμένο συγκρότημα, με τον ήχο τους να κοιτάει έντονα προς το χώρο του Nu metal ίσως και του alternative, φάνηκαν να απολαμβάνουν ιδιαίτερα το set τους. Δυστυχώς ο ήχος τους αδίκησε τρομερά,πιθανότατα όσο κανένα άλλο εναρκτήριο συγκρότημα μέχρι αυτή την μέρα, καθώς ήταν σχεδόν αδύνατον να αντιληφθείς κάτι συνολικά και ολοκληρωμένα. Η κιθάρα ήταν στο μεγαλύτερο μέρος της εμφάνισης τους ανύπαρκτη, όπως επίσης και η φωνή στα περισσότερα πιο χαμηλά και μελωδικά της σημεία. Και ερχόμενος στα φωνητικά, αυτό είναι και πιθανότατα το πιο δυνατό χαρτί των OYD, τουλάχιστον στο ύφος το οποίο εκπροσωπούν. Προσπάθησαν να ξεσηκώσουν τον λίγο κόσμο που τους υποδέχτηκε,τον μικρότερο αριθμητικά μέχρι σήμερα, χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία δυστυχώς. Ανεξαρτήτως, μια ταιριαστή και καλή εμφάνιση για να ξεκινήσει σωστά η συγκεκριμένη ημέρα.

Και κάπου εκεί οι προσευχές μας εισακούστηκαν και παρότι η θερμοκρασία παρέμεινε αρκετά υψηλή, ο ήλιος αποφάσισε να κρυφτεί για το υπόλοιπο της ημέρας. Αυτό που ακολούθησε στην σκηνή, κατ εμέ αποτελεί και την απόλυτη έκπληξη. Η μουσική τριάδα των NOVA TWINS ανέβηκε στην σκηνή και έκανε την παρουσία της αισθητή με το καλημέρα. Καταπληκτική μπάντα σε τρομερή εμφάνιση. Εντυπωσιακή ενέργεια από το πρώτο κιόλας κομμάτι, διαφορετική ομολογουμένως από ότι μπορεί να περιμέναμε από μια metal μέρα, πάρα ταύτα εντυπωσιακή. Με ένα κράμα από RAGE AGAINST THE MACHINE αλλά σε πολύ πιο electro έκδοση, MASSIVE ATTACK/PRODIGY/BODYCOUNT και αρκετή rap/hip hop/alternative νοοτροπία μας έπιασαν εντελώς απροετοίμαστους. Δεν άργησαν όμως από το νεύρο και την φοβερή τους δυναμική να μας κάνουν να κουνάμε τα κεφάλια μας ρυθμικά. Κατάφεραν δε το ακατόρθωτο για φέτος,να ξεκινήσουν moshpit. Για όλη την διάρκεια του set τους δεν μπόρεσα να πάρω τα μάτια μου από την σκηνή, μία σκηνή την οποία κατάφεραν να γεμίσουν, αν όχι να μην τους χωράει κιόλας,τρία μόλις άτομα. Φοβερές οι φωνητικές δυνατότητες της τραγουδίστριας Amy Love που κατάφερνε να κουμαντάρει μελωδικά φωνητικά, screams αλλά και rap-αρισματα που θα ζήλευαν και οι καλύτεροι του είδους, με αποστομωτικό χαρακτήρα. Μεγάλο και αδιαμφισβήτητο όπλο του διδύμου ουσιαστικά των NOVA TWINS, η μικροκαμωμένη αλλά τεράστια παικτικά μπασίστρια Georgia South. Ολόκληρη η μουσική εμφάνιση του συγκροτήματος ουσιαστικά ήταν δια χειρός της, καθώς από ένα μπάσο και κανα 2 studio από πετάλια στις rack-εριες ξεχυνόντουσαν τόνοι ήχων και μουσικής. Παράλληλα δεν υπήρξε στατική ούτε μια στιγμή καθ όλη την εμφάνιση τους, τρέχοντας και χοροπηδώντας από άκρη σε άκρη της σκηνής. Ειλικρινά, είχα πολλά χρόνια να εντυπωσιαστώ τόσο πολύ από εμφάνιση μπάντας και δη εκτός,εν μέρη, του ήχου μας. Σύμμαχος τους ο πάρα πολύ καλός ήχος και η διάχυτη ενέργεια και όρεξη τους. Τραγικά λάθος επιλογή μέρας κατά την ταπεινή μου γνώμη, μιας και κάτω από τους PRODIGY πραγματικά θα τους έκανα όπως λένε και στο χωριό μου, a run for their money. Εξαιρετικές.

Tracklist

Fire & Ice
Cleopatra
Toolbox
Taxi
Puzzles
Wave
K.M.B.
Losing Sleep
Sleep Paralysis
Antagonist
Choose Your Fighter

Με την ώρα να δείχνει σχεδόν 9 και την ζέστη να επιμένει, το συγκρότημα που είχα την περισσότερη περιέργεια να παρακολουθήσω έκανε την εμφάνιση του κάτω από ομοβροντία ιαχών και χειροκροτημάτων του κόσμου που πλέον είχε μαζευτεί όλος μπροστά στην σκηνή. Ανοίγοντας το set τους με το Knives και συνεχίζοντας με το Over It, οι BULLET FOR MY VALENTINE τίμησαν τους 2 τελευταίους τους δίσκους και ο κόσμος έδειχνε ιδιαίτερα ικανοποιημένος και εξοικειωμένος με την δισκογραφία τους. Ο πάρα πολύ καλός ήχος συνόδεψε και τους BULLET FOR MY VALENTINE, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα και με σεβαστό όγκο, κάτι που πρόσθεσε στην πολύ καλή τους απόδοση.

Παρότι μου είναι δύσκολο πλέον να πάρω στα “σοβαρά” μια πιο emo (τουλάχιστον έτσι ξεκίνησε) μπάντα η οποία πλέον αποτελείτε από 40+ ηλικιακά ανθρώπους θα είμαι ειλικρινής και θα πω πως τους ευχαριστήθηκα απροσδόκητα πολύ. Το υλικό τους αναπνέει υπό live συνθήκες αρκετά διαφορετικά από ότι η studio εκδοχές, με έναν πιο thrash αέρα. Φυσικά δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω την τρομερή απόδοση αλλά και ουσιαστική συνεισφορά του μπασίστα και τραγουδιστή του σχήματος Jamie Mathias, που πραγματικά σηκώνει αν όχι όλο, το μεγαλύτερο κατά την γνώμη μου μέρος των φωνητικών που “μετράνε”. Αρκετά περιορισμένοι ως προς την επαφή τους με το κοινό, δεμένοι όμως και αντισταθμίζοντας αυτή την “έλλειψη” με ενέργεια επί σκηνής, κατάφεραν να κάνουν την Πλατεία Νερού να κινείται σύμφωνα με κάθε όρεξη του Mat Tuck. Φυσικά δεν έλειψαν οι πυρσοί σε κλασικότερα κομμάτια της δισκογραφίας τους, όπως τα Your Betrayal, Scream Aim Fire και Waking The Demon. Κέρδισαν σε όλα τα σημεία νομίζω, έτσι φάνηκε τουλάχιστον από τον κόσμο που για πάνω από μία ώρα δεν σταμάτησε να τραγουδάει μαζί τους, να ανοίγει pit και να φωνάζει ρυθμικά το όνομα τους. Πολύ ευχάριστη εμπειρία στα δικά μου αυτιά και μάτια, πολύ καλύτερη σίγουρα από αυτό που περίμενα.

Tracklist

Knives
Over It
Piece of Me
4 Words (to Choke Upon)
You Want a Battle? (Here’s a War)
Shatter
All These Things I Hate (Revolve Around Me)
Scream Aim Fire
The Last Fight
Rainbow Veins
Don’t Need You
Your Betrayal
Tears Don’t Fall
Waking the Demon

Πλησιάζαμε σιγά σιγά στις 11 όπου και το μεγάλο για εμένα “στοίχημα” θα έκλεινε την ημέρα. Δεν είχα παρακολουθήσει τους DISTURBED στην προ 4ετίας εμφάνιση τους αλλά από τα όσα είχα δει από παλαιότερα live τους σε επίσημες τους κυκλοφορίες, ομολογώ πως κρατούσα πολύ μικρό καλάθι. Περισσότερο προς τον αγαπημένο σαν χροιά φωνής, David Draiman και την φωνητική του απόδοση. Πιστοί στο χρονοδιάγραμμα, οι τετράδα των DISTURBED βάζει φωτιά στον χώρο. Πρώτο κομμάτι το Hey You, το εναρκτήριο του τελευταίου τους δίσκου και ο καλός ήχος δίνει το βροντερό παρόν, συνεχίζοντας το σερί. Τους το δίνω, είναι ιδιαίτερα ψαρωτικοί, τουλάχιστον το ξεκίνημα τους ήταν δυνατό. Περίσσια η ενέργεια όλων επί σκηνής από την πρώτη στιγμή, είχαν ανεβάσει τον πήχη αρκετά ψιλά οι BULLET FOR MY VALENTINE, οπότε οι απαιτήσεις ήταν μεγάλες, κάτι που οι DISTURBED από θέμα ενέργειας κάλυψαν πλήρως.

Ακολουθεί ένα φοβερό σερί κομματιών με τα Stupify,Ten Thousand Fists και Prayer να προκαλούν τρομερές και ένθερμες αντιδράσεις του κοινού. Δυστυχώς όμως τα προβλήματα είχαν ήδη ξεκινήσει τονικά για τον αγαπητό Draiman ο οποίος είχε αρκετές άστοχες στιγμές που τον ακολούθησαν, πάντα ως προς το τονικό μέρος, μέχρι το τέλος. Πιστέψτε με, αν ήταν κάτι μικρό ή τυχαίο/αναμενόμενο/φυσικό και στο πρόγραμμα που λέμε, δεν θα έκανα ποτέ καμία αναφορά. Ήταν όμως κάτι ιδιαίτερα συχνό και έντονο, κάτι που δεν με αφήνει να το προσπεράσω. Ειδικά από την στιγμή που είναι ακριβώς αυτό για το οποίο ήμουν επιφυλακτικός βάση παλαιότερων μαγνητοσκοπημένων εμφανίσεων τους. Ακολουθεί το Are You Ready που δείχνει να αναπνέει πολύ ωραία σε ζωντανές συνθήκες όπως και το Bad Man μόνο και μόνο για να ακολουθήσει μια πολύ όμορφη στιγμή, με την μπάντα να κάθεται παίρνοντας ακουστικά όργανα για να ερμηνεύσει το A Reason To Fight. Και κάπου εκεί όλοι η Πλατεία Νερού παγώνει, στην θέα του David Draiman να ξεσπά σε κλάματα. Δύσκολη στιγμή, αμήχανη, με τον κόσμο να μην ξέρει πως να την διαχειριστεί. Η εξομολόγηση του frontman δε που ακολούθησε νομίζω πως θα μας μείνει χαραγμένη για πάντα στο μυαλό.

“Η κατάθλιψη και οι εθισμοί είναι αρρώστιες, ύπουλες σαν τον καρκίνο. Δεν τον βλέπεις, δεν είναι ορατός αλλά είναι εκεί και σε τρώει από μέσα. Κουράστηκα να βλέπω την μπάντα μου να παλεύει με αυτά και σιχάθηκα να χάνω φίλους μου όπως ο Chester, o Cornell, o Keith Flint. Τον περασμένο Φεβρουάριο, λίγο κόντεψα να τους κάνω παρέα”. Αυτά τα λόγια ακούστηκαν από την σκηνή και μετά την αρχική αμηχανία, ο κόσμος τον αντάμειψε με ομοβροντία χειροκροτημάτων. Αυτό που μας ζήτησε στην συνέχεια, τον τιμά τρομερά, καθώς ζήτησε να σηκώσουν τα χέρια τους όλοι όσοι έχουν παλέψει ή παλεύουν ακόμα με την κατάθλιψη και τους εθισμούς, μόνο και μόνο για να μας δείξει ότι κανένας δεν είναι μόνος του σε αυτό. Μεγαλείο ψυχής και ανθρωπιάς που αν δεν μας έβαλε, θα έπρεπε να μας βάλει όλους όσους το ζήσαμε αυτό σε σκέψεις.

Αν μέχρι εκείνη την στιγμή ο κόσμος τους έδινε πίσω την ενέργεια που έπαιρνε, από εκεί και μετά δεκαπλασιάστηκε και από τις 2 πλευρές. Ακόμα πιο δυνατή σκηνική παρουσία από το τρομερό δίδυμο Dan Donegan και John Moyer που δεν σταμάτησαν να μας ξεσηκώνουν. Διασκευή σε GENESIS και Land Of Confusion, πυρσοί ξανά στο The Game, μόνο και μόνο για να μαγευτούμε ξανά από το πιάνο που έκανε την εμφάνιση του στην σκηνή, το τσέλο και το βιολί, καθώς και τα ορχηστικά κρουστά για την αγαπημένη διασκευή στο Sound Of Silence. Ακόμα ένα απίστευτο σερί με τα Indestructible, Stricken και The Light. Η σκηνή αδειάζει μόνο και μόνο για να ξεσπάσει για ακόμα μια και τελευταία φορά χαμός για το πολύ ακουσμένο και αγαπημένο Down With The Sickness. We Are Disturbed μας φώναξε για μία τελευταία φορά ο David Draiman πριν μας καληνυχτίσει δίνοντας μας το “βραβείο” του καλύτερου κοινού την περιοδείας.

Θα προσπεράσω τις όποιες προαναφερθέντες κακές στιγμές και θα μείνω στο ότι οι DISTURBED τα έδωσαν όλα, τουλάχιστον έτσι αντιλήφθηκα εγώ, την Δευτέρα το βράδυ. Μας έδωσαν πολλά παραπάνω από απλά την μουσική τους, μας θύμισαν ότι όλοι μας ήμαστε άνθρωποι, ασχέτως status, χρημάτων, επιτυχίας ή καριέρας. Μας θύμισαν ότι όλοι από κάπου κρατιόμαστε και παίρνουμε δύναμη να συνεχίσουμε και προπάντων, ότι κανένας δεν είναι μόνος του. Α, έπαιξαν και μερικά κομμάτια μέσα από την καριέρα τους.

Έκλεισε πολύ όμορφα η τρίτη metal μέρα του Release Athens Festival, με αρκετά λιγότερη προσέλευση κόσμου μεν από τις προηγούμενες μέρες, αλλά με εξαιρετικές εμφανίσεις. Highlight της μέρας, ο κιθαρίστας των BULLET FOR MY VALENTINE, Michael Paget αριστερά της σκηνής, μέσα στον κόσμο, να χορεύει στο set των DISTURBED. Πάμε για ηρωικό, τελικό διήμερο για να κλείσουμε την φετινή χρονιά.

Tracklist

Hey You
Stupify
Ten Thousand Fists
Prayer
Are You Ready
Bad Man
A Reason to Fight (David Suicide Prevention speech)
Guitar Solo
Land of Confusion (Genesis cover)
Drum Solo
The Game
The Sound of Silence (Simon & Garfunkel cover)
Bass Solo
Indestructible
The Light
Stricken
Encore:
Down With the Sickness

LiveReport: Metalradio Team
PhotoReport: Release Athens

Σχηματιστήκατε το 2018 και στο βιογραφικό σας λέτε ότι οι Parkway Drive είναι μια από τις επιρροές σας. Πως νιώθετε που θα ανοίξετε τη συναυλία τους; 

Με μια λέξη ΔΕΟΣ. Είναι κάτι που εγω ο Αντώνης και ο Γιώργος (μπάσο) περιμέναμε για πάνω από μια 10ετια. Είναι σαν να παίζεις heavy metal και να ανοίγεις τους Iron Maiden όταν ήταν στα 15 πρώτα τους χρόνια. Η σκηνή του Release αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ στην χώρα μας και πραγματικά μόνο και μόνο η συμμετοχή μας ασχέτως το όνομα είναι μια έστω και ελάχιστη αναγνώριση του αποτελέσματος μας.

Αφού μιλήσαμε για το 2018, πείτε μας τι αλλαγές έχουν προκύψει από το σχηματισμό σας μέχρι σήμερα.

Κάθε αρχή και δύσκολη και όπως όλα τα σχήματα του είδους μας είχαμε έλλειψη ντράμερ. Εξαρχής ο πρώτος μας ντράμερ ήταν sesion οπότε δεν θεωρείται αλλαγή. Bρήκαμε τον Τάσο μετά που αναγκαστικά λόγω καραντινών δεν μπορούσε να μείνει άλλο Αθήνα και έτσι πήραμε τον Αλέξη (αδερφό του Αντώνη -κιθάρα) που παίζαμε μαζί στους New World Disorder. Από μπάσο ξεκινήσαμε με τον Δημήτρη Λεμπέση μετά είχαμε τον Δημήτρη Xατζησταμάτη που και οι δυο θέλοντας να δώσουν βάρος στις δικές τους εργασίες αποχώρησαν και τη θέση του μπάσου πήρε ο Γιώργος Δήμας και αυτός γνωστός μας από το προηγούμενο σχήμα που είχαμε με τον Αντώνη. Οι υπόλοιποι 3 είμαστε ιδρυτικά μέλη.

Πείτε μας λίγα πράγματα για τον ήχο σας.

Ο ήχος μας είναι metalcore χωρίς κάποιες αποκλίσεις, τουλάχιστον μέχρι στιγμής. Βασικές επιρροές είναι οι Parkway Drive καθώς και οι As I Lay Dying και οι Breakdown Of Sanity.  Τις μουσικές παραγωγές τις κάνουμε μόνοι μας ο Αντώνης και εγώ υπό τον τίτλο Sky Syndicate.

Αυτή τη στιγμή σε τι φάση βρίσκεστε δημιουργικά; 

Έχουμε ολοκληρώσει τον δεύτερο δίσκο μας, ήδη έχουμε τα singles που θα ακολουθήσουν στα σκαριά και κάνουμε διερευνήσεις για δισκογραφική.

Πόση ώρα θα παίξετε στο Release Athens και τι να περιμένουμε να ακούσουμε από εσάς;

Ένα παντοδύναμο σετ, γεμάτο ενέργεια και breakdowns εμπλουτισμένο με τα απαραίτητα  sound fx και impacts. Όσοι μας είδαν στο Κύτταρο και στο ΑΝ έχουν μια ιδέα του τι βγάζουμε. Όλο αυτό όμως τώρα θα είναι open air σε μια μεγάλη σκηνή ! Ο χρόνος θα είναι περίπου στα 40 λεπτά μουσικής όπως προσωπικά υπολογίζω.

Πιστεύετε ότι μπορείτε να κερδίσετε κοινό από την εμφάνισή σας και πως;

Αν δεν το πιστεύαμε δεν θα κάναμε καν κίνηση να παίξουμε και απλώς θα συνεχίζαμε την προετοιμασία. Είμαστε σε φάση που θέλαμε και αναζητούσαμε αυτό ακριβώς δηλαδή την συμμετοχή μας σε μεγάλο φεστιβάλ της χώρας γιατί πρώτα από όλα ξέρουμε τι μπορούμε να βγάλουμε προς τα έξω εμπεριστατωμένα. Όταν τον Φεβρουάριο μάθαμε το όνομα του headline η συγκεκριμένη μέρα ήταν μονόδρομος και οδοδείκτης στην όλη μας προσπάθεια.

Επόμενα βήματα για τη μπάντα; 

Το επομενο βημα ειναι η κυκλοφορια του νεου δισκου οπου περισσοτερες λεπτομεριες θα μπορεσουμε να δωσουμε λιγο μετα απο αυτο το πολυαναμενομενο live.

Δώστε μας τους συνδέσμους που μπορούμε να σας βρούμε διαδικτυακά

www.skybindereu.com

Youtube : https://youtube.com/@skybindereu

Spotify: https://open.spotify.com/artist/4XR94eyRzYA2cQg0DRpVaU?si=3gediSEeRdm4QYZUpdViYQ

FB : https://www.facebook.com/skybindereu/

insta : https://instagram.com/skybindereu/

Ραντεβού στην Πλατεία Νερού.