Ξεκάθαρο από την πρώτη ματιά στην σχετικά χαλαρή από κόσμο ακόμα Πλατεία Νερού το ότι αυτή η μέρα θα είναι για τους νεότερους οπαδούς, τους πιτσιρικάδες ρε παιδί μου, αυτούς που τους βλέπεις και το αυθόρμητο χαμόγελο είναι αναπόφευκτο. Από τέτοια χαρούμενα, μέσα στην ενέργεια πρόσωπα θα αποτελούνταν το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου. Α, και από παιδάκια, ναι παιδάκια, με ακουστικά στα αυτιά, μπαμπάδες και μαμάδες από το χέρι και βουρ στο κέντρο του πλήθους.

Με ολιγόλεπτη αργοπορία και τον ήλιο να δαγκώνει ακόμα αρκετά, οι LACUNA COIL έκαναν την είσοδο τους στην σκηνή. Με το “Layers of Time” να ανοίγει το set τους και τον κόσμο να τους καλωσορίζει με ενθουσιασμό, οι Ιταλοί δεν έκρυψαν τον ενθουσιασμό τους για την επιστροφή τους στην χώρα μας. Έχοντας παρακολουθήσει τους Ιταλούς απο τα πρώτα τους βήματα, τους εχω ανακαλύψει όταν βγάλανε το δεύτερο άλμπουμ τους, είναι εμφανές πλέον οτι η μπάντα τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει άρδην τη φιλοσοφία της θεματικά , εμφανισιακά και μουσικά. Η πρώτη φορά ήταν το μακρινό 2002 αν θυμάμαι καλά που τους είχα δει στη Θεσσαλονίκη σε μια χούφτα ανθρώπους παίζοντας τότε κομμάτια μέχρι και από το πρώτο ep και πρώτο δίσκο (ξεχασμένα πλέον αυτά απο τους ίδιους) και χρονιά με τη χρονιά, τύχαινε και τούς έβλεπα σχεδόν σε κάθε περίοδο τους ζωντανά. Η εξέλιξη τους δίσκο με το δίσκο φαινόταν, δώσανε μεγάλη έμφαση στην εμφάνιση τους και καλά κάνανε. Μετατρέψανε τη μουσική τους ανάλογα με τις τάσεις της εποχής και τους βγήκε. Εξαίρεση ενα δύο άλμπουμ μέτρια, αλλά αυτό είναι δική μου άποψη. Σε άλλους μπορεί να αρέσουν. Η μπάντα χρόνο με το χρόνο καλυτερεύει στο style, για τις μουσικές τους ικανότητες δεν χρειάζεται να πω κάτι(σε όποιον αρέσουνε, για τους άλλους δεν θα μπορέσουνε), αλλά ίσως μερικές φορές, σαν τώρα, να έχουν ενα εναλλακτικό ντύσιμο γιατί οι συνθήκες ήταν πολύ δύσκολες. Ο ήλιος έκαιγε, η Χριστίνα και όλη η πεντάδα βγήκαν όπως βγαίνουν τα τελευταία χρόνια , αλλά εχω την εντύπωση οτι βασανίστηκαν και αυτό φάνηκε όταν ο A.Ferro στη μέση του σετ έβγαλε τα ρούχα και έμεινε με το κοντομανικο. Ο ήχος κάπως, κάτι, ήταν  παράξενος, αλλά οκ. Ενα κλίκ η ένταση νομίζω ήθελε πιο δυνατά αλλά μια χαρά.

Κάτι που φάνηκε από το πρώτο κομμάτι και τους ακολούθησε μέχρι το τέλος. Με το set τους να αποτελείται στο μεγαλύτερο μέρος του από τις 3 τελευταίες δισκογραφικές δουλειές τους, κοινός από το ηχητικό τους restart κατά κάποιο τρόπο, κάλυψαν και με το παραπάνω το μικρότερο ηλικιακά και νεότερο κοινό τους πλήρως, καθώς και όσους τους ακολουθούν μέχρι σήμερα από τα πρώτα τους βήματα. “Reckless”,”Hosting The Shadow” “Blood, Tears, Dust”, “Heaven’s A Lie” δυστυχώς από την νεότερη εκδοχή του Comalies, “Trip The Darkness” μερικά από τα κομμάτια που μας χάρισαν, φυσικά “I Wish You Were Dead” συνοδευόμενο από μια θάλασσα από μεσαία δάχτυλα κατόπιν προτροπής Christina προς ότι και όποιον τοξικό άνθρωπο ή σχέση μας ταλαιπωρεί.

Ο ήλιος και η ζέστη φάνηκε πως είχε αρχίσει πραγματικά να τους εξασθενεί όσο πλησίαζαν στο τέλος της εμφάνισης τους, απόλυτα λογικό και αναμενόμενο αν σκεφτούμε και όλο το εμφανισιακό/ενδυματολογικό κομμάτι. Για encore μας κράτησαν δυνατά με “Oxygen” και “Never Dawn”. Οι LACUNA COIL είναι ένα εντελώς άλλο συγκρότημα από αυτό που εγώ θυμάμαι την πρώτη φορά που τους είδα πίσω στο 2008. Ηχητικά και εμφανισιακά, αλλά αν κάτι παραμένει ίδιο είναι η ενέργεια που βγάζουν πάνω στην σκηνή και η τόσο όμορφη τους αλληλεπίδραση με τον κόσμο. Α, και ο Andrea Ferro, ο οποίος είναι ένας πραγματικά άλλος performer σήμερα. Τεράστια άλματα, τρομακτική εξέλιξη και ένα από τα highlight μου από την παρουσία τους. Εις το επανιδείν και στα κοντά ελπίζω αυτή την φορά.

Ευκαιρία για ανεφοδιασμό και χαιρετούρες με φίλους και γνώριμα πρόσωπα μέσα στο πλήθος μέχρι να ανέβουν στην σκηνή οι WHILE SHE SLEEPS. Θα είμαι ξεκάθαρος, δεν έχω καθόλου επαφή ούτε με την δισκογραφία του συγκροτήματος, που μετράει ήδη 6 studio albums (μπράβο ρε, τουρίστας) ούτε με την προηγούμενη τους εμφάνιση στην χώρα μας, οπότε ζητώ συγνώμη για τυχόν αστοχίες. Θα γράψω όσα βίωσα, ανεπηρέαστος από κάθε άποψη.

Τεράστια αυτοπεποίθηση, φοβερός αέρας από την πρώτη στιγμή. Θα δηλώσω εντυπωσιασμένος από κάθε πλευρά της εμφάνισης των Άγγλων, αλλά και από την διαπίστωση πως ένα μεγάλο μέρος του κόσμου ήρθε για αυτούς και μόνο. Το metalcore στα καλύτερα του, με στιγμές που στα δικά μου αυτιά τουλάχιστον, έπιασα χρώματα και από LINKIN PARK στις μελωδίες και αρμονίες φωνής. Κάτι που μόνο πολύ θετικά το λέω. Θα ρίξω μια ματιά στα κλεφτά, προκειμένου να πω ότι το “Systematic” που άνοιξε το set τους έστειλε τον κόσμο, που πλέον ήταν κάτι χιλιάδες παραπάνω από πριν, σε πλήρη φρενίτιδα. Χαμός όμως, ομοβροντία από παντού, φωτιές από σκηνής, μια larger than life και εντελώς cocky attitude που λένε και στο χωριό μου από μεριάς Lawrence Taylor. Χρόνια έχω να δω τόσο ξύλο, πραγματικά. Το συγκρότημα παίζει και μάλιστα σε εξαιρετικό επίπεδο και με περίσσιο αέρα, μεγάλης μπάντας. Τεράστιος σύμμαχος ο ήχος που ήταν αρτιότατος και δεν μας “στέρησε” τίποτα.

Το δυνατό χαρτί του συγκροτήματος βέβαια, πέραν των ρυθμικών και αλήτικων (Άγγλοι βλέπεις) συνθέσεων, αποδείχθηκε πως ήταν η επικοινωνία τους με το κοινό, που τους ανταπεδιδε όλη τους την ενέργεια εις διπλούν. Και ξεκινάνε τα crowdsurf, και ανοίγουν και τα mosh-pit που δεν ξανά έκλεισαν μέχρι το τέλος, και τα χαμόγελα και η έκπληξη από την σκηνή για τις αντιδράσεις του κοινού είναι κάτι παραπάνω από εμφανή. Δεν νομίζω ότι περίμεναν τέτοια κατάσταση. Προσθέτοντας σε όλα τα παραπάνω, ο κιθαρίστας του συγκροτήματος Sean Long αποφασίζει να κατέβει μέσα στο πλήθος και να πάρει θέση στο κέντρο του pit, μόνο για να ακολουθήσει ο Taylor τραγουδώντας πάνω στα χέρια των οπαδών. Ε, ζήλεψε μάλλον και ο μπασίστας Aaran McKenzie και είπε να κατέβει και αυτός μέσα στον κόσμο προκειμένου να ανοίξει ο ίδιος με τα χέρια του (και το μπάσο του σαν προέκταση) το τελευταίο wall of death. Και πάρε τις φωτιές και πάρε και τα riff και τις groove-ες. Τρομερή ανταλλαγή ενέργειας ανάμεσα σε μπάντα και κοινό, φοβερή διαχείριση δυναμικής. Μας λείπουν τέτοια live και αν το ένιωσα εγώ έτσι,που δεν έχω επαφή με την μπάντα, ο κόσμος τους πρέπει πραγματικά να τα είδε όλα. Μακάρι το μέλλον αυτής της μουσικής να είναι σε χέρια όπως των WHILE SHE SLEEPS, προκειμένου να έχει αύριο. Αυτές οι γραμμές γράφονται υπό τους ήχους του τελευταίου τους δίσκου, οπότε κάτι πήγε πολύ καλά.

Μεσολάβησαν περίπου 40 λεπτά μέχρι τον όλεθρο που εξαπέλυσαν οι GOJIRA. Δεν θα βγει ποτέ στο χαρτί τα όσα ζήσαμε οι, κατά τον υπολογισμό μου πάντα, πάνω από 10-12 χιλιάδες παρόντες στο set των Γάλλων. Χρειάστηκαν μερικά δευτερόλεπτα για να διαχειριστώ αυτό που με έσκασε στο “καλημέρα” του “Only Pain”. Η σκηνή, τα φώτα, οι φωτιές, ο ήχος, ω θεέ ο ήχος. Εντελώς άλλο τέρας από θέμα “μεγέθους σκηνικής παρουσίας” σε σχέση με το 2017. Δεν γίνεται να είναι τόσο μεγάλος ο όγκος τους, τόσο δεμένο το αποτέλεσμα σαν το βαρύτερο υλικό του σύμπαντος (pun intended). Δεύτερο χτύπημα στην σειρά το “The Axe” και όσοι δεν είναι μουδιασμένοι από αυτό που βλέπουμε και ακούμε απλά βρίσκονται σε εξτασιακή κατάσταση.

Κάποιος πρέπει να κάνει ένα μεμονωμένο άρθρο για την σεμιναριακή χρήση του φωτισμού αλλά και την σκηνοθεσία τόσο στις πλάγιες οθόνες όσο και στην κεντρική. Όλα μα όλα προσεγμένα, δουλεμένα και σκεπτόμενα στην τελευταία λεπτομέρεια. Οι GOJIRA έφυγαν από την Ελλάδα πριν 8 χρόνια σαν μια μεγάλη μπάντα του σύγχρονου ήχου με το “Magma” τότε κορονίδα στα χέρια τους και επέστρεψαν στην κορυφή του κόσμου,στο υψηλότερο βάθρο. Τέτοια μπάντα είδαμε, τέτοια μπάντα είναι, τέτοια μπάντα ήταν ανέκαθεν, απλά τώρα μπορεί να το παρουσιάσει όπως πάντα της άρμοζε. “Backbone”, “Stranded” “Flying Whales”, “The Cell” ρε τι ζούμε ρε; Η φωνή του Joe απλώνει παντού, σε παρασύρει μαζί της σαν τον χείμαρρο που την συνοδεύει. Η αγάπη δεν που έχω για τον  Jean-Michel Labadie βάρεσε κόκκινο. Πόσο δύναμη, πόσο ψυχή, πόσο περισσότερο μπορεί να απολαμβάνει κάποιος αυτό που κάνει;

Μικρή παύση για να μας troll-αρουν για τα καλά. Δυσκολεύτηκα να καταλάβω εξ αρχής τι ήταν αυτό που κρατούσε το τέρας που ακούει στο όνομα Mario στα χέρια του. Πλακάτ ρε σεις είναι; Του πέταξαν κάτι από κάτω; Μέχρι που το γυρνάει σε όλους μας για να δούμε και έχουμε απλά κλάψει από τα γέλια. “Να παίξω και άλλο δίκαση;” έγραφε με ωραία έτσι μεγάλα γράμματα. Ομοβροντία κόσμου. Το χαρτόνι γυρίζει για να θέσει το ερώτημα, “Για πόση ώρα;”. Μετά τα όποια γέλια, ακόμα μια ομοβροντία. Το χαρτόνι εναλλάσετε με άλλο που ρωτά, “Για 1 λεπτό;”. Γιούχα χιλιάδων, κάτι που επαναλαμβάνεται μέχρι να φτάσουμε στα 5 λεπτά και να μπεί το “From The Sky” με τα σερί 5 λεπτά δίκαση. Αντίο ζωή. “Another World”, “Silvera”, “Mea Culpa” και δεν θα βγούμε ζωντανοί όπως το πάνε. Ακόμα 2 κομμάτια στην συνέχεια από το τελευταίο τους (όχι για πολύ ακόμα όπως μας είπαν) δίσκο “Fortitude” με τα “The Chant” και “Amazonia”. Κάπου εκεί γυρίζω και λέω στην γυναίκα μου ότι με ενημέρωσαν από το “control” ότι στους Vip πρέπει να είναι ο Rob Flynn των MACHINE HEAD, που “ξέμεινε” στην χώρα μας από χθες. Μου ανταπέδωσε με ένα μεγάλο χαμόγελο, που να ξέραμε….!

Πότε φτάσαμε στο encore δεν κατάλαβα, δεν μπορούσαμε να πάρουμε τα μάτια μας τόση ώρα από την σκηνή. Το συγκρότημα επέστρεψε υπό τους ήχους του αγαπημένου “L’enfant Sauvage” μόνο και μόνο για να μας “στείλει” παίζοντας την διάσκευή που επέλεξαν να κάνουν στους θεούς BLACK SABBATH στην τελευταία τους εμφάνιση στο Back To The Beginning λίγο καιρό πριν. “Under The Sun” και κάπου εκεί μας αποτελείωσαν. “Λίγο πριν βγούμε στην σκηνή, είχαμε μια απρόσμενη επίσκεψη από έναν φίλο, ο οποίος είχε και τα γενέθλια του εχθές” μας λέει ο Joe και έχουμε παγώσει όλοι μέχρι να καλέσει στην σκηνή τον Rob Flynn και υπό τους ήχους του “Territory” να σειστεί όλο το Φάληρο. Νομίζω πως μετά από αυτό δεν πολύ κατάλαβε κανένας το “Vacuity” που έκλεισε και την εμφάνιση τους. Δεν είναι άνθρωποι αυτοί, πραγματικά το πιστεύω. Υπάρχουν μερικές ελάχιστες περιπτώσεις που υπερβαίνουν το ανθρώπινο και οι Γάλλοι σίγουρα ανήκουν σε αυτές. Όπως επίσης ανήκουν σε αυτές τις μαγικές, μετρημένες στο ένα χέρι μπάντες αδελφών που άλλαξαν την πορεία της μουσικής αυτής για πάντα. Έκλεισαν με την υποσχεση πως θα επιστρέψουν σύντομα, με καινούργιο υλικό. Και όλα αυτά αγκαλιά με τα παιδιά τους που είχαν κατακλύσει την σκηνή. Με αυτή την εικόνα εμένα προσωπικά με έσπασαν.

Ζούμε σε πολύ σημαντικές εποχές για αυτόν τον ήχο. Μεταβατικές και οριστικών αλλαγών, Τα μεγάλα και ιερά τέρατα που έχτισαν τόσο την σκηνή αυτή όσο και τις συναβλιακές μας μνήμες και συνθήκες όλες αυτές τις δεκαετίες φεύγουν και καλά θα κάνουμε να τους τιμήσουμε όσο γίνεται. Παράλληλα, φαινόμενα σαν τους GOJIRA χαράσουν μια άλλη αρχή, μια άλλη ιστορία και δείχνουν με πολύ φωτεινά χρώματα πως μπορεί να υπάρξει συνέχεια, ένδοξη και μεγάλη. Μένει απλά να είμαστε εκεί όσο αυτή γράφετε σαν μάρτυρες της νέας αυτής εποχής που ξεκινά.

Μέχρι του χρόνου, πιθανόν σε νέα τοποθεσία, μας έμεινε ακόμα μία μέρα για να αποχαιρετήσουμε το φετινό Release Athens Festival.

Live Report Metalradio Team

• IDLES – Glass Beams – Sprints (18/6/25)
• Fontaines D.C. – Boy Harsher & more tba (27/6/25)
• Gojira & more tba (19/7/25)
• Dream Theater & more tba (23/7/25)

Περισσότερα ονόματα για τη συγκεκριμένη ημέρα θα ανακοινωθούν σύντομα.

Το όνομα Megadeth αποτελεί από μόνο του ένα από τα σημαντικότερα κεφάλαια της heavy metal ιστορίας και ξεκίνησε να γράφεται αμέσως μετά την πολυσυζητημένη αποχώρησή του Dave Mustaine από τους Metallica. Συνθέτης, μαζί με τα υπόλοιπα μέλη, πολλών κομματιών στους δύο πρώτους δίσκους των τελευταίων, ο 22χρονος κιθαρίστας, πεινασμένος για μουσική και δημιουργία, αποφάσισε να σχηματίσει τη μπάντα και να ακολουθήσει τη δική του μοναδική πορεία.

Τιθασεύοντας τον ήχο του NWOBHM, προσδίδοντάς του ριζικά ταχύτερα riffs, μαζί με μοναδική τεχνική ευελιξία, περίπλοκες συνθέσεις και την αρχέγονη ενέργεια του punk, ο Mustaine δεν σταμάτησε ποτέ να οραματίζεται νέους δρόμους στη σκληρή μουσική.

Από το ντεμπούτο, “Killing Is My Business… And Business Is Good!” (1985), και το σερί αριστουργημάτων, “Peace Sells… But Who’s Buying” (1986), “So Far, So Good… So What!” (1988), “Rust In Piece” (1990), “Countdown To Extinction” (1992), “Youthanasia” (1994), μέχρι τα ασυμβίβαστα “Cryptic Writings” (1997) και “The System Has Failed” (2004), η σφοδρότητα των Megadeth δεν ελάττωσε ποτέ ταχύτητα, συναρπάζοντας τους metal fans και ξεπερνώντας τα 50 εκατομμύρια πωλήσεων σε ολόκληρο τον κόσμο.

Ο περσινός, 16ος δίσκος τους, “The Sick, The Dying… And The Dead!” είναι η φυσική συνέχεια, του βραβευμένου με Grammy, “Dystopia ” (2016) και μια ξεκάθαρη αναφορά στη νικητήρια μάχη του ηγέτη της μπάντας με τον καρκίνο του λάρυγγα. «Πλέον νιώθω περισσότερη ενέργεια από ποτέ» δηλώνει ο Dave και το αποδεικνύει, μαζί με ολόκληρη τη μπάντα, επί σκηνής αφήνοντας τους πάντες άναυδους.

Ετοιμαστείτε για ατελείωτο headbanging με τα εμβληματικά “Hangar 18”, “A Tout Le Monde”, “Tornado of Souls”, “Symphony of Destruction”, “Peace Sells”, “Holy Wars… The Punishment Due”, “In My Darkest Hour”, “She-Wolf”, “Wake Up Dead”, “Sweating Bullets”, σε μία ακόμα πραγματικά μεγάλη ημέρα του heavy ήχου!

Follow Megadeth

Official Website

Facebook

Instagram

X

YouTube

Η διάθεση των εισιτηρίων ξεκινάει την Παρασκευή 8 Δεκεμβρίου, στις 12:00, προς 50€ και για περιορισμένο αριθμό. Μετά την εξάντλησή τους, θα συνεχιστεί στα 55€. Οι επόμενες φάσεις θα ανακοινωθούν στην πορεία.

Επίσης, διατίθεται περιορισμένος αριθμός VIP εισιτηρίων, με πρώτη τιμή τα 150€. Στη συγκεκριμένη κατηγορία περιλαμβάνονται οι εξής προνομιακές παροχές:

• Ξεχωριστή υπερυψωμένη περιοχή διαμορφωμένη με stands & stools για όλους
• Open-bar
• Προτεραιότητα πρόσβασης στο χώρο
• Ιδιωτικό parking
• Ξεχωριστές τουαλέτες
• Αναμνηστικό δώρο

Ταυτόχρονα, είναι διαθέσιμο και το πρώτο διήμερο εισιτήριο του Release Athens 2024, για όσους επιθυμούν να παρακολουθήσουν δύο ημέρες του φεστιβάλ επωφελούμενοι από μία σημαντική έκπτωση:

Megadeth & more tba (14/6/24, Πλατεία Νερού) + Judas Priest, Bruce Dickinson & more tba (21/7/24, Πλατεία Νερού) προς 85€ (κέρδος 15€)  [link συνδυαστικού εισιτηρίου εδώ]

Διάθεση εισιτηρίων:

Τηλεφωνικά στο 211770000

Online / releaseathens.gr + more.com

Φυσικά σημεία: https://www.more.com/el/physical-spots/

Όλες οι πληροφορίες (τιμές, πρόγραμμα, πρόσβαση) στο releaseathens.gr

Οι πόρτες άνοιξαν στις 18.00 και λίγοι ώρα αργότερα στη σκηνή ανέβηκαν οι Αθηναίοι SKYBINDER. Μπορείτε να διαβάσετε την συνέντευξη που μας παραχώρησε η μπάντα με αφορμή την εμφάνισή της στο Release ΕΔΩ. Οι Αθηναίοι έχουν ένα ήχο που είναι έντονα επηρεασμένος από τους Parkway Drive, As I Lay Dying. Κάτω από τη σκηνή ήταν συγκεντρωμένος ένας μικρός πυρήνας οπαδών του συγκροτήματος που έκαναν και headbanging και mosh. Ο ήχος τους ήταν αρκετά κακός αλλά οι φίλοι του συγκροτήματος δεν πτοήθηκαν. Η μπάντα το διασκέδαζε και μάλιστα μας είπαν ότι ήταν ένας από τους στόχους τους να μοιραστούν τη σκηνή με τους Parkway Drive.

Tracklist

Intro
Dagger
Fathoms
Chasing Lights
Mirage
Sea Of Regrets
Cruel Sun
Deadweight
My Severance

Η ώρα είναι 19.30 και η ήλιος και η ζέστη καλά κρατούν πράγμα το οποίο σίγουρα δεν βοηθά την ατμόσφαιρα των TRYPTIKON που παρουσίασαν στο κοινό ένα Special Celtic Frost σετ. Με πλεχτό σκουφάκι και μπουφάν που είχε πάνω ένα vegan ραφτό ο Tom Gabriel Fischer και η παρέα του έβαλαν τα δυνατά τους να παγώσουν την Πλατεία Νερού και οι φίλοι της μπάντας, που κάποιοι είχαν έρθει αποκλειστικά για αυτό, παρακολούθησαν με πάθος και με πολύ δυναμική συμμετοχή. Παρά τον καυτό ήλιο απέδωσαν εξαιρετικά και μάλιστα όπως είπε ο Warrior «Αυτά τα τραγούδια έχουν γραφτεί πολλά χρόνια πριν αλλά βλέπω τα θυμάστε».

Tracklist

Into the Crypts of Rays

Visions of Mortality

Dethroned Emperor

Morbid Tales

Procreation (of the Wicked)

Return to the Eve

Nocturnal Fear

Circle of the Tyrants

Visual Aggression

Suicidal Winds

The Usurper

Jewel Throne

Dawn of Megiddo

(Beyond the) North Winds

Necromantical Screams

Και έρχεται η ώρα του Max… Ο αγαπημένος Βραζιλιάνος με τους SOULFLY ανεβαίνουν στη σκηνή. Un Dos Tres Jump! Και όλη η πλατεία αρχίζει να χοροπηδάει! Η μπάντα σε πολλά κέφια και ο Max πολύ επικοινωνιακός μιλά συνέχεια με το κοινό, ζητά να ανοίξει το pit και το κοινό ανταποκρίνεται άμεσα, σετ σφιχτό αλλά και με ένα ιντερλούδιο του Get Up Stand Up του Bob Marley που μας έβαλε να τραγουδήσουμε μαζί του. Όλη η μπάντα τα δίνει όλα με τον αγνό παραδοσιακό τρόπο, headbanging και riffs. Και λίγο πριν το τέλος ακούγεται το καρδιοχτύπι και πάνω στη σκηνή μαζί με τον Max ανεβαίνει ο τραγουδιστής των Melecesh Ashmedi και λένε παρέα το Refuse/Resist.

Tracklist

Back to the Primitive

No Hope = No Fear

Downstroy

Seek ‘n’ Strike

Frontlines

Superstition

Fire / Porrada

Filth Upon Filth

Prophecy

Bleed

Tribe

Get Up, Stand Up (The Wailers cover)

Wasting Away (Nailbomb cover)

Boom

No

Refuse/Resist (Sepultura cover with Melecesh’s  Ashmedi)

Jumpdafuckup

Eye for an Eye 

Και ήρθε η ώρα να πάρει η πλατεία φωτιά….. PARWAY DRIVE και από την πρώτη νότα φάνηκε ότι θα ακολουθήσει ολοκαύτωμα! Ανέβηκαν στη σκηνή με το ολοκαίνουριο Glitch μέσα από το Darker Still και όλη η πλατεία τραγουδάει. Ανοίγουν τα εντυπωσιακά pyro και το θέαμα γίνεται πραγματικά αποστομωτικό. Ο Winston McCall είναι αναμφισβήτητα ένας αεικίνητος και πολύ παθιασμένος frontman που ουσιαστικά είναι αυτός που στηρίζει όλο το stage show της μπάντας καθώς όλοι οι υπόλοιποι ήταν στατικοί. Άψογοι καθένας στα μέρη του με ένα υπέροχο ήχο αλλά σχεδόν στατικοί. Δεν θεωρώ ότι αυτό είναι κάτι κακό γιατί προφανώς αναγνωρίζοντας αυτή την αδυναμία τους έχουν φροντίσει για το εντυπωσιακό pyro & light show.

Από το πρώτο τραγούδι ο Winston μας λέει πόσο χαίρεται που επέστρεψαν στην Ελλάδα, πόσο πολύ απολαμβάνει το θέαμα του κοινού και την ενέργεια μας και τα δίνει όλα πάνω στη σκηνή. Κάποια στιγμή από το πλάι της σκηνής με 4 άνδρες της ασφάλειας να τον κυκλώνουν ο Winston τρέχει μέσα στη μέση του κοινού, τον ανεβάζουν κάπου ψηλά, ζητάει από το κοινό να αρχίσει να κάνει pit τριγύρω του και στο τέλος του τραγουδιού “Off To The Stage” και ξαπλώνει πάνω στο κοινό να τον μεταφέρει με crowd surf πάνω στη σκηνή. Λίγο αργότερα στο Shadowboxing δύο βιολιά και ένα βιολεντσέλο με τρεις πανέμορφες κοπέλες ανεβαίνουν στη σκηνή και πλαισιώνουν το σύνολο. Αμέσως μετά η πιο αδύναμη στιγμή της βραδιάς το Darker Still. Ο Winston δεν πάτησε ούτε μια νότα σωστά. Δεν του πάνε τα καθαρά φωνητικά, καθόλου!

Συνέχεια ολέθρου δυναμικά και λίγο πριν κλείσουν με το Wild Eyes αρχίζει να το τραγουδάει το κοινό. “Oh We’ll Do It Together, Jeff..” Ο Jeff Ling δίνει τη μελωδία και το κοινό τραγουδάει.

Άκουσα ότι κάποιοι έφυγαν μετά τους SOUFLY. Καλά έκαναν γιατί σίγουρα τα μουσικά γούστα διαφέρουν. Για μένα οι PARKWAY DRIVE είναι μια μπάντα που αυτή τη στιγμή είναι στα καλύτερά της, την είδαμε στην ώρα της και όχι λίγο πριν συνταξιοδοτηθεί (μεγάλο thumbs up στο Release Athens Festival), και θεωρώ ότι ακόμη και αν δεν σου αρέσει το είδος που εκπροσωπούν δεν γίνεται να μην παραδεχτείς ότι σε αυτό που παρουσιάζουν είναι εξαιρετικοί. Δεν είναι true, χρησιμοποιούν την τεχνολογία στο έπακρο αλλά ποτέ δεν κατάλαβα γιατί αυτό είναι κακό για μια μπάντα το 2023.

Tracklist

 Glitch

Prey

Carrion

The Void

Soul Bleach

Vice Grip

Dedicated

Idols and Anchors

Wishing Wells

Sleepwalker

Shadow Boxing

Darker Still

The Greatest Fear

Bottom Feeder

Crushed

Wild Eyes

Live Report: Metalradio Team
Photo Report : Hellena Mihailidou

Αναλυτικότερα, το δελτίο τύπου της διοργάνωσης αναφέρει τα εξής:

Το Release Athens 2023 υποδέχεται τους καταιγιστικούς BULLET FOR MY VALENTINE,
τη Δευτέρα 26 Ιουνίου, στην Πλατεία Νερού. Το πολύ επιτυχημένο γκρουπ από την Ουαλία πλαισιώνει ιδανικά τους headliners DISTURBED και τις NOVA TWINS, σε μια σπουδαία ημέρα για τους φίλους του σύγχρονου metal.

Από τότε που σχηματίστηκαν, το 1998, το κουαρτέτο των BULLET FOR MY VALENTINE έχει αναδειχθεί σε μια από τις υπερδυνάμεις της σκηνής, με τρία χρυσά άλμπουμ και εκατομμύρια πωλήσεις παγκοσμίως, καθιστώντας τους το κορυφαίο βρετανικό metal συγκρότημα του 21ου αιώνα.

Με το εκρηκτικό ντεμπούτο, The Poison (2005), οι Ουαλοί έδειξαν από την πρώτη στιγμή τις συνθετικές τους δυνατότητες, με το δίσκο να αποθεώνεται από τους κριτικούς και το metal κοινό να χαρίζει στο γκρουπ τεράστια εμπορική επιτυχία. Η εντυπωσιακή τους συνέχεια, με κυκλοφορίες όπως τα Scream Aim Fire (2008), Fever (2010), καθώς και το πιο πρόσφατο ομώνυμο άλμπουμ, καθιέρωσε τους BULLET FOR MY VALENTINE ως ένα συγκρότημα που δεν φοβάται να δοκιμάζει νέα πράγματα και παράλληλα να σαρώνει στα charts με τρεις top 10 κυκλοφορίες και πάνω από 1 δις streams.

Τίποτα από όλα αυτά βέβαια δεν θα είχε συμβεί αν, πάνω απ’ όλα, δεν ήταν μια εντυπωσιακή live μπάντα. Γι’ αυτό κι από την αρχή της καριέρας τους μοιράστηκαν τη σκηνή με μεγαθήρια, όπως οι METALLICA και οι IRON MAIDEN, και έκαναν headline περιοδείες στις μεγαλύτερες metal αρένες και όχι μόνο. Τη Δευτέρα 26 Ιουνίου, στην Πλατεία Νερού, θα έχουμε την ευκαιρία ακούσουμε ζωντανά, τραγούδια όπως Tears Don’t Fall, Scream Aim Fire, 4 Words (to Choke Upon), You Want a Battle? (Here’s a War) και να δούμε ένα σπουδαίο γκρουπ στο μεγαλύτερο show που έχουν δώσει ποτέ στην Ελλάδα.

Follow BULLET FOR MY VALENTINE:
Official Website
Facebook
Instagram
YouTube
Twitter
Spotify

Η προπώληση συνεχίζεται προς 40€. Οι επόμενες φάσεις θα ανακοινωθούν στη συνέχεια.

Επίσης, διατίθενται περιορισμένα VIP εισιτήρια, με αρχική τιμή 100€. Στη συγκεκριμένη κατηγορία περιλαμβάνονται οι εξής προνομιακές παροχές: Ξεχωριστή υπερυψωμένη περιοχή διαμορφωμένη με stands & stools για όλους, οpen-bar, προτεραιότητα πρόσβασης στο χώρο, ιδιωτικό parking, ξεχωριστές τουαλέτες, αναμνηστικό δώρο.

Ταυτόχρονα, είναι διαθέσιμα δύο combo εισιτήρια, για όσους επιθυμούν να παρακολουθήσουν περισσότερες ημέρες του φεστιβάλ επωφελούμενοι από μια σημαντική έκπτωση:

ΔΙΗΜΕΡΟ / Disturbed, Bullet For My Valentine, Nova Twins (26/6/23, Πλατεία Νερού) + Parkway Drive, Soulfly, Triptykon performing Celtic Frost (27/6/23, Πλατεία Νερού) προς 65€ (κέρδος 15€)

ΤΡΙΗΜΕΡΟ / Disturbed, Bullet For My Valentine, Nova Twins (26/6/23, Πλατεία Νερού) + Parkway Drive, Soulfly, Triptykon performing Celtic Frost (27/6/23, Πλατεία Νερού) + Amon Amarth, Kreator, Heaven Shall Burn, Bleed From Within (28/6/23, Πλατεία Νερού), προς 100€ (κέρδος 20€)

Διάθεση εισιτηρίων:

Τηλεφωνικά στο 11876

Online στα releaseathens.gr / viva.gr

Φυσικά σημεία: Καταστήματα Nova, Public, Media Markt, Ευριπίδης, Yoleni’s και Viva Spot Τεχνόπολης. Όλες οι πληροφορίες (τιμές, πρόγραμμα, πρόσβαση) στο releaseathens.gr

Follow Release Athens:
Official Website
Facebook
Instagram
TikTok
YouTube
Spotify
Twitter

Περισσότερα ονόματα για τη συγκεκριμένη ημέρα θα ανακοινωθούν σύντομα.

Από τη δημιουργία τους, στα τέλη των 90s, και έως σήμερα, οι Disturbed έχουν στο ενεργητικό τους περισσότερες από 17 εκατομμύρια πωλήσεις και σχεδόν 8 δις streams. Ταυτόχρονα, κατέχουν ένα σπουδαίο ρεκόρ με πέντε σερί κυκλοφορίες δίσκων τους να κάνουν ντεμπούτο στην κορυφή του charts των ΗΠΑ, κάτι που μόνο αυτοί και οι Metallica έχουν καταφέρει.

Το κουαρτέτο, που έχει προταθεί δύο φορές για βραβείο Grammy, ξεκίνησε την καριέρα του με το επιδραστικό και πέντε φορές πλατινένιο, “The Sickness”, για να συνεχίσει την πορεία του με ένα αξιοζήλευτο σερί κυκλοφοριών που τους τοποθέτησε, δικαιωματικά, στην πρώτη γραμμή του hard rock / heavy metal στερεώματος.

Τον περασμένο Νοέμβριο, μετά από τέσσερα χρόνια σιωπής, επέστρεψαν με τον όγδοο δίσκο τους, με τίτλο “Divisive”, που βρίσκει τη μπάντα να επιστρέφει στις ρίζες της και να κυκλοφορεί μια σπουδαία δουλειά που σύμφωνα με το Metal Hammer, “επιβεβαιώνει τη θέση τους στο θρόνο του σύγχρονου metal”. Τα singles “Hey You” και “Unstoppable” ενθουσίασαν τους φανατικούς τους οπαδούς και κέρδισαν τη θέση τους στη λίστα με τα σπουδαιότερα τραγούδια τους που έχουν πλέον αφήσει εποχή.

Οι David Draiman (φωνή), Dan Donegan (κιθάρα), Mike Wengren (ντραμς), John Moyer (μπάσο), αχώριστοι από την πρώτη στιγμή, ετοιμάζονται για ακόμα μία μεγάλη παγκόσμια περιοδεία, η οποία θα τους φέρει και στην Αθήνα. Μετά την αξέχαστη εμφάνισή τους στο Release Athens 2019, οι Disturbed των “Down with the Sickness”, “Are You Ready”, “Stricken”, “The Sound of Silence”, “Ten Thousand Fists”, “Vengeful One”, “Indestructible” και “Inside The Fire” θα ταρακουνήσουν και πάλι την Πλατεία Νερού.

Follow Disturbed Official Website Facebook Twitter Instagram YouTube

Η προπώληση ξεκινάει την Πέμπτη 16 Φεβρουαρίου, στις 11:00, προς 40€. Οι επόμενες φάσεις θα ανακοινωθούν στη συνέχεια.

Επίσης, διατίθενται περιορισμένα VIP εισιτήρια, με αρχική τιμή 100€. Στη συγκεκριμένη κατηγορία περιλαμβάνονται οι εξής προνομιακές παροχές: Ξεχωριστή υπερυψωμένη περιοχή

διαμορφωμένη με stands & stools για όλους, οpen-bar, προτεραιότητα πρόσβασης στο χώρο, ιδιωτικό parking, ξεχωριστές τουαλέτες, αναμνηστικό δώρο.

Διάθεση εισιτηρίων:

Τηλεφωνικά στο 11876

Online στα www.releaseathens.gr / www.viva.gr

Φυσικά σημεία: Καταστήματα Wind, Public, Media Markt, Ευριπίδης, Yoleni’s και Viva Spot Τεχνόπολης

Όλες οι πληροφορίες (τιμές, πρόγραμμα, πρόσβαση) στο releaseathens.gr

Follow Release Athens: Official Website Facebook Instagram TikTok YouTube Spotify Twitter

Ξεκινώντας από τους δικούς μας Black Soul Horde που άνοιξαν τη μέρα μέσα στον καυτό ήλιο έχω μόνο καλά λόγια να πω! Οπλισμένοι με τα γυαλιά ηλίου τους, ανέβηκαν στην σκηνή ακριβώς στην ώρα τους μπροστά σε ένα κοινό έτοιμο να ακούσει με όρεξη παρά τη ζέστη και τον ήλιο. Δεμένοι και ορεξάτοι παρουσίασαν το υλικό τους με εξαιρετικό ήχο και κέρδισαν τις εντυπώσεις και το χειροκρότημα του κοινού. Μέχρι να ολοκληρώσουν το σετ τους ο χώρος γέμιζε συνεχώς με κόσμο και πολύ μεγάλο μέρος τους έφτανε στη σκηνή ώστε να τους παρακολουθήσουν.

Με τον ήλιο ακόμη ψηλά και σε καυτές θερμοκρασίες το hard rock super group The Dead Daisies ανεβαίνει στη σκηνή. Αγαπημένος Doug Aldrich στην κιθάρα, Brian Tichy στα τύμπανα με μπλουζάκι Athens για να μας τιμήσει, ο Αυστραλός David Lowy  και φυσικά στο μικρόφωνο και το μπάσο η φωνή του Rock N Roll, όπως τον προσφώνησαν οι συμπαίκτες του, Glenn Hughes! Ξεκίνησαν με το Long Way To Go και το κοινό ανταποκρίθηκε πολύ θερμά. Παρουσίασαν το υλικό τους, επιλογές από την πιο πρόσφατη κυκλοφορία τους που δεν είχαν καταφέρει να παίξουν ζωντανά λόγω του covid, το πρώτο single από την επερχόμενη δισκογραφική τους δουλειά που βγαίνει σε 6 μήνες αλλά και μια διασκευή του Mistreated που έκανε κάποιους οπαδούς να τρέχουν από το πίσω μέρος του φεστιβαλ μπροστά στη σκηνή για να το «νιώσουν». Ο Gary φυσικά με το βελούδινο κουστούμι υπέφερε από τη ζέστη και διαμαρτυρήθηκε αλλά η φωνή του ήταν ανατριχιαστικά καλή! Υποσχέθηκαν να επιστρέψουν του χρόνου για να δώσουν τη θέση τους στα Filthy πλάσματα από την Μεγάλη Βρετανία.

Ακριβώς στις 20.30 λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα ανεβαίνουν στη σκηνή οι Cradle Of Filth. Με τον ήλιο να μην ταιριάζει και τόσο στο ύφος τους αλλά σε πάρα πολύ καλή φόρμα ξεκινούν με το Existential Terror από το Existence Is Futile που μας προσέφεραν το 2021. Παράδοξο που δεν είχαν αυτό το backdrop πίσω τους αλλά νομίζω ότι οι δυνατοί άνεμοι πρέπει να τους απέτρεπαν από το χρησιμοποιήσουν backtrop εξ ολοκλήρου. Ο Danni σε εξαιρετική φόρμα και με πολύ διάθεση αεικίνητος παρά την ζέστη που τον ταλαιπωρούσε. Η νέα τραγουδίστρια στα γυναικεία φωνητικά και τα πλήκτρα εξαιρετική τόσο φωνητικά όσο και ως σκηνική παρουσία. Ο κιθαρίστας βέβαια που αντικατέστησε τον Richard Shaw μάλλον «λίγος» πράγμα που φάνηκε περισσότερο στα solo με τα χαρακτηριστικά παιξίματα του Shaw (Hammer on & Pull off) που δεν κατάφερε να χρησιμοποιήσει όπως είναι ηχογραφημένα στο άλμπουμ ή έστω να αντικαταστήσει με δικό του τρόπο.

Τα τύμπανα ήταν όπως πάντα εξαιρετικά και το set list παρόμοιο με αυτό που είχαν στην περιοδεία τους στις ΗΠΑ σε υποστήριξη των Danzing. Θα θέλαμε να ακούσουμε κάποια επιπλέον παλιά τραγούδια λόγω και την επετείου του Dusk And Her Embrace αλλά το σίγουρο είναι ότι το συγκρότημα απέδωσε κορυφαία, ξεσήκωσε τον κόσμο που δεν σταμάτησε το πιτ για κανένα λόγω ενώ δεν έλειψαν και τα καπνογόνα. Ο Danni φρόντιζε να ενθαρρύνει το πιτ, «Θέλω να δω αυτό το Pit να ανοίγει all the way to hell» Αφιέρωσε το Scorched Earth Erotica στις πανέμορφες Ελληνίδες και σχολίασε «Δεν ξέρω αν εσείς εδώ έχετε πάθει ανοσία και δεν το συνειδητοποιείτε» και κάποια στιγμή ζήτησε από το κοινό να φωνάξει για τους Judas Priest και όταν δεν τον ικανοποίησε η κραυγή του κόσμου τους προκάλεσε, «Τι έγινε νομίζετε ότι είστε σε καμιά συναυλία της Dua Lipa εδώ μιλάμε για τους Judas Priest» με αποτέλεσμα να ξεσηκώσει και το τελευταίο κεφάλι μέσα στην Πλατεία Νερού. Έκλεισαν με το Her Ghost In The Fog. Απίστευτη σύμπτωση ότι κάποια στιγμή και ενώ ο ήλιος είχε δύσει ενώ έπαιζαν οι CoF μια νυχτερίδα πέταξε στο πλάι της σκηνής…

CRADLE OF FILTH SETLIST
Existential Terror

Nocturnal Supremacy

Lilith Immaculate

I Am the Thorn

Crawling King Chaos

Nymphetamine (Fix)

A Gothic Romance (Red Roses for the Devil’s Whore)

Scorched Earth Erotica

Portrait of the Dead Countess

Lustmord and Wargasm (The Lick of Carnivorous Winds)

Necromantic Fantasies

Her Ghost in the Fog

22.30 και έφτασε η ώρα για τους Judas Priest. Το επιβλητικό σύμβολο τους ανεβαίνει και φωτίζει τη σκηνή καθώς παίζει το War Pigs και τραγουδάει όλο το Release . Ανεβαίνει στη σκηνή ο Metal God και ξεκινά το παραλήρημα. One Shot At Glory και οι Priest δείχνουν πως είναι να συνδυάζεις την ιστορία του heavy metal με ένα οπτικοακουστικό υπερθέαμα. O Richie Faulkner κινητήρια δύναμη για τη μπάντα αεικίνητος και σε πολύ καλή διάθεση σαρώνει τη σκηνή, παίζει με το κοινό χωρίς να χάνει νότα. O Made Of Metal πλέον μετά την περιπέτεια της υγείας του κιθαρίστας είναι ότι καλύτερο μπορούσε να συμβεί στους Priest μετά τα αυθεντικά μέλη. Στην άλλη εξάχορδη ο Andy Sneap είναι σίγουρα πιο συνεσταλμένος από τον Richie αλλά σίγουρα μια εξαιρετική ριφομηχανή.

Τα τύμπανα εξακολουθούν να είναι εξαιρετικά, εγγύηση για αυτό ο πανύψηλος Scott Travis.  Όσο για τον metal god Rob Halford, πάντα εντυπωσιάκος στις στυλιστικές του επιλογές και ορεξάτος. Αναφορικά με την απόδοση της φωνής του δεν θα γράψω διθυραμικούς επαίνους. Θα πω ότι για την ηλικία του και την καταπόνηση που της έχει κάνει τραγουδώντας τα τραγούδια των Priest είναι σε ένα καλό επίπεδο αλλά όχι εντυπωσιακά καλό. Σίγουρα καταφέρνει να φτάσει σε κάποιες ψηλές αλλά κόβοντας ενδεχομένως διάρκειες ή και κατεβάζοντας λίγο ταχύτητες. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν λέω ότι είναι κακός αλλά έχοντας ακούσει πριν λίγες μέρες των Eric Adams, που είναι και με ένα, δύο χρόνια διαφορά συνομήλικοι, θα ήταν αδικία να πούμε ότι ο Rob είναι όπως ήταν. Το σετ τους είχε όλα τα αγαπημένα του κοινού που πραγματικά ξεσάλωσε κάτω απ’ τη σκηνή. Πάρα πολύ ευχάριστη έκπληξη το Touch Of Evil και στα καπάκια Blood Red Skies όμως και τα δύο σε μια 2022 εκδοχή όπου ο Rob έφερε στα μέτρα του φωνητικά. Πάρα πολύ όμορφη στιγμή για τον «πολιτισμό» της σκηνής το γεγονός ότι όλοι οι Cradle Of Filth με πρώτο τον Danni παρακολούθησαν ολόκληρο το σετ από το πλάι της σκηνής παρέα με τον κόσμο.

JUDAS PRIEST SETLIST

One Shot at Glory

Lightning Strike

You’ve Got Another Thing Comin’

Freewheel Burning

Turbo Lover

Hell Patrol

The Sentinel

A Touch of Evil

Victim of Changes

Blood Red Skies

The Green Manalishi (With the Two Prong Crown)

(Fleetwood Mac cover)

Diamonds & Rust

(Joan Baez cover)

Painkiller

Encore:

The Hellion

Electric Eye

Hell Bent for Leather

Breaking the Law

Living After Midnight

Live Report Metalradio Team
Photo report Hellena Mihailidou

English Version Below

The Metal God, the Dark Filthy Prince and the voice of Rock & Roll enter a festival… This is how an anecdote about yesterday’s hot day of Release Athens Festival could start, which stole the impressions both for the performances of the bands and for the attendance of the crowd and the atmosphere they created.

Starting with our own Black Soul Horde who opened the day in the hot sun I have only good things to say! Armed with their sunglasses, they took to the stage right on time in front of a crowd ready to listen closely despite the heat and the sun. Bound and hungry, they presented their material with excellent sound and won the impressions and applause of the audience. By the time they finished their set the venue was constantly filling up with people and a very large number of them made it to the stage to watch them.

With the sun still high and in scorching temperatures, hard rock super group The Dead Daisies took to the stage. Our favourite Doug Aldrich on guitar, Brian Tichy on the drums with an Athens t-shirt in honor of our country, Australian David Lowy and of course on the mic and bass the voice of Rock N Roll, as his bandmates addressed him, Glenn Hughes! They started with Long Way To Go and the crowd responded very warmly. They performed their material, selections from their most recent release that they hadn’t been able to play live due to the covid, the first single from their upcoming album which comes out in 6 months and a cover of Mistreated that had some fans running from the back of the festival to the front of the stage to “feel it”. Gary of course in his velvet suit suffered from the heat and protested but his voice was creepy good! They promised to return next year before leaving the stage to the Filthy Creatures from Great Britain.

At exactly 20.30 just before sunset Cradle Of Filth take to the stage. With the sun not really fitting their style but in very good form they kick off with Existential Terror from Existence Is Futile which they offered us in 2021. Strange how that they didn’t have this backdrop behind them but I think the strong winds must have prevented them from using a backtrop entirely. Danni in excellent shape and very eager to get moving despite the heat that was bothering him. The new singer on female vocals and keyboards is excellent both vocally and as a stage presence. The guitarist of course who replaced Richard Shaw was rather “small” which became more apparent in the solos with Shaw’s characteristic playing in Hammer ons & Pull offs which he didn’t manage to use as recorded on the album or even to replace it in his own way. The drumming was excellent as always and the set list was similar to the one they had on their US tour in support of Danzing. We would have liked to listen to some additional old songs due to the anniversary of Dusk And Her Embrace but one thing is for sure, the band performed top notch, got the crowd going who didn’t stop the circle pit for any reason and there was no shortage of smoke bombs. Danni made sure to encourage the pit, “I want to see this Pit open all the way to hell” He dedicated Scorched Earth Erotica to the beautiful Greek women and commented “I don’t know if you guys here are immune and don’t realise it” and at one point he asked the crowd to shout for Judas Priest and when he wasn’t satisfied the crowd’s scream challenged them, “What the hell do you think you’re at a Dua Lipa concert here we’re talking about Judas Priest” causing every last head in Water Square to pop up. They closed with Her Ghost In The Fog. Funny coincidence, that at one point and while the sun had set while CoF were playing a bat flew to the side of the stage…

CRADLE OF FILTH SETLIST
Existential Terror

Nocturnal Supremacy

Lilith Immaculate

I Am the Thorn

Crawling King Chaos

Nymphetamine (Fix)

A Gothic Romance (Red Roses for the Devil’s Whore)

Scorched Earth Erotica

Portrait of the Dead Countess

Lustmord and Wargasm (The Lick of Carnivorous Winds)

Necromantic Fantasies

Her Ghost in the Fog

22.30 and it’s time for Judas Priest. Their imposing symbol rises and lights up the stage as they play War Pigs and sing the whole release. One Shot At Glory and Priest show what it’s like to combine heavy metal history with an audio-visual extravaganza. Richie Faulkner is the driving force for the band, airborne and in a great mood, sweeping the stage, playing with the audience without missing a note. Made Of Metal now after his health adventure the guitarist is the best thing that could happen to Priest after the original members. On the other six-string Andy Sneap is certainly more timid than Richie but certainly an excellent thrower. The drums are still excellent, guarantee for that the amazing Scott Travis.  As for metal god Rob Halford, always impressive in his stylistic choices and in great spirits. Regarding his vocal performance, I will not write two-fold praise. I will say that for his age and the strain he has put on it singing Priest songs it is on a good level but not spectacularly good. He certainly manages to reach some high notes but possibly cutting durations or even slowing down a bit. Not to be misunderstood, I’m not saying he’s bad but having listened to Eric Adams a few days ago, who are also one or two years apart in age, it would be unfair to say Rob is as good as he was. Their set had all the crowd favorites that really got the crowd going under the stage. Very pleasantly surprised Touch Of Evil and on the lids Blood Red Skies though both in a 2022 version where Rob brought his vocals to his current ability. Very nice moment for the “metalhead tribe” was the fact that all Cradle Of Filth members Danni being the first watched the whole set from the side of the stage together with the crowd.

JUDAS PRIEST SETLIST

One Shot at Glory

Lightning Strike

You’ve Got Another Thing Comin’

Freewheel Burning

Turbo Lover

Hell Patrol

The Sentinel

A Touch of Evil

Victim of Changes

Blood Red Skies

The Green Manalishi (With the Two Prong Crown) (Fleetwood Mac cover)

Diamonds & Rust (Joan Baez cover)

Painkiller

Encore:

The Hellion

Electric Eye

Hell Bent for Leather

Breaking the Law

Living After Midnight