Η 1η μέρα του φεστιβάλ ξεκίνησε με τους πιτσιρικάδες “The Pot” από τη γειτονική Βόρεια Μακεδονία να μας κάνουν ποδαρικό. Τιμιότατος βαλκανικός stoner metal ήχος που προσωπικά  απόλαυσα αρκετά ακόμα και αν δεν είμαι ο μεγαλύτερος φαν του είδους. Δυστυχώς, αν και κάπως αναμενόμενα, η προσέλευση σε αυτό το στάδιο ήταν θλιβερά χαμηλή, αλλά η καλή ατμόσφαιρα που ανέφερα προηγουμένως ήταν ήδη εκεί.

Η μέρα συνεχίστηκε με τους Kvadrat, την πρώτη ελληνική συμμετοχή του τριημέρου και εδώ ήταν που η θερμοκρασία άρχισε να ανεβαίνει και εμείς να προετοιμαζόμαστε σιγά σιγά για το “κυρίως πιάτο” της βραδιάς. Σε αυτό το σημείο να πω πως εδώ έγινε το πρώτο “crash test” για τον ήχο, ο οποίος σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του τριημέρου ήταν άψογος, με εξαίρεση κάποια διάσπαρτα φάουλ στα φωνητικά, ειδικά σε μπάντες – όπως οι Kvadrat – που είχαν δεύτερες φωνές.

Με την προσέλευση του κόσμου να αυξάνεται σταθερά, σειρά είχαν οι Mephistofeles από την Αργεντινή. Ειλικρινά δεν ήξερα τι να περιμένω εδώ, αλλά αυτό που έγινε ήταν ίσως για εμένα η ευχάριστη έκπληξη της βραδιάς. Έχω πει πολλές φορές ότι λατρεύω να γνωρίζω μπάντες σε συναυλιακό setting, και οι Mephistofeles ήταν αυτή η μπάντα για μένα. Ποτέ δεν περίμενα τόσο χρώμα και ενέργεια από μια μπάντα που θα μπορούσε να την κατατάξει κανείς στο φάσμα της stoner/doom. Πραγματικά μια απολαυστική εμφάνιση που ήταν ο ορισμός του “περνάμε καλά και αυτό βγαίνει προς τα έξω”, όπως επίσης και μια υπενθύμιση για το πώς οι εκάστοτε μουσικές κουλτούρες μπορεί να αντιλαμβάνονται το ίδιο είδος με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Όπως και να το κάνουμε, να παίζεις doom metal και να το κάνεις με κάποιο μαγικό τρόπο να ακούγεται groovy, είναι κάτι που δεν περίμενα να δω και σίγουρα θέλει ταλέντο.

Αλλά η αλήθεια είναι πώς το χρώμα αυτό θα έσβηνε σύντομα, με την καλή έννοια. Ο κόσμος πλέον έχει αυξηθεί – θα τολμήσω να πω ότι είμαστε πλέον γύρω στα 400 άτομα, αλλά δεν βάζω και το χέρι μου στη φωτιά – και το stage του Soul καταλαμβάνουν οι Varathron. “Hegemony of Chaos”, “Tenebrous” και “Unholy Funeral” back-to-back και εμείς θα την ιδρώσουμε τη φανέλα με το καλημέρα σας. Φοβερό σετλιστ και τελετουργική εμφάνιση από τους πρωτοπώρους του ελληνικού black metal και νομίζω κανείς μας δεν περίμενε τίποτα λιγότερο.

Μετά από ένα απαραίτητο διάλειμμα για σουβλάκια ώστε να αναπληρωθούν οι θερμίδες που κάηκαν στους Varathron, σειρά παίρνουν οι Σκωτσέζοι Holocaust. Το μενού ήταν απλό, λιτό και απέριττο. Θέλετε να ακούσετε όλο το “The Nightcomers”; Η απάντηση είναι “Ναι, θέλουμε.” Γουστάραμε; Εννοείται. Μας πέταξε σε ένα εντελώς άλλο mood από αυτό που μας έβαλαν οι Varathron; Ξεκάθαρα. Ήταν το κατάλληλο ζέσταμα για τους headliners της 1ης μέρας του Mammothfest; Ναι. Ω, Θεοί, ναι.

Λίγο μετά τις 11, οι Napalm Death ανεβαίνουν στη σκηνή του Soul και από δω και πέρα το πόδι δεν φεύγει από το γκάζι. Ακολουθεί non-stop λαϊκό ταβερνόξυλο που θα ζήλευαν μέχρι και οι οπαδοί της ΑΕΚ και του ΠΑΟΚ στον ιστορικό τελικό κυπέλλου στο Πανθεσσαλικό. Επί 90 λεπτά, κορμιά απλά εκτοξεύονται προς πάσα κατεύθυνση. Τελικά, ίσως η θεραπεία για την κατάθλιψη να είναι μια γεμάτη αγκωνιά στο σαγόνι. Ή ίσως και όχι. Πάντως εγώ την έφαγα και την ευχαριστήθηκα. Και με ιδιαίτερη χαρά θα πω πως ο νούμερο ένα κανόνας του mosh pit καλά κρατεί: Επιτρέπεται να πέσεις. Επιβάλλεται να σε σηκώσουν. Εύγε καμάρια μου.

Ξημερώνει Σάββατο και με αρκετούς σπόνδυλους ακόμα να βρίσκονται σε λάθος θέση καταφθάνω από τις 17:00 στο Soul με το σκεπτικό ότι δεν θα τεντώσω άλλο το κορμάκι μου μέχρι τουλάχιστον τους Rhapsody και ότι θα κάτσω χαλαρά να απολαύσω τη συναυλία με το μπυράκι μου.

“Κούνια που σε κούναγε μικρέ”, μου είπαν με την ενέργεια τους οι Leatherhead με το που αντικρύζω το stage. Τα παλικάρια από την εξωτική Λάρισσα ήρθαν με ανεβασμένο… ηθικό και εκτόξευσαν το θερμόμετρο με το καλημέρα. “Φάε λίγο θεσσαλικό speed metal να ξυπνήσεις γιατί σα να μην έφαγες το πρωινό σου σήμερα”. Και όντως, με έναν καφέ ήμουν. Λάθος μου, ομολογώ. Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφέρω πως όλες οι ελληνικές μπάντες του τριημέρου ήταν σημαντικά πιο ενθουσιώδεις σε σύγκριση με τις μπάντες του εξωτερικού πλην ελαχίστων εξαιρέσεων όπως οι Rhapsody και οι Mephistofeles. Τα συμπεράσματα δικά σας, εγώ απλά το αναφέρω ως προσωπική παρατήρηση.

Και εκεί που λέω ότι θα πάρω τελικά μια ανάσα να έρθω να στα ίσια μου, ανεβαίνουν στη σκηνή στα καπάκια οι Black Soul Horde και κάπου εκεί αποδέχομαι τη μοίρα μου ότι δεν θα τη βγάλω καθαρή. Με διαφορά η έκπληξη της ημέρας και εύκολα ένα από τα πιο άψογα performances όλου του τριημέρου. Είχα ήδη βραχνιάσει στην υπερκομματάρα που ακούει στον τίτλο “Beware The Deep” μέχρι τα πνευμόνια μου να σφυρίξουν λήξη στο “Death’s Parade”. Όσοι δεν τους ξέρετε, κάντε μια χάρη στον εαυτό να τους μάθετε. Όπως σωστά φώναξε στο κοινό ένας φίλος από Αλεξανδρούπολη, “Πάμε ρε, King Diamond της Ελλάδας”.

Σειρά είχαν οι Vigilhunter, οι πρώτοι Ιταλοί της βραδιάς. Εδώ η αλήθεια είναι ότι για εμένα η μέρα άρχισε να κάνει μια μικρή κοιλιά. Γνώρισα πάρα πολλούς θαμώνες για τους οποίους οι Vigilhunter ήταν μπάντα κίνητρο για να έρθουν στο Mammothfest, αλλά δυστυχώς δε μπορώ να πω ότι μοιράζομαι τα λεπτά τους συναισθήματα. Οφείλω να πω πάντως πως το Σάββατο ήταν σίγουρα η πιο “σφιχτή” μέρα από άποψη είδους και σαφώς μια μέρα που κυρίως καλούσε τους πιο “βετεράνους” της μέταλ κοινότητας. Αλλά οκ, τι να κάνουμε. Κάποιοι είμαστε φτωχοί πλην τίμιοι γκοθομορφονιοί. Σχωράτε με. Ή μάλλον, σκουζάτε μι.

Η βραδιά συνεχίστηκε με μια ολιγόλεπτη διακοπή ρεύματος που ευτυχώς δεν ήταν ανησυχητική, πριν ακολουθήσουν επί σκηνής οι Γερμανοί “The Night Eternal”. Έχοντας πρόσφατα ακούσει το άλμπουμ “Fatale” του 2023, έχω να πω ότι περίμενα μια πιο σκοτεινή ατμόσφαιρα από τη συγκεκριμένη μπάντα. Αλλά σίγουρα πολλές φορές είναι εντελώς διαφορετική η εντύπωση που διαμορφώνεις ακούγοντας απλά ένα άλμπουμ, σε σύγκριση με το να δεις την εν λόγω μπάντα μπροστά σου. Μπορεί να μην ήταν αυτό που – ίσως εσφαλμένα – περίμενα, αλλά σε κάθε περίπτωση οι Γερμανοί μας έδωσαν μια τιμιότατη εμφάνιση με ωραίο σετλιστ.

Η ώρα όμως που όλοι – ή τουλάχιστον οι περισσότεροι μας – περιμέναμε, έφτασε. Οι Rhapsody κατέφθασαν στην σκηνή το “The Dark Secret” και η παρουσία τους ήταν επιβλητική από την αρχή μέχρι το τέλος. Μαγικό σετλιστ, από το οποίο φυσικά δεν έλειπε και φόρος τιμής στον τεράστιο Christopher Lee, καθώς είχαμε την τύχη να ακούσουμε “Magic Of The Wizard’s Dream”. Τα υπόλοιπα δεν χρειάζονται σχολιασμό καθώς είναι περιττό να αναφέρω το πανηγύρι που στήθηκε κατά τη διάρκεια του “Rain of Fury” και την εκπληκτική ατμόσφαιρα στο “Dawn Of Victory”. Κάπου εκεί στο ενδιάμεσο, οι λίγοι τυχεροί που ακόμα καταφέραν να κρατάνε ακόμα ποτό στα χέρια τους – δηλαδή εγώ και ο ηχολήπτης – είχαν την χαρά να τα τσουγκρίσουν με τον Giacomo, ο οποίος έχω να πω ότι είχε φοβερή αλληλεπίδραση με το κοινό σε κάθε ευκαιρία. Πραγματικά απολαυστική εμφάνιση, που προσωπικά θα θυμάμαι για καιρό.

Και κάπως έτσι φτάνουμε στους headliners Virgin Steele. Σας παρακαλώ, μην με κάψετε στον πάσαλο, αλλά ρε παιδιά όσο και να προσπαθώ, αυτή η αμερικανική σχολή του κλασσικού heavy δεν μου μίλησε ποτέ στην ψυχούλα. Όχι ότι ήταν κακό το performance των Virgin Steele, για να μην παρεξηγηθώ, εξαιρετικοί ήταν. Απλά όπως και να το κάνουμε, είμαστε φαν του Ευρωπαϊκού κινηματογράφου. Να σημειωθεί βέβαια, για την ιστορία, πως επάξια μπορούν να θεωρηθούν οι headliners όλου του τριημέρου, καθώς ήταν η μοναδική μπάντα που κέρασε encore. Γεμάτη setlist, χορταστική εμφάνιση, με τα “The Wine of Violence” και “The Burning Of Rome” να είναι τα προσωπικά μου highlights.

Ξημερώνει Κυριακή και για ορεκτικό έχουμε άλλη μια ελληνική μπάντα, που η Σίσσυ Φανουράκη είχε τη χαρά να φιλοξενήσει την προηγούμενη σεζόν στο Twisted Tranzistor, τους Calyces. Όπως ανέφερα και πριν, για άλλη μια φορά ο ενθουσιασμός και η ενέργεια των ελληνικών μπαντών ήταν μπόλικη και αυτό που ακριβώς χρειαζόμαστε από τις μπάντες που ανοίγουν ένα φεστιβάλ. Δυστυχώς – και μεγάλο δυστυχώς – ήταν η μοναδική εμφάνιση που ο ήχος στα φωνητικά θα μπορούσε – και θα έπρεπε – να είναι πολύ καλύτερος. Στα θετικά της υπόθεσης βέβαια, να πω ότι αυτό ήταν το μοναδικό “τρανταχτό” φάουλ του τριημέρου, οπότε μικρό το κακό, αλλά σε κάθε περίπτωση έπρεπε να το αναφέρω.

Αλλά! Σταματήστε ό,τι κάνετε και ξεχάστε ό,τι γράφτηκε. Τίποτα δεν έχει σημασία μπροστά σε αυτό που αντικρύσαμε λίγο μετά τους Calyces. Κατά την ταπεινή μου άποψη και γούστο, αν υπήρξε μια εμφάνιση στο τριήμερο που απλά με άφησε με το στόμα ανοιχτό – ισάξια των Ούγγρων “Thy Catafalque” στο Mammothfest του 2024 – ήταν αυτοί των Άγγλων “Five The Hierophant”. Η ατμόσφαιρα ξαφνικά μύρησε λιβάνι – κυριολεκτικά – και αυτό που ακολούθησε ήταν μια σεμνή τελετή από άλλο πλανήτη. Κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και τρέχτε αμέσως να ακούσετε το “Moon Over Ziggurat” και ίσως πάρετε μια γεύση από αυτό που βιώσαμε στο Soul την Κυριακή. Μια απλή υπενθύμιση, ότι όσο και αν χτυπιούνται οι Σκανδιναβοί, βασίλισσα της μέταλ θα είναι δικαιωματικά η Αγγλία και δύσκολα θα εκθρονιστεί. Οι “Five The Hierophant” ήρθαν, είδαν, δεν είπαν ούτε καλησπέρα, μας κέρασαν ήχους από το υπερπέραν και εμείς ακόμα κοιτάμε από τα μπαλκόνια μας για να δούμε αν όντως υπάρχουμε.

Όσο στο κεφάλι μας συνέχιζε να υπάρχει η ηχώ ενός σαξόφωνου, σειρά στη σκηνή έπαιρναν οι Θεσσαλονικείς “The Temple” και κάπου εδώ για κάποιο λόγο έχω την εντύπωση ότι έγινε ένα από τα παράδοξα του φεστιβάλ. Ενώ έχει ήδη μαζευτεί αρκετός κόσμος, και με τους The Temple να έχουν ετοιμάσει ένα άκρως ατμοσφαιρικό σετλιστ, ήταν ίσως η μοναδική στιγμή του τριημέρου που ο κόσμος ήταν “απών”. Πραγματικά ψάχνω τα λόγια να το περιγράψω και δεν τα βρίσκω. Ήταν ξαφνικά σαν να αποφάσισε το μισό venue να πάει για σουβλάκια και όσοι έμειναν μέσα έφαγαν ταυτόχρονο ptsd από τις εποχές της καραντίνας και κρατούσαν social distancing.

Να πούμε εδώ βέβαια μια λεπτομέρεια που μάλλον είναι σημαντική, γιατί από όσο έμαθα από τον φίλτατο Ραζβάν πολλές πτήσεις που έφευγαν εκείνο το βράδυ μετακινήθηκαν από 2 έως και 4 ώρες ΝΩΡΙΤΕΡΑ, λόγω της επικείμενης καταιγίδας, οπότε ίσως αυτό να έπαιξε κάποιο ρόλο. Σε κάθε περίπτωση, εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι για λίγη ώρα το Soul φάνηκε να “αδειάζει” απότομα, με τους The Temple παρ’όλα αυτά να μας δίνουν όπως είπα μια τιμιότατη και άκρως ατμοσφαιρική εμφάνιση.

Αυτό το άδειασμα δεν κράτησε πολύ, γιατί ακολουθούσαν οι Tribulation. Για όσους τους είδαν και πριν από λίγες μέρες πριν το Mammothfest, πραγματικά νομίζω τα λόγια είναι περιττά. Σαφώς πάνω κάτω το ίδιο σετλιστ με αυτή του Temple, με μερικές περικοπές, αλλά η ατμόσφαιρα να είναι σκοτεινά ρομαντική και ρομαντικά σκοτεινή. Η αρχή έγινε με το “The Unrelenting Choir” και προσωπικά μου highlights το “Hamartia” και φυσικά η απίστευτή κομματάρα από το τελευταίο τους άλμπουμ που ακούει στον τίτλο “Murder In Red”.

Βέβαια, εδώ έχω να κάνω ένα μικρό παράπονο, για το οποίο δεν ευθύνονται φυσικά οι Tribulation, αλλά στα δικά μου αυτάκια δεν έβγαζε καμία λογική. Headliners της βραδιάς όπως όλοι ξέρουμε, είναι οι Tiamat. Θα περίμενε κανείς οπότε Tribulation και Tiamat να είναι back-to-back για να χαρούμε και εμείς οι γκοθομορφονιοί που γελάει το χειλάκι μας σε αυτή την πόλη “once in a blue moon” που λένε και στο χωριό μου, αλλά όχι. Για κάποιο περίεργο λόγο, αντί στα καπάκια να μας καλησπερίσει ο πρώην συντοπίτης Γιαννάκης Έντλουντ, σειρά στη σκηνή είχαν οι Καναδοί “Riot City”. Τα είπα και πριν για τους Virgin Steele, μην τα ξαναλέω, αυτή η σχολή δεν ήταν ποτέ “my cup of tea” που επίσης λένε στο χωριό μου. Αλλά στην προκείμενη περίπτωση, είναι λίγο κωμικό να βλέπεις μια μπάντα με στοιχεία Judas Priest, να κάνει perform μπροστά σε ένα κοινό που τιμάει την καμπαρντίνα του Hugh Jackman στο Van Helsing και τον κορσέ της Kate Beckinsale στο Underworld. Αλλά οκ, αν εξαιρέσουμε το “σαν τη μύγα μες το γάλα” της υπόθεσης, οι “Riot City” έδωσαν ένα εξαιρετικό σόου και πιθανότατα αν ήταν στο line-up του Σαββάτου να τους είχα εκτιμήσει πολύ περισσότερο.

Και φτάνουμε επιτέλους στην τελετή λήξης και τους Tiamat. Θα ομολογήσω ότι έμεινα με κάπως αμφιλεγόμενα συναισθήματα, αλλά σε εκείνο το σημείο ίσως να ευθυνόταν και το γεγονός ότι οι αντοχές μου είχαν αρχίσει να καταρρέουν. Για όλα τα καλά που έχω να πω, νιώθω ότι στο μυαλό μου υπάρχει ένα “αλλά” που ακόμα επεξεργάζομαι. Το σέτλιστ ήταν καλό, με μπόλικη έμφαση στο “Wildhoney”, αλλά μου άφησε μια αίσθηση ότι κάτι έλειπε. – σίγουρα το “Brighter Than The Sun” – Από τη μία η ενέργεια που έπαιρνα ήταν αυτό που περίμενα, από την άλλη ένιωθα στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι κάτι δεν μου κάθεται καλά. Τη μια στιγμή ο Γιαννάκης ήταν αυτός που ξέρουμε και αγαπάμε, την αμέσως επόμενη σε έβαζε σε σκέψεις μήπως ήπιε 2-3 μπυράκια παραπάνω από όσο θα έπρεπε. Υπάρχουν μάλιστα μαρτυρίες που λένε ότι σε κάποια φάση ξεχάσαμε στίχους και χρειαστήκαμε “σκονάκι”. Δεν υπέπεσε κάτι τέτοιο στην αντίληψη μου, οπότε δεν το επικυρώνω σε καμία περίπτωση, αλλά από την άλλη δεν θα μου έκανε καμία εντύπωση να συνέβη όντως.

Για να συνοψίσω, θα αναφέρω ξανά αυτό που είπα και στην αρχή. Το φετινό Mammothfest θα μου μείνει αξέχαστο για πάρα πολλούς λόγους και πραγματικά ανυπομονώ να δω τι θα γίνει του χρόνου. Γνώρισα μερικούς υπέροχους ανθρώπους και είδα μπάντες που με άφησαν με το στόμα ανοιχτό, σε ένα φεστιβάλ που όπως είπα ακόμα νιώθει κάπως “οικογενειακό” αλλά σίγουρα αξίζει πολύ μεγαλύτερη προσοχή από το κοινό. Η οργάνωση όπως και πέρσι ήταν άψογη, αστοχίες σαφώς και υπήρχαν, αλλά η συνολική εμπειρία είναι κάτι που σας προσκαλώ από τώρα να έρθετε να βιώσετε του χρόνου.

Μέχρι τότε, φιλιά στα μούτρα και τσακιστείτε να ακούσετε “Five The Hierophant” και “Black Soul Horde”.

Live Report Δημήτρης Τσοντάκης

Κατηφορίζοντας στην πλατεία Νερού το απόγευμα της Τετάρτης 22 Ιουλίου λοιπόν ο πήχης ήταν πολύ ψηλά. Έφτασα στο χώρο με καθυστέρηση και δεν πρόλαβα ολόκληρο το σετ των Meden Agan ωστόσο από ότι πληροφορήθηκα αυτό που πρόλαβα και άκουσα ήταν αντιπροσωπευτικό της εμφάνισης τους, που ήταν καλός ήχος και πολύ καλή εμφάνιση για τη μπάντα. Ακριβώς αυτό που πρέπει να κάνει μια μπάντα όταν της δίνεται μια ευκαιρία να βρεθεί μπροστά στο κοινό ενώς τόσο μεγάλου φεστιβάλ όσο το Release Athens.

Επόμενοι στη σκηνή με ένα χρονοβόρο θεωρώ changeover οι Rhapsody Of Fire. «Πουλέν» των Manowar μιας και είναι και στην δισκογραφική του συγκροτήματος εμφανιστηκαν μπροστά στο διψασμένο για γρήγορο epic metal κοινό ορεξάτοι. Με σετ που ικανοποίησε τους οπαδούς ακόμη και αν καψαλίζονταν ακόμη απ τον ήλιο και αρκετά καλό ήχο στο μεγαλύτερο μέρος του σετ (κάποια στιγμή αντιμετώπισαν ένα πρόβλημα και έκανα μια μικρή διακοπή) ήταν μια ευχάριστη επική προθέρμανση.

Στις 20.30 όπως είχε ανακοινωθεί στο πρόγραμμα από τη διοργανώτρια εταιρεία, οι θρυλικοί Rotting Christ ανεβαίνουν στη σκηνή. Πάρα πολύ μεγάλο μέρος του κοινού με μπλούζες Rotting Christ, καμία ωστόσο στο merchandise. Εντυπωσιακή απουσία η αλήθεια είναι το merch των Christ. Με το που ανέβηκαν στη σκηνή το κοινό τους αποθεώνει. Με πάρα πολύ καλό ήχο η ιστορική μπάντα ανεβαίνει στη σκηνή και ξεσηκώνει. «Τρια χρόνια είναι πάρα πολλά ….» Σετ με κλασσικές και αγαπημένες στιγμές του συγκροτήματος, καπονογόνα να συνοδεύουν τα πολύ αγαπημένα και ένα συναίσθημα χαράς να ξεχειλίζει στην πλατεία νερού που ξαναβρέθηκε μπάντα και κοινό να ανταλλάξουν ενέργειες και «1, 2, 3 … Societas Satanas». Κορυφαία στιγμή το King Of A Stellar War που δονήθηκε και ο τελευταίος σβέρκος στην πολατεία Νερού!  Βλέποντας την ταλαιπωρία ζωγραφισμένη στο πρόσοπω του Θέμη ωστόσο από πολύ νωρίς στο σετ προβληματίστηκα, η ζέστη ή το κενό αυτών των 3 χρόνων άφησε το στίγμα του. Ο Σάκης ευχαριστεί το κοινό και τους Manowar και δίνει ραντεβού για την επόμενη φορά.

Setlist

666

P’unchaw kachun- Tuta kachun

Athanati Este

Elthe Kyrie

Apage Satana

Dies Irae

Play Video

King of a Stellar War

Fgmenth, Thy Gift

Societas Satanas (Thou Art Lord cover)

In Yumen-Xibalba

Grandis Spiritus Diavolos

Non Serviam

Όπως περιμέναμε από το πρόγραμμα οι Manowar ανέβηκαν στη σκηνή μετά από ένα πολύ μεγάλο κενό στις 23.00.  Μια τεράστια οθόνη πίσω τους, ένας ήχος ογκόλιθος, ο μεγαλύτερος που έχει γίνει σε φεστιβαλ όπως μας είπε ο De Mayo και η μπάντα ετοιμοπόλεμη. Eric Adams στα 70 του να κάνει το κοινό να παραμιλά με την ικανότητά του. Στην αρχή μου φάνηκε οτι από το 2019 στο 2022 είχε μια σχετική φθορά αλλά καθώς περνούσε η ώρα με διέψευσε πανηγυρικά. Και ας μη γελιόμαστε σε αυτές τις ηλικίες τα 3 χρόνια μετράνε διαφορετικά. Το μπάσο του De Mayo απ’ ότι μας πληροφόρησαν ακουγόταν μέχρι και στο Βύρωνα ενω δεν πρέπει να έχω ακούσει ποτέ χειρότερο ήχο σε κιθάρα. Σα να του είπαν πριν το live «Επειδη ήσουν κακό παιδί θα στο βγάλουμε την παραμόρφωση απ’ την κιθάρα».

Φυσικά η μπάντα αξιοποίησε την ευκαιρία να παρουσιάσει υλικό από την επερχόμενη κυκλοφορία της και για την εξυπηρέτηση του σκοπού αυτού ανέβασε επί σκηνής τον Κωνσταντίνο Καζάκο ντύμενο Τηλέμαχο με αφήγηση playback (αλήθεια γιατί; ) και λίγο πιο πριν τον James Cosmo. Βέβαια η αλήθεια είναι οτι τα προηχογραφημένα ήταν αρκετά ενώ η αλήθεια είναι οτι ο Joe είχε όρεξη για κουβέντα… Μας εξήγησε το concept του νέου άλμπουμ, πήρε την ευκαιρία να μας πει πόσο θαυμάζει τον Ελληνικό πολιτισμό αλλά και να απαντήσει για τον «πολεμο ανακοινώσεων» που είχε προηγηθεί τις προηγούμενες μέρες σχετικά με την εμφάνισή τους στο Barcelona Rock Fest. Φυσικά δεν έλειψαν και τα σόλο του μπάσου που έκοψε μια, μια τις χορδές και τις έδωσε στο κοινό. Το set περιείχε το λατρεμένο Defender αλλα σε εκείνο το σημείο θεωρώ οτι τα υποτονικά τραγούδια ήταν πολλά και απονεύρωσαν την ενέργεια της εμφάνισής τους. Το σετ λιστ είχε επετειακές επιλογές από λιγότερο αγαπημένα άλμπουμ με αποτέλεσμα να μην έχει την ίδια καταιγιστική ενέργεια του 2019. Τελική αποτιμήση ουσιαστικά #ΜΟΝΟERICADAMS.

Manowar

Kings of Metal

Dark Avenger

Defender

Gates of Valhalla

Sword of the Highlands (James Cosmo on stage)

Bass Solo

Athena’s Theme (Live Premiere)

Telemachus – Part I  (Live Premiere)

Where Eagles Fly (Live Premiere; with Chiara… more )

Odysseus and Calypso – The Island of Ogygia (Live Premiere)

Immortal (Live Premiere)

Warriors of the World United

Sign of the Hammer

Hail and Kill (Played without intro)

The Dawn of Battle

Holy War

Fight Until We Die

Battle Hymn

Encore:

Joey’s Speech

The Glory of Achilles

Black Wind, Fire and Steel

English Version Below

I was there in 2019 because it was announced that it was the last Manowar concert and for historical reasons only I was there. For historical reasons, because I’m not a Manowarior, because I often mock their aesthetics, and because my musical tastes are different. At the time I was blown away by the unreal Eric Adams and the pulse of the very tight and powerful setlist they had prepared.

Descending to Release Athens on the afternoon of Wednesday 22 July, the bar was set very high. I arrived at the venue late and didn’t catch Meden Agan’s entire set however from what I was informed what I caught and heard was representative of their performance, which was good sound and a very good performance for the band. Exactly what a band should do when given a chance to be in front of the audience at a festival as big as Release Athens.

Next on stage with what I consider a time-consuming changeover were Rhapsody Of Fire. “Proteges” of Manowar since they are also on the band’s label they appeared in front of the thirsty for fast epic metal audience. With a set that satisfied the fans even if they were still burning from the sun and a pretty good sound for most of the set (at one point they encountered a problem and took a short break) it was a pleasant epic warm up.

At 8.30pm as announced in the time schedule by the promoter, the legendary Rotting Christ took to the stage. Many of  the fans wore  Rotting Christ shirts, none however were sold on the merchandise stand. An impressive absence to tell you the truth for Rotting Christ’s merch. As soon as they took to the stage the crowd cheered them on. With a very, very good sound the historic band takes the stage and gets the crowd going. “Three years is too long ….” said Sakis. Set of classic and favorite moments of the band, accompanying the much loved ones and a feeling of joy overflowing in the venue where the band and the audience were again found exchanging energies and “1, 2, 3 … Societas Satanas”. Best moment of the show, was King Of A Stellar War which vibrated even the last neck in the Water Square!  Seeing the suffering painted on Themis’ face however very early in the set I was puzzled, the heat or the void of those 3 years left its mark. Sakis thanks the audience and Manowar and makes an appointment for next time.

Setlist

666

P’unchaw kachun- Tuta kachun

Athanati Este

Elthe Kyrie

Apage Satana

Dies Irae

Play Video

King of a Stellar War

Fgmenth, Thy Gift

Societas Satanas (Thou Art Lord cover)

In Yumen-Xibalba

Grandis Spiritus Diavolos

Non Serviam

As we expected from the programme Manowar took the stage after a very long gap at 23.00.  A huge screen behind them, a wall of  sound, the biggest ever at a festival as De Mayo told us and the band ready to go. Eric Adams in his 70s making the audience gasp with his ability. At first it seemed to me that from 2019 to 2022 he had a certain amount of wear and tear but as time went on he proved me solemnly wrong. And let’s not kid ourselves at these ages 3 years counts differently. De Mayo’s bass from what we were informed could be heard as far away as Vironas, while I must have never heard a worse sound on a guitar. It was as if he was told before the gig “Because you’ve been a bad boy we’re going to take the distortion out of your guitar”. Of course the band took the opportunity to present material from their upcoming release and to serve this purpose they brought on stage Konstantinos Kazakos dressed as Telemachus with playback narration (really why? ) and James Cosmo a bit before. Of course the truth is that the pre-recorded material was enough and the truth is that Joe was in the mood for a chat… He explained the concept of the new album, took the opportunity to tell us how much he admires the Greek culture and also to answer for the “announcement war” that had preceded the previous days regarding their appearance at Barcelona Rock Fest. Of course, there was no lack of bass solos as he cut the strings one by one and gave them to the audience. The set included the beloved Defender but at that point I think the down tempo songs were too much and drained the energy of their performance. The set list had anniversary selections from lesser loved albums so it lacked the same thunderous energy of 2019. Final score was essentially #ERICADAMSRULEZ.

Manowar

Kings of Metal

Dark Avenger

Defender

Gates of Valhalla

Sword of the Highlands (James Cosmo on stage)

Bass Solo

Athena’s Theme (Live Premiere)

Telemachus – Part I  (Live Premiere)

Where Eagles Fly (Live Premiere; with Chiara… more )

Odysseus and Calypso – The Island of Ogygia (Live Premiere)

Immortal (Live Premiere)

Warriors of the World United

Sign of the Hammer

Hail and Kill (Played without intro)

The Dawn of Battle

Holy War

Fight Until We Die

Battle Hymn

Encore:

Joey’s Speech

The Glory of Achilles

Black Wind, Fire and Steel

LiveReport :Metalradio Team
Photos (Rhapsody,RottingChrist) Hellena Mihailidou