Μπήκαμε στο φεστιβάλ την ώρα που οι δικοί μας 1000 MODS έβαζαν την δικιά τους stoner rock πινελιά στην εμπειρία μας αν και θα ήθελα να δω νωρίτερα και DOPELORD και STONED JESUS αλλά να τρέχεις πέμπτη μέρα από τις 2 το μεσημέρι είναι λίγο … ανέφικτο….

Κράτησαν τον κόσμο σε μια εγρήγορση και ήταν για μια ακόμη φορά στα υψηλά live standard που έχουν θέσει οι ίδιοι εδώ και χρόνια.

Την ίδια ώρα στην μικρή σκηνή γινόταν ένα άλλο πανηγύρι με τους LEFT TO DIE που αν θυμάστε και από την επίσκεψη τους στην Αθήνα και σε λίγες μέρες Θεσσαλονίκη, είναι ένα ουσιαστικά super group φόρος τιμής στον τεράστιο Chuck.

Αν ζούσε αυτή τη στιγμή ο Chuck θα είχε την χαρά να βιώσει το μέγεθος της αξίας αυτού που πρόσφερε. Όσοι είστε Θεσσαλονίκη μη χάσετε την ευκαιρία να τους δείτε.

Ξανά πίσω στη μεγάλη σκηνή οι LEPROUS προσπαθούν να μεταδώσουν με έντονη κινητικότητα την μουσική τους ποικιλία σε ένα κοινό που μένει επί το πλείστων αδιάφορο. Ας πάω σκέφτηκα ξανά στην μικρή σκηνή να δω λίγο τι είναι αυτοί οι HUMANITY S LAST  BREATH και αφού χαράμισα δεκαπέντε λεπτά από την ζωή μου ακούγοντας ένα χείριστο mix από όλα τα είδη του death metal πήγα να ξανακούσω τον Μιχαλάκη που βγήκε για δεύτερη μέρα ζωντανά αλλά αυτή τη φορά με τους THE HALO EFFECT.

Πολύ τυχεροί όσοι το ζήσαμε αυτό. Φανταστικός ήχος, απόδοση ,κέφι και τολμώ να πω ότι δείχνει να το διασκεδάζει πολύ περισσότερο από ότι στους DARK TRANQUILITY, ίσως γιατί είναι κάτι φρέσκο που τον έχει ανανεώσει ολοφάνερα.

Στη μικρή σκηνή οι THE EXPLOITED δίνουν μια γερή ένεση αδρεναλίνης στην ημέρα που ήταν κάπως υποτονική. Του είδατε και λίγους μήνες πριν Αθήνα. Τι να λέμε τώρα. Απίστευτο που αυτός ο άνθρωπος με όλα όσα έχει περάσει στέκεται πάνω στη σκηνή με τόση ένταση και ενέργεια που βάζει κάτω 100 20χρονα. Το κλείσιμο με δεκάδες φανς πάνω στη σκηνή να τραγουδούν το Sex and Violence θα μείνει χαραγμένο στο μυαλό πολλών για αρκετό καιρό.

Βρέθηκα πάλι στη μέγαλη σκηνή να δω λίγο από Jinjer που αν και περνούν μια παράξενη φάση στην μουσική πορεία τους δείχνουν πάνω στην σκηνή ακόμη ορεξάτοι. Το κοινό έμεινε αποσβολωμενο να θαυμάζει τα φωνητικά χαρίσματα της Tatiana και έχω την αίσθηση ότι σύντομα θα έχουμε εξελίξεις στο θέμα που ονομάζεται JINJER.

Πίσω στην μικρή σκηνή για να δούμε DARK FUNERAL που μέχρι στιγμής ήταν η black metal αποκάλυψη του φεστιβάλ. Τελειότητα. Παίζοντας τραγούδια από όλη την ιστορία τους με ακραία απόδοση και συναίσθημα κέρδισαν τους πάντες. Η επιλογή του να παίξουν το Shadows over Transylvania δεν ήταν καθόλου τυχαία αντίθετα δέχθηκε την ενθουσιώδη αποδοχή του κοινού.

Ώρα για τον δεύτερο Μιχάλη της βραδιά. Πρόλαβα ένα τέταρτο OPETH που ήταν ελαφρώς κατώτεροι από την εμφάνιση τους στην Αθήνα πράγμα που σε αυτό νομίζω έπαιξε ρόλο και η συμμετοχή του κόσμου που ήταν χλιαρή . Η μεγάλη μπάντα της βραδιάς ήταν οι Suicidal Tendencies που πραγματικά έσπειραν και έδωσαν το καλύτερο τους εαυτό με τον κόσμο να έχει έρθει σε έναν παροξυσμό αντιδράσεων. Εδώ κάπου όμως θα φάω κράξιμο για την επιλογή μου αλλά αφησα την μεγάλη σκηνή για να δω τους…. PARADISE LOST….

Ναι τους PARADISE LOST. Ομολογώ ότι έπαθα ένα μικρό homesick και ήθελα κάπως να νιώσω Ελλάδα και τι πιο ελληνικό από το να βλέπεις ζωντανά τους PARADISE LOST. Ενώ όμως θα έπρεπε να έχουν ήδη ξεκινήσει κάποια τεράστια τεχνικά προβλήματα τους έκαναν να καθυστερήσουν αλλά και να δυσανασχετούν καθ’ όλη την διάρκεια του σετ μιας και τα προ ηχογραφημένα keyboard δεν λειτουργούσαν σωστά και μπέρδευαν την ίδια την μπάντα αλλά κατέστρεφαν και όλο το ηχητικό αποτέλεσμα. Αν και βγήκαν 20 λεπτά αργότερα, τράβηξαν κάνα δεκάλεπτο το πιο αργά το κλείσιμο τους και πρόλαβαν να παίξουν δέκα κομμάτια σε 50 λεπτά σε ένα κοινό που πραγματικά γούσταρε πολύ να τους δει. Στις πρώτες σειρές υπήρχαν άτομα που δάκρυζαν σε κάθε κομμάτι. Άτομα όλων των ηλικιών όλοι με μπλουζάκια PARADISE LOST, από oldschool doom deathsters μέχρι εφήβους πράγμα που δείχνει και το πλατύ εύρος του κοινού που έχει η μπάντα.

Στη διάρκεια της συναυλίας οι ατάκες τους Holmes έδιναν και έπαιρναν. “Απόψε έχουμε μερικά gremlin στα μηχανήματα”, “Το να παίζεις υπό τέτοιες συνθήκες είναι ο εφιάλτης του μουσικού, αλλά ευτυχώς αυτός ο εφιάλτης θα τελειώσει σύντομα” “Είστε πέντε μέρες στο φεστιβάλ και δεν έχετε κουραστεί ακόμα; Εγώ είμαι πέντε ώρες εδώ και έχω γαμηθει” και άλλα τέτοια όμορφα. Έκλεισαν με μια συγκλονιστική εκτέλεση του ” Small town boy”. Πείτε μου τώρα….όλο αυτό το σκηνικό δεν θύμιζε Ελλάδα; Χαχαχαχα….

Το τέλος έδωσαν  οι  blackmetallers 1349 στη μικρή σκηνή, που μάζεψε αρκετό όμως κόσμο, που με το oldschool μισανθρωπικό τους black metal ήταν μάλλον το πρέπον κλείσιμο για την μέρα του φεστιβάλ με τα πιο παράξενα vibes. Πολύ τυχεροί όσοι τους είδαμε ζωντανά μιας και το βρίσκω αβέβαιο αν ποτέ έρθουν από τα μέρη μας. Φοβερή απόδοση και παρουσία πάνω στη σκηνή με τα μηχανήματα ξηρού καπνού να προσθέτουν μια απόκοσμη αίσθηση.

Την ίδια απόκοσμη αίσθηση που είχε καινή επιστροφή μας, όπου νιώσαμε τα πρώτα creepy vibes αυτού που πραγματικά είναι η Τρανσυλβανία με τους λύκους να περνούν μπροστά μας στον δρόμο και τα σύννεφα να έχουν κατέβει και καλύψει ένας μέρος του βουνού …

One more to go …

Live Report Γιώργος Καραγιάννης

Αυτό βέβαια είχε σαν αποτέλεσμα να κάψουμε λόγο χρόνου κάποιες μπάντες αλλά ως γνωστόν δεν μπορείς να τα έχεις όλα δικά σου. Έτσι με STRIGOI ,CYNIC, SATURNUS δώσαμε ραντεβού για κάποια άλλη στιγμή ενώ ευτυχώς με ANAAL NATHRAKH αν όλα πάνε καλά θα αποζημιωθούμε στην Αθήνα .

Προλάβαμε όμως τους  τρομερούς Βέλγους ABORTED που με ήχο μπετόν και φοβερή  απόδοση έκαναν την μικρή σκηνή άνω κάτω μέ το brutal death metal τους ενώ μας αποχαιρέτισαν με το “Sandstorm” των Darude να παίζει στα ηχεία του φεστιβάλ.

Ώρα για την κεντρική να δούμε τον πρώτο Μιχαλάκη του φεστιβάλ. Καλύτεροι πιο δεμένοι από την τελευταία τους εμφάνιση στην Ελλάδα , οι DARK TRANQUILITY είναι όπως και να το κάνουμε μια συναυλιακή εγγύηση. Ο Μιχάλης είχε κέφια όπως πάντα αλλά αυτή τη φορά έδειξε ακόμη πιο συγκροτημένος στην φωνητική του αποστολή συν ότι τους βοήθησε και η συννεφιά που απομάκρυνε τον καυτό ήλιο από πάνω τους. Με το κλείσιμο του σετ τους βγήκαν στην διπλανή σκηνή οι DELAIN που καλοί χρυσοί και άγιοι αλλά δεν κατάλαβα ποτέ γιατί τόσος ντόρος μιας και είναι μια μέτρια εκδοχή γνωστών συγκροτημάτων του συμφωνικού female fronted metal.

Οπότε η απόφαση να βρίσκομαι από το πρώτο δευτερόλεπτο στη μικρή σκηνή να δω τους DEICIDE ήταν αναμενόμενη. Εξάλλου μιλάμε για την αγαπημένη μου death metal μπάντα. Κάτι που μάλλον εξέφραζε περισσότερους από ότι περίμενα μιας και ο χώρος της μικρής έγινε κάτι παραπάνω από sold out σε βαθμό που δεν μπορούσες να κουνήσεις. Δεν είναι τυχαίο που οι Delain έπαιζαν εκείνη την στιγμή σε έναν μισογεμάτο χώρο πράγμα που δείχνει ότι στην μεγάλη σκηνή θα έπρεπε να ήταν κάποιο άλλοι ….

Χωρίς πολλά πολλά και σχεδόν χωρίς καθόλου περιττές κουβέντες στο κοινό όπως στο παρελθόν η παρέα του Glen βγήκε έσπειρε το χάος παίζοντας όλα τα κλασικά τους κομμάτια και δε νομίζω να έμεινε κανείς παραπονεμενος. Φωνητικός ο Glen δείχνει να περνά μια δεύτερη νιώτη και νομίζω πως ήρθε η ώρα να γίνει το θαύμα να τους ξαναδούμε ζωντανά στη χώρα μας.

Με το τέλος των DEICIDE το 80% του κόσμου τρέχει στην μεγάλη σκηνή να δει τον αναγεννημένο ABBATH ο οποίος βρίσκεται σε περιοδεία παίζοντας κλασικά τραγούδια των IMMORTAL και τι καλύτερο από το να ακούς τον ίδιο να τραγουδά αυτούς τους ιστορικούς ύμνους του black metal. Φοβερός ήχος για μια ακόμη φορά , ο ίδιος σε πολύ καλή κατάσταση και εκεί που όλα έδειχναν τέλεια ξεκινά μια απίστευτη βροχή που “σπάει” κάπως την κατάσταση.

Αυτό ήταν φανερό και στο πρώτο μισό της εμφάνισης των VENOM INC. μιας και ξεκίνησαν με λιγοστό κοινό μπροστά και τον υπόλοιπο να βρίσκεται κάτω από τις τέντες αλλά από το δεύτερο μισό και μετά όπου και σταμάτησε η βροχή ο κόσμος γέμισε τον χωρο της μικρής σκηνής και όλα τελείωσαν με ένα απίστευτο 20λεπτο σερί από speedατα oldschool Venom κομμάτια με τον κόσμο να πηγαίνει πάνω κάτω και την μπάντα να παίζει παραπάνω και από τον κανονικό της χρόνο. Έπος!

Το ήξερα ότι θα χάσω το μεγαλύτερο μέρος της εμφάνισης των SAXON ,αν και βέβαια τους έχω δει τόσες φορές που δεν επηρέασε πολύ την διάθεση μου, αντίθετα τα 20 λεπτα που πρόλαβα ήταν αρκετά ώστε να χαμογελασω πλατιά βλέποντας τον Biff και την παρέα του πάνω στη σκηνή. Wheels of Steel, Princess of the Night, 747 ασταμάτητοι με το ένα κλασικό  κομμάτι να διαδέχεται το άλλο και τον κόσμο να χοροπηδά και να χειροκροτεί ακατάπαυστα. Τεράστια η προσθήκη του Brian Tatler των Diamond Head στις κιθάρες μιας και νομίζω πως έχει δώσει μια νέα διάσταση στον ήχο της μπάντας.

Ώρα για τους σταρς της βραδιάς που δεν είναι άλλοι από τους DIMMU BORGIR. Εξάλλου σημερα και την δεύτερη μέρα του φεστιβάλ είχε απίστευτα πολύ κόσμο που δείχνει κάποια συγκροτήματα πόσο επιτυχημένα είναι η πόσο μπορούν να προσελκύσουν κόσμο οι ζωντανές τους εμφανίσεις. Είχα να τους δω από τότε στο Ρόδον που έσπερναν. Η εμφάνιση τους στην Αθήνα εξελίχθηκε κάπως σαν παρωδία σύμφωνα με τα σχόλια πολλών και γενικότερα είναι από τις μπάντες που με ψιλο-έχασαν στην πορεία. Αλλά τι να πω.  Εδώ εμφανίστηκαν ανανεωμένοι με επιλογές κομματιών που ούτε στα τρελά μου όνειρα δεν θα περίμενα. Μακάρι να ξυπνήσει αυτή η επετειακή περιοδεία κάτι από το σκοτεινό παρελθόν της μπάντας στις καρδιές τους. Ποιος θα περίμενε να ξεκινούν με δύο κομμάτια από το For All Tid εν έτη 2024. Καπάκι Spellbound καπάκι Stormblast. Τσιμπάτε με μωρέ ονειρεύομαι. Καπάκι The Insight and the Catharsis. Απίστευτα πράγματα. Καμιά σχέση με ότι έχουμε συνηθίσει από αυτούς εδώ και μία δεκαετία.

Το ίδιο σοκ έχει πάθει και το υπόλοιπο κοινό ίσως πάνω από 17.000 κόσμος ο οποίος κοπανιέται δίχως αύριο να γίνονται τύπου stagediving και crowdsurf ακόμη και στα τραπέζια των μπαρ. Το ποσοστό αλκοόλης ήταν υψηλό απόψε δίχως άλλο.

Συνολικά μια μοναδική εμφάνιση και αμφιβάλλω αν ποτέ τους ξαναδώ να βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση και με τέτοιο αδιανόητο setlist.

Για το σωστό σβήσιμο της βραδιάς βρεθήκαμε στην μικρή σκηνή να δούμε τους SOLSTAFIR για όσο μας κρατούσαν ακόμη τα πόδια μας οι οποίοι μάζεψαν αρκετό κόσμο που ήθελε λίγο παραπάνω μουσική και μπορώ να πω ότι τα κατάφεραν να μαγέψουν την ατμόσφαιρα με τον μοναδικό τους ήχο. Τολμώ να πω ότι τους είδα καλύτερους από ποτέ…..

Η ώρα ήταν 2.30 το πρωί και ο σκοτεινός δρόμος της επιστροφής μέσα από το δάσος του βουνού είχε και αυτός τις εκπλήξεις του μιας και μας καληνύχτισαν μερικά γλυκύτατα ελάφια και αλεπούδες… Η πιο όμορφη μέρα μέχρι την επόμενη….

Day 5 loading

Live Report Γιώργος Καραγιάννης

Με λύπη αναγκάστηκα να αφήσω πίσω την χαρά ότι θα εβλεπα TOXIC HOLOCAUST μιας και καταφέραμε να φτάσουμε στο φεστιβάλ λίγο πριν της 5. Άκουσα λιγο UOMAMMUT στην τρίτη σκηνή που άνοιξε σήμερα αλλά δεν με κράτησαν μιας και αν και έπαιζαν ικανοποιητικά ο ήχος τους δεν ταίριαζε μέσα στη ντάλα ήλιο.

Η απόφαση ήταν κοινή. GUTALAX. Και ήταν από τα πιο σκοτεινά όμορφα πράγματα που έχω κάνει εδώ και καιρό. Τα πράγματα είναι απλά. Μη χάσετε το λάιβ στην Αθήνα. Για 45 λεπτά ένα τεράστιο πάρτι  αγνού gore n roll ξεσήκωσε όλους στο κοινό. Μέχρι και άνθρωποι 60 χρόνων διασκέδαζαν την μοναδικότητα των GUTALAX. Ένα μεγαλο μέρος του κοινού ντύθηκε σαν τους Τσέχους θεούς της βρώμικης τουαλέτας. Σωσίβια, μπάλες θαλάσσης, σωσίβιες λέμβοι, κουκλάκια και ότι άλλη χαζομάρα θες από το κοινό έκανε το πάρτι ακόμη πιο έντονο. Η διασκευή  2 δευτερολέπτων σε κομμάτι των Messugah προκάλεσε απίστευτο γέλιο. Ανυπομονώ για την εμφάνιση τους στην Αθήνα .

Στην άλλη σκηνή ξεκίνησαν οι KVELERTAK που στην αρχή φάνηκαν να πηγαίνουν πολύ καλά και να το διασκεδάζουν, αλλά δεν κατάφεραν να κρατήσουν τον κόσμο σε εγρήγορση και έδειχναν κουρασμένοι από την ζέστη μετά τα πρώτα δέκα λεπτά.

Οπότε, τραβήξαμε στην τρίτη σκηνή να δούμε  ARKONA, αλλά όσο τους είδατε εσείς αλλά τόσο τους είδα και εγώ. Δεν ξέρω γιατί ακυρώθηκε/ακύρωσαν  την εμφάνιση τους αλλά πραγματικά ξενέρωσα. Και μαζί μου και πολλοί φίλοι τους που είχαν έρθει με τα φολκ γουναρικά τους στους 35 βαθμούς!

Μόνη λύση να φύγουμε για θεούς SUFFOCATION. Ότι έσπειραν, έσπειραν. Ότι έδωσαν το 100% το έδωσαν. Ότι όλα τα όργανα παίχτηκαν με χειρουργική εντέλεια;  Παίχτηκαν. Αλλά δεν κατάφεραν να προσπεράσουν το party των GUTALAX.

Αφήσαμε στην μέση το σετ των SUFFOCATION να προλάβουμε τους D.R.I οι οποίοι έκαναν αυτό που έπρεπε, για να δώσει πόνο ο καθένας στον διπλανό του. Παίζοντας όλες τις επιτυχίες τους, το μέρος μετατράπηκε σε ένα τεράστι circle pit και ένα μάθημα από την oldschool γενιά στα καινούργια παιδιά .

Κατάφερα να μαζέψω τα κομμάτια μου και να δω λίγο από BRUTUS μόλις τελείωσαν οι D.R.I. το σετ τους και ομολογώ ότι δεν περίμενα να δω να κρατούν τον κόσμο σε τέτοια εγρήγορση. Οι Βέλγοι, με αρχηγό την τρομερή Stefanie, δημιούργησαν ένα άκρως χορευτικό κλίμα, με φοβερή απόδοση και ήχο που πραγματικά λυπήθηκα που οι ώρες του φεστιβάλ δεν σε αφήνουν να δεις κάποια πράγματα περισσότερη ώρα, όταν κυνηγάς να δεις όσες μπάντες περισσότερο μπορείς. Όπως και να έχει ανυπομονώ για την επόμενη επίσκεψη τους στην Ελλάδα.

Εδώ να τονίσω ότι σε σχέση με εχθές το κοινό ήταν τρομερά ετερόκλητο κάτι που έκανε το θέαμα ακόμη πιο όμορφο. Ηλικίες από μωρά μέχρι αμετανόητους 60ριδες και στυλιστικά look που ξεπερνούν την φαντασία του καθενός. Αλλά όλα αυτά δένουν με έναν μαγικό τρόπο, γιατί πραγματικά τα vibes του συγκεκριμένου φεστιβάλ, είναι κάτι παραπάνω από θετικά, με τον κόσμο να  “δένει” μεταξύ του σε κάθε διαφορετικό ήχο που προσφέρει η κάθε μπάντα.

Και μιας και είπαμε ήχο, θα πρέπει να πω ότι εκτός από μερικές αστοχίες ο ήχος του φεστιβάλ είναι κρυστάλλινος που σου επιτρέπει να ακούς τα πάντα χωρίς να χάνει σε δυναμικότητα και χωρίς να μπουκώνει και να υπερκαλύπτει τις μελωδίες.

Πίσω στην τρίτη σκηνή (έπεσε πολύ περπάτημα απόψε) να δούμε TERROR που μάζεψαν και τον περισσότερο κόσμο στην συγκεκριμένη σκηνή και κατάφεραν να ξεπεράσουν τον χαμό που έφεραν οι GUTALAX. Δεν τόλμησα να σκεφτώ να βρεθώ πολύ μπροστά γιατί την θέλω την ζωούλα μου και επειδή σε αυτές τις ηλικίες τα εγκεφαλικά και τα καρδιακά θερίζουν. Πέρα από την πλάκα, στις πρώτες σειρές, γινόταν μάχη και χάρηκα ιδιαίτερα που η μέρα είχε μια hardcore αύρα σε όλη της τη διάρκεια.

Φεύγω δέκα λεπτά πριν τελειώσουν οι TERROR να προλάβω την εκκίνηση των thrash θεών TESTAMENT και πετυχαίνω τους DRAGONFORCE να παίζουν διασκευή στο My heart will go on της Celine Dion και καταλαβαίνω γιατί στην ηλικία μου το πολύ τυρί κάνει κακό. Μίλησα για power metal και τυρί και επέλεξα να βάλω κάτι στο στομάχι μου να αντέξουμε για την συνέχεια .

Για τους TESTAMENT δεν θα πω πολλά τους είδατε πριν λίγες μέρες στην Πλατεία νερού και έκαναν αυτό που έπρεπε. Έσβησαν ότι είχε προηγηθεί με ένα bay area thrash ολοκαύτωμα παίζοντας κομμάτια μόνο από το Legacy και New Order και κέρδισαν το βραβείο του μεγαλύτερου πιτ με το ιστορικό ” Into the Pit” που έκλεισε και την εμφάνιση τους.

Αποφάσισα να κάτσω επιτέλους στο μπαρ να ξαποστάσω λίγο και τελικά η απόφαση ήταν πολύ σωστή,  μιας και μόλις ξεκίνησαν να παίζουν οι THE DILLINGER ESCAPE PLAN σε κανένα σημείο δεν με έκαναν να ασχοληθώ περισσότερο μαζί τους. Κακή εμφάνιση, με κακό ήχο. Περίμενα πολλά περισσότερα από αυτούς. Ίσως ο κάκιστος ήχος να επηρεάσε τόσο που πήγαν όλα λάθος, μιας και η ιδιαιτερότητα της μουσικής τους απαιτεί να υπάρχει ποιότητα στον τομέα αυτό. Αλλά δυστυχώς…άνθρακες ο θησαυρός….

Το μεγάλο όνομα της βραδιάς ήταν έτοιμο να ξεκινήσει. Οι AMON AMARTH με κάποιες άστοχες δισκογραφικά κινήσεις με έχουν κάνει να τους αφήσω λίγο πίσω, βάλε και την μέτρια για μένα εμφάνιση στο Release που δεν είχε την σπιρτάδα και την φλόγα που είχα συνηθίσει από αυτούς.

Με ένα πιο speedατο set και με πολύ κέφι και όρεξη έκαναν το φεστιβάλ άνω κάτω. Κράτησαν τα θεατρικά πάνω στην σκηνή μόνο που αυτή τη φορά τα pyro έδιναν και έπαιρναν σχεδόν σε κάθε κομμάτι και στο τέλος δεν κατάλαβε κανείς πότε τελείωσε η εμφάνιση τους.

Εδώ να πω ότι πάντα για μένα θα είναι ένα παράπονο που στην χώρα μου τα συγκροτήματα δεν έρχονται με αυτό που πραγματικά έχουν σαν stage show και πάντα κάτι λείπει στο τέλος σε σχέση με αυτό που βλέπουμε στο εξωτερικό….

Ενδιάμεσα στο σετ των AMON AMARTH αποφάσισα να χαρίσω ένα δεκάλεπτο στους THE BLACK DAHLIA MURDER που προς έκπληξη μου παρόλο που φαινόταν ότι ο κόσμος επικεντρώθηκε στους Amon κατάφεραν να κρατήσουν στην μικρή σκηνή περίπου τα 3/5 από τον κόσμο που είχαν πριν οι TERROR και στα δύο κομμάτια που άκουσα εκτός από τον Brian που είναι πραγματικά μορφή, η μπάντα με τον κόσμο έδενε με έναν τρόπο τελετουργικό λες και ο κόσμος ειδικά στις πρώτες σειρές είχε βρεθεί σε μια άγρια διαφορετική πραγματικότητα.

Με το τέλος των Amon ξεκίνησα για το ξενοδοχείο μιας και είχα ήδη συμπληρώσει 9 ώρες στο φεστιβάλ και όσο και να τους γουστάρω μετά από όλο αυτό δεν θα κάτσω να δω CONVERGE στις 2.30 το πρωί….

Η ώρα δείχνει 4.20….τιποτα δεν είναι τυχαίο…Day 3 is loading….

Live Report Γιώργος Καραγιάννης