Αρχικά, πως να μιλήσει κάποιος για το Ηρώδειο; Τι ακριβώς να πω για να περιγράψω την ασύγκριτη ενέργεια που ο ίδιος ο χώρος μεταδίδει; Την ακουστική του μεγαλοπρέπεια πέρα από την οπτική; Και εκεί, πάντα τελευταίοι βέβαια, ήρθαμε να τιμήσουμε και να χειροκροτήσουμε την πορεία ενός εκ των σημαντικότερων συγκροτημάτων που έβγαλε ποτέ αυτή η χώρα. Πάντα να καλοδεχτούμε τα δικά μας τέκνα, σαν εισαγόμενο πλέον “προϊόν”, σαν τέκνο που μεγαλουργεί πρώτα στο εξωτερικό, και κατόπιν να πράξουμε τα απολύτως αυτονόητα. Εκεί κληθήκαμε να γίνουμε μάρτυρες των μαγικών συνθέσεων των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων, ως επί το πλείστον, στην πραγματική τους διάσταση. Όπως δηλαδή εξ αρχής συλλήφθηκαν σαν ιδέες, σαν μουσικά κομμάτια. Πλαισιωμένα από τους καλύτερους μουσικούς που έχουμε, από ανθρώπους που χαίρουν και αυτοί με την σειρά τους άπειρη εκτύμιση, ανθρώπους με μουσική γνώση, παιδεία, ανθρώπους που δεν θα πίστευες ποτέ πως θα έβλεπες να κουνούν ρυθμικά το κεφάλι τους σε ήχους σκληρούς, σκοτεινούς και σε στιγμές δυσφορικούς. Και όμως, ακόμα και υπό αυτές τις συνθήκες τους παρέσυρε η δύναμη της μουσικής, των συναισθημάτων, της δύναμης και τον λέξεων που κάποιες φορές μόνο οι μουσικοί μπορούν να μοιραστούν μεταξύ τους. Αφέθηκαν σε στιγμές να τους πάρει μαζί της η ενέργεια και οι δοξαριές τους πρόδιδαν έκσταση, πρόδιδαν κατανόηση, ταύτιση, ακόμα και στα λευκά τους μαλλιά που ανέμιζαν από το πάθος της κίνησης του σώματος τους.

Πόσο μαγικό να μπορείς να γίνεις μάρτυρας δύο φαινομενικά διαφορετικών κόσμων, ίσως περισσότερο στο μυαλό παρά στην πραγματικότητα της μουσικής αυτής καθεαυτής, να γίνονται ένα μπροστά στα μάτια σου, να βρίσκουν κοινό παρονομαστή και να μοιράζουν τόσο δυνατές στιγμές. Πόσο μαγικό επίσης να μπορείς να ακούσεις και να πιστοποιήσεις πως οι ίδιες οι συνθέσεις που τόσο αγαπάς λειτουργούν πραγματικά, έξω από το στούντιο και τα μαγικά της παραγωγής, σε πραγματικές ζωντανές συνθήκες. Πως τα ορχηστρικά μέρη είναι πράγματι τόσο μεγαλειώδες, αλλά όσο δέος και αν προκαλούν, από μόνες τους δείχνουν λιψές, χρειάζονται το συγκρότημα για να πάρεις ότι εξ αρχής φαντάστηκε και ήθελε να σου δώσει ο Χρήστος Αντωνίου. Και ακριβώς το ίδιο από την αντίθετη πλευρά. Πόσο διαφορετικά θα ήταν όλα αν έλειπε κάτι από τα δύο. Η χαμηλή ένταση στην οποία έπρεπε να παίξουν οι Septic Flesh, για την προστασία του 2.000 ετών χώρου έδωσε αυτή την ευκαιρία σε όλους μας. Να ακούσουμε τα πάντα χωρίς εντυπωσιασμους, χωρίς “καμουφλάζ”, χωρίς τέλειες ηχητικά παραγωγές και ήταν εν τέλη ότι πιο τέλειο έχω ακούσει εδώ και πολλά χρόνια.

Δεν θα μιλήσω για την μπάντα, δεν υπάρχει κάτι να πω, τι να σχολιάσω δηλαδή; Πόσο τρομακτικός παίκτης είναι ο Krimh; Ή αν ο Σπύρος και ο Σωτήρης απέδωσαν καλά; Τα επίπεδα που κινείται αυτό το συγκρότημα είναι εδώ και πολλά χρόνια στα υψηλότερα στάνταρ, τα έθεσαν από μόνοι τους. Θα μιλήσω όμως για τους τόσο ξεχωριστούς ανθρώπους που τους συνόδευαν. Για το πόσο διαφορετική θα ήταν όλη αυτή η μοναδική εμπειρία χωρίς τους λαριγκισμούς της Φάνυ Μέλφη, κάθε της εμφάνιση επί σκηνής στοίχειωνε. Την αδιανόητη έκταση της φωνής της  Αφροδίτης Πατουλίδου που ήταν τόσο δύσκολο να δεχθείς πως όλος αυτός ο όγκος, αυτό το τρομερό φωνητικά ηχείο προερχόταν από ένα τόσο λεπτεπίλεπτο πλάσμα. Θα είμαι όμως απόλυτα ειλικρινής, δεν σταμάτησα να υποκύπτω σε απανωτές στιγμές ανατριχίλας εξαιτίας των άνωθεν κυριών, αλλά τα βαριά μάτια και η υποψία δακρύων ήρθε επανειλημμένα από τον ήχο της Αρμένικης ντουντούκας, κοινώς Αρμένικου oboe, και κατ επέκταση από την ψυχή του Vahal Galstyan. Δεν μπορώ να αφήσω έξω από την μουσική αυτή εξίσωση τις μαγικές φωνές την ανδρικής και γυναικείας χορωδίας που ήταν σε πολύ μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για τον επικό χαρακτήρα κάθε κομματιού. Πρέπει να πήρε το μάτι μου ανάμεσα στις τόσες εξαιρετικές γυναίκες, την αγαπητή Ελεάνα Τσακιράκη. Κρατήθηκα για να μην σηκωθώ όρθιος και αφεθώ σε ανεξέλεγκτα χειροκροτήματα σε κάθε εμφάνιση της παιδικής χορωδίας. Και όλοι αυτοί οι αδιανόητα ταλαντούχοι άνθρωποι λειτούργησαν σαν μία ύπαρξη, σαν ένας συνολικός οργανισμός υπό την σταθερότητα του μοναδικού αυτού μαέστρου. Ενός μαέστρου που κοιτούσε με τόσο σεβασμό και εκτίμηση τον Σπύρο Αντωνίου, που έπιασα τον εαυτό μου να κουνάει το κεφάλι. Η εγκάρδια αγκαλιά τους στο τέλος της συναυλίας δεν άφησε καμία αμφιβολία.

Δεν ξέρω τι περιμένατε να διαβάσετε, εγώ ξέρω μόνο το τι “είδα”, όχι με τα μάτια, αλλά με τις υπόλοιπες αισθήσεις μου. Είδα το μεγαλείο ενός συνθέτη και την ανύψωση/εξύψωση της δουλειάς του. Είδα το απόγειο μιας μπάντας, που μόχθησε από την αρχή όσο κανένας και ενωμένη έφτασε στην μεγαλύτερη τιμή που θα μπορούσε ποτέ να της κάνει η τόσο “φτωχή” χώρα της. Είδα έναν άνθρωπο να χαμογελά και να συγκινείται με τρομακτική ειλικρίνεια και αθωότητα. Είδα τόσους τρομερά ταλαντούχους ανθρώπους να κάνουν αυτό που αγαπούν. Είδα με δέος την κρατική μας ορχήστρα να παίζει με πάθος, έναν ήχο όχι και τόσο “δικό” της. Είδα έναν από τους σπουδαιότερους χώρους μας, να γεμίζει μέχρι επάνω με ανθρώπους κάθε ύφους, είδους και κουλτούρας. Και είμαι ευγνώμων για αυτό.

Για όλους τους άλλους, είδα τους Septic Flesh να παίζουν τα Portrait Of A Headless Man, Vampire From Nazareth, We, The Gods, Neuromancer, Enemy Of Truth, Hierophant, Virtues Of The Beast, Coming Storm, A Desert Throne, Prototype, The Collector, Martyr, Prometheus, Amphibians, Anubis και Dark Art σαν cd. Με πλήρη ενδυματολογική εξάρτηση, κλασικό επαγγελματικό κοπάνημα, παιχταράδες κλπ, ξέρετε, μία από τα ίδια, απλα στο Ηρώδειο.

Κωνσταντίνος Μάρης    

Ξεπερνώντας ακόμα μια φορά τα όρια και δείχνοντας πως ο ουρανός είναι το όριο με την προηγούμενη δισκογραφική τους δουλειά, Codex Omega, το κέντρο βάρους της μπάντας αλλάζει για ακόμα μια φορά δείχνοντας πως υπάρχει ακόμα χώρος για εξερεύνηση και ανάπτυξη των βασικών τους πτυχών και των μαγικών συστατικών που απαρτίζουν την ιδιαίτερη αυτή τους ταυτότητα. Ο πολύ ταλαντούχος υπερβαίνει τον εαυτό του, πάντοτε όμως ελλοχεύει ένας χρονικός ορίζοντας σε αυτό, αργά ή γρήγορα επέρχεται ο κορεσμός. Ο έξυπνος επαναπροσδιορίζει, θέτει νέες βάσεις και παράλληλες κορυφές, μεγαλώνει και εμπλουτίζεται. Αυτό κάνουν και οι SEPTICFLESH ακόμα μια φορά με το Modern Primitive. Μετριάζουν και κατεβάζουν όλη την μεγαλειώδη και πομπώδη ορχηστρική παρουσία των τελευταίων δίσκων ένα σκαλί κάτω, επιτρέποντας στην ρυθμική και κιθαριστική τους ταυτότητα να λάμψει ξανά στο επίκεντρο βγάζοντας ταυτόχρονα την πιο οργανική τους σχέση και δυναμική. Κάτι που βάζει μέσα στο σύνολο τον Kerim “Krimh” Lechner όσο ποτέ. Τρανό παράδειγμα τούτου, το Psychohistory.  Όχι πως ο δίσκος υστερεί φυσικά ορχηστρικών σημείων, υιοθετεί απλά έναν περισσότερο συνοδευτικό ρόλο εδώ.

Τολμώ να πω πως το Modern Primitive αποτελεί ίσως την πιο ισορροπημένη τους κυκλοφορία μέχρι σήμερα, συγκεντρώνοντας πιο αρμονικά από ποτέ άλλοτε στοιχεία από όλη την μέχρι τώρα πορεία τους. Όλα αυτά τα καίρια υλικά μέσα από όλες τους τις εκφάνσεις, τα οποία και σμίλεψαν την ταυτότητα τους. Κιθαριστικές μελωδίες που ταξιδεύουν πίσω μέχρι και το A Fallen Temple, φωνητικές αναφορές περιόδου Revolution DNA από τον Σωτήρη Βαγενά, έντονη παρουσία εποχής “Sumerian Daemons” στις κιθάρες και τα riff, ενώ η συνολική αισθητική του δίσκου, τόσο συνθετικά όσο και σε θέμα διάρκειας παραπέμπει έντονα στο Communion. ‘Εντονα δε παρουσιάζονται και τα πιο φρέσκα στοιχεία που φέρουν συνθέσεις όπως το A Desert Throne που ανοίγουν δρόμους και μονοπάτια προς νέες εξερευνήσεις και που κατά την ταπεινή μου γνώμη δίνουν φρέσκια πνοή. Το Modern Primitive αφήνει μια αρκετά έντονη αίσθηση ανανέωσης, κάτι το οποίο αν ισχύει θα δούμε ακόμα μεγαλύτερα επιτεύγματα. Όλα τα κομμάτια του album είναι ένα ξεχωριστό λυθαράκι, όλα με μια νέα προσθήκη στην μέχρι τώρα ταυτότητα του σχήματος, άλλοτε με περίτεχνα ρυθμικά pattern, άλλοτε με διαφορετικές μέχρι σήμερα φωνητικές κατευθύνσεις και προσεγγίσεις.

Το Modern Primitive αποτελεί ακόμα μια κορυφαία προσθήκη στην μέχρι τώρα δισκογραφία των SEPTICFLESH χωρίς να υστερεί σε τίποτα από τις προηγούμενες κυκλοφορίες της μπάντας. Το έκαναν πάλι το θαύμα τους.

Modern Primitive racklist:

1. The Collector
2. Hierophant
3. Self Eater
4. Neuromancer
5. Coming Storm
6. A Desert Throne
7. Modern Primitives
8. Psychohistory
9. A Dreadful Muse

9/10

Reviewed by Nomad

English Version Below

A steady upward leading career, although they are approaching the third decade of their presence in music. Their value is unquestionable, without exaggeration in my sayings or rather in what I write, they are one of the best bands in that sound and one of the most important that our country has to offer. They, by themselves, set new limits and new heights in each of their releases, only to surpass them and overcome them in every next step. And indeed, what a great achievement to be able to be practically a challenge for yourself after eleven studio albums.

Overcoming their own limits once again and showing that the sky’s the limit with their previous record, Codex Omega, the band’s center of gravity swifts once again soundwise, showing that there is still room for exploration and development of their basic elements and of the magical ingredients that make their special identity. The very talented transcends themselfs, but there is always a time restriction lurking in it, sooner or later satiety occurs. The smart redefines, lays new foundations and parallel heights, grows and enriches his sound. This is what SEPTICFLESH is doing once again with Modern Primitive. They bring down all the majestic and pompous orchestral presence of the last records one step down, allowing their rhythmic and guitar identity to shine in the spotlight again, bringing out at the same time their most organic chemistry and dynamics. Something that puts Kerim “Krimh” Lechner “in the band” like never before. A great example of this is Psychohistory. Not that the album lags of course in terms of orchestral arrangements, it just takes on a more accompanying role here.

I dare say that Modern Primitive is perhaps their most balanced release to date, gathering all the elements from their entire course so far more harmoniously than ever before. All these key materials through all their manifestations throughout the years, which sculpted their identity. Guitar melodies that travel back as far as A Fallen Temple, vocal references of the Revolution DNA period  by Sotiris Vayenas, strong presence of the Sumerian Daemons era on guitars and riffs, while the overall aesthetics of the album, both in songwriting and in terms of duration refers strongly to Communion album. ‘Even the freshest elements which come with compositions like A Desert Throne  are strongly presented and are opening roads and paths to explore and in my humble opinion give a fresh take to the band. Modern Primitive leaves a very strong sense of renewal, something which if it turns out to be true, will see even greater achievements. All the album tracks are a founding stone on their own, all with a new addition to the band’s identity, sometimes with elaborate rhythmic patterns, sometimes with different vocal directions and approaches to date.

Modern Primitive is another top addition to the SEPTICFLESH discography so far without lacking in any way compared to any of the band’s previous releases. They did their small miracle again.

9/10

Reviewed by Nomad