Αυλαία για το φετινό Release Festival και οι αγαπημένοι του ελληνικού κοινού ήταν αυτοί που επιλέχθηκαν για το κλείσιμο. Άραγε για ποιους μιλάμε; Θα αφήσουμε το ερώτημα ανοιχτό.
Sabaton, Savatage και Epica μοιράστηκαν τη σκηνή για την τελευταία μέρα του festival και συγχρόνως έναν αποχαιρετισμό στην Πλατεία Νερού, που φιλοξένησε live για τελευταία φορά. Πολλά ειπώθηκαν πριν από το live για το lineup, τη σειρά του και όλα, εμείς θα εστιάσουμε εκεί που ξέρουμε καλύτερα: στο τι ζήσαμε!
Epica
Παρότι η προσέλευση μεγάλου μέρους του κόσμου έγινε κάτι παραπάνω από έγκαιρα, δυστυχώς το φετινό περίεργο φαινόμενο με τους υπολογισμούς του χρόνου ανάμεσα σε άνοιγμα θυρών και εκκίνηση του live μας “χτύπησε” για ακόμα μία φορά, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα να ακούσουμε τα πρώτα 2 κομμάτια έξω από τον χώρο της Πλατείας Νερού. Δεν αντιλαμβάνομαι ακριβώς τι έχει πάει τόσο λάθος φέτος, καθώς δεν θυμάμαι να έχω ζήσει κάτι παρόμοιο σε καμία άλλη χρονιά, πόσο μάλλον 3η φορά σερί φέτος.
Το πρώτο πράγμα που έγινε αντιληπτό όντας πλέον μέσα, ήταν ο πραγματικά μεγάλος αριθμός κόσμου, κάτι που επίσης δεν θυμάμαι τόσο έντονα σε παλαιότερη χρονιά στο εκάστοτε εναρκτήριο συγκρότημα. Παρότι ο καιρός μας έκανε την χάρη με αρκετά ευνοϊκότερες θερμοκρασίες, ήταν φανερό πως τόσο η Simone όσο και η υπόλοιπη συντροφιά της έδιναν μάχη ενάντια στον ήλιο. Πιθανόν να ήταν και αυτός ο λόγος που ένιωσα το συγκρότημα να στερείτε της ενέργειας παλαιότερων εμφανίσεων του τόσο στον χώρο όσο και γενικά στην χώρα μας.
Μην παρεξηγηθώ, οι Epica έπαιξαν εξαιρετικά, με χαμόγελο και φανερή χαρά που βρισκόντουσαν ξανά μαζί με το Ελληνικό κοινό, απλά χωρίς την τρομερή σκηνική παρουσία και ενέργεια που εγώ τους έχω “μάθει” επί σκηνής. Και μιλώντας για σκηνή, φέτος μας ήρθαν με πολύ ωραίο σκηνικό στήσιμο, υπερυψωμένα τύμπανα και τέτοια καλούδια. Παρότι δεν είμαι ιδιαίτερα φίλος του υλικού τους, δηλώνω φίλος του τι βγάζουν επί σκηνής και για ακόμα μια φορά δεν απογοήτευσαν ούτε παικτικά, ούτε ηχητικά ούτε και στην επιλογή του setlist. Και φυσικά η Simone Simons αποτελεί τρανό παράδειγμα του τι σημαίνει να είσαι άψογος σε αυτό που κάνεις.
Savatage
Αφού λοιπόν μας ζέσταναν οι Epica, ήρθε η ώρα για τη στιγμή που πολλοί από μας περίμεναν ότι δε θα ζήσουν ποτέ. Οι θρύλοι ήταν πίσω στη σκηνή, μπορεί χωρίς τον Jon, αλλά αυτό που θα απολαμβάναμε ήταν τα ιστορικά μέλη των Savatage και όλα τα κλασικά τους κομμάτια, συν κάποια εξτραδάκια.
Το λογότυπο στο backround άλλαξε, ο Jeff Plate βγήκε στη σκηνή και το κοινό άρχισε τις ενθουσιώδεις φωνές. Με το intro του “Morphine Child” να παίζει στο backround, τα υπόλοιπα μέλη βγήκαν κι εκείνα στη σκηνή, με τελευταίο τον Zak. Ξεκίνημα με “Dead Winter Dead” δεν περίμενα, καθότι δε γνώριζα και το setlist, αλλά το κοινό δε φάνηκε να ξαφνιάζεται ούτε να «ξεχνάει» τους στίχους. Εκεί που, όμως, έγινε ο χαμός ήταν όταν ακούστηκε το riff του “Jesus Saves”, αυτής της ξεσηκωτικής κομματάρας που προκάλεσε και το πρώτο pit. Eκεί, βέβαια, προσωπικά μου φάνηκε η πρώτη έλλειψη του Jon, αλλά χαλάλι.
Το “This is The Time” (1990) μου φάνηκε παράξενη επιλογή και η αλήθεια είναι πως και το κοινό δεν αντέδρασε έντονα, αλλά μάλλον ήταν η κατάλληλη προετοιμασία για τον οδοστρωτήρα των “Stranger Wings” και “Sirens” που ακολούθησε με νέους και «όχι και τόσο νέους» fans των Savatage να συγκινούνται βαθύτατα. To “Lights Out” ήταν το επόμενο, μαζί με το “Handful of Rain” και ένα ακόμα κομμάτι από το “Edge of Thorns” του 1993, το “Miles Away”, με τον Zak να δίνει πόνο.
Σ’ αυτό το σημείο η μπάντα επέλεξε να μας δώσει και μια power ballad, κι αυτό δεν ήταν άλλο από το ασύγκριτο “Tonight He Grins Again”, που ένωσε απανταχού μεταλάδες με τους πονεμένους στίχους του. Συνέχεια με το πιο περίπλοκο κομμάτι που επέλεξαν να μας δώσουν, το “Chance”. Εκεί θα πω είδα πολλά στόματα ν’ ανοίγουν, ειδικά μάλλον με όσα άτομα δεν είχαν έρθει σε ιδιαίτερη επαφή με τους Savatage, ειδικά τους Savatage των 90’s. Και κάπου εκεί ο Zak μας είπε ότι θα μας μεταφέρει ένα μήνυμα από τον “Mountain King”, εννοώντας φυσικά τον Jon Oliva. Σε άριστο… playback, όπως είναι φυσικό, ο Jon εμφανίστηκε στην οθόνη και «τραγούδησαν» μαζί με την υπόλοιπη μπάντα το “Believe”. Ε, αυτό δε γίνεται να μην το ξέρουν όλοι, επομένως εκείνη τη στιγμή όλες οι φωνές ενώθηκαν και δημιούργησαν μια υπέροχη ατμόσφαιρα.
Πλησιάζοντας στο τέλος του set και περνώντας, για να λέμε την αλήθεια, λίγο γρήγορα από το ένα κομμάτι στο άλλο οι Savatage έπαιξαν back-to-back ύμνους. Αρχικά, το εξαιρετικό “Gutter Ballet” που απέδειξε γιατί ήθελαν 2 session πληκτράδες για όσα άτομα απορούσαν στην αρχή του show, ακολουθούμενο από την υπερκομματάρα που μας σύστησε τον Zak στη μπάντα. Μιλάω φυσικά για το “Edge of Thorns” το οποίο «λύγισε» το κοινό με τις στιχάρες του και το ασύλληπτο σόλο του Criss, διά χειρός βέβαια… Chris. Για κλείσιμο μας είχαν 2 κομμάτια που και πάλι προκάλεσαν metalικό χαμό το “Power of the Night” και, φυσικά, το “Hall of the Mountain King” με τον κόσμο να γίνεται και πάλι ένα, τόσο στα pits, όσο και φωνητικά. Ναι, επιλέγω να παρακάμψω το κάκιστο AI του “Mountain King”.
Όσον αφορά το setlist και τη συνολική εικόνα της μπάντας, νομίζω δε μπορούμε να έχουμε παράπονο. Προφανώς και αναμέναμε ότι το βάρος θα πέσει στη μετά το 1990 δισκογραφία, δεδομένης και της σύνθεσης. Και μπορεί σε σημεία να απόρησα με τις επιλογές των τραγουδιών, αλλά Savatage είσαι, με τόσες κομματάρες. Δεν απογοητεύεις ποτέ.
Η μπάντα παρουσιάστηκε δεμένη, με ηγέτη και σε εξαιρετική φόρμα, τον «στουντιακό» Zak. Αν κάτι μου έλειπε προσωπικά ήταν λίγη παραπάνω «ψυχή», την οποία και θα έδινε σίγουρα ο Mountain King. Φυσικά τεράστια και η έλλειψη του Criss, που πραγματικά ξέραμε ότι δε μπορούσε να αντικατασταθεί ποτέ στην ουσία. Σε σημεία παρουσιάστηκαν κάπως πιο «διεκπαιρεωτικοί» με λιγότερη επαφή με το κοινό, αλλά εδώ οφείλουμε να τους δικαιολογήσουμε γιατί παρουσίασαν 15 ολόκληρα τραγούδια (κι ένα Intro) σε λίγη ώρα, πολλά μεγάλης διάρκειας. Δεν ξέρω πως είναι το ολοκληρωμένο show Savatage, σίγουρα θα περιλαμβάνει και τον Jon και ελπίζω να το μάθω. Φέρτε τους, λοιπόν, ξανά και αυτή τη φορά headliners!
Sabaton
Θα ήταν τεράστια υπερβολή να πούμε ότι η Πλατεία Νερού άδειασε μετά τους Savatage, όντως, βέβαια, αρκετός κόσμος έφυγε. Οι Sabaton, όμως, έχουν τους δικούς τους οπαδούς και γι’ αυτούς θα έδιναν ένα ακόμα πολύ ξεσηκωτικό show. Έχοντας περάσει πολλές «εποχές» μέσα από τις πολεμικές τους διηγήσεις, αυτή τη φορά το σκηνικό θύμιζε περισσότερο κάτι πιο… μεσαιωνικό και σταυροφορικό.
Κι όμως, το ξεκίνημα το έδωσε το κλασικό κομμάτι τους “Ghost Division”, με το κοινό να παραληρεί και το πρώτο «μπαμ» να ακούγεται με τις φωτιές να τινάζονται στον αέρα. Ήταν μία απ’ τις πολλές φορές που θα επαναλάμβαναν το σκηνικό κατά τη διάρκεια του set. Προσωπικά, βέβαια, έχω να παρατηρήσω ότι μετά την πρώτη φορά που ακούστηκε η «έκρηξη», χάθηκε κάπως το ενδιαφέρον και περισσότερο γινόταν λίγο τρομακτικό (μας έσκιαζαν κοινώς).
Τη συνέχεια οι Σουηδοί την έδωσαν με ένα καινούριο single τους, το “Yamato”, το οποίο το κοινό φάνηκε να γνωρίζει καλά. Ακολούθησαν κομμάτια από πιο πρόσφατους δίσκους τους, ενώ η μπάντα αρκετά συχνά «διέκοπτε» το set «μιλώντας» μεταξύ τους και προλογίζοντας τα κομμάτια. Κάπου εκεί ο Per ευχαρίστησε το ελληνικό κοινό και προλόγισε πως έχουν τραγουδήσει αρκετά για τον πόλεμο, οπότε θα έλεγαν αυτή τη φορά κι ένα τραγούδι για την ειρήνη. Κι η επιλογή δεν ήταν άλλη από το “Christmas Truce”, το οποίο και είπαν με τη συνοδεία τριών έξτρα backing φωνών, κάνοντας το σκηνικό μεγαλειώδες και «χιονισμένο». Ίσως το προσωπικό μου highlight από την εμφάνισή τους.
Αυτό που βρήκα κάπως εντυπωσιακό, ήταν πως τη συνέχεια δεν πήραν όπως περίμενα παλιότερα κομμάτια, αλλά κομμάτια από πρόσφατους δίσκους τους, όπως το “Soldier of Heaven” και “Crossing the Rubicon” που αποδεικνύουν πως η μπάντα είναι στην άνοδο ακόμα, ενώ διαμορφώνεται και σε επίπεδο ήχου. Το κοινό, κάθε άλλο παρά ξενέρωσε μ’ αυτές τις επιλογές, αλλά έδειξε να έχει ακολουθήσει τη μπάντα και τις ιστορίες της, τραγουδώντας και χοροπηδώντας πάνω-κάτω συνέχεια.
Πολλές «κανονιές» αργότερα οι Sabaton παρουσίασαν ένα ακόμα single τους, το κομμάτι “Bismarck”, ώσπου ήρθε και η ώρα για τα τανκς. Μιλάω φυσικά, για το “Primo Victoria”, το γνωστότερο κομμάτι τους, που σιγοτραγουδήθηκε, μάλλον φωνάχτηκε από όλο το συναυλιακό χώρο. Κι εκεί κάπου ήρθε το τελευταίο μέρος του show με τους Sabaton να παρουσιάζουν το επίσης πασίγνωστο, “Coat of Arms”. Αγαπημένο του ελληνικού κοινού, μπορείτε να φανταστείτε τον πανζουρλισμό και τις ιαχές των χιλιάδων θεατών. Κλείσιμο με “Swedish Pagans” και “To Hell and Back” και οι Σουηδοί αποχαιρέτησαν την Ελλάδα, ως το σίγουρο επανιδείν.
Δε δηλώνω σε καμία περίπτωση ειδικός των Sabaton, μιας και η μουσική και η αισθητική τους δεν είναι κάτι που με αγγίζει ιδιαίτερα. Ωστόσο, είναι κοινή παραδοχή πως δίνουν ένα εξαιρετικό show και αυτό έκαναν για άλλη μια φορά. Μπορεί η μπάντα να μην ήταν στο επίπεδο που έχει παρουσιαστεί στο παρελθόν στην Ελλάδα, ειδικά ο Joakim που κυρίως στην αρχή μου φάνηκε να ζορίζεται κάπως, αλλά το κοινό τους ήταν εκεί και έδωσαν σε κάθε περίπτωση το 100% τους για αυτό.
Είναι δεδομένο πως θα τους ξαναδούμε στην Ελλάδα, ίσως μετά και την κυκλοφορία του νέου δίσκου τους. Και, όπως απέδειξαν και με τις επιλογές των κομματιών τους, δεν αποτελούν nostalgia thing, αλλά ένα «παρόν» για το metal, είτε αυτό αρέσει, είτε όχι. Και ποιος ξέρει τι άλλο θα σκεφτούν μέχρι τότε για να κάνουν ακόμα πιο μεγαλειώδες το show τους;
Και κάπως έτσι αποχαιρετούμε την Πλατεία Νερού που μας χάρισε τόσες αναμνήσεις 10 χρόνια τώρα. Until the next one, όπου κι αν είναι αυτή!
Live Report: Metalradio Team
Photos: Release Athens
