Φέτος το Release Athens δείχνει τα δόντια του κυριολεκτικά και αποδεικνύει ότι όταν θέλεις μπορείς! Ώρα γι’ άλλη μια βόλτα στην Πλατεία Νερού αυτή τη φορά για απολαύσουμε Pantera, Trivium και Bodysnatcher.
Όλα κυλούσαν καλά, ανυπομονούσαμε για την σημερινή ημέρα (εδώ και χρόνια!) κι ενώ από το πρωί οι μουσικάρες έδιναν κι έπαιρναν, κατά τη μια ξεκινάει να βρέχει ασταμάτητα και το πρώτο και μοναδικό πράγμα που ήρθε στο μυαλό μας ήταν… «που στο καλό έχω εκείνο το αδιάβροχο που δεν έχω φορέσει ποτέ;»
Ψυχραιμία, καλοκαιράκι γαρ (αν και όλοι θυμόμαστε τι συμβαίνει στην χώρα μας όταν βρέχει περισσότερο…) και να που τελικά όλα πήγαν καλά και απολαύσαμε και τα τρία συγκροτήματα χωρίς «παρεμβολές» εκ των άνωθεν!
Bodysnatcher
Τα moshpits ξεκίνησαν λίγο μετά τις 6.30μμ, από το δεύτερο κιόλας τραγούδι των Bodysnatcher. Οι Αμερικανοί ήρθαν με φορτωμένα μπαγκάζια γεμάτα deathcore-ίλες και τις ξεφόρτωσαν όλες στη σκηνή του Release κάνοντας το πλήθος να εμπλακεί σε σμπρωξοκλωτσίδια από την αρχή ως το τέλος!
Τους μάθαμε πριν από 2 χρόνια περίπου όταν έβγαλαν το neckbreaking “MURDER8” παρέα με τον Jamey Jasa των Hatebreed. Με φοβερή ενέργεια πάνω στη σκηνή ο τραγουδιστής παρακινούσε διαρκώς το κοινό για “circle pit” και το κοινό ανταποκρινόταν. Δεν πάμε σε μια συναυλία για να κάτσουμε ακίνητοι σαν αγάλματα (κι όμως υπήρχαν τόσοι πολλοί σε αυτή τη στάση) αλλά για να σπάσουμε και τα άλατα στον αυχένα, να κάνουμε και τη γυμναστική μας, να ξεσκάσουμε βρε αδερφέ από τα προβλήματα και τη ρουτίνα της καθημερινότητας… τι όχι;
Πολύ καλή εμφάνιση, διατήρησαν τη φήμη τους για την έντονη σκηνική παρουσία τους και την παρακίνηση του πλήθους. Κινήθηκαν περισσότερο σε κομμάτια από το πιο πρόσφατο album τους “Hell Is Here, Hell Is Home” και κανένας σβέρκος δεν έμεινε ακούνητος, τουλάχιστον όσων ήμασταν μπροστά, δίπλα στο pit που άνοιγε και έκλεινε…
Αξίζει να τους ψάξετε, ιδιαίτερα αν είστε fans του είδους!
Setlist: The Maker, Behind the Crowd, Black of My Eyes, Infested, Take Me To Hell, Violent Obsession, Survive or Die, Murder8, Plague of Flies, King of the Rats, Twelve/Seventeen
Trivium
Εδώ και χρόνια παραγωγοί του metalradio.gr αλλά και ως fans πρωτίστως της metal, «φωνάζουν» υπέρ των Trivium και τελικά ήρθε η στιγμή μας, μετά από 20 χρόνια να τους δούμε ζωντανά!
Ας ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι οι Trivium είναι μια μπάντα που εξελίσσεται διαρκώς, δεν εφησυχάζει αλλά βρίσκει πάντα τρόπο να τρυπώσει στα ακούσματά σου, στις playlists σου… Μέσα σε περίπου 1 ώρα και κάτι, απέδειξαν πόσο τεράστια μπάντα είναι! Έπεισαν και όσους δεν τους ήξεραν (!) και τους πιο δύσπιστους εν τέλει ότι έχουν έρθει για να κάνουν χαμό!!!
Οι Matt Heafy, Corey Beaulieu, Paolo Gregoletto και Alex Rüdinger ήρθαν στην χώρα μας, έφαγαν προβατίνα (και όχι μόνο), ανέβηκαν στην Ακρόπολη, πήγαν για μπάνιο και η χαρά τους ήταν τεράστια! Φρόντισε ο Matt Heafy να εμπεδώσουμε πόσο χαρούμενοι ήταν. Μας ευχαρίστησε άπειρες φορές, σε άπταιστα ελληνικά παρακαλώ, μίλησε για το πόσες φορές προσπάθησαν να έρθουν αλλά δεν τα κατάφεραν – εδώ και 21 χρόνια…. Ανέφερε πόσο αγαπάει τη χώρα μας γενικότερα (και τα φαγητά μας) και φυσικά τη μυθολογία μας, απαριθμώντας το σύνολο των τραγουδιών των Trivium που έχουν στίχους εμπνευσμένους από αυτή. Τέλος ανέφερε ότι θέλει η μπάντα να επιστρέψει ως headliner στο φεστιβάλ – κι εμείς το ίδιο – γι’ αυτό Release το νου σου!!!
Δεμένοι, με πολλά και εναλλασσόμενα leads σε κιθάρες, σε brutal και clean φωνητικά άφησαν τις καλύτερες των εντυπώσεων. Ο Matt απέδειξε πόσο φαντάστικος frontman είναι και η σύνδεση με το κοινό ήταν υπέροχη! Εξαιρετικός και ο Alex Rüdinger στα τύμπανα! Η set list κάλυπτε σχεδόν όλες τις κυκλοφορίες της μπάντας. Δεν έλειψε σαφώς και το μέγα σουξεδάκι “Until The World Goes Cold” που ο κόσμος τραγούδησε πιο δυνατά από τον Matt. Στο “Throes Of Perdition” το wall of death ήταν τεράστιο ενώ στο singalong του “The Heart From Your Hate” μας άκουσαν μέχρι την άλλη άκρη της πόλης.
Σαν τον Ιούλιο Καίσαρα έτσι και οι Trivium «ήρθαν, είδαν, νίκησαν» (βλ.Veni, vidi, vici)
Setlist: Pull Harder on the Strings of Your Martyr, Strife, A Gunshot to the Head of Trepidation, The Sin and the Sentence, Down From the Sky, Until the World Goes Cold, Like Light to the Flies, Silence in the Snow, Throes of Perdition, Catastrophist, The Heart From Your Hate, In Waves
PANTERA
Εκεί, λίγο πριν τις 22:00 (έχοντας πάρει μια ανάσα από όσα είχαν προηγηθεί με τους Trivium), ένα μαύρο πανό με το λογότυπο των PANTERA κάλυψε ολόκληρη τη σκηνή. Λίγο αργότερα ένα βίντεο άρχισε να παίζει, παρουσιάζοντας καφρίλες και εμβληματικά στιγμιότυπα από τη χρυσή εποχή της μπάντας, τα ’90s. Κάπως έτσι προετοίμασαν το κοινό και ανέβασαν ακόμα περισσότερο την ανυπομονησία για τα όσα επρόκειτο να ακολουθήσουν. Για όσα θα ζούσε επιτέλους (!) το ελληνικό κοινό, έπειτα από την ακύρωση της προγραμματισμένης εμφάνισής τους το 2001.
Ένα περίπου 80λεπτο set, με εξαιρετικό ήχο, μας μετέφερε κατευθείαν στα ’90s, μέσα από τα χαρακτηριστικά heavy metal riffs και το ακατέργαστο πάθος που πάντα συνόδευε τη μουσική των Pantera. Το ελληνικό κοινό πήρε ακριβώς αυτό που χρειαζόταν για να ξεδώσει και τα pits ξεκίνησαν αμέσως (εντάξει, μας έλειψε βέβαια το “Domination”…). Η μπάντα έδωσε για λίγο την ευκαιρία στον κόσμο να πάρει ανάσα με το “10’s”, μόνο και μόνο για να ακολουθήσει το “Walk” και να μας υπενθυμίσει ακριβώς πού βρισκόμασταν. Highlight της βραδιάς ήταν αναμφίβολα και τα “I’m Broken” και “Suicide Note Pt. II”.
Οι σβέρκοι άρχισαν να διαμαρτύρονται από νωρίς, ενώ μαλλιά κάθε μήκους και ηλικίας σχημάτιζαν κύκλους σε κάθε γωνιά της Πλατείας Νερού. Ο ξυπόλητος Phil Anselmo το πρόσεξε και σχολίασε: «Βλέπω πολλούς νέους εδώ, οπότε ας χειροκροτήσουμε και τη σωστή ανατροφή από τους γονείς των ’90s».
Mε encore το «Fucking Hostile» η βραδιά κλείνει με ταχύτητα πάθος και πολλαπλά circle pits.
Οι Dimebag Darrell και Vinnie Paul μπορεί να έλειπαν, όμως η παρουσία τους ήταν αισθητή σε όλη τη διάρκεια της εμφάνισης, τόσο μέσα από τις εικόνες στο videowall όσο και από το jacket του Zakk Wylde και τα drum heads του Charlie Benante. Οι δύο μουσικοί, προσεγγίζοντας με σεβασμό την κληρονομιά των θρύλων, παρουσίασαν ένα απόλυτα ικανοποιητικό αποτέλεσμα, με τον Wylde να προσθέτει διακριτικά και τις δικές του πινελιές στα εμβληματικά solos.
Κλείνοντας, μία φράση για όσα συνέβαιναν στο κοινό κατά τη διάρκεια της εμφάνισης των Pantera, αυτή θα ήταν το συναίσθημα της απόλυτης ικανοποίησης. Ήταν η εκτόνωση και το πάθος που περιμέναμε τόσα χρόνια να ζήσουμε σε ένα live μιας μπάντας που μεγάλωσε γενιές και γενιές μεταλλάδων. Και τίποτα δεν μπορούσε να σταματήσει αυτή την ανάγκη· κάτι που φαινόταν ξεκάθαρα πως το ένιωθε και η ίδια η μπάντα πάνω στη σκηνή.
Setlist: Hellbound, A New Level, Strength Beyond Strength, Becoming, I’m Broken, Suicide Note Pt. II, 5 Minutes Alone, This Love, Mouth for War, 10’s, Walk, Domination / Hollow, Cowboys From Hell, Fucking Hostile
Αν έπρεπε να περιγράψουμε τη βραδιά με μία μόνο λέξη, αυτή θα ήταν δικαίωση. Δικαίωση για όσους περίμεναν πάνω από δύο δεκαετίες να δουν τους Pantera, για όσους φώναζαν χρόνια ότι οι Trivium αξίζουν πολύ μεγαλύτερη αναγνώριση και για όσους έψαχναν μια γερή δόση σύγχρονου deathcore από τους Bodysnatcher. Η βροχή πέρασε, τα pits δεν σταμάτησαν ποτέ και η Πλατεία Νερού απέδειξε ξανά πως, όταν γεμίζει με metal, μπορεί να προσφέρει βραδιές που δύσκολα ξεχνιούνται.
Ραντεβού στο επόμενο!
Live Report Metalradio.gr Team
Photos Release Athens
